Fietsen in de omgeving van Groningen – 15 april 2022

Een klein beetje ontgoocheld omdat er vandaag bij het ontbijt al om 9.15u geen roerei meer te verkrijgen was. Serieus, het ontbijt was tot 10u geopend! Gelukkig kon ik een omelet bestellen, die de medewerkster van dienst duidelijk dik tegen haar goesting klaar maakte. Gelukkig smaakte de omelet wel lekker!

IMG_8269

Aan de receptie van ons hotel huurden we een elektrische fiets om de ruimere omgeving van Groningen te verkennen. Ik had een mooie tocht van 53,2 kilometer gevonden die met een elektrische fiets onder ons gat zeker goed te doen lijkt. Aangezien de dag zich bewolkt aandiende en de voorspellingen maximaal 11 graden gaven, besloten we toch maar handschoenen en een extra fleece mee te nemen. Niemand zit graag bibberend op een fiets, nietwaar?

Voor ons beiden was dit de eerste keer dat we een lange fietstocht deden met een elektrische fiets. Ik heb tot nu toe in heel mijn leven twee keer op een elektrische fiets gezeten en dat was telkens voor korte afstanden. En amai, wat een zaligheid. Er ging zowaar een nieuwe wereld voor mij open. Geen gehijg en gepuf meer wanneer we een heuveltje moesten oprijden en supersnel uit de startblokken bij vertrek aan een rood licht.

Onze eerste tussenstop op onze fietstocht was kijkboerderij ‘t Hoogeveld gelegen aan het nieuwe natuurgebied de Onlanden. Aangezien het een kijkboerderij was, konden we zomaar de stallen binnen lopen om te converseren met de koeien. Niet dat ze veel terug zeiden. 😉 We maakten een klein wandelingetje in de buurt en deden een mini-fotoshoot met onze elektrische fietsen.

IMG_2474

IMG_2476

IMG_2480

De fietstocht was alleszins een groot succes. De tocht bracht ons langs paadjes door het bos, mooie lanen, veel water (het is Nederland voor iets, he) en prachtige natuur. Onderweg spotten we talloze vogels. Helaas liet de zon het afweten, waardoor we ons genoodzaakt zagen onze fleeces aan te trekken onder onze jassen om op temperatuur te blijven. Wat een geluk dat we onze handschoenen hadden meegenomen!

IMG_2484

IMG_2487

IMG_2488

IMG_2490

IMG_2491

IMG_2512

Onze middagpauze brachten we door in brasserie De Kastanjehoeve in Glimmen, een zeer stijlvolle plek met zeer betaalbaar eten. Ik hield het bij een soepje met truffel en kwartelei, mijn vriend bestelde een twaalfuurtje. Twaalf euro voor drie verschillende boterhammen, prijs-kwaliteit dik in orde. En ja, natuurlijk was er een broodje kroket bij. De witte wijn die we er dronken was trouwens ook uitstekend. Het valt me op dat de culinaire kwaliteit van de Nederlandse keuken erop vooruit gegaan is!

IMG_8289 Continue reading →

Cocktails en asperges op Paasmaandag!

Een ideaal dagje om te recupereren van onze vierdaagse in Groningen. Na lekker lang uitgeslapen te hebben, trokken mijn vriend en ik in de namiddag Leuvense binnenstad in om te profiteren van het zalige lentezonnetje. Amai, het deed deugd om buiten te komen met blote armen en benen. Dat het maar snel zomer wordt!

We hadden niet echt een plan voor ogen, maar de verleiding van een zonnig terrasje op de Oude Markt met cocktails van Barvista konden we niet weerstaan. We waren duidelijk niet de enigen die daar zo over dachten, want het terras zat goed vol. Vlak voordat wij er aankwamen vertrok er een koppel en konden we dat tafeltje inpikken. Dat het druk was bleek ook uit de wachttijd voor onze cocktails. Gelukkig waren we niet gehaast: de zon scheen op ons gezicht, terwijl we naar de passanten op de Oude Markt keken. En ons wachten werd beloond met een heerlijke strawberry mojito en cosmopolitan. Ik blijf erbij, klassieke cocktails zijn nog altijd het beste.

IMG_8448

Na genoten te hebben van onze cocktails zetten we onze wandeling verder. Een beetje willekeurig meanderend doorheen de Leuvense straten, kwamen we wat later langs Bar Berlin, die, jullie raden het nooit, ook een gezellig terras hadden en ook cocktails aanboden. Dus ja, het vervolg kunnen jullie al wel raden… Al moet ik eerlijk zeggen dat de cocktails bij Barvista beter waren.

IMG_8456

We sloten de dag en onze mini-vakantie af met heerlijke asperges (hoera, het is weer asperge-seizoen!) en een hamburger bij Van de Weyer.

IMG_8460

IMG_8462

Wandelen op Schiermonnikoog – 14 april 2022

Goed geslapen, maar allebei opgestaan met het gevoel dat een beetje langer in bed liggen welkom was geweest. Gelukkig wachtte er in het grote restaurant van het hotel een fantastisch ontbijt op ons. Zoveel keuze! Al hield ik het vooral bij mijn favorieten: scrambled eggs, zalm en groentjes. Er waren heerlijk verse smoothies en de aardbeienkwark was zalig lekker met wat vers fruit. Een stevig bodem om de dag mee te beginnen.

IMG_8241

In tegenstelling tot onze trip naar Barcelona had ik ditmaal helemaal niks gepland. Ik had enkel voor zaterdagavond een restaurant in Groningen gereserveerd en verder zelfs niet eens opzoekingen gedaan wat er allemaal in onze omgeving te beleven viel. Al had ik wel gezien op de website van het hotel dat je bij de Waddenzee kon wadlopen. Helaas, bij nader onderzoek bleek dat het ideale wadloopseizoen van juni tot september valt. Afgaande op de foto’s in de toeristische gids die in het hotel lag, was het nu gewoonweg veel te koud om aan zo’n avontuur te beginnen. En we hadden duidelijk niet het juiste schoeisel hiervoor bij.

Geen erg, we dokterden snel een plan B uit en reden met de wagen naar Lauwersoog gelegen aan de Waddenzee. We parkeerden onze wagen per toeval in een parking vlakbij de ferry naar Schiermonnikoog. En alsof het zo moest zijn: bleek dat over een dik half uur de ferry van 12.30u vertrok naar dit eiland. Mijn vriend en ik twijfelden niet en boekten ons een ticket voor de tocht heen en terug. Altijd al een fan van eilanden geweest!

We keken nog even rond in de buurt van de aanlegplaats van de ferry en gingen dan aan boord. Ondanks de stralende zon was het behoorlijk fris, maar mijn vriend en ik besloten toch op het zonnedek plaats te nemen. Gelukkig had ik ‘s ochtends dikke kousen en een dikke trui aangedaan, zodat ik geen kou moest lijden. De tocht duurde drie kwartier en verliep rimpelloos. Zalig, die zon op ons gezicht!

IMG_2333

IMG_2335

IMG_2336

IMG_2340

IMG_2347

IMG_2351

IMG_2352

Toen we de ferry afstapten, stond een hele rij bussen op ons te wachten. Het openbaar vervoer is hier immers afgestemd op de uren van de ferry. Mijn vriend en ik namen de bus naar het centrum van Schiermonnikoog, omdat daar de wandeling vertrok die ik had opgezocht tijdens de ferrytocht.

IMG_2472 Continue reading →

Pech onderweg naar Groningen – 13 april 2022

Geen grote reisplannen, deze paasvakantie, maar dat nam niet weg dat mijn vriend en ik uitkeken naar een vierdaagse bij onze Noorderburen. Toen we een tijdje geleden aan het brainstormen waren over mogelijke bestemmingen, suggereerde mijn vriend Groningen. In een heel ver verleden was ik daar al eens, maar buiten de lekkere teppanyaki kon ik mij van de stad zelf weinig tot niets meer herinneren. Hoog tijd voor een hernieuwde kennismaking dus.

Het was onze bedoeling om woensdagnamiddag stipt om 16u de laptops dicht te klappen en richting Groningen te rijden. Maar goed, hoe gaat dat? Er komt nog een dringende mail binnen en dan nog eentje en voordat je het weet, is het alweer een uur later.

Enfin, uiteindelijk vertrokken we om 17.30u in Leuven met onze Cambio, anderhalf uur later dan gepland, dus. Mijn vriend zat aan het stuur terwijl ik aan het bellen was met mijn broertje over veel te serieuze zaken. Op een gegeven moment vroeg mijn vriend opeens om het telefoongesprek af te breken. Ik keek een beetje verbaasd, maar als mijn vriend zoiets vraagt, is het duidelijk dat er iets scheelt.

En ja, ik had het tijdens het gesprek met mijn broer al gemerkt: maar de wagen maakte een heel vreemd geluid. Een soort ritmisch geklop dat mij deed denken aan het voorval met onze auto toen we naar Schotland op reis gingen. En toen bleek achteraf dat onze remmen niet goed werkten. Mijn vriend reed de parking van het Esso tankstation Rotselaar Zuid op en we besloten de wagen te inspecteren.

Mijn vriend en ik konden geen verbrand geurtje bespeuren, dat stelde ons ergens wel gerust. Maar aan de andere kant, het was nog een heel eind rijden naar Groningen en we wilden ook vanuit Groningen zelf uitstapjes met de wagen maken. We besloten het zekere voor het onzekere te nemen en Cambio te bellen. Aan de andere kant van de lijn sloeg de twijfel duidelijk toe toen mijn vriend het probleem uitlegde. Op het dashboard waren geen waarschuwingslichten aangegaan, maar toen we vroegen of we op de verantwoordelijkheid van Cambio het risico mochten nemen om verder te rijden, belden de mensen van Cambio toch maar de VAB op.

Beetje balen wel, want we hadden al zoveel vertraging en nu leek het er even op dat we zelfs misschien niet in Groningen zouden geraken. Gelukkig moesten we maar een klein half uur wachten op de VAB en konden we ondertussen iets eten bij het tankstation. Die poké bowl viel zelfs nog mee. De vriendelijke mechanieker bekeek de motor en gaf aan dat deze inderdaad een vreemd geluid maakte. Hij was er zelf niet gerust op en raadde ons af onze tocht verder te zetten. Hij besloot de Cambio te takelen en stelde voor om ons af te zetten op een plek naar keuze.

IMG_8228

Mijn vriend belde meteen naar Cambio om te informeren of hij de huidige rit kon laten omzetten in een andere. Bleek dat het Cambio-team ondertussen niet meer werkte en de telefoon automatisch werd doorgeschakeld naar de VAB. De VAB kon ons uiteraard niet verder helpen. Gelukkig lukte het mijn vriend de rit te annuleren via de app en mirakel: in Leuven was er nog net één cambio vrij voor de gewenste periode.

De vriendelijke meneer van de VAB reed ons in zijn takelwagen naar de Cambioparking aan de Tervuursevest alwaar we onze bagage uit de gesleepte wagen haalden en deze overlaadden in de (veel kleinere) nieuwe cambio. Niet dat we het erg vonden dat deze wagen kleiner was, de koffer paste er nét in en wij waren al lang blij dat we alsnog konden vertrekken.

Tweede keer goeie keer. Deze cambio werkte perfect en na een probleemloze rit (de files waren ondertussen al lang opgelost) kwamen we om 22.45u aan in het Van der Valk Hotel Groningen – Hoogkerk. Om de emoties van de dag door te spoelen dronken we een glaasje witte wijn (of twee) en kropen daarna direct ons bed in, met (hopelijk) een fijne vierdaagse in het vooruitzicht.

IMG_8229

IMG_8233

IMG_8238

Een namiddag in de Zoo van Antwerpen

Zondagmiddag hadden mijn vriend en ik afgesproken met onze vriendin en haar twee kinderen om samen naar de Zoo van Antwerpen te gaan. Een klassieker van een uitstap, toegegeven, maar naar diertjes kijken is altijd leuk, nietwaar? En de verblijven van de dieren zijn ten opzichte van vroeger stevig verbeterd, zodat ik persoonlijk minder last heb van dat knagende schuldgevoel dat wilde dieren eigenlijk helemaal niet thuis horen in de kunstmatige omgeving die een Zoo toch is. Tegelijkertijd moet ik ook erkennen dat de Europese dierentuinen hun steentje bijdragen om bedreigde diersoorten in stand te houden.

Na een vlotte treinrit ontmoetten we onze vrienden in het prachtige station van Antwerpen-Centraal. Het was een prachtig zonnige dag en hoewel het nog frisjes was, hing de lente nu echt wel in de lucht. Alvorens ons naar de Zoo te begeven, moesten onze hongerige magen gevuld worden. Stipt om 12u stonden we voor de deur van restaurant Malaciorta, maar daar viel binnen geen enkel tegen van leven te bespeuren. We oefenden nog even geduld uit, maar na een tiental minuten was dat geduld op en besloten we iets te gaan eten bij de buren van Takumi Ramen Kitchen. Want ramen, daar wordt een mens gelukkig van! Voor de kinderen van onze vriendin was dit de eerste kennismaking met de Japanse keuken en gelukkig was dit een schot in de roos. De jongen kende ramen al uit animéseries en was heel enthousiast om dit gerecht zelf uit te proberen. De jongedame was iets voorzichtiger en hield het bij rijst. Mij smaakte het alleszins enorm én ik proefde voor de eerste keer Pocari Sweat (dat was er in Japan zelf niet van gekomen). Een lekkere, stevige maaltijd voor een betaalbare prijs.

IMG_8120

IMG_8121

IMG_8122

IMG_8123

IMG_8125

IMG_8128

Daarna brachten we een fijne namiddag door in de Zoo die er werkelijk op haar paasbest bij lag. De tuinlieden hadden kosten nog moeite gespaard en de Zoo stond volop in bloei. En oja, we zagen uiteraard heel veel dieren. Mijn persoonlijke favorieten: de vissen en de reptielen.

IMG_8132

IMG_8133 Continue reading →

Een werk van barmhartigheid

Zaterdag spoorden mijn vriend en ik naar Herentals voor een bezoek aan zijn ouders. Zijn vader heeft onlangs een operatie aan zijn knie ondergaan en is nu herstellende. Hoog tijd dus om hem een hart onder de riem te steken. Al was dat, afgaande op de jolige whatsapp-berichten van de voorbije dagen en weken wellicht niet echt nodig. Want ja, de vader van mijn vriend revalideert heel snel en is momenteel al redelijk goed mobiel, al moet hij natuurlijk nog geen kilometers afleggen.

Bij aankomst bij de ouders van mijn vriend bleek dat ik mijn favoriete oorbellen van Fleurfatale tijdens de rit met de blue-bike was kwijtgespeeld. We delen nog een poging om mijn oorbel terug te vinden in en rond het huis, in de hoop dat ik ze was kwijtgespeeld toen ik mijn jas uitdeed, maar nergens te vinden. Na mijn favoriete mondmasker, verlies ik op korte tijd nu ook mijn favoriete oorbellen. Meteen een domper op ons bezoekje.

Gelukkig was er een lekkere fles rosé champagne om me te troosten! We maakten er verder een gezellige avond van met Chinees afhaaleten (was lang geleden en het smaakte!) en een flesje wijn. Al leek de rijsttafel voor vier personen eerder voor acht bedoeld te zijn. Daar gaan de ouders van mijn vriend de komende dagen nog goed van kunnen eten…

IMG_8109

IMG_8110

Ster van de namiddag: het hondje van de zus van mijn vriend, tijdelijk op logies, want de zus is met haar gezin op skivakantie.

IMG_8105

IMG_8108

Genieten bij Melchior in Tienen

Vrijdag spoorde ik naar Tienen voor een date met Julie, want hoe beter te recupereren van een zware werkweek dan met een culinaire ervaring in goed gezelschap? Hoog tijd trouwens dat ik eens naar Tienen afzakte, want tot nu toe was het altijd Julie die naar Leuven spoorde. Tienen heeft op culinair vlak misschien iets minder te bieden dan Leuven, maar ik vind het altijd leuk om nieuwe horizonten te verkennen.

Als restaurant had Julie Melchior uitgekozen en amai, echt van mijn sokken geblazen door wat de chefkok op tafel toverde. Heel fijn dat de Oosters aandoende inrichting zich vertaalde in gerechten die duidelijk door de Japanse keuken geïnspireerd waren. Verzorgd tot in de puntjes en prachtig gepresenteerd. De chefkok weet duidelijk waar de mosterd te halen, maar laat zich inspireren zonder te kopiëren. Die Michelin-ster is dubbel en dik verdiend wat mij betreft.

Natuurlijk konden we de verleiding niet weerstaan om Melchior’s signature dish te proberen: de knolselder in zoutkorst met kombu en bottarga. Zo boterzacht heb ik knolselder nog nooit geproefd. Ook heel leuk dat de ober eerst de volledige knolselder in zoutkorst aan tafel kwam tonen, om vervolgens het bord met het afgewerkte gerecht te brengen.

Ik laat jullie graag meegenieten. En ja, het smaakte nog beter dan de foto’s eruit zien.

Appetizers:

IMG_8063

IMG_8064

Hamachi, daikon, furikake, dashi:

IMG_8067

Toro & paling, sobanoedles, aubergine, miso:

IMG_8069

Melchior’s signature: knolselder, zoutkorst, kombu, bottarga:

IMG_8075

Maïskip, langoustine, groene asperge:

IMG_8079

Black angus, prei, daslook, duxelle, merg:

IMG_8083

Chocolade, yuzu, hazelnoot:

IMG_8086

We sloten de avond af met een heerlijke kopje thee:

IMG_8091

Een herbestemming voor mijn kapotte fiets

Dat ik voor mijn verplaatsingen in Leuven de voorkeur geef aan de benenwagen, blijkt uit het feit dat ik nog altijd niet de moeite genomen had om de ketting die drie maanden geleden van mijn fiets viel, er terug op te leggen. Eigenlijk dacht ik er al een tijdje over om mijn fiets weg te doen, omdat die eigenlijk niet meer zo goed fietst en ik hem toch amper gebruik. Dus toen mijn collega, die een paar Oekraïense dames en hun kinderen opvangt, me liet weten dat hij een fiets zocht voor één van de dames, moest ik niet lang nadenken. Als mijn collega de fiets zou repareren, mocht hij hem komen halen.

En dus stond mijn collega deze middag voor de deur met de dame uit Oekraïne en haar kinderen. De dame had een bosje tulpen bij om me te bedanken en was dolblij met mijn oude half versleten fiets. Uiteraard doet het me plezier dat ik iets voor haar heb kunnen betekenen en de tulpen zijn prachtig, maar tegelijkertijd voelde ik me wat ongemakkelijk door de confrontatie met mijn eigen comfortabele situatie. Het leven, ‘t is niet eerlijk.

IMG_8055