Lunch op een Brussels terrasje

Maandag spoorde ik opnieuw met de trein naar Brussel. Ondertussen al helemaal gewend aan het mondmaskerritueel. Het was vrij rustig op het werk, wat me de gelegenheid gaf om ‘s middags te gaan lunchen met een collega. Ons eerste Brusselse terrasje sinds de lockdown! Voor de gelegenheid kozen we het terras van het Muntpunt Grand Café uit. Ik ken de uitbater persoonlijk, dus wilde zijn zaak graag een hart onder de riem steken.

IMG_0596

Het lunchaanbod was (begrijpelijk) beperkt. Mijn collega en ik konden kiezen uit een aantal verschillende quiches. Wat ik helemaal niet erg vond, want grote fan van quiches. Het deed echt deugd om samen te kunnen eten in het zonnetje met mijn zonnebril op mijn gezicht. Het is fijn dat ik zulke momenten nu extra weet te waarderen.

IMG_0602

Voor het avondmaal bestelden mijn vriend en ik bij Van De Weyer, want om 19u moesten we alweer paraat staan voor de virtuele salsales. En mijn vriend mag dan wel een supergoeie kok zijn, hij is ook een bijzonder trage kok, die zijn tijd neemt voor elk gerecht. 😉 En ik wilde niet wachten tot na de salsales om te eten, want: honger! De lekkere aspergesalade met garnalen en gerookte zalm was alleszins de ideale energiebron voor een geslaagde salsales!

IMG_0603

Asperges en ijsjes op vrijdag

Gelukkig deze vrijdag een iets minder drukke agenda dan de voorbije dagen. Sinds de coronacrisis toesloeg, kom ik makkelijk aan meer dan tien werkuren per dag. Ik vrees zelfs dat elf meer de regel dan de uitzondering aan het worden is. En ja, ik besef maar al te goed dat de balans werk-privé momenteel niet de juiste richting uitgaat, maar het is zo verleidelijk om ‘s avonds na het eten en de avondwandeling opnieuw achter de pc te kruipen en nog snel wat mails te beantwoorden. Probleem is: ik ben niet de enige die er zo over denkt. Het is ontstellend hoe vaak ik ‘s avonds laat nog nieuwe mails binnen krijg of antwoorden op mails die ik net verstuurd heb. En voordat je het weet heb je er weer twee uur avondwerk op zitten.

Maar goed, vandaag mooi om 17u gestopt met werken voor een videochat met de zus en nichtjes van mijn vriend. Ze wilden ons graag het resultaat van hun doe-het-zelf chocoladebox tonen. Een cadeautje van mijn vriend en mezelf. Want ik mag er niet aan denken dat ik als ouder ganser dagen dingen zou moeten bedenken om mijn kinderen bezig te houden. Zelf chocolade truffels maken, leek me een geweldige manier om de jongedames bezig te houden. En ik was blij om horen dat ze alle drie heel enthousiast waren over het cadeautje.

We rondden het gesprek op tijd af omdat ik om 18u ons avondmaal bij Van De Weyer moest ophalen. De asperges met zeeduivel in roomsaus met witte wijn en garnaaltjes waren heerlijk! En de portie was behoorlijk riant. Qua prijs-kwaliteit dik in orde, en dat op een paar passen afstand van ons appartementje! Ook het koninginnenhapje met frietjes viel bij mijn vriend in goede aarde.

IMG_9424

En ja, we hadden eigenlijk allebei genoeg gegeten, maar serieus, wie kan neen zeggen tegen die overheerlijke mojitosorbet van Decandenza? Opvallende toevoeging aan het straatbeeld: pijlen die de wandelrichting aangaven ter voorbereiding van de heropening van de winkels op 11 mei. Ik ben blij voor de winkeliers dat ze opnieuw hun waren aan de man/vrouw mogen brengen, maar ik vrees eerlijk gezegd dat veel mensen nog in hun kot zullen blijven. De gevolgen van deze crisis zullen we ongetwijfeld nog jaren met ons meedragen.

IMG_9429

IMG_9433

IMG_9436

IMG_9439

Puzzelvooruitgang:

IMG_9415

Een mislukte uitstap naar Hasselt

Zondag had ik afgesproken met een kameraad die ik al lang niet meer had gezien (verhuizen naar een ander land is niet bevorderlijk voor je sociaal leven). De bedoeling was dat we elkaar zouden treffen in het station van Hasselt, samen zouden lunchen en dat ik daarna een rondleiding zou krijgen in zijn nieuwe woonst. Helaas besloot de NMBS stokken in de wielen te steken: door een personenongeval (triestig eufemisme) lag het treinverkeer tussen Brussel en Leuven volledig plat. Druppelsgewijs reden er treinen Leuven station binnen en toen er eindelijk een trein opdaagde met twee en een half uur vertraging die richting Hasselt reed, deelde de conducteur doodleuk mee dat de trein maar tot Tienen zou rijden. Geen zin om ergens in Tienen te stranden, dus liet ik deze trein vertrekken zonder mij.

IMG_0581

IMG_0583

IMG_0584

Na anderhalf uur tevergeefs wachten in Leuven station gooide ik de handdoek in de ring en liet ik aan mijn kameraad weten dat het niet zou lukken om in Hasselt te geraken. Waarop hij zo vriendelijk was om aan te bieden met de wagen naar Leuven te rijden zodat onze afspraak toch nog kon doorgaan. Dat vond ik knap van hem, in de wetenschap dat hij de dag nadien onder het mes zou moeten voor een operatie om zijn gebroken middenrif te herstellen en zijn maag omhoog te duwen. Maar goed, wellicht is een uitstapje naar Leuven beter dan de ganse dag aan zo’n operatie te moeten denken. Ik duim alleszins dat alles vlot gaat en hij na de operatie terug na 18u kan eten zonder last van reflux te hebben.

We lunchten samen in een nieuwe zaak in de Parijsstraat: Life Bar. Gezond, betaalbaar én lekker. Een goeie combinatie! Al was de nogal harde en plakkerige chocolate caramel slice gezien mijn aanhoudende tandpijn wellicht niet het meest ideale dessert. Mijn kameraad is erg bezig met zijn gezondheid (begrijpelijk natuurlijk, want hij is al een ganse tijd op de sukkel) en eet sinds kort volledig vegetarisch. Een keuze waarvoor ik hem alleen maar kan bewonderen. Intellectueel zie ik de voordelen van deze levenswijze zeker in, maar ik vrees dat ik toch mijn stukje vlees en vis zou missen (een zwak excuus, ik weet het, maar ik probeer elke week enkele vegetarische dagen in te lassen ter compensatie).

IMG_0589

IMG_0591

IMG_0592

Na de lunch wandelden we samen door Leuven. De herfstzon was ons goed gezind en we hadden veel om over bij te praten. Ik geniet altijd erg van de gesprekken met deze kameraad omdat hij intellectueel op een zeer hoog niveau functioneert en hij een erg bijzondere kijk op het leven heeft. Het geeft me zuurstof om zelf op een iets objectievere manier naar mijn eigen situatie te kijken. Onze omzwervingen door de Leuvense straten brachten ons bij De Smidse (voor de tweede keer al dit weekend) alwaar we een heerlijke warme chocomelk dronken (mét een scheut rum voor mij). We sprongen ook nog even binnen bij de Belgian Woodworker, want mijn kameraad volgde in het verleden een cursus als meubelmaker met als resultaat een prachtige tafel.

IMG_0593

We sloten de namiddag af met een vroeg diner (noodzakelijk voor de spijsverteringsproblemen van mijn kameraad) bij brasserie Van De Weyer. Van De Weyer kwam in de plaats van het vroegere Café Charly’s en kreeg een total make-over die ietwat kitscherig aandeed, maar die ik desondanks best wist te smaken. En de garnaalkroketten mochten er ook zijn!

IMG_0595

IMG_0598

Een dag die anders liep dan verwacht, maar die ik met een goed gevoel afsloot.