Skip to content

Kokend bloed

2014 oktober 31
tags:
by yab

Vandaag begreep ik opeens perfect waarop de uitdrukking ‘mijn bloed kookt’ slaat, het scheelde namelijk niet veel of er kwam stoom uit mijn oren. Het lijkt gewoon onmogelijk om op deze planeet een syndicus te vinden die een beetje beroepsernst heeft en zijn job gewoon goed uitoefent. Hulpvaardigheid, klantvriendelijkheid, duidelijk onbekende begrippen. Hoog tijd voor ander en beter. Iemand suggesties?

Japanse paraplu’s

2014 oktober 27
tags:
by yab

Zwaar onder de indruk van het werk dat in dit clipje gekropen moet zijn. Al kan ik moeilijk geloven dat bij het laatste gedeelte geen cgi te pas gekomen is.

Hoe oud wil jij worden?

2014 oktober 23
by yab

Vandaag kreeg ik op het werk een gloednieuwe hoesje voor mijn iphone. Een volledig wit, erg artificieel stinkend hoesje. Erg ironisch als je weet dat ik al twee maanden of zo op een nieuw hoesje zat te wachten, omdat mijn oude tot op de draad versleten was. Maar goed, een klein beetje stank, daar kan ik nog wel tegen.Een collega die een gelijkaardig hoesje als ikzelf had gekregen, wilde echter niets te maken hebben met het ding. Ervan overtuigd dat de giftige dampen die het spul uitwasemde haar zeker twee jaar van haar leven zouden kosten.

Waarop ik zei: “Ach, zo oud wil ik toch niet worden. Liever een beetje meer plezier in dit leven en wat jonger sterven dan heel mijn leven supervoorzichtig te moeten zijn.” Waarop een andere collega meteen de vraag stelde: “En hoe oud wil jij dan wel worden?” Een goeie vraag waarop ik geheel spontaan, zonder erover na te denken “negentig jaar” antwoordde, “maar dan wel op voorwaarde dat mijn geest mij niet in de steek laat, lichamelijk ongemakken wil ik nog wel trotseren, maar liefst niet te veel.” Ik was er zelf een beetje verbaasd over dat het antwoord zo snel van mijn tong rolde, maar nu ik er wat meer over nagedacht heb, lijkt negentig jaar me echt een mooie leeftijd om de boeken dicht te doen. Geeft me nog genoeg kans om de wereld te verkennen en veel nieuwe dingen te leren. Hopelijk staat de geneeskunde dan alweer een beetje verder en kan ik negentig jaar worden in optimale conditie. En dan overlijden in mijn slaap. Bij wie kan ik daarvoor tekenen?

Waste Land

2014 oktober 21
by yab

Gisterenavond woonde ik op het filmfestival van Gent de première van Waste Land van Pieter Van Hees bij. Na noodgedwongen een jaar te moeten overslaan hebben, was ik erg blij opnieuw van de partij te kunnen zijn. De film was echter niet echt minj ding. Niet dat hij slecht was, maar dit soort drama’s waarbij het hoofdpersonages zichzelf door eigen toedoen steeds dieper de put in helpt, zonder dat hier een aanwijsbare reden voor is, kunnen mij steeds minder bekoren. Er is al zoveel ongewilde miserie in de wereld, wat maakt dat het voor mij moeilijk is ervan getuige te zijn hoe iemand nodeloos zijn eigen leven om zeep helpt. Respect wel voor hoofdrolspeler Jérémie Renier die de ganse film draagt met zijn prestatie. Klassebak die er het beste van maakt met een script dat naar mijn gevoel wat met haken en ogen aan mekaar hing. Op sommige momenten werden de scènes ook te lang uitgerokken en moest ik de neiging onderdrukken om op mijn horloge te kijken. De film voelde alleszins langer aan dan hij in werkelijkheid was.

Geen spek voor mijn bek, dus. Gelukkig maakte de fijne receptie waarop ik veel collega’s en bekenden tegenkwam veel goed. Hopelijk volgend jaar opnieuw (maar dan met een betere film).

De weekends zeilen voorbij

2014 oktober 19
tags:
by yab

Alweer een weekendje in mijn eentje moeten doorbrengen. Ik word nog een echte zeilweduwe! Enfin, niet dat ik de kans heb gehad om me eenzaam te voelen. De zaterdagochtend is altijd goed gevuld met de Spaanse les. Ben wel tevreden met de nieuwe leerkracht, al is haar enthousiasme soms een beetje vermoeiend, zo vroeg op de ochtend. De nadruk ligt in het vierde jaar op conversatie en ik heb echt het gevoel dat de Spaanse zinnen en werkwoordsvormen vlotter van mijn lippen vloeien.

Zaterdagnamiddag deed ik boodschappen en schafte ik me eindelijk een nieuwe portemonnée aan. Het lot is mij deze keer niet goed gezind geweest en ik  zal de hoop om mijn portemonnée met inhoud ooit nog terug te zien, definitief moeten laten varen. Tijd dus om de tot op de draad versleten portefeuille van mijn vriend die ik als tussenoplossing gebruikte, in te ruilen voor iets deftigs. Een mooi donkerrood exemplaar dat hopelijk wat langer bij mij zal blijven dan zijn gifgroene broertje.

Zondag werd ik rond het middaguur bij vrienden verwacht. Omdat mijn chauffeur zich op datzelfde moment ergens op de Noordzee bevond, moest het openbaar vervoer redding brengen. In het station vlakbij onze vrienden stopt op zondag echter slechts om de twee uur een trein. Ik was dus een uur te vroeg op de afspraak. Is me nog niet vaak overkomen. Onze vrienden waren zo vriendelijk om me van het station te komen afhalen en daar ook weer af te zetten na een erg fijne namiddag. Het eten was heerlijk en het was erg leuk om bij te praten met de twee aanwezige koppels en te spelen met de in totaal vier aanwezige kinderen. Erg leuk ook  om my girl L haar eerste zinnetjes te zien en horen lezen. Indrukwekkend hoeveel kinderen op zo’n korte tijd leren in het eerste studiejaar.

IMG_5702

IMG_5703

IMG_5704

Zondagavond was het een blij weerzien met mijn door zon en wind getaande vriend. Helemaal vermoeid na een weekendje onder mannen. De zielepoot. ;-)

PTX, Vol. III van Pentatonix

2014 oktober 19
by yab

Dankzij de sympathieke mensen van Walkie Talkie mag ik aan één van mijn lezers een exemplaar van PTX, Vol. III van mijn favoriete a capella groep Pentatonix weggeven. Yep, die van de geweldige “Papaoutai” cover. Ik kan me niet meer exact herinneren hoe ik Pentatonix ontdekt heb, waarschijnlijk door wat doelloos surfen op youtube blijven hangen bij één van hun fenomenale covers. Pentatonix is ook niet zomaar een groep die een zangwedstrijd won: drie van de vijf leden kennen mekaar al sinds hun kindertijd en hun beatboxer Kevin Olusola (trouwens ook een fantastische chello-speler) vonden ze, jawel, via youtube. Pentatonix is, samen met Walk Off The Earth en 2CELLOS één van die groepen die snappen hoe je het internet inzet om de band met je fans nauwer aan te halen én er zelf beter van te worden. En oja, hun muziekvideo’s zijn ook nog eens geweldig ende fantastisch.

Laat me in de commentaren weten wat jouw favoriete Pentatonix cover is om kans te maken op een exemplaar van PTX, Vol. III. Het lot zal op 1 november beslissen wie de winnaar is.

Lady’s night out + after work

2014 oktober 18
by yab

Ik moet zeggen dat ik het op het werk erg getroffen heb met mijn collega’s. Allemaal toffe en open mensen met wie het erg plezierig samenwerken is. Nu wil het toeval dat er onder mijn collega’s nog vier andere dames uit het Leuvense zijn, allemaal (voorlopig nog) kinderloos. Een fijn kliekje om zo nu en dan na de werkuren mee af te spreken. Een avond in hun gezelschap vliegt meestal voorbij. Dus ja, donderdagavond was dat niet anders. Ik reserveerde een tafeltje in De Hoorn. We genoten van het eten, de omgeving, dronken een glas witte wijn en praatten over life, the universe and everything. En zwembroeken, niet te vergeten. Als afsluiter van de avond dronken we nog iets in het stampvolle OPEK café en gaven de opdracht aan de volgende dame in de rij om een nieuwe bijeenkomst te organiseren. Een hele uitdaging met al die drukke agenda’s.

IMG_5689  IMG_5694  IMG_5695

Het toeval wil dat een andere collega de volgende dag (vrijdag) een after work had georganiseerd. Een vrijblijvende drink na de werkuren in Brussel. Iedereen die zin heeft kan aansluiten. Meestal blijft het bij een drankje of twee en ook deze vrijdag zagen we de ene na de andere collega vertrekken tot we met een groepje van vier personen achterbleven (ok, ik ben een plakker, ik geef het toe). Ik was net begonnen met afscheid nemen, toen iemand het idee opperde om Thais te gaan eten. Onder lichte druk liet ik me overhalen om mee te gaan naar de Fanny Thai alwaar we een tafeltje voor vier wisten te veroveren op het terras. Terrasjes doen in oktober, de weergoden zijn duidelijk in de war, maar hey, mij hoor je niet klagen, hoor. Lang geleden dat ik nog in oktober met blote benen heb kunnen rondlopen. En oja, de scampi curry was heerlijk.

IMG_5701  IMG_5700

<3 my colleagues!

It’s a small world

2014 oktober 16
by yab

Gisteren nam ik deel aan een panelgesprek op een conferentie. Altijd spannend, zeker als er een BV (nuja, eerder een vroegere BV) mee in het panel zit.

Ik had de leden van het panel op voorhand niet ontmoet en kende ook de moderator niet. Toen de moderator zich aan mij voorstelde, ging er echter meteen een lichtje branden. In een ver verleden had deze elegante jongedame nog deelgenomen aan sollicitatiegesprekken voor een job in mijn team. Ze kwam als beste van alle sollicitanten uit de bus, maar besloot voor een andere job te gaan. Ze leek een beetje gegeneerd hierdoor, maar ik stelde haar meteen gerust. Een job blijft een aanbod dat je kan afslaan. Al deed het me toch een beetje deugd om te horen dat de job die ze uiteindelijk gekozen had, niet bleek te zijn wat ze ervan verwacht had. “Een vergissing”, zo zei ze zelf. Door met haar te spreken, begreep ik meteen waarom ik toendertijd voor haar gekozen had: een verstandige en rustige jongedame die wist waarover ze het had. Als er nog eens een vacature in mijn team is, mag ze altijd opnieuw komen solliciteren. ;-)

Fun fact: tijdens de koffiepauze liep ik zelf iemand tegen het lijf die mij na een succesvolle sollicitatie een jobaanbod gedaan had, dat ik eveneens had afgeslagen. Gelukkig heb ik daar zelf nog geen moment spijt van gehad. Tot op de dag van vandaag ben ik er honderd procent zeker van dat ik toen de juiste keuze gemaakt heb.

En zo was de cirkel rond.

 

Facebook #10bookschallenge

2014 oktober 13

Een tijdje geleden waarde op Facebook een ‘book challenge’ rond. Ik werd getagd en besloot tegen mijn gewoonte in mee te doen. Want er was een tijd dat ik aan een verschroeiend tempo boeken verslond en ik de trouwste klant van onze plaatselijke bibliotheek was, tot ik die helemaal had leeggelezen. Helaas behoort deze tijd tot een ver verleden en is mijn dagelijkse leestijd beperkt tot de treinrit van en naar het werk (op voorwaarde dat ik geen mails zit te beantwoorden of vergaderingen zit voor te bereiden).

Maar goed, ik dwaal af, bij deze presenteer ik jullie, 10 boeken die me zijn bijgebleven, in willekeurige volgorde én met een woordje uitleg.

  • De Reuzeperzik van Roald Dahl: Een cadeautje van mijn favoriete tante. Het eerste boek dat ik van Roald Dahl las en dat een verpletterende indruk op mij heeft nagelaten. Ik weet niet hoe vaak ik dit boek herlezen heb, het moet zeker meer dan tien keer geweest zijn. En elke keer weer deed het me deugd dat tante Spons en tante Spijker door de reuzeperzik verpletterd werden. ;-) Daarna heb ik letterlijk alles wat Roald Dahl ooit schreef gelezen (ja, ook zijn boeken voor volwassenen). De man is wat mij betreft de beste kinderschrijver aller tijden.
  • De kinderen van de Bolderburen van Astrid Lindgren: Astrid Lindgren is de tweede beste kinderschrijver aller tijden, no doubt about that. Het leek me als kind fantastisch om in zo’n gemeenschap als Bolderburen te leven en ik speelde vaak stukken uit dit boek na. Als volwassene heeft het leven in een piepklein dorpje heel wat minder aantrekkingskracht op mij, maar het blijft een goed boek dat ik beslist cadeau zal doen aan mijn petekindje wanneer ze er oud genoeg voor is.
  • De Thule triologie van Thea Beckman: Heb ik verslonden als tiener. Het beeld van een ideale vredevolle maatschappij waar vrouwen de baas waren, leek mij de oplossing voor alle wereldproblemen. ;-) Helaas heb ik mijn ambitie om de ultieme wereldleider te worden, ergens en cours de route moeten laten varen.
  • Het Parfum van Patrick Süskind: Ik denk dat dit verplichte lectuur op school was, wat niet wil zeggen dat ik er niet van de eerste tot de laatste letter van genoten heb (ik was trouwens dat meisje dat met plezier boekbesprekingen maakte). Wat een fantastisch verhaal. Het uitgangspunt is zo ongelooflijk origineel dat ik wilde dat ik het zelf bedacht had. De film heb ik nooit gezien, omdat deze onmogelijk aan het boek kan tippen.
  • De naam van de roos van Uberto Eco: Ik heb even getwijfeld tussen De slinger van Foucault en De naam van de roos, maar ik moet deze toch aan De naam van de roos geven, omdat ik dit boek twee keer heb gelezen en De slinger maar één keer. Applaus voor Eco die erin slaagt een spannend detectiveverhaal te schrijven waarvan de lezer slimmer wordt.
  • De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst: Dimitri Verhulst is een waar natuurtalent. Dit boek leest als een trein en de alternatieve Tour de France verdient op zich al een plaats in de literatuurgeschiedenis. Ook erg genoten van de verfilming trouwens.
  • The Lord of the Rings triologie van J. R. R. Tolkien: Dé ultieme fantasy novel. En ik ben dan nog niet eens een fantasy liefhebber (geef mij maar Science Fiction, nu we het daar toch over hebben, vermeld ik graag de Foundation-serie van Asimov en de Earth van David Brin).
  • De verborgen geschiedenis van Donna Tartt: Cadeau gegeven aan een vriendin midden tijdens de hype en hem vervolgens zelf van haar geleend. Uitgelezen in één lange ruk. Ik vond dit boek zo goed dat ik me jaren later zelf een exemplaar kocht en het boek opnieuw in één ruk uitlas.
  • De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch: Fenomenale film, fenomenaal boek. Echt een boek dat blijft hangen. Dringend te herlezen.
  • Middernachtskinderen van Salman Rushdie: Als fan van het magisch-realisme en historische boeken, heb ik van dit boek gesmuld.

Eervolle vermeldingen voor De ondraaglijke lichtheid van het bestaan van Milan Kundera en De vliegeraar van Khaled Hosseini.

Blogpost geïnspireerd door LienWeb.

Een rustig weekend

2014 oktober 12
tags:
by yab

Niet elk weekend moet volledig volgepropt zijn, soms is een beetje ademruimte om verder te knabbelen aan al die foto- en mailachterstand erg welkom. (Ok, ok, ik beken, het weekend was niet volgeboekt, omdat mijn vriend ging zeilen.)

Een kleine samenvatting:

  • Zaterdagvoormiddag: Spaanse les.
  • Zaterdagmiddag: lunch in de gloednieuwe bar Mister Bean.
  • Zaterdagnamiddag: afgesproken met mijn petekindje en zijn ouders. Oorspronkelijk zouden we naar het provinciedomein gaan, maar door het slecht weer waren we genoodzaakt onze plannen te herzien. We spraken af in Tweebronnen en wandelden daarna door de stad met een ijsje van Decadenza.
  • Zaterdagavond zat ik ijverig te werken achter mijn computer tot het bedtijd was.
  • Zondagnamiddag ging is samen met een vriendin naar de opening van de gerestaureerde bibliotheek van de Parkabdij. Wat een prachtig stuk erfgoed. Ik kreeg bijna een stijve nek van het kijken naar het schitterend gerestaureerde plafond van Hansche.
  • Zondagavond keerde mijn vriend terug van zijn zeiltochtje en aten we samen afhaalsushi. Een mooie afsluiter van het weekend.