Düsseldorf – 29 december 2015

Onze derde en laatste dag in Düsseldorf. Alweer een prachtig zonnige dag. Op het vlak van weer hebben we het echt wel getroffen voor onze driedaagse. We genieten op ons gemak van ons laatste ontbijt, pakken de koffers in en lopen dan naar de oever van de Rijn om wat foto’s te maken van deze mooie winterochtend. Het doet deugd om buiten te zijn.

IMG_0329

IMG_0333

IMG_0336

IMG_0338

IMG_0341

IMG_0343

IMG_0348

Na (alweer) een kort ritje met de tram brengen we een bezoekje aan Kunst im Tunnel. Kunst im Tunnel is een volledig afgesloten ruimte tussen twee tunnels waar moderne kunst tentoon gesteld wordt. Het klonk veelbelovend, helaas spreekt het tentoongestelde kunstwerk KOMM mij niet zo aan. KOMM is een geluidskunstwerk. Doorheen de donkere langwerpige ruimte zijn verschillende luidsprekers geïnstalleerd, waardoor het geluid zich in de ruimte lijkt te verplaatsen. Het klinkt interessanter dan het is. Jammer.

Na dit ietwat teleurstellende bezoekje wandelen we langs de oevers van de Rijn verder naar de Altstadt, alwaar we een Killepitsch drinken als aperitief voor het middagmaal. Voor onze laatste maaltijd in Düsseldorf willen we graag sushi eten en zo belanden wed bij Maruyasu in de Schadow-Arkaden, een fancy winkelcentrum. Maruyasu is duidelijk een populaire lunchplek: er staat een gigantisch lange rij aan te schuiven. Gelukkig zijn ze daarop voorzien. Het systeem van Maruyasu is simpel: in een grote koeltoog liggen allerlei verschillende stukken sushi (apart ingepakt in plasticofolie, dus milieuvriendelijk kan je dit concept niet noemen). Je wijst gewoon aan welke sushi je wil (of je kiest voor een combinatie, kan ook), de bedienden aan de toog verzamelen alles op een bord. Aan de kassa bestel je je drankje, reken je af, neem je je chopsticks en je zoekt vervolgens ergens een vrije plek. Erg efficiënt.

IMG_0378

IMG_9159

IMG_9160

IMG_9161

IMG_9162

Na de lunch trekken we verder naar de Japanse wijk, omdat mijn broertje graag melon pan (メロンパン) wilde kopen bij zijn favoriete Japanse bakker. Helaas blijkt die bakker rond een uur of drie (!) al helemaal uitverkocht te zijn, terwijl op de deur nochtans staat dat de zaak open is tot 19u. Da’s toch een goeie reden om nog wat bij te bakken, nietwaar? Enfin ja, beetje een teleurstelling. Dus snuisteren we maar wat rond in de Japanse winkels in de buurt en vergapen we ons aan al de exotische zaken die ze daar verkopen. Al loopt onze zoektocht naar Japanse whisky op een sisser af. Is duidelijk in de mode tegenwoordig.

We doen nog een poging om het EKŌ-Haus te bezoeken. Op hun website stond wel dat ze gesloten waren, maar het was mij op voorhand niet geheel duidelijk of dit ook voor de omringende tuin gold. De communicatie op de website was hierover niet geheel duidelijk. Helaas, de tuin is al even hard gesloten als de rest van de paviljoenen. We ronden ons bezoek aan Düsseldorf met een licht onvoldaan gevoel af, maar speciaal terugkomen voor een bezoek aan het EKŌ-Haus, zie ik ons niet zo snel doen. Düsseldorf is een gezellig stadje, maar je hebt het ook wel snel gezien. Dan zijn er nog veel andere interessante steden te ontdekken in Europa.

Een zaterdag in Tongeren

Met een kater naar de les Spaans, niet echt een ideale combinatie. Gisterenochtend was ik op z’n zachtst gezet een beetje grumpy, ook al omdat mijn broodnodige nachtrust twee keer ruw onderbroken werd door het alarm van het kantoorgebouw tegenover ons. Eén van de nadelen van in het stadscentrum wonen.

Enfin ja, mijn humeur ging erop vooruit toen we op het einde van de les onze verbeterde examens terug kregen en tegen de middag was het grootste leed zowat geleden. Ik spoedde me naar huis om snel iets te eten, want ik had afgesproken om naar een vriendin in Tongeren te gaan. Onlangs raakte het uit met haar vriend en ze had er behoefte aan om haar hart te luchten. Na de overstap in Liège-Guillemins bleef onze trein echter stille staan in Herstal, wegens een object op het spoor. En zo werd de oorspronkelijke treinrit van 1 uur en 15 minuten er eentje van 1 uur en 35 minuten. Ik bracht mijn vriendin via sms op de hoogte van de vertraging en bleef er voor de rest zen bij.

Eindelijk in Tongeren aangekomen, wachtte mijn vriendin me op aan het station. We hadden oorspronkelijk plannen om te gaan wandelen in Tongeren, maar door het slechte weer zagen we ons genoodzaakt deze op te bergen. Het werd best wel een emotioneel zware namiddag/avond, maar ik zag dat onze gesprekken mijn vriendin deugd deden. Ze kookte dan ook nog eens een overheerlijke spaghetti voor mij. Zo’n talentvolle, intelligente en ondernemende vrouw, jammer dat haar geen geluk in de liefde gegund is en dat ik haar niet meer dan een luisterend oor kon bieden.

In de treinrit naar huis besefte ik eens te meer dat ik het ongelooflijk getroffen heb met mijn vriend, die mij steeds steunt en aanmoedigt in alles wat ik onderneem en een luisterend oor biedt als ik eens een mindere dag heb. Een lotje uit de loterij!

IMG_9387[1]

Hopelijk het laatste afscheidsfeestje

Gisterenavond namen mijn collega’s en ikzelf afscheid van S. S was één van de collega’s waarmee ik de voorbije jaren het nauwst heb samengewerkt en meteen ook de eerste collega die mijn team verlaat die ik persoonlijk heb aangeworven. Het lijkt pas gisteren dat we tegenover elkaar zaten tijdens het sollicitatiegesprek en poef, opeens zijn we zes jaar later en verlaat hij onze organisatie voor een nieuwe uitdaging.

Pas op, ik gun het hem van harte. Als je de kans krijgt om je vleugels uit te slaan, ben ik de eerste om daarvoor te supporteren, maar dat wil niet zeggen dat ik zijn vertrek op persoonlijk vlak niet betreur. Het sociale leven binnen onze organisatie zal er ook een deuk door krijgen, want hij was altijd bij de eersten om een lunch of een after work drink te organiseren en hij was het brein achter The party of the Year. En dat hij geliefd was, blijkt duidelijk uit het afscheidscadeau waarvoor alle collega’s bijlegden: een STEAM-cadeaubon van 50 euro, een AB-cadeaubon van 50 euro en een receptie van iets meer dan 200 euro.

Ik zal hem en zijn gevoel voor humor ongelooflijk missen. (De kater de dag nadien, iets minder.)

Muziek verzacht de zeden.

Het was ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik nog eens naar een klassiek concert ging, maar als het er dan eens van komt, doet het mij altijd deugd. Ik heb vanavond dan ook oprecht genoten van het strijkersconcert in M. Heerlijk om mijn gedachten vrij te laten ronddwalen na al dat studeerwerk van de voorbije weken en gewoon te luisteren naar de talentvolle leerlingen van de LUCA School of Arts, me te laten meevoeren op de tonen van de muziek. Fijn om al die jonge mensen samen zien te genieten van het muziek maken.

Toevallig hadden we deze middag op het afscheidsetentje van mijn collega nog over het zelf muziek spelen. En hoe jammer dat het is dat mijn dwarsfluit ergens in een hoekje ligt te verkommeren. Ik heb altijd gezegd dat ik mijn instrument in de toekomst terug vanonder het stof zou halen of misschien zelfs een nieuw instrument zou aanleren. Maar ik besef dat mezelf opnieuw inschrijven in de muziekschool betekent dat er wat andere hobby’s zullen moeten sneuvelen. En zo’n groot muzikaal talent ben ik nooit geweest. Ok, ik ben wel afgestudeerd met grote onderscheiding, maar dat is louter en alleen te danken aan het feit dat ik dat laatste jaar elke dag twee uur fluit speelde. Elke dag! Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik het nu nog zou kunnen opbrengen. Mijn jonge ik was een ongelooflijke doorzetter. Ik wou dat ik nu nog over diezelfde onuitputtelijke energie beschikte.

Twee uur

Zo lang hebben mijn examenpartner en ikzelf staan schilderen in het Korean Cultural Center in Brussel alvorens we ons mondeling examen mochten afleggen. En toen het dan eindelijk onze beurt was, duurde heel het examen amper tien minuten. En dat terwijl ik in de voorgaande lessen aan de leerkracht nog de bijzonder praktische suggestie gedaan had om elke groepje een uur toe te wijzen, anticiperend op een dergelijk scenario. Maar neen, dat was waarschijnlijk te voor de hand liggend. Grr. De volgende keer maak ik zelf een lijst op, als zij het niet doet.

Twee uur van mijn leven die ik nooit meer terug krijg. Ik ben er nog altijd slecht gezind van.

150 jaar vriendschap tussen Belgie en Japan

Soms passeert er op het werk eens een buitenkansje dat ik echt niet kan liggen. Via een collega kreeg ik een uitnodiging doorgespeeld voor http://www.be.emb-japan.go.jp/150jb/en/index.html“>een symposium over de Japanse culinaire cultuur in het kader van 150 Jaar Vriendschap tussen Japan en België. Niet meteen iets waar ik in mijn dagdagelijkse werkzaamheden mee bezig ben, maar hey, het zou onbeleefd zijn om niemand te sturen, he. 😉

Het symposium begon met een authentieke theeceremonie. Enfin ja, de tatami was wel ingeruild voor een gewoon tafeltje, maar verder werd het ritueel volgens de regels van de kunst uitgevoerd. Per drie mochten de aanwezigen plaatsnemen om de ceremoniemeester de groene matcha thee te zien bereiden. Een goed begin, dat zeker, alleen jammer dat terwijl de drie aanwezigen aan de theeceremonie deelnamen, de rest van het publiek er een beetje voor spek en bonen bij zat. Daar had de organisatie toch iets op kunnen vinden.

Daarna kwamen ondermeer de chefkoks van sushizaak Ko’uzi, restaurant Kamo, restaurant Seino, brasserie La Paix en restaurant Nonbe Daigaku. Fantastisch om al deze experts aan het woord te horen over hun grootste passie: de Japanse keuken. Wat mij persoonlijk nog het meest in deze keuken aantrekt, is de puurheid en de nadruk die in deze keuken ligt op de kwaliteit van de ingrediënten. De Japanse keuken lijkt eenvoudig, maar schijn bedriegt.

Hét hoogtepunt van het symposium was het optreden van de Japanse Iron Chef, Kimio Nonaga. Met de nodige flair toverde hij in een handomdraai de mooiste kunstwerkjes op tafel. En al de aanwezigen maar foto’s nemen van deze culinaire hoogstandjes. 😉

IMG_9336

IMG_9344

IMG_9351

IMG_9356

IMG_9358

Na het symposium was er vlakbij de ambassade nog een kookdemonstratie in restaurant Kokuban. Iets minder geslaagd, want er was zoveel volk dat je amper kon zien wat de chefkoks aan het klaarmaken waren. En op den duur wordt het ook vermoeiend om eerst naar de uitleg in het Japans en vervolgens naar de ganse vertaling in het Engels te moeten luisteren.

De hoge verwachtingen voor de afsluitende receptie werden echter niet geheel ingelost. We konden wel proeven van de bijzondere moderne sushipareltjes van Ko’uzi, maar de hoofdcateraar van de receptie was Les Frères Debekker en laten die nu zowat de hofleverancier van onze eigen evenementen zijn. Weinig verrassingen bij de hapjes dus. Gelukkig konden we wel proeven van verschillende soorten saké.

En de goodie bag mocht er ook zijn. 😉

IMG_9366

Düsseldorf – 28 december 2015

Na een bijzonder verkwikkende nachtrust in Swissôtel Düsseldorf/Neuss was het een plezier ‘s ochtends de gordijnen op te trekken en de skyline van Düsseldorf te kunnen aanschouwen. Pluspuntje voor dit hotel. Het ontbijtbuffet stelde niet teleur met een vers gemaakte omelet, gravad lax, vers brood, kaas en veel vers fruit. Een stevig ontbijt om genoeg energie op te doen voor de rest van deze mooi winterdag.

IMG_0092

IMG_0096

IMG_0101

IMG_9121

IMG_9122

IMG_9123

Na het ontbijt namen we opnieuw de tram naar het stadscentrum aan de overkant van de Rijn. Onze eerste halte: de 240,5 meter hoge Rheinturm. Het was een prachtig zonnige dag, dus het uitzicht vanaf het bezoekersplatform op 164 meter hoogte was de moeite. Alleen jammer dat de blauwe lichtjes van de kerstversiering die binnen de toren aangebracht was voor lelijke weerkaatsingen in de ruiten zorgden. Gelukkig was mijn favoriete stukje Düsseldorf (de Medienhafen) net optimaal belicht om goede foto’s te kunnen maken. Oja, de Rheinturm is niet alleen een zendmast met roterend restaurant en uitkijkplatform, het is ook nog eens de grootste digitale klok ter wereld. Al moet je wel wat moeite doen om het ding te kunnen aflezen.

IMG_0107

IMG_0108

IMG_0109

IMG_0112

IMG_0119

IMG_0125

IMG_0127

IMG_0132

IMG_0138

IMG_0141

IMG_0160

Terug met onze voeten op de begane grond wandelden we verder naar de Medienhafen om de moderne architectuur van architecten zoals Frank O. Gehry, David Chipperfield, Joe Coenen, Steven Holl en Claude Vasconi te bewonderen. De zon scheen zo fel dat ik zelfs mijn zonnebril moest boven halen. Er stonden zelfs wat terrasjes buiten! Ik kon me zonder moeite voorstellen dat het hier op een mooie zomeravond zwart zou zien van het volk. We maakten wat selfies met de gopro en besloten rond 13u toch maar op zoek te gaan naar een restaurant. Zo belandden we bij Mongo’s, een Aziatisch wokrestaurant waarbij je zelf de ingrediënten kan uitkiezen die de koks dan voor jou wokken met een saus naar keuze. Ik had nog niet zoveel honger (het ontbijt was bijzonder copieus geweest) en besloot voor een Phở te gaan, in de veronderstelling dat dit een maaltijdsoep zou zijn. Helaas bleek de soep wat kleiner uit te vallen dan verwacht, maar geen erg, er stond ook een insektenplatter op het menu. Als ik ergens de kans krijg om insecten te eten, doe ik dat meestal, omdat ik er nog steeds van overtuigd ben dat insecten eten dé manier is om de honger de wereld uit te helpen. En natuurlijk ook een beetje omdat het leuke foto’s oplevert, zo van die geroosterde insecten. 😉 De insecten smaakten en ik pikte nog wat wok mee van mijn vriendje zodat ik toch voldoende gegeten had. Als afsluiter dronken we een rhabalaya (rabarbernectar, vodka en vanille), een recept uit de Himalaya (of dat maakten ze ons toch wijs). Heel lekker!

IMG_0173

 

IMG_0177

 

IMG_0179

IMG_0188

IMG_0194

IMG_0195

IMG_0196

IMG_0199

IMG_0202

IMG_0236

IMG_0238

IMG_9130

IMG_9131

IMG_9134

Na de maaltijd namen we de bus naar de Kiefernstrasse om de street art aldaar te bewonderen. Een suggestie van de vriendin van mijn broertje. Een heel goed idee, want ik was echt onder de indruk van de diversiteit en de kwaliteit van de street art. Gevelhoge schilderingen in de meest sprekende kleuren. De droom van elke fotograaf. De wijk kende een bewogen geschiedenis, maar tijdens ons bezoek was het er bijzonder rustig. Al drong er hier en daar toch wel een wietgeur onze neuzen binnen.

IMG_0246

IMG_0251

IMG_0253

IMG_0257

IMG_0262

IMG_0264

IMG_0266

IMG_0271

IMG_0277

IMG_0282

De zon ging al bijna onder toen we de wijk verlieten en de tram naar de Altstadt namen. We bezochten de Andreaskirche en slenterden door de straten terwijl het langzaam donker werd. We kochten een fles Killepitsch als aandenken aan ons bezoekje aan Düsseldorf. Killepisch is een plaatselijk gedestilleerde kruidenlikeur die volgens een geheim familierecept wordt bereid.

De dag voordien was ons oog al gevallen op de pralines en de chocolademelk van Gut & Gerne in het hartje van het oude stadsgedeelte. We konden het niet laten om even binnen te stappen voor een laat vieruurtje. Ik ging voor een Zartbitter Heiße Schokoladen miet 72 % Kakaonanteil. Heerlijk! De portie chocolademelk was erg groot, maar niets wat een echte chocoladeliefhebber niet moeiteloos kan verorberen. Al was ik stiekem wel blij dat ik ‘s middags niet zoveel had gegeten. 😉

IMG_0287

IMG_0293

IMG_0301

IMG_0304

‘s Ochtends bij het ontbijt hadden we afgesproken om ons die dag aan nachtfotografie te wagen. Daarvoor moesten we even heen en weer naar het hotel, want we hadden geen zin om al van ‘s ochtends vroeg met een statief rond te sleuren (zwak, ik weet het). De Königsallee leek ons een ideale plek om onze statieven op te stellen. Oordeel zelf:

IMG_0305

IMG_0318

Onze werkzaamheden werden afgekapt door mijn grollende maag. 20.15u is een mooi uur om op zoek te gaan naar een geschikt restaurant. We belandden eerst in een straat die wat aan de Brusselse Beenhouwersstraat deed denken: één lange opeenvolging van toeristenvallen. De tripadvisor reviews waren niet al te best, dus besloten we nog wat verder te zoeken. Helaas bleek de Italiaan met goede reviews die wij op het oog hadden gesloten. Net op het moment dat wij zuchtend voor het gesloten restaurant stonden (het was inmiddels al 21u) passeerde er een koppel Nederlanders die ons in hun beste Engels uitlegden dat er wat verderop ook een zeer goede, authentieke Italiaan was. Ze zeiden dat het restaurant meestal afgeladen vol zat, maar omdat het al wat later was, konden we geluk hebben dat er een tafeltje vrij zou komen. Wij bedankten hen vriendelijk voor de tip en jawel, we hadden geluk: er kwam net een tafeltje vrij toen wij A Tavola binnen stapten.

We werden bediend door een wat oudere Italiaan die enkel Italiaans tegen ons sprak (gelukkig slaagde ik erin wat Italiaans uit mijn geheugen op te diepen en versta ik de taal nog redelijk goed). Hij vroeg ons vanwaar we kwamen en toen hij hoorde dat we uit België kwamen, zong hij ons een lied voor opgedragen aan de Italiaanse mijnwerkers die in de Limburgse mijnen tewerkgesteld waren. Heel ontroerend. Hij kende zelfs Rocco Granata! Het eten was uitstekend, de wijn geweldig en de bediening onvergetelijk. Een fantastische beleving. We konden dan ook niet anders dan na het dessert (tartufo) een glaasje limoncello te bestellen om te toasten op deze geslaagde dag.

IMG_9147

IMG_9155

IMG_0325

Hectische weken

Amai, januari is stevig uit de startblokken geschoten. Nu is januari sowieso altijd wel een drukke maand, maar dit jaar zijn er toch verschillende records gesneuveld, denk ik. Een combinatie van veel conflicterende deadlines op het werk met sollicitatiegesprekken voor de vervanging van één van mijn medewerkers die ons helaas gaat verlaten en daar dan nog eens de jaarlijkse taalcursusexamens bovenop. Omdat het vijfde jaar Spaans niet voldoende uitdaging vormt, besloot ik me dit jaar in te schrijven voor de wereldtaal Koreaans. 😉 Nu, begrijp me niet verkeerd, ik doe beide talen erg graag, maar toch nét iets minder op het moment dat er gestudeerd moet worden. Gelukkig heeft één van mijn mede-cursisten Koreaans zijn tijd gestopt in het maken van een heel goeie Memrise cursus om de woordenschat onder de knie te krijgen. Ideaal om te studeren op de trein.

Deze vrijdag was de zoveelste dag op rij dat mijn middagpauze opgeofferd werd om verder te werken. Met één hand typen aan een belangrijke nota en met de andere hand je eten in je mond proppen. Niet zo gezond, ik weet het wel, maar aan de andere kant krijg ik er ook een kick van wanneer onmogelijke deadlines toch gehaald worden. En alhoewel ik nog geen uitslagen heb, zijn alle examens goed verlopen. Nog even doorbijten voor de laatste sollicitatiegesprekken en het mondelinge examen Koreaans volgende week en januari is alweer voorbij.

Dat ging alweer ongelooflijk snel!

Contrapunt – Anna Enquist

Contrapunt is het laatste Verborgen Parels boek dat ik las. Titel en cover spraken me niet meteen aan, maar het werd me aanbevolen in mijn allereigenste commentaren, reden genoeg om het boek een kans te geven.

Jammer genoeg klikte het niet echt tussen mezelf en dit boek. Let op, objectief gezien kan ik de krachttoer die dit boek is zeker waarderen. De Goldbergvariaties van Johann Sebastian Bach die als rode draad doorheen het boek verweven zijn en die de pianiste gebruikt om haar grote verdriet te verwerken, de mijmerende herinneringen van de pianiste opgeroepen door de muziek, het verhaal van de rouw van Bach om zijn te vroeg gestorven zoon dat een spiegel lijkt voor het verhaal van de pianiste: al deze elementen worden in een heldere taal met elkaar verbonden. Knap gedaan.

Toch raakte dit boek geen snaar bij mij. Wellicht omdat ik de relatie tussen moeder en dochter moeilijk kon vatten. De relatie leek mij te zeer geïdealiseerd vanuit het standpunt van de moeder en de blik waarmee zij naar haar dochter keek vond ik somsakelig intiem, de afstand tussen beide individuen te klein. Misschien deed de pianiste mij te zeer denken aan mijn eigen moeder die haar wensen en verlangens op mij projecteerde. Een projectie die enkel tot teleurstelling kan leiden.

Conclusie: Van de vijf Verborgen Parels die ik las, is Woesten mijn absolute favoriet.

yab is vereerd!

Ok, toegegeven, het is niet de eerste keer dat ik vermeld word in het dankwoord van een doctoraatsthesis, maar ik blijf het een geweldige eer vinden. Alleen jammer dat ik onze vriend niet persoonlijk kon feliciteren met zijn grootste onderscheiding met felicitaties van de jury (wow!), omdat ik de laatste Koreaanse les voor het examen niet wilde missen. Gelukkig zorgde mijn vriend via Whatsapp voor live verslaggeving, maar steken deed het wel, dat ik zo’n bijzonder moment moest missen.

Eén ding is zeker: in San Francisco hebben ze er binnenkort een genie bij!