Een Belgisch blitzbezoek

Vorige week moest ik voor werkgerelateerde redenen terug naar België vliegen. Alwaar ik beroep kon doen op de uitmuntende gastvrijheid van Goofball and friends. Ik landde dinsdagavond met enkel handbagage op de luchthaven van Zaventem en nam de eerste de beste trein richting Leuven. Goofball had mij uitstekende instructies gegeven en ik arriveerde inderdaad iets na de babysitter bij hen thuis. De twee jongens waren uiteraard dik teleurgesteld dat ik hun mama niet was, maar gelukkig kwam Goofball niet lang daarna thuis. En dik kwartier later gevolgd door de sushileverancier. 😉 Hoera, want het was van mijn laatste bezoek in België geleden dat ik nog eens fatsoenlijke sushi gegeten had. Ging vlotjes binnen met een glaasje witte wijn erbij. 😉

IMG_6277

Na een uitstekende nachtrust (zoveel stilte ‘s nachts ben ik niet meer gewoon!) en een fijn gezamenlijk ontbijt, bracht ik de dag voornamelijk door op de trein, op de tram, in een saai kantoor in Schaarbeek, op de tram en op de trein. Iets na zes was ik opnieuw in Leuven, alwaar ik beertje, de jongste zoon van Goofball alweer moest teleurstellen dat ik zijn mama niet was. Gelukkig was er banaan om hem te troosten en duurde het niet al te lang voor zijn mama en zijn oudste broer thuis kwamen. Tijd voor mij om afscheid te nemen, want ik had met de mama en papa van mijn petekindje afgesproken om samen te gaan dineren in restaurant Masalatop. Naar mijn bescheiden mening het beste Indische restaurant van Leuven. En ook ditmaal werden we niet teleurgesteld. Het was heerlijk!

IMG_6286

Continue reading

Vrijwilligerswerk

Deze voormiddag ontdekte ik dat het niet alleen een hele opgave is om een job te versieren, hier in Genève, maar dat in sommige gevallen zelfs vrijwilligers aan een strenge screening onderworpen worden. Ik had namelijk een Skype-gesprek met een vrijwillige medewerker van IDCN, een door bedrijven gesponsord netwerk dat partners van expats begeleidt in de zoektocht naar een job. Ik had op voorhand al een heel uitgebreid formulier met allerlei informatie over mezelf en mijn vriend moeten invullen alvorens ik lid van IDCN mocht worden. Ik had toen ook opgegeven dat ik wel als vrijwilliger wou meehelpen. Tijdens het gesprek kreeg ik vervolgens te horen dat mijn CV gescreend zou worden om te kijken of ik in aanmerking kwam voor één van de vrijwilligersteams van ICDN.

Blijkbaar hebben ze hier in Zwitserland geen gebrek aan vrijwilligers…

Bezoek aan Aquatis in Lausanne

Zondag hadden we afgesproken met onze vrienden uit Aubonne, tevens ouders van ons petekindje om samen naar het gloednieuwe Aquarium – vivarium in Lausanne te gaan. Ik keek er erg naar uit want het was alweer veel te lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hebben én ik ben dol op aquaria.

Mijn vriend en ik spoorden met de trein naar Alleman, alwaar we opgepikt werden door onze vriendin. We hadden het pas gerenoveerde huis al eens eerder gezien voor dat ze erin getrokken waren, maar het was de eerste keer dat we het volledig ingericht konden bewonderen. Het schitterend uitzicht op het meer was om jaloers op te zijn! En natuurlijk konden de kinderen niet wachten om vol trots hun nieuwe kamers te laten zien. Er moeten nog wat details afgewerkt worden, maar je ziet zo dat dit een fantastische thuis is/zal worden.

Na samen tortilla’s gegeten te hebben, vertrokken we met de wagen naar Lausanne. Aquatis was makkelijk te vinden en dankzij onze vriend die snel online tickets kocht, konden we aan de lange wachtrijen ontsnappen. Helaas was het zo druk in Aquatis dat het onmogelijk was om ten volle van de opstellingen in dit gloednieuwe gebouw te genieten. Veel opstellingen toonden bewegend beeld en bijhorend geluid, wat zeer moeilijk te verstaan was in al de drukte. De spiegels op de grond die dienden om taferelen op het plafond te weerkaatsen en zo de illusie te creëren dat je boven een bepaald landschap vloog, waren al stevig bekrast. De vraag is of die spiegels bestand zijn tegen al die mensen die er dagelijks over passeren. Sommige touch screens werkten gewoon niet en de grote aquaria gaven een nog wat lege indruk. Iets wat wellicht in de loop der maanden zal veranderen. En ik het algemeen vond ik het ook allemaal wat te donker.

Hét hoogtepunt van ons bezoek was de krokodil die net op het moment dat wij erop stonden te kijken en hoop visbotten uitbraakte, waar de andere vissen in het aquarium zich vliegensvlug op stortten. Kannibalisme, iemand? Maar wel interessant om te zien, want ik was er altijd vanuit gegaan dat een krokodil zijn slachtoffer volledig verteerde.

Al bij al verlieten we het aquarium met gemengde gevoelens. Ik denk echt dat Aquatis meer potentieel heeft dan wij te zien kregen. Misschien nog eens teruggaan als de kinderziektes weggewerkt zijn.

Maar het leukste is natuurlijk dat we samen een gezellig namiddag hebben doorgebracht.

IMG_3957

IMG_3972

IMG_3979

IMG_3986

IMG_4007

IMG_4025

IMG_4026

IMG_4034

Visite du quartier

Alhoewel onze ervaringen hier in Genève niet honderd procent positief zijn, moet ik zeggen dat de stad Genève heel veel moeite doet om de nieuwkomers zich welkom te laten voelen. Het is duidelijk dat de stad het belangrijk vindt dat nieuwkomers zich zo goed mogelijk integreren. Of de stad hier volledig in slaagt, daar kan ik vanuit mijn positie moeilijk over oordelen, maar ik apprecieer al de gratis rondleidingen en de gratis wijn enorm. 😉

Zaterdagochtend stonden vriend en ik op tijd op om deel te nemen aan het Visite du quartier dat begon in de Bibliothèque municipale de la Servette. We werden onthaald met koffie, thee, fruitsap en cakejes. Alvast een goed begin. 😉 Daarna nam een zeer sympathieke dame ons op sleeptouw doorheen het quartier. Ze besteedde veel aandacht aan het tonen van de instellingen die specifiek gericht zijn op nieuwkomers en op mensen met problemen (bvb een jeugdinstelling voor verslaafde jongeren, een instelling voor alleenstaande ouders, opvoedingsondersteuning, kinderopvang, sociale diensten,… Ze gaf ons zelfs mee op welke plek mensen die het moeilijk hebben, gratis maaltijden kunnen krijgen (te onthouden voor als ik binnen een paar maanden nog altijd geen werk heb ;-)). En ze toonde ons ook de Migros, de Coop en de Denner, de drie grote supermarkten hier in Zwitserland. Die hadden mijn vriend en ik ondertussen al wel op ons eentje ontdekt. 😉

Het enthousiasme van de dame over de schitterende buurt waarin we wonen, kon ik helaas niet volledig delen. In mijn ogen valt de architectuur in onze buurt nog het best te vergelijken met die lelijke grijze blokken die na de Tweede Wereldoorlog in de Oostbloklanden opgetrokken werden, met dat verschil dat de huidige ex-Oostbloklanden ten minste moeite doen om die lelijke blokken op te frissen en van wat kleur te voorzien. Maar het was wel leuk te ontdekken dat er hier en daar een mooi authentiek Zwitsers huis aan de bouwwoede had weten te ontsnappen.

Na de rondleiding wachtte ons in het Espace de quartier Grottes naar goede gewoonte een aperitief! We werden vriendelijk welkom geheten door één van de medewerkers van de stad, waarna de burgemeester himself kort een woordje tot de nieuwkomers richtte. Vervolgens konden we genieten van een re-enactment door Balades Touristiques Théâtralisées van het proces van de anarchist Luigi Lucheni, de moordenaar van de beroemde keizerin Sisi. Een boeiende voorstelling die echter een beetje te lang duurde, zeker voor de Engelstaligen in ons gezelschap die geen woord Frans verstonden…

IMG_6338

We konden ook kennismaken met een aantal andere verenigingen die activiteiten organiseerden in het Espace de quartier. Tot onze grote verbazing ontdekten we er ook een Magic the Gathering club. Dit alles uiteraard onder het genot van een heerlijk glaasje Zwitserse Chasselas. 😉

IMG_6339

Genève internationale et humanitaire

De stad Genève organiseert rondleidingen voor nieuwe inwoners. Een ideale manier om de stad en haar geschiedenis wat beter te leren kennen, dus schreven mijn vriend en ik ons in voor enkele rondleidingen. De eerste misten we helaas door een misverstand, maar voor de tweede waren we, ondanks het iet of wat twijfelachtige weer, op post. De rondleiding met als thema ‘Genève internationale et humanitaire’ begon aan Palais Wilson, de eerste zetel van de League of Nations, nu het hoofdkwartier van de Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights en bracht ons via Campus Biotech, de wijk waar mijn vriend werkt, langs de onvermijdelijke Broken Chair (symbool van de strijd tegen landmijnen en clusterbommen) naar Musée Ariana, oorspronkelijk gebouwd om de collectie van Gustave Revilliod tentoon te stellen en genoemd naar diens moeder. De gids vertelde ons dat al de mooie parken langs het meer door een landruil met de UN in handen van de stad Genève zijn gekomen. Als deze ruil niet had plaatsgevonden, zouden die schitterende parken nu volgebouwd zijn met UN gebouwen en niet langer toegankelijk voor het publiek. Gelukkig is dat niet gebeurd.

Tijdens de wandeling werden we opgeschrikt door het afvuren van een kanon aan de oevers van het meer van Genève. Blijkt dat ondanks het feit dat Zwitserland zijn neutraliteit tijdens gans de eerste wereldoorlog wist te behouden, de wapenstilstand van 11 november toch herdacht wordt. Dit ter ere van de Zwitsers die meevochten aan Franse zijde tegen de Duitsers.

We sloten de best wel lange wandeling af met een aperitief op zijn Zwitsers in het mooie Musée Ariana: we werden getrakteerd op Zwitserse wijn met bladerdeeghapjes en broodstengels. Meer dan voldoende om dienst te doen als middagmaal. 😉

IMG_6267

IMG_6271

IMG_6273

Geduld is een schone deugd

Mijn enthousiasme over de Zumba-cursus die ik elke maandagavond trouw bijwoon, is nog altijd groot. De lerares straalt een aanstekelijk enthousiasme uit dat me telkens weer motiveert om een tandje bij te steken. Helaas, niemand is zonder fouten. En, oh cliché, de grootste fout van onze Colombiaanse lerares is dat ze niet al te stipt is. De voorbije weken leek het alsof de les stelselmatig een paar minuten later begon dan de les van een week eerder.

Maar deze maandag sloeg toch alles. De lerares was al aanwezig in de sportzaal en aan de muziek te horen druk aan het oefenen op een bepaalde choreografie. De deur van de sportzaal kan echter zonder sleutel enkel van binnen uit open gemaakt worden. We stonden dus met ons groepje vrouwen uit alle windstreken buiten op de gang te wachten. Na een kwartier gewacht te hebben, stak de lerares haar hoofd om de deur en vroeg ze ons nog vijf minuten extra geduld te hebben. Ik zal eerlijk zijn, geduld is niet mijn sterkste punt. Daarenboven vind ik het niet echt respectvol om een groep van 20 leerlingen op de gang te laten wachten. Maar goed, het is een gratis cursus, dus veel recht tot klagen hebben we niet.

Uiteindelijk riep de lerares ons na een dikke vijf minuten binnen en toonde ze de dans die zij en nog drie andere Colombiaanse dames aan het instuderen waren. Ze dansten in traditionele klederdracht op de muziek van La Mojana (Espíritu del agua). De choreografie was erg mooi en ik ben blij dat ik deze unieke dans heb mogen aanschouwen, maar ik hoop toch dat de lerares volgende keer stipt om 18.30u aan de les begint in plaats van om 18.50u!

World Usability Day @ Impact Hub

Sinds ik in Genève woon, volg ik aandacht de meetup bijeenkomsten op hier in Genève. Als werkloze is het naar mijn aanvoelen belangrijk om deel te nemen aan sociale activiteiten, omdat je anders dreigt geïsoleerd te geraken. Een tijdje geleden zag ik dat in de Impact Hub vlakbij het treinstation een Digital Strategy UX meetup georganiseerd werd in het kader van de World Usability Day, gesponsord door Telono. Een uitgelezen kans om nog wat te netwerken en wie weet ontmoet ik op die manier wel iemand die mij aan een job kan helpen.

IMG_6240

Na een kort inleidend woordje kregen we twee vrij korte presentaties voorgeschoteld. De eerste presentatie ging over de bouw en de evolutie van het e-voting platform van het kanton Genève. De tweede presentatie behandelde de principes van universal design. Ik moet zeggen dat ik de eerste presentatie nogal droog vond en de link met world usability day soms niet heel duidelijk was. De presentatie over universal design sloot veel nauwer aan bij het thema, maar bleef naar mijn aanvoelen te veel aan de oppervlakte, maar het was wel interessant om de 7 principes van universal design op een rijtje te zien:

  • equitable
  • flexible
  • simple & intuitive
  • perceptible
  • tolerates error
  • low physical effort
  • size and space for approach and use

Het fijnste gedeelte van de avond volgde na de presentaties: de receptie! Ik had er niet al te veel van verwacht, omdat het een gratis evenement was, maar sponsor Telono was duidelijk niet gierig geweest: kleine finger sandwiches belegd met zalm, asperges, garnalen,… mini-broodjes en een heel assortiment aan mini-taartjes als dessert. Heel lekker en uitermate verzorgd. Uiteraard ben ik vergeten een foto te nemen van al dat lekkers, maar geloof me, we kwamen niets te kort. En ook de (uiteraard Zwitserse) wijn vloeide rijkelijk.

Mijn vriend en ik maakten kennis met een hele hoop fijne mensen: een Fransman die als freelancer werkte en momenteel op zoek was naar een nieuwe opdracht, een Italiaan, een Mexicaan (goed voor mijn Spaans!), een Hongaar en een heel toffe Ierse die voor Médecins Sans Frontières werkte. Juist, alweer geen Zwitser te bekennen in heel dit lijstje. Heel grappig: de Ierse sprak tot onze grote verbazing een aardig mondje Nederlands. Bleek dat haar vriend een Antwerpenaar was. Het klikte heel erg goed met de Ierse jongedame, helaas, haar contract bij MSF loop af eind dit jaar en in januari verhuist ze naar België, de liefde achterna. Jammer voor ons, maar uiteraard blij voor haar.

Het gesprek dat ik had met de Italiaan, was wel een beetje ontnuchterend. Hij vertelde dat hij ook nog steeds op zoek was naar werk en voorspelde mij dat het wel eens tot 18 maanden kon duren voordat ik in Genève werk zou vinden. 18 maanden! Het spijt me heel erg, maar ik denk niet dat ik in staat ben om hier 18 maanden werkloos rond te hangen. Daarvoor zijn er hier gewoon niet genoeg opportuniteiten om aan vrijwilligerswerk te doen. Enfin ja, reden te meer om nog een glaasje Zwitserse wijn te drinken…

Pandathlon vrijwilliger

Na een best wel vermoeiend weekend in Texel met een bevriend koppel, hun kinderen en de nichtjes van mijn vriend, moest ik dinsdag alweer vroeg (6.30u) uit de veren. Ik had me namelijk als vrijwilliger opgegeven om mee te werken aan de WWF Pandathlon.

Wat is een Pandathlon zal u zich ongetwijfeld afvragen? Wel, de Pandathlon werd speciaal in het leven geroepen als een actie voor scholen: bedoeling is dat de leerlingen van een bepaalde klas of een bepaald jaar een uur lang rondjes lopen en zich hiervoor laten sponsoren. Uiteraard gaat de opbrengst van de sponsoring integraal naar WWF. Aangezien het WWF zelf is die de Pandathlon organiseert (met ondersteuning van de school), doen ze hiervoor beroep op vrijwilligers.

Ik steun WWF al jaren financieel, vandaar dat het mij leuk leek om ook als vrijwilliger een bijdrage te leveren. Ik liet WWF weten dat ik de ganse dag beschikbaar was en vermeldde ook dat ik bereid was foto’s te nemen. Het duurde nogal lang voordat ik feedback kreeg, maar uiteindelijk viel het werkschema een paar dagen op voorhand in mijn mailbox en kreeg ik via voicemail de vraag of mijn aanbod om foto’s te nemen nog steeds gold. Aangezien ik nog steeds werkloos ben, kon ik hierop bevestigend antwoorden.

Het kostte mij een rit van een half uur door het helse stadsverkeer om de campus te bereiken van la Grande Boissière, de internationale school van Genève. Ik was meteen onder de indruk van de campus, gelegen in het groen en bestaande uit een mix van statige oude gebouwen en nieuwbouw. Mét security aan de ingang en een heuse receptie waar ik een bezoekersbadge moest aan ophalen. Ik had al meteen door wat voor soort school het was.

De coördinatrice van WWF was erg vriendelijk en samen met een aantal vrijwilligers van de school zelf, zette ik mij aan het snijden van brood, appels en het breken van een aantal gigantische repen chocolade. De aan de Pandathlon deelnemende leerlingen zouden zeker niets te kort komen. Met vereende krachten verliepen de voorbereidingen vlot en ik maakte nader kennis met de leerlingen van de school die vlotjes Frans en Engels met elkaar afwisselden, terwijl de meesten thuis nog een derde en soms zelfs een vierde taal spraken.

IMG_3460

IMG_3461

Daarna was het tijd om de rugnummers (dossards in het Frans, zoals ik leerde dankzij mijn vrijwilligerswerk bij Pop In Geneva) te verdelen. Ik nam plaats aan de nummers I-L. Op zich is het een goed idee om de leerlingen van het negende jaar naar verschillende plekken te sturen om hun rugnummers op te halen, maar de letters waren zo klein afgedrukt dat ze amper leesbaar waren en er heerste ook verwarring of het over de beginletter van de voor- dan wel de achternaam ging. Enfin, ik kon het niet laten om aan de coördinatrice als tip mee te geven de letters in de toekomst reuzegroot af te printen, want nu restte er mij niets anders dan meermaals luidkeels te verkondigen dat de leerlingen met familienamen van I tot L zich naar mijn tafel moesten begeven. Hetzelfde scenario zou zich nog twee keer herhalen bij de leerlingen van het tiende en het elfde jaar.

Toen iedereen uiteindelijk aan een rugnummer geraakt was, ging de Pandathlon van start, een beetje te vroeg, want de popelende leerlingen riepen zelf start in plaats van het officiële signaal af te wachten. Ik deed mijn best om iedereen zo goed mogelijk in beeld te brengen, maar de combinatie van een nogal donkere, druilerige dag + een donker bos + lopende mensen, maakte dat dit nogal een uitdaging was. Uiteindelijk kwam ik thuis met bijna achthonderd foto’s van de ganse dag, waarvan er wellicht slechts een derde zal overblijven.

IMG_3467

Sommige leerlingen gingen maar al te graag op de foto en namen de meest gekke houdingen aan (bonuspunten voor de namaak geamputeerde voet die één van de leerlingen meesleurde, wellicht nog een rekwisiet van het halloween-feest), terwijl anderen (vooral meisjes) bij elke ronde hun best deden om hun gezicht te bedekken. Ja, de selfiegeneratie die niet op de foto wil, wie had dat gedacht? Sommige leerlingen waren duidelijk erg atletisch en zagen dit uurtje als een uitdaging om effectief zoveel mogelijk rondjes te lopen, anderen zochten en vonden (letterlijk) shortcuts om toch vooral niet te veel energie te verspillen.

Na afloop van het uurtje moesten al de leerlingen hun rugnummer opnieuw inleveren (een heel gedoe om hen te overtuigen om dit ook effectief te doen) en noteerde ik (op basis van de elastieken die ze na elke ronde hadden verzameld) hoeveel rondes ze hadden gelopen. Natuurlijk werd er nogal vals gespeeld met die elastieken, maar voor het goede doel zien we dat graag door de vingers.

‘s Middags aten we in de cafetaria van de school, waar speciaal voor ons een tafel vrijgehouden was. We kregen heel lekkere pizza’s met een dikke bodem en heel veel kaas en champignons voorgeschoteld en verse fruitsla als dessert. Door de ganse voormiddag buiten in de kou gewerkt te hebben, had ik honger gekregen, dus het smaakte. Tijdens de middagpauze praatte ik met één van de leerkrachten van de school en zo kwam ik te weten dat het inschrijvingsgeld in de hogere jaren maar liefst 35.000 CHF bedraagt. Yikes. De leerkracht zei droogweg dat de meeste leerlingen in de school, kinderen zijn van diplomaten of andere hoge functionarissen en voorbestemd zijn om later naar Oxford of Harvard te gaan. De klassenmaatschappij bestaat nog steeds.

Ik sprak ook met een andere WWF vrijwilliger, een dame uit Madagascar die ondertussen al meer dan vijf jaar in Genève woonde en nog altijd op zoek was naar werk. Toegegeven, ze had wel een aantal jaar niet actief meer gezocht omdat ze mama was geworden. Maar toch, zelfs met een diploma gehaald aan een Zwitsers instituut voor Hoger Onderwijs (haar eigen diploma uit Madagascar werd hier niet erkend) lukte het niet een job te vinden. Niet echt geruststellend, moet ik zeggen.

Na een best wel vermoeiende dag van foto’s nemen en rugnummers uitdelen en collecteren, moesten de verzamelde gegevens verwerkt worden: eerst moest ik samen met nog drie andere WWF vrijwilligers (handmatig!) het aantal gelopen rondjes omzetten in kilometers (een rondje was 550 meter) en vervolgens de gegevens van de lopers matchen aan hun sponsorfiche om het totaalbedrag van de sponsoring te berekenen. Je zou denken dat we hiervoor gebruik konden maken van excel spreadsheets per leerling zodat je snel het aantal rondjes kon invullen om vervolgens de bedragen automatisch te laten berekenen. Maar neen, we moesten de berekeningen per sponsorfiche handmatig doen. En dat was een hele klus: de sponsoring bestond namelijk ofwel uit een bedrag per kilometer ofwel uit een vast bedrag. Het sponsorformulier was echter zo onduidelijk opgesteld dat dit vaak verkeerd was ingevuld, wat ruimte voor interpretatie gaf. Enfin ja, ik neem aan dat het allemaal niet zo nauw kwam, maar ik had toch enkele verbetersuggesties. Oja, bijna de helft van de leerlingen had trouwens helemaal geen sponsors.

Uiteindelijk was ik pas rond 18u terug op ons appartementje, na een fijne dag, waarin ik vooral genoot van de interactie met de jongeren. WWF mag in de toekomst zeker nog op mij beroep doen.

Eerste salsales in Genève

Dankzij een Buyclub-bon (Buyclub is de Zwitserse Social Deal), konden mijn vriend en ik deze avond voor een voordelig prijsje deelnemen aan onze eerste Zwitserse salsales. Toegegeven, na bijna drie jaar salsalessen volgen in Leuven, was een beginnerscursus niet echt een grote uitdaging. Die basispassen hebben we ondertussen al lang onder de knie. Zelfs al leren we nu Cubaanse salsa, wat een beetje verschilt van de mix van Colombiaanse en Venezolaanse salsas die we in Leuven aangeleerd kregen. Maar het is leuk om opnieuw een gezamenlijke hobby te hebben, de leerkracht is bijzonder goed en salsa is een ideale manier om nieuwe mensen te leren kennen. Zo danste ik met een Fransman, een Italiaan, een Afrikaan, een Spanjaard en (jawel!) een echte Belg!

Mijn Belgische danspartner werkt voor Kellogg’s en woont ondertussen al twee jaar in Genève. Hij vertelde me dat zijn vriendin initieel ook problemen had om een job te vinden. Uiteindelijk vond ze een job in Genève via een kennis uit België. Klinkt allemaal niet zo hoopvol voor mijn eigen zoektocht naar werk, om heel eerlijk te zijn. Na de dansles ging ik mijn vriend voorstellen, want zoveel Vlaamse Belgen zijn we nog niet tegen gekomen in Genève en het is altijd leuk om met mensen te kunnen converseren in je moedertaal. Ze zagen er alleszins een leuk koppel uit. Misschien kunnen we in de toekomst samen iets gaan drinken na de dansles.

PS: Ik begin mij zo langzamerhand af te vragen of er wel Zwitsers wonen in Genève. Ik ben ze alleszins nog niet tegen gekomen.