Loslaten is niet simpel

Dat berichtje stuurde mijn collega me nadat ik gisterennamiddag halsoverkop mijn werk in de steek liet na een telefoontje van mijn broer dat het slecht ging met mijn grootmoeder. Niet dat het telefoontje onverwacht kwam, van iemand die bijna 96 is, weet je dat ze niet het eeuwige leven heeft. En toch was het dat ergens wel, want tot zondagnamiddag was er nog geen vuiltje aan de lucht en had ze nog met smaak een stuk taart verorberd. Eten moet nog zowat het enige plezier zijn dat ze in haar leven had.

De waarheid is echter dat ik mijn grootmoeder al een aantal jaren stukje bij beetje heb losgelaten. Terwijl haar herinneringen haar langzaam verlieten en ik een vreemde voor haar werd, werd zij dat ook voor mij. Een andere persoon in een bekend omhulsel, die helaas steeds vaker agressief reageerde. Elke poging tot gesprek strandend na twee gemeenplaatsen. De brug die ons ooit verbond, weggespoeld, verslonden door de niets ontziende leegte.

Ik hoop voor haar dat het einde snel komt en dat haar lijden tot een minimum beperkt blijft. Dat dat lichaam onder de dekens de tevergeefse strijd eerstdaags opgeeft en zich overgeeft aan het grote zwarte niets, waar haar geest al enkele jaren vertoefde.

Het is mooi geweest, bomma. Laat het leven nu maar los.

 

Rivieren – Martin Michael Driessen

Dit boek werd me aangeraden door iemand met kennis van zaken. Iemand die ik eigenlijk niet zo sympathiek vind, maar wiens oordeel op boekenvlak ik wel vertrouw.

En jawel, het boek stelde niet teleur. Nuja, boek, eigenlijk is ‘Rivieren’ een bundeling van drie novelles. Drie steengoede novelles die je meteen vanaf de eerste zin onderdompelen in een andere wereld en je niet meer loslaten tot het laatste woord gelezen is. Schrijven Martin Michael Driessen hanteert een helder en beeldend taalgebruik dat indruk maakt om wille van de precieze woordkeuze en rake beschrijvingen. Ik kon me de beschreven plekken en tijdperken zo voor de geest halen. De hoofdrolspelers zijn mensen van vlees en bloed die ondanks hun zwakheden sympathie weten op te wekken (de één al wat meer dan de andere, toegegeven).

De laatste novelle greep me het meest bij de keel en heb ik in twee treinritten uitgelezen.

Fijne ontdekking. Ik ben benieuwd naar de andere boeken van deze auteur.

Afgelast wegens regen

Het lijkt wel de rode draad te worden voor de afspraken met mijn petekindje. We maken plannen om leuke dingen samen te doen en de regen strooit roet in het eten. Spelen in het provinciedomein in de regen, niet plezant. We overwogen nog even uit te wijken naar de binnenspeeltuin bij de Sportoase, maar daar is het altijd zo druk en de vorige keer vond mijn petekindje dat niet zo heel leuk. Dus bleef de enige optie: onze afspraak afzeggen. Maar geen nood, we hebben ter vervanging in de zomer een gans weekend vastgelegd voor een uitstapje naar zee!

En om heel eerlijk te zijn, heel ongelegen kwam deze verandering van onze plannen niet, want mijn vriend en ik moeten vandaag nog wat bekomen van het fenomenale verjaardagsfeestje van gisteren, dat we met een groepje die hards afsloten rond een uur of vier ‘s nachts, knabbelend op het overgebleven vlees van de barbecue. Veertig jaar worden doe je maar één keer in je leven en om dat in stijl te vieren organiseerde onze vriend met nog twee andere kameraden een spetterend feest in de Witte Villa van 3Hoog Leuven. De weergoden waren ons zaterdagavond alvast beter gezind dan vandaag, want we hebben de hele avond buiten gezeten en de paar druppels die toch uit de lucht vielen, slaagden er alvast niet in om ons naar binnen te jagen. Denk trouwens dat wij de enige feestvierders waren die met de fiets naar deze locatie waren gekomen. Iets wat ik mij, toegegeven, een beetje beklaagde toen ik al puffend die berg op reed en uiteindelijk noodgedwongen moest afstappen. Misschien toch eens investeren in een betere fiets.

Het eten van Traiteur Culinesse was trouwens uitstekend. Perfect barbecuevlees en -vis vergezeld van overheerlijke slaatjes. Dikke, dikke aanrader.

IMG_0384[1]

 

En deze beauty’s werden voor het eerst van stal gehaald en meteen al goed ingedanst. Al was ik zo rond een uur of twee ‘s nachts bijzonder blij dat ik ze kon inruilen voor flipflops. Maar al bij al vind ik dat ik het toch lang heb uitgehouden. 😉 Een memorabele avond op alle vlakken!

IMG_0382

Vakantie!

Allez, toch wat de cursus Spaans betreft. Deze ochtend mijn mondeling examen gedaan en overwegend positieve feedback gekregen van de leerkracht. Zesde jaar, here I come! Ik zal wel moeten gewoon worden aan het feit dat de cursus Spaans komend jaar op een weekdag zal plaatsvinden, maar hey, alhoewel het lastiger zal zijn om na mijn werk op tijd in de les te zitten (18u is nipt voor mij), kijk ik er stiekem enorm naar uit om weer te kunnen uitslapen op zaterdagochtend.

Nu nog de examens Koreaans door spartelen en laat de zomer dan maar losbarsten!

First birthday bash

Jaja, eigenlijk ging ik het verlengde Pinksterweekend niets anders doen dan studeren, maar hey, een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje kunnen we toch niet zomaar links laten liggen? Zeker als je weet dat de jarige in kwestie door complicaties te vroeg op deze wereld kwam. Gelukkig deed hij het vanaf het prille begin super en is hij nu een super brave en vrolijke peuter.

Voordeel aan verjaardagsfeestjes van eenjarigen is dat die rond 10u ‘s ochtends starten. En eten moet een mens toch, dus zorgden mijn vriend en ik dat we rond het middaguur bij het feestvarken aankwamen. Het feestvarken pakte op zijn dooie gemak zijn cadeautjes uit en genoot overduidelijk van al de aandacht die hem te beurt viel. Wat een dotje! Alleen jammer van het slechte weer. Na het schitterende verlengde Hemelvaartsweekend, stelde dit Pinksterweekend toch wel teleur. Te koud en te nat om te kunnen genieten van de schitterende tuin van onze gastheer en gastvrouw.

Gelukkig maakte het eten veel goed. Verse kip aan ‘t spit van de kippenkraam uit de buurt en heerlijke Griekse spreads en slaatjes. Man man, zo lekker! Ideaal blokvoer! 😉 Jammer dat we maar een tweetal uur konden blijven, maar ik ben toch blij dat ik op de uitnodiging ingegaan ben. Vroeger zou ik deze wellicht afgeslagen hebben, maar de ervaring leert dat mijn blokmotivatie erop vooruit ga als ik tussendoor toffe dingen doe. Zelfs al kan ik er minder tijd voor uittrekken dat ik zou willen…

IMG_0361[1]

 

Stokerij De Molenberg

Mijn vriend en ik zijn al sinds de oprichting in 2012 lid van Herita (en dáárvoor van Erfgoed Vlaanderen), maar waar we ten tijde van Erfgoed Vlaanderen regelmatig erfgoedsites bezochten, kwam dat er de laatste jaren niet meer van. Tot ik vanuit mijn ooghoek in mijn mailbox een uitnodiging zag passeren voor een rondleiding in Stokerij De Molenberg. Een bezoek aan een whiskystokerij in een historisch pand, twee vliegen in één klap! Als de weerlicht schreef ik ons in en zag daarbij maar al te graag door de vingers dat deze zaterdag in mei eigenlijk voorzien was om Spaans te studeren. Studeren versus whisky proeven, de keuze is snel gemaakt.

De rondleiding was heel erg boeiend. Vooral omdat de gids veel moeite deed om de ganse historiek van de oude jeneverstokerij en de bijhorende windmolen te vertellen. De windmolen is helaas al lang verdwenen, maar de hoeve waarin de jenever gestookt werd, werd zeer mooi gerestaureerd. Ik zag voor (denkelijk) het eerst in mijn leven een alambiek die gebruikt werd om de jenever te stoken en een oude eest die gebruikt werd om de gekiemde gerst te drogen. Allebei in zeer goede staat.

Daarna vertelde de gids over de nieuwe bestemming van de stokerij: de jeneverstokerij werd een whiskystokerij. Een droom van de nieuwe eigenaar Charles Leclef, die behoort tot de familie die oorspronkelijk de helaas verdwenen windmolen uitbaatte. Voor de whisky wordt hetzelfde moutbeslag gebruik als voor de Gouden Carolus Tripel (brouwerij Het Anker waar dit bier gebrouwen wordt, is eveneens in handen van Charles Leclef). We mochten ook een blik werpen op de prachtige koperen stookketels (pot stills in het Engels), een mooi staaltje van vakmanschap gemaakt in Schotland. Om jullie een idee te geven, één zo’n stookketel kost 300.000 euro en wordt volledig met de hand gemaakt.

Na het destilleerproces rijpt de Gouden Carolus single malt whisky eerst op klassieke Bourbon vaten en daarna op speciale Het Anker vaten (houten vaten speciaal voor deze whisky bewerkt door een tonnenmaker).

Na de rondleiding volgde een proevertje en uiteraard konden we het niet laten een flesje Gouden Carolus Pure Taste mee naar huis te nemen. 😉

Omdat ik lui was en nog steeds met een gigantische fotoachterstand zit, had ik mijn fototoestel niet meegenomen, waar ik ter plekke natuurlijk verschrikkelijk veel spijt van had. Dus jullie zullen het moeten stellen met crappy iphone foto’s:

Alambiek
Alambiek
Kaartje met bestelling
Kaartje met bestelling
Eest
Eest
Spirit Still
Spirit Still

IMG_0328

Spirit Safe
Spirit Safe

IMG_0332

Spirit Safe
Spirit Safe
Wash still
Wash still

IMG_0339

Gouden Carolus Single Malt
Gouden Carolus Single Malt
Distilleerproces
Distilleerproces

IMG_0348

IMG_0349

IMG_0351

Landenlijstje

Omdat bloggen nog altijd leuker is dan blokken, een overzichtje van het aantal landen dat ik reeds bezocht, geordend per continent.

Europa:

  1. België
  2. Denemarken
  3. Duitsland
  4. Estland
  5. Finland
  6. Frankrijk
  7. Griekenland
  8. Hongarije
  9. IJsland
  10. Italië
  11. Letland
  12. Litouwen
  13. Luxemburg
  14. Nederland
  15. Oostenrijk
  16. Polen
  17. Portugal
  18. Slovakije
  19. Spanje
  20. Tsjechië
  21. UK
  22. Vaticaanstad
  23. Zweden
  24. Zwitserland

Noord-Amerika:

  1. Canada
  2. USA

Afrika:

  1. Egypte
  2. Tunesië

Azië:

  1. Japan
  2. Maleisië
  3. Singapore
  4. Thailand

Oceanië:

  1. Australië

33 landen van de 195. Er is nog werk aan de winkel. 😉

Een terrasje in Grimbergen

Derde keer, goede keer. Onze twee vorige afspraken dienden wegens omstandigheden geannuleerd te worden, maar gisteren was het dan eindelijk zover! Na meer dan anderhalf jaar, zouden we onze vriendin terug zien. ‘t Is nochtans niet dat Grimbergen aan de andere kant van de wereld ligt, maar ‘t leven, het wringt zich soms in rare bochten, nietwaar?

Om de Brusselse files te vermijden, spoorden mijn vriend en ik na het werk van Brussel naar Vilvoorde, alwaar onze vriendin ons aan het station kwam oppikken. We hadden veel bij te praten. De zus van onze vriendin is nog steeds herstellende van de aanslagen in Brussel. Gelukkig had haar zus de tegenwoordigheid van geest om na de eerste bom weg te duiken achter de incheckbalie waaraan ze die dag werkte. De fysieke schade is daardoor beperkt gebleven, de psychische schade, da’s natuurlijk een ander paar mouwen. Onze vriendin zelf is helaas ook al een tijdje met ziekteverlof. Geveld door de ziekte van deze moderne tijd: burn out. Om heel eerlijk te zijn, verbaasde mij dit niet zo erg, perfectionisten zoals onze vriendin behoren nu eenmaal tot de klassieke risicogroep. Gelukkig is ze omringd door de beste zorgen en beseft ze zelf heel goed dat ze nu even zichzelf en haar gezondheid op de eerste plaats moet zetten.

Na een flesje prosecco gekraakt te hebben op haar studio, reden we naar de ‘s Gravenmolen om ten volle te genieten van deze schitterende lenteavond en onze reünie. We kregen een fantastisch tafeltje aan de vijver toegewezen en zagen de laatste zonnestralen de hemel roze kleuren. Vlak daarna werden we van het terras verdreven door een intense, maar korte regenbui. Gelukkig zaten we toen al aan het dessert. 😉

Onze vriendin bracht ons terug naar het station en een treinrit mét overstap later waren we alweer in Leuven, na een veel te kort weerzien.

Blij dat het aspergeseizoen is, trouwens!

IMG_0286

IMG_0287

IMG_0289

Leuker dan studeren

Ok, eigenlijk feitelijk was het de bedoeling dat ik vanavond achter de boeken zou kruipen om mijn Spaans in te studeren voor het examen volgende week. Ik had al dapper het aanbod van mijn broertje afgeslagen om ergens in Limburg whisky te gaan proeven. Ik gun mijn vriend graag een avondje male bonding onder het genot van een goed glas whisky. 😉 Maar toen mijn vriendin me sms’te dat ze vanavond haar zoon naar de schaakclub zou brengen en of ik geen zin had om, net als vorige keer, iets te gaan drinken, ging ik overstag. Met als extra excuus dat het, afgaande op de weersvoorspellingen, wellicht de laatste kans was om nog een terrasje mee te pikken.

IMG_0311

Dus genoot ik na een lange conferentiedag in Brussel van een Paris Pique (een heerlijke alcoholvrije cocktail) en huisgemaakte gravlax op het Leuvense terras van Les Parisiennes. Na een uurtje werd het ons toch te fris en verhuisden we naar binnen om een heerlijke moelleux te delen. Dat laatste glaasje champagne, willen jullie mij beslist vergeven. 😉

IMG_0310

IMG_0312