Afscheid nemen is moeilijk

En mijn sinds 1 juli 2016 officieel op pensioen gestelde baas is daar het perfecte voorbeeld van. Sinds oktober zien we hem regelmatig op de werkvloer verschijnen en neemt hij zijn oude vertrouwde plekje aan zijn (nog steeds lege) bureau opnieuw in. Met engelengeduld doorbladert hij bladzijde voor bladzijde elk dossier in zijn persoonlijk archief om te triëren wat bij te houden en wat weg te gooien. Het vriendelijke aanbod van mijn kant om alles wat hij het laatste jaar niet meer bekeken had in de papiercontainer te kieperen, werd op een ongelovige blik onthaald. Wat een ketterse woorden!

Een beetje surreëel om terug te komen uit middagpauze en hem daar achter zijn bureau te zien zitten. Alsof de tijd teruggedraaid is.

Chocolade overdosis

Deze middag hadden mijn collega’s en ik nog een gaatje na een behoorlijk fletse spaghetti bij de Monk. Op aanraden van één van mijn collega’s trokken we naar Frederik Blondeel voor een chocoladedessert. Jawadde, lang geleden dat ik nog zo’n fenomenale chocolademelk gedronken heb. Dik en smeuïg van de échte chocolade (en wellicht ook wat room). De brownie die ik daarbij at, was eveneens hemels. Toegegeven, de combinatie was misschien wat van het goede teveel, wat een fameuze namiddagdip tot gevolg had. Maar wat een genot!

En zo heb ik dankzij mijn collega’s alweer een nieuwe Brusselse hotspot leren kennen. Ik ga zeker nog eens terug gaan om een doosje pralines te kopen.

frederic blondeel

Fiesta en la clase de español

Vandaag zag de Spaanse les er een tikkeltje anders uit dan gewoonlijk. Eén van onze compañeras de clase trakteerde ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag met een glaasje cava en wat hapjes. Het laatste anderhalf uur hadden we bijgevolg rechtstaand rond een tafel met hapjes les. Iedereen weet immers dat met een glas cava in de hand de Spaanse les eens zo vlot gaat. 😉

Que cumpla muchos años más y que nosotros lo veamos!

Wanneer woorden tekort schieten

Gisteren kregen we bezoek van onze vrienden. Hoewel ik altijd blij ben bezoek over de vloer te krijgen, was het ditmaal een samenzijn in mineur. Onze vrienden waren al een tijdje aan het proberen om zwanger te worden en na een zware behandeling was dat eindelijk gelukt.

Helaas, door een gruwelijke speling van het lot bleek na verder onderzoek dat hun zoontje een zware genetische afwijking had. Mocht hun kindje al levend ter wereld komen, dan zou zouden de overlevingskansen erg beperkt zijn en het kindje zelf zwaar gehandicapt zijn. Er restte hun dus geen andere keuze dan de zwangerschap af te breken.

Mijn hart brak toen ik het nieuws vernam en het kaartje van hun zo hard gewenste zoontje in de brievenbus vond. Een piepklein jongetje dat voor eeuwig en altijd een onvervulde wens zou blijven en nooit zou opgroeien in een gezin omringd door alle liefde van de wereld.

Onze vrienden zijn nuchtere mensen en spraken heel rationeel over wat er hen overkomen was. Toch was de pijn die zich verschuilde onder hun woorden voelbaar en wenste ik dat ik meer kon doen dan enkel een glas en een luisterend oor aanbieden.

Lunch met een oud-collega

Denk dat het ondertussen al een jaar op twee geleden was dat we elkaar nog eens gezien hadden. Om de één of andere reden kwam er altijd iets tussen onze geplande afspraken (de laatste keer zelfs een gebroken hand, stel je voor).

Ditmaal zat echter alles mee. Hij had geen gebroken botten en ik geen dringende vergaderingen die roet in het eten konden strooien. We hadden allebei weinig tijd om wille van de drukke eindejaarsperiode verkozen we een snelle hap. En wat smaakt dat beter dan een noedelsoepje?

Tot mijn grote verbazing had mijn oud-collega nog nooit met stokjes gegeten. En dat voor iemand die de vijftig al gepasseerd is! Verder was hij nog geen haar veranderd (of toch: die haren waren ondertussen verrassend grijs geworden). Nog altijd even intelligent en welbespraakt.

We namen afscheid met de wederzijdse belofte geen twee jaar te wachten met een nieuwe afspraak.

Baracca!

Blijft toch één van de betere concepten in de Leuvense horeca. Niet dat het sharing concept ondertussen nog zo origineel is, maar Baracca voert het wel geweldig goed uit. Gezellige vibe, vriendelijke en efficiënte bediening, lekker eten en uitstekende wijnen. Meer moet dat niet zijn om van een restaurant een succes te maken. Tel daar nog eens het uitstekende gezelschap van onze vrienden bij en je hebt het recept voor een geslaagde avond.

Secreto N° 7

Uovo Affogato

oesters

 Ceviche

Fragole

Tiramishare

Het kwam trouwens goed uit dat we per toeval twee dagen na mekaar dit établissement aandeden, want vrijdag was ik onze battery pack op het terras vergeten. Gelukkig had de ober die onze tafel afruimde hem terug gevonden en kregen we bij navraag hem meteen in de handen gestopt. Sympathiek!

 

Onverwachte ontmoetingen

Zijn vaak de beste!

Gisterenavond hadden mijn vriend en ik niets gepland (ik probeer vrijdagavonden tegenwoordig vrij te houden om me te kunnen voorbereiden op de Koreaanse les zaterdagochtend). Omdat ik echter gelezen had dat er in het kader van Leuven by Night allerlei foodtrucks en eetstandjes in de Bondgenotenlaan zouden staan, had ik mijn Koreaans huiswerk (wij moeten tegenwoordig al heelder opstellen schrijven) al op donderdagavond gemaakt, zodat de vrijdagavond lekker leeg was.

We namen voor de zekerheid ook het fototoestel mee, want wie weet, stootten we op een fotogenieke scène voor ons kerstkaartje. Natuurlijk was de eerste foodtruck waaraan we halt hielden de Koreaanse voor een lekkere portie tteokbokki (떡볶이). Alleen jammer dat dit een vrij zwaar gerecht is, waardoor er van bij het begin al niet meer veel ruimte overbleef voor bijkomende gerechtjes. Al kon ik het niet laten om wat mee te pikken van de heerlijke everzwijnstoverij met chocolade die mijn vriend besteld had bij het kraampje Convento Food.

Tteokbokki

Ik maakte van het latere sluitingsuur van de winkels gebruik om nog een jurk te passen in één van de chiquere kledingwinkels aan de Bondgenotenlaan. Het model was prachtig, maar de kleur was niet helemaal mijn ding en in de andere kleur hadden ze mijn maat helaas niet meer. Jammer. We stapten met lege handen naar buiten, al had het gratis glaasje champagne wel gesmaakt.

Net toen we aan het overwegen waren om een tweede glaasje champagne te gaan drinken aan de bar van het ongespecificeerde goede doel, liepen we een bevriend koppel tegen het lijf. Ze hadden de kinderen thuis gelaten onder toezicht van de babysit en kwamen net als wij van de kerstsfeer in Leuven proeven. We bestelden meteen vier glaasjes champagne om deze toevallige ontmoeting te vieren en beslisten de rest van de avond met elkaar door te brengen.

We genoten met ons viertjes van de ietwat kitscherige verlichting van het stadhuis, gingen even kijken naar de start-ups in de zijvleugel van het stadhuis en belandden bij Jeroen Meus om (eindelijk) eens zo’n ‘haute dog’ te proberen. Ik moet eerlijk bekennen dat het broodje met worst mij beter beviel dan verwacht, al zal ik nooit een echte fan van het concept worden. Daarvoor eet ik gewoon niet graag genoeg worst.

 

Würst

 

We sloten onze avond af op het verwarmde terras van de Baracca (niet ecologisch, wel gezellig) met een lekkere cocktail. Mijn moscow mule was de perfecte afsluiter van een zeer fijne avond.

Moscow Mule

Experiencing The Jane

Een diner bij The Jane stond al lang op mijn verlanglijstje. Zoals trouwe lezers van deze blog ongetwijfeld al zullen opgemerkt hebben, houden mijn vriend en ik ervan onze culinaire horizonten te verbreden. En als wij zo’n ervaring kunnen delen met gelijkgestemden, maakt dat de avond nog dubbel zo fijn.

Exact drie maanden geleden zat ik dus iets vóór achten klaar achter mijn computerscherm. In pole position om een tafeltje voor vier personen te bemachtigen. Ik had al van veel vrienden gehoord dat het niet makkelijk was om binnen te geraken, dus ik kon enkel hopen dat ik geluk had. En jawel. Drie minuten na acht had ik de reservatie op zak. En dat bij mijn allereerste poging! Ik kon het zelf bijna niet geloven.

En zo schoven wij de voorbije zaterdag samen met de zus en schoonbroer van mijn vriend de voeten onder tafel bij Sergio. Het werd een fantastisch culinair parcours. Tot in de puntjes verzorgd met zeer leuke en vlotte bediening. Het leek wel of het personeel op hun looks geselecteerd werd, want aan ons tafeltje passeerden aan de lopende band knappe jonge dames en heren. Meestal apprecieer ik het als je aan tafel door één persoon wordt bediend, maar in dit geval hoorde je mij niet klagen. 😉

We hadden een erg gezellige ronde tafel toegewezen gekregen en startten de avond met een heerlijke cocktail met citroen en lavendel. Verrassende combinatie die niet teleurstelde. Daarop volgende maar liefst tien gangen, waarvan er geen enkele gang was die minder was. De gerechten waren consequent van hoge kwaliteit en perfect gebalanceerd. Wat mij op een positieve manier verraste, waren de Aziatische invloeden en pikante toetsen in sommige gerechten. Had ik niet meteen geassocieerd met een nuchtere Hollander. Maar heerlijk was het zeker.

De locatie en de inrichting van de voormalige kapel is uiteraard ook top. Een surreëel decor dat ons aan een gezegend piratenschip deed denken. Alleen mocht de muziek wat mij betreft wat stiller staan. Een restaurant is geen nightclub.

Ik laat jullie meegenieten van de kunstwerkjes op onze borden.

Roti paratha, rilette makreel, geitenkaas:
Roti paratha, rilette makreel, geitenkaas

Tom Yung Goong:
Tom Yung Goong

Tempura Soft Shell Krab, Daikon Dip:
Tempura Soft Shell Krab, Daikon Dip

Bbq Knolselder, Lardo
Bbq Knolselder, Lardo

Sepia, Mossel, Venkel, Wei, Mierikswortel:
Sepia, Mossel, Venkel, Wei, Mierikswortel

Corvina, Jalapeño, Yuzu, Avocado:
Corvina, Jalapeño, Yuzu, Avocado

Coquille, Zee-Egel, “Umami”:
Coquille, Zee-Egel, "Umami"

Hamachi, “Indian Summer”, Wortel, Sinaasappel, Sesam:
Hamachi, "Indian Summer", Wortel, Sinaasappel, Sesam

Zeeuwse trots 6° deluxe:
Zeeuwse trots 6° deluxe

Schorseneer, Trompette De La Mort, Peer:
Schorseneer, Trompette De La Mort, Peer

Buikspek, Courgette, Bucatini, Minestrone
Buikspek, Courgette, Bucatini, Minestrone

Ree, Aardpeer, Bloedworst, Myrtilles:
Ree, Aardpeer, Bloedworst, Myrtilles

Inaya Chocolade, Kokos, Rum, Koffie:
Inaya Chocolade, Kokos, Rum, Koffie

Appel, Macadamia, Caramel:
Appel, Macadamia, Caramel

Zoetigheden:
Zoetigheden

Zoetigheden

The Jane

Natuurlijk sloten we de avond af met een calvados. Al was dat er, na al die wijn, misschien het glas teveel aan. Alleszins een fenomenale ervaring. Al blijft voor mij die éne avond bij In de Wulf nog steeds ongeëvenaard.

‘De kerk in het midden’ van Marie Geukens

Vrijdagmiddag woonde ik tijdens mijn middagpauze een gratis voorstelling van de documentaire ‘De kerk in het midden’ bij. Een zeer eenvoudig gefilmde documentaire over het leven in grootstad Brussel die me in al haar eenvoud bij momenten echt bij de keel wist te grijpen. De diverse bevolkingsgroepen in onze vaak verguisde hoofdstad leven meestal naast mekaar, maar deze documentaire toont hoe ze samenkomen in en om de Miniemenkerk in volkswijk de Marollen.

Wat deze documentaire zo mooi maakt voor mij is de onbevangen manier waarop de zeer uiteenlopende personages aan het woord gelaten worden. De gesprekken zijn puur en eerlijk en tonen kleurrijke mensen wiens levens elkaar soms vluchtig dan weer dieper raken. De rode draad doorheen de documentaire zijn de prachtige Bach-cantates gebracht door het koor en het orkest verbonden aan de Miniemenkerk. De sterke figuur in deze documentaire is ongetwijfeld de stokoude pastoor die van geen wijken weten wil, maar uiteindelijk toch (verplicht?) met pensioen gaat. Lang heeft de man niet kunnen genieten van zijn pensioen, want de film eindigt met zijn begrafenis. Sommige mensen kunnen nu eenmaal niet leven los van hun engagement.

Schitterend portret van een boeiende buurt.