Van Leuven naar Vancouver – 19 juli 2015

Opstaan om 4 uur ’s ochtends, wie mij een beetje kent, weet dat vroeg opstaan niet bepaald mijn sterke punt is, maar met een mooie reis in het vooruitzicht wil een mens al eens een extra inspanning doen. Mijn vriend en ik namen nog snel een douche alvorens te vertrekken. Kwestie van niet te hard te stinken, die 17 uur op het vliegtuig.

Gepakt en gezakt trokken we richting het station van Leuven. Tot onze grote verbazing regende het. Onverwacht, want de dag voordien was het nog prachtig weer en hadden we samen met onze vrienden uit Konz in Duitsland genoten van enkele uurtjes in het stadspark (heel blij met hun blitzbezoekje, trouwens).

Het nadeel aan de allereerste trein naar de luchthaven nemen, is dat je gegarandeerd gecontroleerd wordt. Vol vertrouwen haalde mijn vriend de afgedrukte biljetten boven om vervolgens een hele preek te krijgen dat hij enkel diabolotoeslag had betaald en geen ticket naar de luchthaven had gekocht. Enfin ja, laten we het erop houden dat de gebruiksvriendelijkheid van de website van de NMBS te wensen overlaat, want nadat de conducteur zo vriendelijk was ons de vijf euro die we nog moesten betalen kwijt te schelden, hoorden we hem exact dezelfde uitleg doen tegen een andere treinreiziger die blijkbaar dezelfde fout had gemaakt.

We geraakten verder zonder problemen in de luchthaven en checkten onze koffers met de cadeautjes voor onze vrienden in Chicago in (ik zat met mijn koffer exact aan het maximum toegelaten gewicht). We ontbeten in de Exki met yoghurt met granola en vers fruit. Zo vroeg op de ochtend had ik nog niet al te veel honger.

We zaten perfect op schema. Nadat we aan boord van het vliegtuig gegaan waren, meldde de kapitein echter dat ons vliegtuig een uur vertraging zou hebben wegens weersomstandigheden in Frankfurt. We vreesden al even onze aansluiting te missen. Gelukkig stegen we na een dikke twintig minuten toch op en kwamen we na een superkort luchtje in Frankfurt aan om 8.47u. Ruim op tijd om onze vlucht naar Seattle te halen. We moesten zelfs niet van terminal wisselen.

IMG_7473

Na het eerder beperkte ontbijt, had ik razend veel honger. Mijn vriend kocht twee porties sushi, die we opsmikkelden terwijl we onze elektronische spullen lieten opladen bij de gate. De vlucht naar Seattle was a piece of cake (ok, het mini-incidentje waarbij ik met de draad van mijn koptelefoon bijna de stewardess pootje lapte, daar gelaten). Ik probeerde tussendoor een uiltje te knappen, maar alles bij elkaar heb ik hoop en al een uur geslapen. Wel veel afleveringen van The Good Wife gezien, daardoor. En oja, als bonus konden we genieten van een prachtig uitzicht over Groenland.

IMG_7475

IMG_7484

We hadden ons op voorhand wat zorgen gemaakte over de security check bij aankomst in de US, maar dat bleek heel goed mee te vallen. Veel vlotter dan ik mij van ons vorig bezoek aan de US in 2009 herinnerde. We moesten zelfs niet al te lang aanschuiven.

Een klein propellervliegtuig bracht ons van Seattle naar Vancouver (als jullie je terecht afvragen waarom wij in godsnaam drie vluchten nodig hadden om Vancouver te bereiken, dit was de goedkoopste optie die we konden vinden; als je aankomst- en vertrekluchthaven niet hetzelfde zijn, zijn de vluchten meteen een aardig pak duurder, zo blijkt en misschien was drie maand op voorhand boeken ook wat aan de late kant).

IMG_7492

We kregen rij dertien toegewezen in het vliegtuig. Al een geluk dat we niet bijgelovig zijn. 😉 We wandelden helemaal tot achteraan in het vliegtuig om daar vast te stellen dat de laatste rij nummer twaalf was. Lichtelijk in de war keken we mekaar aan, gelukkig was er iemand die dit vliegtuig duidelijk al vaker genomen had die ons kon zeggen dan rij dertien zich helemaal vooraan bevond. Al binnensmonds grommelend worstelden we ons tegen de stroom in terug naar voren. Al een geluk dat het een klein vliegtuig betrof. En jawel, naast de stoel van de stewardess bevonden zich twee zetels met de rug naar de cockpit toe en kijkend in de richting van de staart van het vliegtuig. De eerste keer in mijn leven dat ik achteruit heb gevlogen. 😉

Verder valt er ook over deze bijzonder korte vlucht weinig te vertellen. Zo hebben we het het liefste, natuurlijk. Na meer dan 17 uur onderweg geweest te zijn, werden we in Vancouver herenigd met onze valiezen. We hadden de fut niet meer om uit te zoeken of we makkelijk met het openbaar vervoer naar ons hotel konden en namen de taxi naar ons Best Western Hotel. We checkten in, fristen ons wat op en gingen voor een snel avondmaal in de buurt. Een straat verder dan ons hotel stootten we op Vietnamees restaurant Pho Linh alwaar ik heerlijke noedelsoep met rundvlees (pho tai) at.

IMG_7500

Na ongeveer 24 uur wakker geweest te zijn, was onze pijp uit. Rond 20u (!) lagen we dan ook in bed.

Brussel Bad

Deze middag zakten we samen met de collega’s af naar Brussel Bad. Van mijn vorige bezoekjes herinnerde ik mij Brussel Bad als een relaxte plek met een leuke vibe en cocktails, heel veel cocktails. We waren in totaal met zeven personen en dus was het even zoeken naar een geschikt plekje voor een lunch. Niet iedereen heeft dezelfde smaak en de goede eetkraampjes zitten natuurlijk snel vol.

We lieten een leuk tafeltje bij een Cambodjaans eetstandje van onder onze neus wegpikken en nestelden ons dan maar op het terras van een Marokkaans/Balkan kraampje. I know, ik fronste ook even de wenkbrauwen bij het lezen van deze combinatie. Mijn keuze was snel gemaakt: couscous! Ondertussen zochten de collega’s op google de namen op van de balkangerechten op de menukaart. Weer wat bijgeleerd over de Oost-Europese keuken. Ik slaagde er zelfs in de collega’s te overtuigen een flesje rosé te bestellen om samen te delen. Altijd lekker op een warme zomerdag.

Helaas na een dik kwartier geduld uitoefenen terwijl de minuten van onze middagpauze wegtikten, was er zelfs nog niemand onze drankkeuze komen opnemen. Er was blijkbaar maar één persoon om het ganse, volle terras te bedienen en die had de situatie duidelijk niet onder controle. We zagen dat er nog veel tafeltjes die voor ons waren, zaten te wachten op ons eten en besloten wijselijk andere oorden op te zoeken.

Terug naar het Cambodjaanse eetstalletje. We zouden wel een bakje noedels kopen en dat ergens opeten. Pech voor ons, de noedels waren net op en ze waren druk bezig met er nieuwe te bakken. Behoorlijk amateuristisch allemaal. Het stalletje werkte met van die grote metalen bakken om voedsel warm te houden. Als je ziet dat de bak voor driekwart leeg is, dan begin je toch al noedels bij te bakken, zodat je de klanten kan blijven bedienen?

Enfin, ik was net met twee collega’s op zoek naar een derde optie toen de rij korter werd, omdat een paar mensen voor ons het hadden opgegeven. En opeens kwam er ook een tafeltje vrij. Cambodjaans it was! Het eten zelf stelde niet al te veel voor, maar dat had ik ook niet verwacht voor zes euro. Het ergste was dat er geen tijd meer overbleef om nog een cocktail te drinken!

Lichtelijk teleurgesteld keerden we terug naar het werk. Gelukkig was het gezelschap uitmuntend, want van de gezellige vibe van de voorgaande jaren viel er dit jaar niet zoveel te merken.

Na deze teleurstelling had ik geen andere keuze: na het werk gingen mijn vriend en ik ramen eten, my favorite comfort food (foto van de ramen van mijn vriend, want ik was al bijna halverwege toen ik aan de foto dacht).

IMG_7466[1]

Zalig zomerweekend

Vrijdagavond 10 juli stond al een hele tijd met stip aangeduid in mijn agenda: het openingsweekend van Het Groot Verlof wilde ik voor geen geld van de wereld missen. Wij liepen van de ene naar de andere act en genoten van de optredens met als rode draad percussie. Van trommelen op een ouderwetse kiosk met hamers en andere werktuigen, over met houten stokken slaan op grote olievaten tot een spectaculaire percussie-battle ondersteund door vuurwerk. En als daar dan nog blote mannentorso’s aan te pas komen, dan hoor je mij niet klagen. Jawadde, de zomer is op een spectaculaire wijze van start gegaan, hier in Leuven.

IMG_1847

IMG_1947

IMG_2161

Onderweg naar het Ladeuzeplein voor de slotact liepen we toevallig een goede vriendin en haar vriend tegen het lijf. Ik wist dat ze hier ook zouden zijn vanavond, maar het leek me te lastig om af te spreken, omdat mijn vriend en ik voortdurend in beweging waren. Maar kijk, soms helpt het toeval een handje en zo konden we samen genieten van de slotact.

We sloten de avond af met een cocktail op het terras van de Gainsbourg, waar we tot onze eigen verbazing erin slaagden een leeg tafeltje voor vier op de kop te tikken.

Ook onze Vlaamse Feestdag was goed volgeboekt. In de namiddag gingen we naar Aartselaar om een ondertussen niet meer zo kersverse baby te bezoeken. Wat een schatje! Gaf de hele tijd geen kik terwijl hij in mijn armen lag te slapen. Het geboorteverhaal was wel een beetje akelig, omdat de mama een zwangerschapsvergiftiging opgelopen had. Gelukkig kende het verhaal een happy end en ging alles nu prima met moeder en zoon. Met onze doopsuikertjes in de hand en enkele glaasje cava achter de kiezen namen we afscheid om verder te rijden naar Willebroek.

In Willebroek kwamen we net op tijd aan om de barbecue te zien ontvlammen (piece of cake als je met een gasbarbecue werkt). Onze vrienden hadden net een nieuw zwembad laten aanleggen met alles erop en eraan. Mijn vriend dook het water in om met de kinderen (zes jongens en één meisje) te spelen, terwijl ik bijpraatte met onze vrienden en een ander bevriend koppel dat samen met ons uitgenodigd was.

Een heel relaxte avond. Blij trouwens dat ons cadeau (een Kubbspel) meteen op enthousiast gejuich van de kinderen onthaald werd.

Zondag gaf de zon die de twee voorbije dagen zo haar best gedaan had, verstek. Jammer, want we hadden het petekindje van mijn vriend graag zon gegund op haar verjaardagsfeestje. Naar goede gewoonte werd ze overladen met cadeaus. Al moet ik zeggen dat het me deugd deed dat één van onze cadeaus het meest in de smaak leek te vallen: een simpel UNO spel. We hebben bijna de ganse namiddag UNO gespeeld. Een cadeau hoeft niet duur te zijn om er plezier aan te beleven… Het Tambuzi-spel werd eerder op gemengde gevoelens onthaald. De dreiging van de nakende blikseminslag was wellicht wat té spannend voor onze zesjarige. De volwassenen aan de andere kant, amuseerden zich kostelijk.

We werden door de ouders van de jarige getrakteerd op koude schotel met kip en de jarige mocht onder luid gezang zes kaarsjes op de smurfentaart uitblazen. Ze was zo trots als een pauw. Over anderhalve maand gaat ze naar het eerste studiejaar. Niet te geloven hoe snel de tijd gaat.

Dan komt een mens al eens vroeger naar huis…

Ik zat nog geen tien minuten achter mijn pc of er werd op de deur van ons appartement geklopt. De bovenbuurman van het vijfde verdiep stond een beetje ontredderd voor de deur. Hij kon zijn appartement niet meer binnen, want het slot van zijn voordeur was vernield. Een inbraak of een inbraakpoging. Dat zou verder onderzoek moeten uitwijzen. Ook bij zijn overbuurman was het slot van de voordeur vernield.

Gelukkig zit de politie van Leuven tussen mijn favorieten. Ik belde meteen met de vraag om een team te sturen om de vaststellingen te komen doen. Terwijl we op de politie wachtten, probeerden we de andere buurman te bereiken. Voicemail. Gelukkig beschikken mijn vriend en ikzelf over een zeer uitgebreide collectie telefoonnummers van de mensen in ons appartementsgebouw door al de perikelen die we hier in de loop der jaren al meegemaakt hebben. Dus belden we naar de vader van onze afwezige buurman. De buurman in kwestie bleek net op reis vertrokken te zijn. Niet leuk om te vernemen dat er bij je is ingebroken als je zelf in het buitenland zit.

De bovenbuurman belde ook de slotenmaker, want tja, hij kon niet binnen in zijn eigen appartement. Hij vertelde me dat er een maand geleden ook al bij hem was ingebroken, maar dat er toen enkel wat kleingeld was ontvreemd. Hij had zelfs geen aangifte gedaan bij de politie van die diefstal. Iets wat ik persoonlijk nooit zou doen. En ik zou ook meteen de syndicus of de raad van mede-eigendom (in casu mezelf als voorzitter) op de hoogte brengen van een inbraak. Kwestie dat we als mede-eigendom maatregelen kunnen treffen om dit soort vervelende situaties in de toekomst te vermijden.

Mijn vriend was nog niet thuis, dus ik besloot samen met de bovenbuurmand buiten op de politie te gaan wachten. De tijd kroop voorbij en we zagen heel wat buren passeren die we op de hoogte brachten van de inbraak. Alleen de politie zagen we niet. Na zo’n drie kwartier arriveerde de slotenmaker, die uiteraard nog niet aan de slag kon gaan, zolang de politie nog geen vaststellingen had gedaan. Exact een uur na mijn telefoontje kwam dan eindelijk de politie aan. Eén van de agenten kwam mij vaag bekend voor en jawel, hij bleek hier al eens bij een vorige noodsituatie geweest te zijn (ik vermoed bij de glasbreuk).

De slotenmaker kon, nadat de politie de toestand van de sloten bekeken had, eindelijk aan de slag. Bij nadere inspectie van de appartementen bleek het licht in de badkamer te branden en stonden alle laden en kastdeuren wagenwijd open. Veel bleek er echter niet ontvreemd te zijn. Onze bovenbuurman miste enkele een zestal pakjes sigaretten. De ene politie-agente maakte keurig de PV’s op, terwijl de andere agent een burenonderzoek deed. Ik mocht zelf een mini-verklaring afleggen, alhoewel ik niet veel met de zaak te maken had.

In totaal ben ik zo’n anderhalf uur bezig geweest met de hele affaire. Tijd die ik uiteraard liever aan iets anders gespendeerd had, maar hey, een buur in nood voorzien wij graag van gezelschap en assistentie.

Nog altijd blij dat we enkele jaren geleden beslisten om een veiligheidsdeur te laten plaatsen. Nu eens kijken hoeveel het kost om camera’s te installeren.

Lago Maggiore – 3 juni 2015

Time flies when you are having fun. Vandaag was onze laatste dag in Italië. Onze vrienden moesten weer aan het werk, maar onze vriendin was zo sympathiek om ons haar auto uit te lenen voor de dag. We reden met twee auto’s naar de school van onze vijfjarige, kregen een kleine rondleiding in zijn klas en reden vervolgens een stukje achter onze vriendin aan tot ze afsloeg naar haar werk. Wij reden verder naar Santa Caterina del Sasso, een prachtig klooster gebouwd tegen een rotswand uitkijkend over het Lago Maggiore. Echt fenomenaal.

We namen een lift die ons doorheen de massieve rotswand beneden naar het klooster bracht. Het klooster dateert uit de 14de eeuw en heeft er een bewogen geschiedenis op zitten. In de vorige eeuw viel het klooster ten prooi aan verval, maar gelukkig investeerde de Italiaanse overheid in de restauratie van deze bijzondere plek. We genoten van het feit dat we ongeveer de enige bezoekers waren en bewonderden op ons gemak het mooie kerkgebouw en de fantastische fresco’s. Een hoogtepunt om de dag mee te beginnen.

IMG_0159

IMG_0162

IMG_0163

IMG_0166

IMG_0172

IMG_0178

IMG_0182

IMG_0186

IMG_0195

IMG_0200

IMG_0202

We reden verder naar Laveno waar onze auto parkeerden en de ferry naar Intra namen. We hadden geluk, we konden rechtstreeks op de ferry stappen. Ik genoot van het tochtje op het mooi weer, de zon op mijn huid en de wind door mijn haren. Het weer was fantastisch en we werden langs alle kanten omringd door zeventig tinten blauw. Very pretty.

IMG_0204

IMG_0215

IMG_0219

IMG_0226

IMG_0230

In Intra zouden we overstappen op een andere ferry die ons naar Isola Bella zou brengen. Helaas zagen we op het uurrooster van de ferry dat onze boot te laat in Intra zouden aankomen om de eerstvolgende ferry nog te halen. Gelukkig bleek de ferry naar Isola Bella op onze ferry te wachten om de aansluiting te verzekeren. Ideaal. We renden op een drafje van de ene ferry naar de andere. Gehaald!

Bij het voorbereiden van dit uitstapje de avond voordien, stelde onze vriendin voor om alle Borromeïsche eilanden aan te doen. Na wat verdere research gedaan te hebben, bleek dat er een paleis en een bijhorende tuin op Isola Bella waren, allebei te bezoeken. Het leek ons geen sprak plan om dit op een drafje te moeten afhandelen. We kozen er wijselijk voor enkel Isola Bella aan te doen. We komen nog wel eens terug voor de andere eilanden. Het ziet er niet naar uit dat onze vriendin snel zal verhuizen.

IMG_0242

IMG_0248

IMG_0252

IMG_0267

IMG_0275

IMG_0280

IMG_0291

IMG_0293

IMG_0298

We belandden na een zeer fijne boottocht langs allerlei pittoreske plekjes rond het middaguur op Isola Bella. We gingen meteen op zoek om iets te eten. Onze eerste indruk van Isola Bella waren de vele kraampjes met prullaria allerhande. Een populaire toeristische bestemming, zoveel is zeker. We sloegen een zijstraatje in en kwamen terecht in Osteria Del Crimine een Italiaans restaurant met een mooi terras dat een driegangenmenu voor een redelijke prijs aanbood. Ik koos voor de ravioloni di branzino e porri con vellutata di zucchine en de filetto di branzino alla mediterranea ed insalata met tot slot een dolce della casa. Voor net geen 20 euro was dat een meer dan behoorlijke maaltijd. Zeker geen tourist trap, dit restaurant. Bij dit alles dronk ik een citroengranita.

IMG_7141

IMG_7143

IMG_7145

Met volle magen trokken we naar het Palazzo. Wat een fenomenaal bouwwerk (en dan te bedenken dat het nooit voltooid werd). Tot in de helft van de vorige eeuw bouwde de familie Borromeo aan dit paleis gelegen op een rotsachtig eiland in het Lago Maggiore. De barokke rijkdom spatte ervan af. Vlaamse tapijten met gouddraad, prachtige schilderijen, kostbaar meubilair, marmer, stucwerk,… Dit paleis heeft het allemaal. Absoluut een bezoek waard; laat je niet afschrikken door de hoge inkomprijs, je wordt echt niet in het zak gezet. Oja, leuk extraatje, Napoleon verbleef enkele dagen met zijn gevolg in dit paleis (je kan het bed waarin het sliep nog bewonderen) en hing hier zo het varken uit dat ze er eeuwen later nog schande van spreken. Ook de Stresa conferentie vond hier plaats.

Spijtig genoeg mocht je geen foto’s maken van dit fenomenale paleis. Gelukkig slaagde ik er stiekem in enkele foto’s te maken van de keldergewelven die volledig bekleed waren met keien gevonden op de stranden van het Lago Maggiore. Ik ben erg blij met die enkele foto’s, want deze vertrekken maakten het meeste indruk op mij. Het geduld en de volharding die eraan te pas gekomen moeten zijn om al die keien te verzamelen (de inwoners van deze regio deden hier meer dan 200 jaar over), te sorteren en samen te brengen in één grote mozaïek!

IMG_0308

IMG_0312

IMG_0315

IMG_0317

IMG_0319

IMG_0322

Na het palazzo trokken we verder naar de tuinen. Wonderlijk is het juiste woord om dit staaltje tuinarchitectuur te omschrijven. Hét hoogtepunt is het Teatro Massimo een bouwwerk dat enkel en alleen esthetische doeleinden heeft en dit alles in een magnifieke natuurlijke omgeving. De albino pauwen die parmantig door de tuinen stapten, maakten het geheel compleet

Oja, leuk weetje, de familie Borromeo die dit bouwwerk op haar conto mag schrijven, bracht ook de bekende heilige Carolus Borromeus voort.

IMG_0332

IMG_0341

IMG_0348

IMG_0350

IMG_0355

IMG_0357

IMG_0362

IMG_0363

IMG_0368

IMG_0370

IMG_0377

IMG_0378

IMG_0385

Na elke uithoek van de tuin geïnspecteerd te hebben, waren we lichtelijk oververhit geraakt (de temperaturen gingen vlotjes over de 30 graden). We besloten iets te drinken op het terras bij het mooie tuinpaviljoen. Afzetterij: voor een mini-smoothie met wortel betaalden we maar liefst vijf euro. Schandalig.

De namiddag was voorbij gevlogen en het was alweer tijd om de ferry terug te nemen naar Laveno, want om zes uur moesten we terug zijn bij onze vriendin om op tijd op de luchthaven te zijn. Ik had nog net de tijd om snel een gelato te eten voordat de ferry aankwam.

IMG_0398

IMG_0399

IMG_0408

IMG_0413

IMG_0421

IMG_0423

IMG_0426

IMG_0435

IMG_0456

IMG_0463

Stipt om 18u draaiden we de oprit van het huis van onze vrienden op. De heer des huizes was nog niet thuis en onze vijfjarige was duidelijk vermoeid door de voorbije dagen. We maakten nog een paar laatste foto’s met hem, maar echt meewerken wilde hij niet. Zelfs niet wanneer we voorstelden om samen met zijn Mixel op de foto te gaan.

Onze vriendin bracht ons terug naar de luchthaven alwaar we bij restaurant Rossopomodoro heel slecht Italiaans voor veel te veel geld aten. Jammer.

De terugvlucht verliep vlekkeloos (we ontwaarden zowaar Herman de Croo een paar rijen achter ons in economy class. Verrassend, voor een liberaal. Spijtig genoeg misten we de laatste rechtstreekse trein naar Leuven op een haar na (we zagen nog net de achterlichten verdwijnen). We vloekten eens hard, want we zagen het echt niet zitten om over Brussel Noord te moeten sporen en veel te laat in ons bed te liggen (de volgende dag werden we alweer op het werk verwacht). Een taxi dan maar. Twintig minuten laten en 75 euro armer (auch) stonden we voor ons appartementsgebouw.

Moe, maar nog nagenietend van dit fantastische lange weekend.

Uitstapje naar Arona – 2 juni 2015

Het deed deugd om na een vermoeiende dag te kunnen uitslapen. Zelfs het gekoer van de duiven in de ochtendlijke uurtjes kon ons niet uit bed jagen. We ontbeten op het gemak samen, speelden met de vijfjarige en gingen te voet winkelen. Het is altijd leuk om in het buitenland naar een grootwarenhuis te gaan: hoewel je veel producten herkent, is het aanbod toch altijd anders en zijn er ook producten waarvan je nog nooit gehoord hebt. Je krijgt een goed zicht op de voorkeuren die inwoners van een bepaald land hebben, want eten is een belangrijk onderdeel van de cultuur. We kochten Italiaanse vleeswaren, inktvis en de helft van een werkelijk reusachtig brood voor onze lunch. Simpel, maar smakelijk.

Na de lunch reden we met onze vriendin en de vijfjarige naar Angera, een schattig stadje aan de oevers van het Lago Maggiore gedomineerd door het prachtige Rocca Borromeo kasteel. De heer des huizes bleef thuis om zich geheel en al te wijden aan zijn bosmaaierprobleem. We kochten een ticketje voor de ferry naar Arona, aan de overzijde van het meer en slenterden wat rond in deze prachtige omgeving tot onze ferry er was.

We genoten van de tocht op de ferry en maakten een mooie wandeling langs de oevers van het Lago Maggiore in Arona, genietend van het fenomenale uitzicht op de Rocca Borromeo. Het was behoorlijk druk op de promenade langs het water. Deze zonnige Festa della Repubblica had veel Italianen naar deze plek gelokt. De rijen wachtenden aan de gelato-zaken waren behoorlijk indrukwekkend. En na ons bezoek aan de Expo zijn we wel wat gewoon op dat vlak.

Onze vijfjarige was nog wat vermoeid van de lange Expodag en daardoor wat kregeliger dan we van hem gewoon waren. Een kleine omkoopactie met Mixels van lego was noodzakelijk om hem tevreden te houden. Om mij tevreden te houden heb je niet veel meer nodig dan een gelato met citroen en zwarte chocolade. Om duimen en vingers bij af te likken.

Ik genoot met volle teugen van de wandeling. Schoonheid kan mij oprecht gelukkig maken. Meer nog wanneer ik deze ervaring kan delen met mensen die mij nauw aan het hart liggen.

We sloten onze wandeling in Arona af met een sangría (ja, ik weet het, heel Italiaans) terwijl we op de ferry wachtten. We waren echter het typisch Italiaanse aperitief-gebruik vergeten. Zo tussen vijf en zeven krijg je bij een alcoholisch drankje gratis een mooi aantal aperitiefhapjes. De schotel met hapjes was zo uitgebreid dat we wijselijk besloten de ferry een half uur later te nemen (dit tot ongenoegen van de Italiaan in Ternate, die duidelijk al honger begon te krijgen).

In Ternate wachtte ons een gloeiende barbecue en veel vlees. We toastten samen op het goede leven. La dolce vita!

IMG_0061

IMG_0062

IMG_0064

IMG_0066

IMG_0068

IMG_0075

IMG_0077

IMG_0079

IMG_0093

IMG_0098

IMG_0107

IMG_0108

IMG_0110

IMG_0115

IMG_0117

IMG_0119

IMG_0130

IMG_0133

IMG_0136

IMG_0142

IMG_0144

Tweede Expo-dag – 1 juni 2015

De tweede Expo-dag begon op identiek dezelfde wijze als de eerste, met dit verschil dat we nu met z’n vijven richting Expo trokken. Omdat op 2 juni la Festa della Repubblica (de Italiaanse nationale feestdag) gevierd werd, was 1 juni een brugdag. We hadden gehoopt dat heel veel Italianen ervoor zouden kiezen om op 2 juni naar de Expo te gaan, maar dat bleek een grove misrekening. Het was nog veel drukker dan zaterdag en we moesten ongeveer 50 (!) minuten aanschuiven aan de ingang om binnen te geraken. Niet leuk.

IMG_9820

IMG_9821

IMG_9823

Op het Expo-terrein merkte je duidelijk dat er meer volk was dan de vorige keer. We startten met een bezoekje aan het Nepalese paviljoen, waar de rij om aan te schuiven nog redelijk meeviel. Mooi paviljoen, maar totaal geen link met het thema ‘Feeding the Planet- Energy for Life’. En toch wel een beetje teleurgesteld omdat de loopbrug rond de replica van een Nepalese tempel afgesloten was.

IMG_9826

Het was een beetje wikken en wegen welke paviljoens we zouden bezoeken, want de wachtrijen groeiden zienderogen aan. Vijfjarigen hebben nu eenmaal niet zoveel geduld. Omdat de wachtrij aan het Zuid-Koreaanse paviljoen ook nu weer goed meeviel, bezochten we dit voor de tweede keer. Onze vijfjarige vond het allemaal geweldig.

Volgende halte: het chocoladepaviljoen van Lindt. Een beetje een teleurstelling, want we stonden verrassend snel weer buiten. Gelukkig kregen we allemaal een gratis chocolaatje op het einde van de rondgang. En jawel, we lieten ons verleiden door de chocoladeshop en kochten een ruim assortiment aan bolvormige chocolaatjes in allerlei exotische smaakjes.

IMG_9847

Na deze zoete zonde had de enige échte Italiaan in ons gezelschap (de echtgenoot van onze vriendin) nood aan koffie. Gelukkig waren we niet al te ver van het koffiepaviljoen. Terwijl de twee heren stonden aan te schuiven voor Ethiopische koffie speelde onze vijfjarige met en in de zakken koffiebonen. Kinderen kunnen zich met de gekste dingen amuseren.

Het volgende paviljoen werd uitgekozen door onze vijfjarige: hij wilde dolgraag de Thaise ‘vulkaan’ bezoeken. Dat het paviljoen in feite een traditioneel hoofddeksel van Thaise boeren moest voorstellen, daar zwegen we zedig over. De vulkaan moest en zouden we bezoeken! Dat we hiervoor drie kwartier moesten aanschuiven was bijzaak. Respect voor de vijfjarige, want ik was het al dik beu na twintig minuten. Onze vijfjarige bleef echter braaf wachten, zonder te zeuren. (Ok, we speelden een klein beetje vals door hem op de iphone spelletjes te laten spelen.) Gelukkig was het paviljoen echt de moeite. Met een prachtige 360 graden projectie, een over the top promotiefilmpje voor de Thaise koning en een heel bijzondere projectie over de Thaise keuken in een rechthoekige ruimte. Knap.

IMG_9871

IMG_9874

IMG_9889

Het was ondertussen al ongeveer twee uur. Al een geluk dat we veel Lindt-chocolaatjes gekocht hadden, die mijn vriend en ik allemaal tijdens het wachten verorberd hadden, of ik was beslist niet meer te genieten geweest.

IMG_9892

Het oog van onze vriendin viel op het er zeer smakelijk uitziende vlees van het Uruguayaanse restaurant vlakbij het Thaise paviljoen. Het terras zag er gezellig uit en wellicht zou door het wat latere uur de wachtrij nog meevallen. Dat bleek inderdaad zo te zijn, een kwartiertje later zaten we op het terras en nog geen kwartier later kon ik genieten van misschien wel de beste steak die ik in heel mijn leven gegeten heb. Uruguay toegevoegd aan mijn lijstje van potentiële reisbestemmingen.

IMG_7117

Met dit heerlijk malse stukje vlees achter de kiezen kon ik gans de wereld aan. Onze vijfjarige wilde echter met alle geweld naar de grote Nutella chocopot gaan kijken. Mijn vriend was duidelijk niet de enige Nutella-fan in het gezelschap. Ik bleef echter haperen bij een prachtig optreden van de opera van Shangai. Fenomenale kostuums, betoverende muziek en zeer flexibele dansers. Echt zeer, zeer mooi. Ik heb zeker vijftig foto’s gemaakt van enkel en alleen van de mannelijke danser.

IMG_9920

IMG_9963

De rest van mijn gezelschap had ondertussen de chocopost gevonden en was aan het aanschuiven om Nutella-etiketten op naam te laten drukken. Hierna scheidden onze wegen. Onze vrienden gingen naar het Children Park, wij trokken naar het terras bij het Spaanse paviljoen voor een welverdiende sangría. We moesten eventjes wachten om een zitplaats vast te krijgen, maar niet al te lang. Zelfs al was er veel volk op het terrein van de Expo, er waren genoeg plekken voorzien om even op adem te komen. En nooit had ik het gevoel overrompeld te worden door massaal veel volk.

IMG_9982

IMG_9985

Helaas waren de wachtrijen er nog altijd niet korter op geworden. Om het Japanse paviljoen te bezoeken moest je bijvoorbeeld 1 uur en 50 minuten wachten. Meer dan dubbel zolang als op zaterdag. Wij natuurlijk dik spijt dat we toen niet hadden aangeschoven. Omdat wachten echt niet mijn sterkste punt is, deden we wat kleine, arme landen aan, die gegroepeerd waren in een thematisch paviljoen over granen.

Daarna bezochten we het paviljoen van Koeweit. De wachtrij viel mee en het paviljoen zelf was zeer groot en knap ingericht. Ook hier kregen we een mooi promotiefilmpje te zien, enkele indrukwekkende maquettes van deze wonderlijke woestijnstaat, traditionele klederdracht en nog veel meer.

IMG_9995

IMG_0007

Na Koeweit waaiden we als bij toeval (en ook omdat er helemaal geen rij wachtenden stond) het Sloveense paviljoen binnen. Best wel een sympathiek landje, Slovenië. Leuk paviljoen ook, met wat high tech toepassingen, een vliegtuigje aan het plafond en een heerlijk absurd filmpje over Slovenië. We waren zo gecharmeerd dat we iets dronken op het zonnige terras. De wijn was wat aan de warme kant, maar wel mijn eerste kennismaking met wijn uit Slovenië. Niet helemaal mijn smaak, maar slecht was de wijn zeker niet.

IMG_0028

Het was ondertussen al vrij laat in de namiddag en we voegden ons terug bij onze vrienden om samen naar het spektakel bij de Tree of Life te gaan kijken. Onze vijfjarige was nog altijd extreem goed gezind. Fantastisch kind, ik zei het al.

Na de show moest het chauvinisme van onze Italiaan gevoed worden. We gingen naar het grote Vino – A taste of Italy paviljoen. Voor tien euro kon je drie wijnen proeven en kreeg je na je bezoek een wijnglas cadeau. Niet helemaal zijn geld waard, maar wel een mooie paviljoen met heel veel uitleg over wijnen en een zeer fancy zelfbedieningssysteem om de wijnen te proeven. Je kreeg ter plekke ook zeer professionele uitleg, als je daar nood aan had. Alleen had men wel wat duidelijker mogen aangeven dat het zelfbedieningssysteem niet werkte voor de schuimwijnen. Oja, door een kleine switch van onze badges, slaagden mijn vriend en ik er in om (onbedoeld) een extra proevertje uit de brand te slepen. Oh well, het smaakte!

IMG_0031

IMG_0033

IMG_0038

De zon begon zo stilaan onder te gaan. Tijd voor het avondmaal. Mijn vriend en ik aten een heerlijke pasta met truffel. Simpel, maar oh zo lekker. We hadden ondertussen de smaak te pakken van de Italiaanse wijnen, dus we trakteerden ons gezelschap (minus de vijfjarige) op een glaasje heerlijke wijn. Je moet ervan profiteren als je de kans hebt, nietwaar?

IMG_7121

IMG_0042

IMG_0047

Onze laatste stop na het avondmaal was, heel toepasselijk, het Belgische paviljoen. Omdat het bijna sluitingstijd was voor de paviljoenen, werden er gratis chocolaatjes uitgedeeld. Toch veel beter dan de Lindt-chocolade!

IMG_0052

Een vlotte trein- en autorit later waren we opnieuw in Ternate. Behoorlijk moe van alweer een zeer goed gevulde dag. We lagen behoorlijk laat in bed, maar dat hadden we er graag voor over.

Ondanks de drukte heb ik oprecht genoten van onze twee Expo-dagen. Het was mijn allereerste kennismaking met het concept Expo en ik ben er zeker van dat we in de toekomst opnieuw naar zo’n Expo zullen gaan. Ik heb echter wel een paar dingen genoteerd om mee te nemen voor toekomstige bezoeken: probeer weekends en brugdagen te vermijden, trek minstens vier dagen uit voor een bezoek en zorg dat je één dag pas vanaf de namiddag gaat zodat je ‘s avonds niet te uitgeput bent om van het avondprogramma te genieten.

Een droomdag in Pairi Daiza

De weergoden waren ons goed gezind, want hoewel er wel degelijk een paar druppels uit de dreigende wolken vielen, bleven we zondag gespaard van tropische onweders en hevige rukvlagen. Die paar druppeltjes verdampten trouwens van zodra ze de grond raakten.

We waren in totaal met 13 volwassenen en 13 kinderen voor ons Pairi Daiza uitstapje. Twee keer dertien, goed dat niemand van ons bijgelovig is. Spijtig genoeg moesten onze vrienden uit West-Vlaanderen op het allerlaatste moment afhaken, omdat hun jongste zoontje die ochtend ziek was geworden. Jammer.

Op uitstap gaan met zo’n grote groep kinderen, is een bijzondere ervaring. Ik moet toegeven dat ik meer op de kinderen gelet heb dan beestjes bewonderd heb (ik neem aan dat dit een standaarduitstap is voor de meeste ouders). De kinderen schoten allemaal geweldig goed met elkaar op en we hadden veel plezier samen. Wellicht deels omdat de eisen van Team Frietjes zonder morren ingewilligd werden bij het middagmaal. Zelf hield ik het op niet bijster lekkere en veel te dure sushi.

Met een kind aan de hand beleef je zo’n dierenpark helemaal anders. We bleven hangen in de speeltuin, deden er superlang over om de hangbrug over te steken omdat die korte beentjes nog niet zo snel konden stappen en af en toe moest er een drink-, eet-, of plaspauze ingelast worden. No sweat, ik genoot van het gezelschap, de prachtige omgeving en vond het niet erg dat we niet alles tot in de detail konden bekijken. Pairi Daiza is niet zo veraf dat we er de komende jaren niet meer zullen terugkeren.

Mijn persoonlijke hoogtepunt was het bezoek aan het eiland van de lemuren. Fantastisch dat deze dieren helemaal niet schuw zijn en maar al te graag de bezoekende mensen als springplank gebruiken. Eén van de zoontjes van onze vrienden was een grote fan van lemuren. Hij straalde dan ook toen één van de dieren zich op de schouder van zijn papa nestelde en hij samen met de lemuur op de foto kon.

Ook het bad van de olifant vond ik erg leuk. Alleen waren we te laat om nog een goeie zitplek te bemachtigen voor het spektakel. Om de kleintjes toch nog de kans te geven iets te zien, nam ongeveer iedereen van onze groep een kind in de nek. Dat is verdorie zwaarder dan ik dacht. Ik was blij dat het spektakel niet al te lang duurde, want ik begon serieus last van mijn nek te krijgen. Gelukkig waren we wel mooi op tijd voor de roofvogelshow en was er plek genoeg om iedereen van een comfortabele zitplaats te voorzien.

Het enige wat ik een beetje teleurstellend vond, was het pandaverblijf. Ik had me voorgesteld dat het pandaverblijf gelijkaardig zou zijn aan dat in de Singapore Zoo waar je een prachtig zicht op de beesten had. Helaas, erg vuile ruiten scheidden ons van de Waalse panda’s, die ondergebracht waren in een erg donker verblijf waardoor fotograferen bijna onmogelijk werd. De hype helemaal niet waard.

‘s Avonds namen we met heel veel dikke knuffels afscheid van de kinderen en gingen we met de vijf kinderloze volwassenen samen iets eten in restaurant Shanghai. Een Thais gerecht was de perfecte afsluiter voor deze mooie dag.

IMG_1449

IMG_1451

IMG_1456

IMG_1565

IMG_1574

IMG_1576

IMG_1608

IMG_1614

IMG_1617

IMG_1630

IMG_1657

IMG_1661

IMG_1672

IMG_1677

IMG_1737

Ternate – 31 mei 2015

Gelukkig sliepen we deze nacht beter. We konden het gebruiken na onze vermoeiende dag op de Expo. Enkel de veel te luide kerkklokken verstoorden ‘s ochtends ons plan om wat uit te slapen.

We besloten het vandaag rustig aan te doen. Na het gezamenlijke ontbijt speelden we spelletjes en kleurden we met de vijfjarige. Ik zei het al in mijn vorige post: wat een zalig ventje. Zo open en sympathiek naar ons toe en dat terwijl hij ons amper kende. Mijn vriend was duidelijk zijn grote held. Ik was zelfs stiekem een beetje jaloers. Ik krijg ook graag aandacht van mannen met mooie blauwe ogen. 😉

Mijn vriendin stelde voor om een wandeling te maken naar het nabijgelegen Lago di Comabbio. Mooi, zo’n huis met zicht op het meer. Het huis waar mijn vriendin en haar gezin wonen is prachtig gelegen met een balkon dat zich uitstrekt over gans de voorzijde van het huis en vanwaar je het meer kan zien. Momenteel wonen ze op de eerste verdieping van hun huis. De bovenverdieping alleen al is groter dan ons appartementje. Ja, dat lezen jullie goed, ze hebben nog een gans ongebruikt gelijkvloers. Mijn vriendin en haar man hebben grootse verbouwplannen, maar door de drukke job van de echtgenoot bouwkundig ingenieur is het tot nog toe bij plannen gebleven.

De zon had zich deze ochtend verstopt achter de grijze wolken. Gelukkig was het droog en warm. We wandelden langs de oevers van het meer op mooie houten paden en genoten van de fauna en flora: minikikkertjes, gigantisch veel vissen, futen,… Het verbaasde mij te vernemen dat het wegens de vervuiling verboden was te zwemmen in dit meer, dat duidelijk wemelde van het leven. Op de terugweg werden we om de haverklap voorbijgestoken door deelnemers aan een plaatselijke loopwedstrijd. Kleine M liep zelfs een paar meters mee. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met die gezonde geest in dat gezonde lichaam. 😉

IMG_9672

IMG_9673

IMG_9674

IMG_9677

IMG_9683

IMG_9688

IMG_9692

IMG_9695

IMG_9697

IMG_9701

IMG_9703

IMG_9705

IMG_9713

We wandelden voorbij de aankomstlijn en trokken met kleine M naar de plaatselijke speeltuin in het park, terwijl de mama al naar huis ging om het middagmaal te bereiden. Charmeur M wist zonder problemen drie ritjes in de helicopters en een ritje met de kano’s los te krijgen van ons. Ik weet het, zo kweken die kinderen geen karakter. Maar ‘t is niet dat we M zo vaak zien, een beetje verwennerij af en toe mag wel.

Stipt op het afgesproken tijdstip begaven we ons terug naar onze gastheer en gastvrouw. We kregen meteen een typische Italiaans aperitief aangeboden: Spritz, een mengeling van prosecco en aperol. Een beetje te bitter naar mijn smaak, maar net aanvaardbaar. De opmaat voor een heerlijke huisgemaakte pasta carbonara. Jummie!

IMG_7107

Na het middagmaal lieten we de heer des huizes thuis achter om te prutsen met zijn nieuwe speelgoed: een bosmaaier/haagschaar/whatever en reden we met onze vriendin naar Fattoria Pasqué, een uit de kluiten gewassen boerderij/restaurant/kinderboerderij/dierentuin/speeltuin. We ontweken een spuwende lama en bezochten de koeienstallen, waar mijn groene kleedje er duidelijk heel smakelijk uitzag, want het werd ei zo na opgegeten door een hongerige koe.

We smulden van een boerderij-ijsje, praatten op het gemak terwijl kleine M zich amuseerde in de speeltuin en sloten ons bezoekje af met een ritje op een pony. Enfin ja, wij moedigden kleine M aan terwijl een vriendelijke dame hem rondleidde op een makke pony.

IMG_9756

IMG_9759

IMG_9763

IMG_9769

IMG_9773

IMG_9774

IMG_9788

IMG_9789

We keerden met een dikke smile op ons gezicht naar huis terug. Onze gastheer was het minder goed vergaan. Zijn nieuwe bosmaaier had er ondertussen al de geest aan gegeven. Ik ben altijd van mening dat je best één apparaat in huis haalt voor één specifieke taak. Met al die vijf-in-één dingen heb je volgens mij alleen maar miserie. Deze wijsheid durfde ik echter niet onder de neus van onze gastheer duwen, want zijn gezicht stond op onweer.

Voor het avondmaal bestelden we pizza. Het is wellicht vloeken in de kerk, maar ik ben helemaal niet zo dol op pizza. Dat deeg wordt zo snel klef en meestal liggen er naar mijn goesting niet genoeg toppings op en overheerst de smaak van het deeg. En ik ben niet echt zo’n deeg-liefhebber.

IMG_7111

Na de gigantische pizza min of meer verorberd te hebben, keken we samen met kleine M naar ‘How to train your dragon’. Mooie, zij het erg voorspelbare film. Nadat kleine M in bed gestopt was (mijn vriend moest een verhaaltje voor het slapen voorlezen) hadden we nog een interessante discussie over de sharing economy. We sloten de avond af met een korte wandeling naar de bar in het dorp om treintickets voor de volgende dag te kopen. Jammer genoeg bleek het om 21.54u niet meer mogelijk te zijn om nog tickets af te drukken, omdat het systeem stopte om 22u. Very italian…

Rond half twaalf kropen we in bed, kwestie van de volgende dag fris en monter te zijn voor ons tweede bezoekje aan de Expo.

Eerste Expo-dag – 30 mei 2015

Niet al te best geslapen. De matras van het logeerbed was niet zo goed en in het midden van de nacht werden mijn vriend en ik gewekt door een gigantisch onweer. Het geroffel van de slagregen op het golfplaten dak afgewisseld met krakende donderslagen was oorverdovend en ik kon de felle bliksemschichten waarnemen door mijn gesloten oogleden heen. Kwam daar nog eens bij dat in het landelijke Ternate de vogels al van ‘s ochtends vroeg aan het fluiten slaan. Ik ben helemaal voor vrolijk fluitende vogeltjes, maar echt optimaal voor onze nachtrust waren deze omstandigheden niet.

We zaten dus met kleine oogjes aan het typisch Italiaanse ontbijt (toast met confituur). Italianen hebben niet echt een uitgebreide ontbijtcultuur, maar voor mij was het toch even aanpassen. Meestal eten mijn vriend en ik ‘s ochtends nogal stevig wanneer we op vakantie zijn, kwestie van voldoende energie te hebben voor een goed gevulde dag.

Op de luchthaven van Zaventem hadden we in de tax free twee grote dozen Duplo gekocht als geschenkje voor de kleine M, het zoontje van onze Belgische vriendin. Hij was in de wolken met zijn Duplo vliegtuigen van Planes en wij waren blij dat we meteen op een goed blaadje stonden bij hem. Het klikte geweldig goed met deze lieve jongen met de prachtige blauwe ogen, lange wimpers en blond haar (die zal later succes hebben, daar in Italië). Het speet ons dan ook dat we na het ontbijt zo snel afscheid moesten nemen, we moesten immers onze trein naar de Expo halen!

De Italiaanse echtgenoot van onze vriendin was zo vriendelijk geweest al de dag voordien treintickets voor ons te gaan kopen (in een plaatselijke bar, van ticketautomaten hebben ze in Italië duidelijk nog nooit gehoord) en ons op tijd aan het station af te zetten. De treintickets leken meer op de dunne blaadjes papier van een kassaticket dan op een treinbiljet, maar ik was wel gecharmeerd door het feit dat je deze zelf moest afstempelen in het station voordat je op de trein stapte.

De treinrit van het oude, verwaarloosde station van Ternate naar het splinternieuwe moderne station van de Expo duurde ongeveer een half uur. Onze treinrit (in een trein die wellicht nog uit de jaren ’70 dateerde) bracht ons langs veel verloederde en leegstaande panden, maar ik vermoed dat deze leegstand zich vooral in de buurt van het spoor situeert, want elders zagen we dit soort toestanden niet.

We waren ongeveer een tiental minuten voor de opening aan de ingang van de Expo. Daar had zich al een massa volk verzameld en het duurde een half uur vooraleer we de security aan de ingang bereikt hadden. Mijn fototoestelrugzak reisde naar goede gewoonte probleemloos door de scanner en ook mijn vriend en ik passeerden zonder te biepen de metaaldetector.

En toen stonden we op het terrein van de Expo en begon ons avontuur. 145 deelnemende landen, 16 organisaties en 5 bedrijven bevonden zich op de site. Het was een utopie om te denken dat we erin zouden slagen al deze paviljoenen in twee dagen te bezoeken. Dus moesten we keuzes maken, en laat dat nu niet meteen mijn sterkste kant zijn. Als ik ergens op uitstap ben, dan wil ik alles bezoeken. Enfin ja, we besloten het allemaal een beetje op ons af te laten komen en ons vooral niet te laten overmannen door keuzestress.

IMG_9433

Toevallig bevond het Belgische paviljoen zich vlakbij de ingang en stond er zo kort na de opening nog geen lange rij aan te schuiven, we besloten dus meteen maar eens een kijkje te nemen in het paviljoen van ons moederland. Het paviljoen stond duidelijk in het teken van onze sterke punten: bier, frieten, chocolade en (in mindere mate) wafels. Gelukkig ging het toch ook over duurzame landbouw en vernieuwende technieken om voedsel te kweken. Het thema van deze expo was niet voor niets ‘Feeding the planet – Energy for life’. De architectuur van het Belgische paviljoen vond ik erg geslaagd en van de eerdere troubles die in de pers verschenen waren, was niets te merken.

IMG_9435

IMG_9437

IMG_9448

Volgende land: Vietnam. Mooi paviljoen waar we vooral betoverd werden door de traditionele dans die uitgevoerd werd op live gebrachte traditionele muziek. Erg mooi. De link met het thema was me niet geheel duidelijk, maar hey, Vietnam is alvast toegevoegd aan mijn lijstje met toekomstige reisbestemmingen (dat helaas alleen maar langer en niet korter wordt). We maakten vervolgens een korte wandeling door het Enel paviljoen. Niet echt bijzonder, maar er stond geen volk aan te schuiven (in tegenstelling tot bij de meeste andere paviljoens, waar de rijen zienderogen langer werden.

IMG_9453

IMG_9459

Mijn vriend en ik delen een liefde voor Azië, dus toen we zagen dat de rij wachtenden bij het Zuid-Koreaanse paviljoen heel goed meeviel, sloten we ons snel aan bij de wachtenden. Ons vierde paviljoen van de dag was een voltreffer. Zeer knap gedaan, geweldige toepassing van nieuwe technologieën (grote fan van de twee robots die met draaiende schermen een voedselchoreografie uitvoerden). Perfect passend bij het thema ook, met een pleidooi om terug te gaan naar een authentieke keuken met eerlijke en zuivere ingrediënten om zwaarlijvigheid en gezondheidsproblemen tegen te gaan, maar ook om de honger uit de wereld te helpen. Mooi.

Onze magen waren erg gaan grommelen na dit bezoekje, alhoewel het nog maar half twaalf was (die toast en confituur waren al lang verteerd). Aangezien ik sinds kort een voorliefde voor de Koreaanse keuken ontwikkeld heb en we een fijn tafeltje spotten in het restaurant van het Koreaanse paviljoen, lieten we ons maar al te graag verleiden door het aanbod aldaar. Die japchae en kimchi soban kon ik toch niet aan mijn neus laten voorbij gaan. Om nog maar te zwijgen van de omija prosecco! Het was Heerlijk (met een hoofdletter h)! Maar dat verwacht je natuurlijk ook wel op een Expo waar elk land zijn beste beentje probeert voor te zetten.

IMG_9467

IMG_9474

IMG_9478

IMG_7099

Volgende halte: Litouwen. Mijn vriend heeft veel buitenlandse collega’s en wilde proberen zoveel mogelijk paviljoenen van de moederlanden van zijn collega’s te bezoeken. En ach, Litouwen is ook gewoon een charmant landje met een grote gemene buur. Litouwen bleek niet meteen erg populair bij de andere bezoekers, maar het paviljoen kon mij wel bekoren. Mijn vriend probeerde een Litouws biertje en ik snoepte van een zoetigheid in de vorm van een paddenstoel (niet zo’n succes).

IMG_9502

IMG_9507

IMG_9509

Vlak naast het Litouws paviljoen lag dat van Wit-Rusland (hilarische conversatie met mijn vriend, die ervan overtuigd was dat Wit-Rusland en Belarus twee verschillende landen waren).  Het virtuele waterrad en de groen begroeide zijkanten vielen bij mij in de smaak, dus besloten we er eens snel door te lopen. Uiteraard bleven we plakken in de bar, toen bleek dat ze daar authentieke Wit-Russische wodka aan een zeer vriendschappelijk prijsje schonken. Die Wit-Russen kennen iets van wodka, want het glaasje dat we deelden was uitstekend.

IMG_9518

IMG_9526

IMG_9533

We liepen een paar grote paviljoenen voorbij, wegens echt te veel volk en belandden bij het Poolse paviljoen. Ook hier geen wachtrijen (de Italianen zijn duidelijk geen liefhebbers van Oost-Europa). Mijn vriend maakte een fotootje voor zijn Poolse collega en wij bezochten het paviljoen dat van buiten helemaal opgebouwd was uit kratten en van binnen door het slim gebruik van spiegels op een gigantische tuin leek. Knap optisch effect.

IMG_9538

IMG_9540

IMG_9542

En ja, we konden de Poolse bar toch moeilijk passeren zonder en wodka en een honinglikeurtje te drinken, nietwaar? Al moet gezegd dat de Wit-Russische wodka de Poolse moeiteloos klopte. (Ik denk dat ik als tussendoortje ook nog ergens een sorbet met wodka geconsumeerd heb, maar het staat mij niet meer heel helder voor de geest bij welk paviljoen dat wel zou geweest zijn.)

IMG_9547

We lieten Oost-Europa even voor wat het was en trokken naar het Iberische schiereiland: Spanje! Dit paviljoen vond ik persoonlijk wat tegenvallen. De architectuur sprak me niet aan en om de één of andere rare reden mochten we geen foto’s maken in de inkomhal. De kamer bekleed met de borden waarop een filmpje geprojecteerd werd, vond ik dan weer wel mooi gedaan.

IMG_9555

IMG_9558

Al bij al hadden we nog bedroevend weinig future foods gezien, we trokken dus richting de Future Food Coop in de hoop daar toekomstgericht voedsel zoals insecten aan te treffen. Helaas, dit bleek gewoon een fancy supermarkt te zijn dat van displays gebruik maakte om de prijs, afkomst en voedingswaarde van de producten te afficheren. Weinig future aan, wat mij betreft. (Achteraf vernam ik dat er geen insecten op de Expo mochten omdat de voedselinspectie in Italië het verkopen van insecten niet toelaat.)

IMG_9566

Verder naar het bijzonder futuristisch ogende Roemeense paviljoen (just kidding, het was gewoon een blokhut). Roemenië moet zowat het minst populaire land van allemaal geweest zijn, want de cafetaria in dit paviljoen was akelig leeg. Ondertussen was het erg warm geworden (meer dan dertig graden) en besloten we uit eerlijke compassie met de Roemenen iets te drinken op het terras. Mijn vriend ging voor een Roemeens bier (een vrij onbekend bier, zo wist zijn Roemeense collega hem achteraf te vertellen), ik voor een watertje. We deelden een stukje apfelstrudel, een authentieke Roemeense specialiteit. 😉

IMG_9573

Ondertussen waren we al een tijdje op de Expo en hadden we het gastland zelf nog niet bezocht. Italië had een ganse straat gereserveerd die de hoofdboulevard kruiste voor de 20 verschillende regio’s. Wij bezochten Zuid-Tirol, vooral omwille van de mooie houtsculpturen en het uitzicht op de rest van de Expo.

IMG_9580

We bezochten vervolgens het paviljoen van de Europese Unie, dat opgebouwd was rond een romantisch verhaaltje over een wetenschapster die de bakkerij van haar grootmoeder overnam, er (letterlijk) niks van bakte, vervolgens verliefd werd op een boer en daarna een high tech boerin werd. Ik vond het verhaal erg bij de haren getrokken, maar de aanwezige kinderen vonden het heel tof. En oja, we konden de enige echte Nobelprijs voor de vrede bewonderen.

IMG_9581

We wandelden verder naar hét kenmerk van deze Expo, de Tree of Life. Die, we moeten daar eerlijk in zijn, leek op een goedkope kopie van de Super Trees in Singapore.

IMG_9589

IMG_9590

Het was mij bij het bestellen van de tickets niet opgevallen, maar je kan je de vraag stellen waarom een Expo die als thema ‘Feeding the planet’ heeft, sponsorgeld van bedrijven zoals McDonalds, Coca Cola en andere aanvaardt. Ik denk niet dat deze bedrijven een goed voorbeeld zijn van hoe de toekomstige generaties te voeden.

IMG_9594

We hadden nog graag het paviljoen van de VS bezocht, maar de menigte wachtenden schrikte ons af. Het Turkse paviljoen bezochten we wel. Ik vond het esthetisch wel een mooi ogend paviljoen, maar inhoudelijk was er niet veel aan.

IMG_9600

IMG_9601

Bij het Japanse paviljoen stond aangegeven dat de wachttijd 50 minuten was. We waren ondertussen al flink moe van al dat slenteren. We zagen het echt niet zitten om zo lang aan te schuiven voor één van onze favoriete landen in de hele wereld. We hoopten dat we op een herkansing konden rekenen, de eerste juni wanneer we samen met onze vriendin en haar gezin naar de Expo zouden komen.

IMG_9604

Naar Rusland dan maar. Een land dat mij uitermate fascineert. Zeer knap paviljoen. Langs de buitenkant wellicht wel het mooiste van allemaal. En ook de expositieruimtes aan de binnenkant stelden niet teleur. Bijna zo boeiend als Zuid-Korea.

IMG_9606

IMG_9610

Het contrast met het paviljoen van Oman kon amper groter zijn. Ook dit paviljoen vond ik de moeite. Zeer verzorgd, maar qua inhoud iets klassieker. Je kreeg een goed inzicht in de levenswijze van de inwoners van Oman.

IMG_9614

IMG_9616

Tussen Rusland en Oman in lag Estland (hoe blij Estland was met de nabijheid van Rusland valt te bezien). Dit houten paviljoen kon me vooral bekoren met zijn schommels die in het bouwwerk ingewerkt waren. Ik was ook erg onder de indruk van de blik op de Estse natuur die het paviljoen bood. Jammer genoeg bezochten wij tot op het heden enkel de hoofdstad Tallinn (maar dan wel twee keer). Een reden om nog eens terug te gaan naar deze Baltische staat.

IMG_9617

IMG_9619

Om de één of andere reden belandden we daarna aan de overkant van de centrale boulevard in het paviljoen van Turkmenistan. Laat ons zeggen dat Turkmenistan een eigenaardig landje is dat in zijn paviljoen vooral te koop liep met hun aardgas- en oliewinningen en hun tapijten. Bizar.

IMG_9621

IMG_9623

Ondertussen werd het zo langzamerhand tijd voor het avondmaal. De wachttijden aan het Japanse paviljoen waren nog altijd niet verminderd, maar dat nam niet weg dat we wel het restaurant konden bezoeken. Hoera voor soba-noedels en tempura. Beide, uiteraard, volledig volgens de regels van de kunst bereid. Alleen jammer dat de Japanse burgers uitverkocht waren die mijn vriend zo graag had willen proberen.

IMG_9625

IMG_9626

IMG_7101

We waren eigenlijk nog lang niet uitgekeken op alles wat de Expo te bieden had, maar de vermoeidheid sloeg onverbiddelijk toe en we wilden ook niet superlaat bij onze gastheer en gastvrouw aankomen. We vingen dus op ons gemak de terugweg aan, genietend van de kleurrijke paviljoenen en de schitterende lente-avond.

IMG_9629

IMG_9631

IMG_9633

Onderweg passeerden we nog even langs het Franse paviljoen. Het idee van het paviljoen (het plafond versieren met al de gastronomische specialiteiten die Frankrijk te bieden heeft) vond ik leuk gevonden, maar op de één of andere manier vond ik de uitvoering minder geslaagd. Of was ik dan toch van de kaart door die gigantische hamburger die mensen dood bliksemde? (Wat zou sponsor McDonalds daarvan gevonden hebben?)

IMG_9638

IMG_9648

IMG_9652

De zon ging onder en we kregen al een klein voorsmaakje van de mooie verlichting van de avondlijke paviljoens. We besloten echter verstandig te zijn en de trein terug te nemen naar Ternate (niet zonder eerst een foto van mijn vriend met een nutella chocopot groter dan hemzelf genomen te hebben). Volledig bekaf kwamen we aan bij ons gastgezin, die zelf net terug kwamen van het schoolfeest van hun zoontje. Mijn vriendin wilde graag nog een beetje kletsen en hoe tof ik het ook vond om haar terug gezien, ik kon me door de vermoeidheid amper nog concentreren. Na een douche om al het stof van ons af te spoelen, kropen we dan ook in bed. Volledig uitgeteld. Behoorlijk uitputtend, zo’n dagje Expo.