I AM ARMENIAN

Mooie, persoonlijke documentaire over de Armeense genocide, een vergeten misdaad tegen de mensheid. In 2015 is het honderd jaar geleden dat deze volkerenmoord aan naar schatting tussen de 800.000 en 1,5 miljoen Armeniërs het leven kostte. Deze genocide heeft ook de trieste eer één van de eerste ‘moderne’ genocides te zijn om wille van de systematische manier waarop de volkerenmoord werd uitgevoerd.

Het land aan de overkant, wit zand en kaas en wijn

Het voorbije weekend samengevat in één zin.

Vrijdagavond gingen we voor de verandering nog eens fancy dineren. Dit keer konden we genieten van het uitmuntende gezelschap van de zus van mijn vriend en haar echtgenoot. We zien elkaar regelmatig, maar meestal op familiebijeenkomsten en dan is er gewoon geen tijd om deftig bij te praten. Het was alleszins een fantastische avond, daar in het Land aan de Overkant, met grapjes over smelly pee (er stonden asperges op het menu) en, zoals we dat ondertussen gewoon zijn, uitstekend eten vergezeld van een glaasje voortreffelijke wijn.

Dit lag er op ons bord:

  • Makreel, romanesco, pijpajuin, hiikki
  • Asperge, erwten, tuinbonen en salie
  • Pieterman, jus van bouillabaisse en venkel
  • Petits gris, saucisse de Toulouse en daslook
  • Lam, artisjok, kardemon en zeeaster
  • Wortel, ijs van karnemelk, tandoori

Aandachtige lezers van mijn blog zullen opmerken dat een paar gerechten hetzelfde zijn als twee weken geleden (en dat ik de petits gris ben vergeten te fotograferen), maar dat stoorde helemaal niet. Integendeel, het was fijn deze gerechten nog eens opnieuw te kunnen proeven.

IMG_6812 IMG_6813

IMG_6818 IMG_6819  

IMG_6820 IMG_6821

Zaterdagvoormiddag reden we naar een grote sportwinkel ergens aan de andere kant van de taalgrens om loopschoenen voor mijn vriend te kopen een inline skates voor mezelf. De midlife crisis komt in zicht. ;-) We moesten een beetje omrijden wegens wegenwerken waardoor het allemaal wat langer duurde dan verwacht en omdat we ook nog onze bestelling bij Kazen Elsen moesten ophalen, moesten we ons haasten om tijdig onze afspraak om vier uur in Mortsel te halen. Kwam daarbij dat we vergeten waren in de voormiddag pralines te gaan halen om als cadeautje af te geven. Helaas waren zowel Demeestere als Delvaux (beide goede chocolatiers die met de wagen bereikbaar zijn) gesloten. Gelukkig kwamen we onderweg in Mortsel een Leonidas zaak tegen. Niet van hetzelfde niveau, maar beter dan niks.

Onze vrienden zaten al op ons te wachten op het zonnige terras van de Vlegel. Wat een aangename verrassing om midden in de stad een oase met wit zand en palmbomen aan te treffen. Het was een beetje aan de frisse kant, maar dat hield mij niet tegen om een heerlijke sangría te bestellen en van de zon te genieten, terwijl de twee dochters van onze vrienden samen in het zand speelden. Het eten was eerder middelmatig en aan de koude kant, maar goed, de keuken was nog niet zo lang geleden volledig uitgebrand en vervolgens in een recordtempo hersteld, dan ziet een mens al iets door de vingers. Na het avondmaal vertrok onze vriend naar huis om de dochters in bed te stoppen terwijl wij met zijn echtgenote nog even langs hun huis in wording reden. Over twee maanden trekken onze vrienden in hun gloednieuwe huis en wij waren natuurlijk erg nieuwsgierig om als één van de eersten een blik op hun nieuwe stulpje te werpen. Je kon nu al zien dat het een fijne thuis zou worden, gelegen in een mooie en rustige buurt. We keuvelden nog wat na in hun oude huis en namen op een deftig tijdstip afscheid.

IMG_6823

IMG_6828 IMG_6826 IMG_6825

Zondag brachten we de voormiddag al kuisend door, want we verwachtten’s avonds bezoek. Maar vooraleer het zover was, besloot ik mijn nieuwe inline skates eens uit te testen. Ik moet hierbij vermelden dat ik nog maar één keer in mijn leven op inline skates gestaan heb en dat ik toen zo zwaar gevallen ben dat ik er een zwart-blauwe plek groter dan een hand aan overgehouden heb. Het ging in het begin wat moeizaam, maar mijn vriend was zo sympathiek om mij te begeleiden, zodat ik deze maiden trip overleefd heb zonder op mijn gezicht te gaan. Feit is dat ik alleszins nog veel zal moeten oefenen.

IMG_6829

Beetje energie verbrand om ruimte te maken voor de fantastische kaasschotel ‘s avond. Zo’n kaasschotel is een ideale manier om zonder stress een gezellige avond met vrienden door te brengen. De kazen kwamen van Elsen, de wijn uit onze eigen wijnvoorraad. Met z’n zessen slaagden we er vrij goed in bijna alle kazen soldaat te maken. Het was een geweldig avond, zeker voor herhaling vatbaar!

De kazen op onze plank:

  1. Délice de Bourgogne
  2. Verse Maurice bio
  3. Brie de Meaux
  4. Banon Sarriette
  5. A Filetta Corse
  6. Cantal Entre-deux
  7. Brebis Basque
  8. Comte de Jura Arnaud mei 2013
  9. Shropshire Clawson

IMG_6832

IMG_6835

IMG_6834

Zalig aprilweekend

Uitslapen op zaterdagochtend, die paasvakantie heeft zo zijn voordelen. Op het gemak wat boodschappen gedaan, iets waar we normaal geen tijd voor hebben en in de namiddag naar de dansvoorstelling Droooomen van dansschool Marleen Sempels geweest. De twee dochters van een goeie vriend met wie ik nog samen gestudeerd heb, dansten mee. En ze deden dat met verve, zonder overdrijving. Vooral de jongste ontpopte zich als een echt podiumbeest. Jammer genoeg kon ik na de voorstelling niet blijven wachten tot ze omgekleed waren om hen persoonlijk te feliciteren, want we werden voor het avondmaal in het verre Kruibeke verwacht.

‘k Had nooit gedacht ooit in mijn leven in Kruibeke te belanden, maar kijk, wanneer vrienden daar een huis kopen en vervolgens blijkt dat er zich een sterrenrestaurant op loopafstand van hun nieuwe woonst bevindt, tja, dan is twijfelen overbodig. Zwaar onder de indruk van de nieuwe woonst van onze vrienden, trouwens: een fenomenaal herenhuis met hoge plafonds, stucwerk, beschilderde deuren, een moderne achterbouw die het licht binnen zuigt en een grote tuin mét zwembad. Zeer knap.

In het Hofke van Bazel klonken we dan ook eerst en vooral op hun nieuwe woonst en zetten we een avond vol culinaire verrassingen in. Is trouwens de eerste keer dat ik een rondleiding kreeg in een sterrenrestaurant, de keuken waar iedereen hard aan het werk was, inbegrepen. Ik proefde ook voor de eerste keer in mijn leven hopscheuten. Echt een bijzonder aangename ontdekking, dat Hofke van Bazel: gezellig interieur, vriendelijke bediening en originele smaakcombinaties. We zullen ongetwijfeld nog vaker beroep doen op de gastvrijheid van onze vrienden daar in Kruibeke. ;-)

Een overzichtje van het lekkers dat op ons bord passeerde:

  • Schotse zalm / gravad lax / mierikswortel / dille / sugar snaps / rammenas / bergamot
  • Op de huid gebakken wilde zeebaars /venkel / Schots scheermes / mini-paksoi / quinoa / heldere bouillon citroengras
  • Hopscheuten met gepocheerd ei
  • Granny Smith on ice / koriander / granité selder
  • Tussenribstuk melkkalf uit Corrèze / bloemkool / Italiaanse peterselie / relish / kalfsjus bbq
  • Citroen, rabarber, steranijs, tonkaboon, basilicum-ijs

Elke gang was een waar festijn, enkel het dessert viel me wat tegen. Die deconstructie van een citroentaart had voor mij gerust een echte authentieke citroentaart mogen zijn. Ach ja, you can’t win ‘m all.

IMG_6766 IMG_6767 IMG_6769 IMG_6772 IMG_6773 IMG_6774 IMG_6779 IMG_6780 IMG_6782 IMG_6786 IMG_6787 IMG_6789

Na dit voortreffelijke avondmaal was het tijd om onder de wol te kruipen. Speciaal voor mijn nachtelijke toiletbezoekjes (ik heb een kleine blaas), werd er een nachtlampje opgeduikeld om de duistere gang te verlichten, zodat ik niet per ongeluk van de trap viel of zo. Gelukkig diende ik slechts één maal de oversteek naar het toilet te maken.

‘s Ochtends waren onze gastheer en gastvrouw zo vriendelijk om ons te laten uitslapen. We ontbeten samen in het zonnetje op het terras (mét uitstekend roerei van de chefkok van dienst), al was het net een beetje te fris om echt comfortabel buiten te zitten. Zo rond het middaguur kwamen de ouders van onze gastvrouw kleine I terugbrengen (hij was een nachtje gaan logeren zodat wij zonder zorgen op restaurant konden) en speelden we nog even samen met I op de mat. Wie had gedacht dat zo’n zakje papieren zakdoekjes zo’n plezierig speelgoed kon zijn?

We namen afscheid en reden naar Mol voor de volgende festiviteiten op het programma: het verjaardagsfeestje van het neefje van mijn vriend. Vijf jaar al, niet te geloven hoe snel de tijd vliegt. De jarige werd bijna begraven onder een berg van cadeaus. Zoveel cadeaus dat ik me in stilte afvroeg of hij wel met alles zou spelen dat hij gekregen had. De jeugd van tegenwoordig is toch echt verwend. Terwijl de kinderen hun hartje ophaalden op de trampoline en het springkasteel genoten wij van een zalig lentezonnetje in de tuin (blij dat ik mijn in Singapore opgedane kleurtje nog een beetje kan onderhouden). Het avondmaal kon me niet echt bekoren (hamburgers zijn mijn ding niet echt), maar de voortreffelijke maaltijd in het Hofke van Bazel en het uitstekende ontbijt maakten dat ik toch niet echt veel honger had.

We keerden op een deftig uur terug naar Leuven. Kwestie van de nieuwe werkweek goed uitgerust te kunnen aanvangen.

Een afscheid in stijl

Door de reorganisatie die ons bedrijf grondig door mekaar geschud heeft, telt mijn team sinds 1 april vier zielen minder. Vier dierbare collega’s die ik met pijn in het hart naar een andere afdeling zie vertrekken. We hebben altijd erg plezierig samen gewerkt, dus besloten de overblijvers hen een afscheid in stijl te bezorgen.

Omdat de boog niet altijd gespannen hoeft te staan, klapten we vrijdag om iets na drie de computers dicht en ontkurkten we de flessen cava. We toasten op onze collega’s en wensten hen veel geluk in hun nieuwe afdeling. Momenteel heerst er nog chaos en onzekerheid door de transitie, maar eens het stof is gaan liggen, ben ik er zeker van dat ze een schitterende meerwaarde voor de nieuwe afdeling zullen betekenen.

En ja, na een paar glaasjes cava lukte het mijn collega’s zowaar om mij te overtuigen een pingpongballetje te slaan. Jaren geleden alweer. Al dat gaat toch echt niet zo vlot op hakken (helaas een klein slippertje gemaakt, de volgende keer toch maar sportschoenen aandoen) en met een paar glazen op. Maar het was wel fijn en het smaakte zeker naar meer. Misschien moet ik deze oude hobby opnieuw leven inblazen.

Na dit vrij uitgebreid aperitief zakten we met ons gezelschap af naar het Griekse restaurant Strofilia. Voor mij werd het een eerst kennismaken met de Griekse mezes en ik moet zeggen, dat smaakte zeker naar meer!

Een klein overzichtje van wat er (onder andere) op onze borden belandde:

IMG_6754
Tyropita uit Skopelos – bladerdeeg met feta, petimezi en sesamzaad

IMG_6755
Gegrilde vleesballetjes (varken en kalf), yoghurt dressing met soumak

IMG_6752
Kritharaki (Griekse pasta) met bloemkool en broccoli

IMG_6751
In wijn gesmoorde varkensblokjes, prei en metsovone (gerookte kaas uit Macédonië)

IMG_6750
Gevulde roulade van courgettes met Geelvin tonijn uit Alonissos met gerijpte azijn uit Santorini

IMG_6749
Gegrilde octopus van avgotaraho en artisjokken

IMG_6748
Salade van Bulgur, gegrilde groenten en zalmforel uit Ioannina

IMG_6756
Iets wat leek op chocomousse als dessert, maar dat in het midden een soort zachte cake bevatte

Na het diner namen we afscheid van een deel van ons gezelschap en deden we met de die-hards nog een terrasje een paar huizen verder. Het was al een uur of tien, maar de warme, zomerse temperaturen maakten dat we ons even in Griekenland waanden. Fantastisch om in de lente al even een voorsmaakje van de zomer te krijgen.

Ons gezelschap dunde naarmate de avond vorderde verder uit en we namen met vier de trein richting Leuven. Omdat mijn collega’s nog even moesten wachten op de bus, besloten we nog een laatste terrasje te doen. Rond een uur of elf bleken er echter nog bedroevend weinig cafés open te zijn op het Martelarenplein. Uit pure miserie sloegen we dan maar een tafeltje aan op het terras van Café Sport, samen met de Bar Mundo het enige café dat nog open was. Toch een beetje triestig voor een mooie, zomerse vrijdagnacht.

Ik dronk nog een theetje om de avond af te sluiten, terwijl het nu pas goed tot me doordrong dat mijn fijne team nooit meer hetzelfde zou zijn. En dat kan ik alleen maar jammer vinden.

2008 versus 2015

Eerlijk waar, toen we dit weekend in Luxemburg waren, realiseerde ik me niet dat het al zeven jaar geleden was dat mijn vriend en ik deze stad als toerist bezochten. Bij het doorbladeren van de foto’s die ik toen maakte, valt het op dat we zeven jaar geleden op exact dezelfde plaatsen stonden als dit weekend. Toen bezochten we Luxemburg stad tijdens de kerstvakantie en was het ijskoud, nu was het paasvakantie, maar veel warmer dan zeven jaar geleden zal het niet geweest zijn.

Helaas moet ik toegeven dat mijn geheugen me ter plekke flink in de steek liet. Veel dingen kwamen me niet bekend voor en de plaatsnamen deden geen belletje rinkelen. Terwijl de foto’s duidelijk het tegendeel bewijzen. Het levert alleszins een interessante reeks toen-en-nu foto’s op die ik graag met jullie deel. Zoek de verschillen (of gelijkenissen).

2008:
IMG_2468

2015:
IMG_8230

2008:
IMG_2425

2015:
IMG_8204

2008:
IMG_2454

2015:
IMG_8052

2008:
IMG_2353

2015:
IMG_8109

2008:
IMG_2389

2015:
IMG_8130

Paasweekend in Luxemburg – 5 april 2015

We hadden ons voorgenomen om eens goed uit te slapen op paaszondag, kwestie van ons lichaam wat de tijd te geven om te recupereren. Na een min of meer goede nachtrust (verkoudheid + jetlag, geen ideale combinatie) liep de wekker daarom pas af om half tien. Op ons dooie gemak gedoucht en dan naar beneden om het ontbijtaanbod van Hotel Novotel Luxembourg Centre te inspecteren. En ik kan jullie geruststellen, dat was dik in orde. Helaas geen spoor van noedelsoep, maar hey, een mens kan niet alles hebben in het leven, he. ;-) Het roerei, de zalm, de verse chocoladebroodjes, de pannenkoekjes, de fruitsla en de Innocent smoothie waren meer dan voldoende om een goed begin van de dag te garanderen.

IMG_8023 IMG_8024

De beloofde zon was effectief van de partij, dus na het ontbijt trokken we onze wandelschoenen aan en gingen we (goed ingeduffeld, want het was zonnig, maar koud) de stad in. Het was al ettelijke jaren geleden dat we Luxemburg stad bezochten en de herinneringen van toen waren duidelijk vervaagd. Al wist ik wel nog dat ik toen op een koude winterdag enorm genoten had van het kuieren door de heuvelachtige straten.

IMG_8039

IMG_8046

IMG_8053

IMG_8056

IMG_8061

IMG_8064

Als eerste stop van de dag (enfin ja, het was ondertussen al bijna middag) trokken we naar de Bockkazematten. De huidige stad Luxemburg ontstond in het jaar 963 toen Graaf Siegfried een kasteel bouwde op de Bock-rots. In de loop van de eeuwen werden daarna gigantische ringmuren aan de westkant van de stad aangelegd. Helaas konden deze muren de Bourgondiërs er niet van weerhouden de stad in te nemen. De opeenvolgende bezetters (Bourgondiërs, Spanjaarden, Fransen, Oostenrijkers en de Duitse Bond) breidden de verdediging steeds verder uit en maakten van Luxemburg stad één van de sterkste vestingen ter wereld. Dit resulteerde in 3 vestingsgordels met 24 forten in combinatie met 16 andere belangrijke versterkingen en een enorm ondergronds netwerk van 23 km kazematten. De kazematten boden niet alleen een schuilplaats aan duizenden soldaten mét hun paarden, maar huisvestten ook ateliers, bakkerijen, slagerijen,…

In 1867 moest de vesting ontruimd en afgebroken worden omdat Luxemburg tot neutraal gebied was verklaard. Tijdens de afbraak, die 16 jaar duurde, verdwenen ook de gebouwen die boven op de Bock stonden. Het was echter onmogelijk de kazematten op te blazen zonder schade aan te richten. Een geluk, want daardoor kan je nu dit ongelooflijk gangenstelsel dat in de rots werd uitgehakt, bezoeken. Wij verkenden alle uithoeken die voor het publiek opgesteld waren en dat bracht ons in donkere hoekjes en op smalle wenteltrappen. Je kan je amper voorstellen dat hier effectief mensen leefden. Echt de moeite waard.

IMG_8089 IMG_8100 IMG_8102 IMG_8108

Na het uitgebreide en late ontbijt hadden we niet echt behoefte aan een middagmaal. Na ons bezoek aan de kazematten, gingen we dus terug naar het hotel om uit te checken (we maakten dankbaar gebruik van de gratis late checkout). Vervolgens keerden we terug naar de stad om de kathedraal aan een inspectie te onderwerpen. Eigenlijk was het de bedoeling om de Wenzel-wandeling te volgen die we zoveel jaren geleden ook al gedaan hadden, maar om de één of andere reden (slechte bewegwijzering) raakten we onderweg het spoor bijster. We besloten dan maar een beetje op goed geluk door het historische centrum te wandelen en genoten, ondanks de koude, van de zon op ons gezicht. Bijna dertig graden verschil met een week voordien, dat is toch even wennen.

IMG_8121

IMG_8128

IMG_8133

IMG_8143

IMG_8150

IMG_8154

IMG_8172

IMG_8181

IMG_8189

IMG_8196

IMG_8212

IMG_8220

Zo rond half zes begonnen onze magen te grommen en zochten we een plek om te eten. Die vonden we bij visrestaurant La Lorraine op de Place d’Armes. We waren wat aan de vroege kant, maar dat deerde niet, zo kregen we snel ons eten. En ja, die Bretonse oesters konden we toch echt niet aan ons voorbij laten gaan. ;-) Als hoofdgerecht ging ik voor de soufflé van koolvis en garnalen met groententagliatelle. Mijn vriend hield het bij de klassieker der klassiekers, het koninginnenhapje.

IMG_6704

IMG_6705

Na de maaltijd namen we afscheid van Luxemburg stad en keerden we terug naar Hotel Novotel Luxembourg Centre om onze valiezen op te halen. We vertrokken op een redelijk tijdstip, want zowel mijn vriend als ik waren moe van de kou en het stappen. We overwogen op de terugweg nog even gedag te gaan zeggen bij Goofball en co in Waimes, maar toen dat ons een extra uur rijtijd bleek op te leveren, zagen we van dat plan af. We waren allebei doodop en ik wilde niet riskeren dat mijn vriend achter het stuur in slaap zou vallen.

Een zeer geslaagd weekend! Rustiger dan gewoonlijk, maar dat mag ook wel eens.

Paasweekend in Luxemburg – 4 april 2015

Toen ik van de vriendelijke mensen van Enchanté het aanbod kreeg om een weekendje gratis op hotel te gaan, zei ik natuurlijk direct ja. Zoals jullie weten, is op hotel gaan één van mijn specialiteiten. ;-) Dat mijn vriend en ik nog maar drie dagen terug waren van onze Singapore-trip leek in dit geval een te verwaarlozen detail. Zo kwam het dat ik voor de verscheurende keuze geplaatst werd een favoriet te kiezen uit de lijst van Accor hotels in Luxembourg. Mijn oog viel op het Hotel Novotel Luxembourg Centre, vooral vanwege de locatie vlakbij het historische centrum. Wegens tijdgebrek had ik op voorhand geen enkele research gedaan naar het hotel in kwestie. Helemaal tegen mijn gewoonte in had ik zelfs geen enkel tripadvisor review gelezen. Het interieur, de inkleding, de sfeer, het ontbijt, het zou allemaal een verrassing blijven.

Op Stille Zaterdag moesten mijn jetlag en ik ons eerst nog door een les Spaans worstelen. Er waren maar drie andere studenten komen opdagen voor de les, dus een beetje suffen en me wegsteken achter de medestudenten zat er niet echt in. Het Spaans rolde me die ochtend niet direct vlot van de tong. Ik wijt het aan mijn hersencellen die nog wat aan het recupereren waren van de vermoeiende reis en de verkoudheid die ik vermoedelijk op het vliegtuig van Singapore naar Frankfurt had opgedaan.

Maar goed, na de les aten we snel een boterham en vertrokken we samen met een grote voorraad papieren zakdoekjes richting Luxembourg stad! Het weer was, hoe zal ik het zeggen, redelijk abominabel. Maar goed, voor Paaszondag beloofden de weerberichten beterschap.

Na een bijzonder oninteressante rit parkeerden we onze wagen in de parkeergarage vlak onder ons hotel. We vonden wel niet direct de uitgang het dichtste bij de lobby van Hotel Novotel Luxembourg Centre, maar goed, van een paar meter wandelen met een valies is nog nooit iemand dood gegaan.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door de mooie en ruime lobby van het hotel. Ok, het gigantische paasei en de gratis chocolade paaseieren zullen daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. ;-) Het personeel aan het onthaal was erg vriendelijk (al moet ik eraan toevoegen dat het duidelijk was dat ze op voorhand gebriefd waren van onze logeerpartij). Maar goed, stiekem volgde ik nog een paar check-in en check-out momentjes tijdens ons verblijf daar en ik moet zeggen dat ook die klanten bijzonder vriendelijk geholpen werden. Ik heb ondertussen toch al wel enkele hotels bezocht in mijn leven, maar de Xbox en het grote touchscreen in de lobby waarop je info over het weer en Luxembourg stad kon opzoeken, waren nieuw voor mij.

IMG_8030

IMG_8033

Normaal gezien zijn wij het soort mensen dat na het inchecken onze valiezen op de kamer dropt en meteen de stad in trekt. Maar de combinatie van slecht weer en vermoeidheid zorgde ervoor dat we in onze comfortabele kamer bleven rondhangen om wat te surfen op het draadloos netwerk. Hoera voor free wifi! We voelden geen van beiden de drang om nog erg actief te zijn. Oja, leuk om weten: de hotelkamer was voorzien van bluetooth luidsprekers. Ideaal voor mensen die hun eigen muziek willen afspelen.

IMG_7978

IMG_7984

Het avondmaal nuttigden we dan ook gewoon in het hotel. Ik ging voor de witte asperges met gerookte zalm en mijn vriend voor de Italiaanse hamburger. Beide gerechten waren zeer lekker, zeker in combinatie met een glaasje. De gaatjes vulden we op met een crème brûlée en een moelleux. Heerlijk!

IMG_6685[1]

Na het avondmaal genoten we op ons gemak van ons welkomstdrankje in de bar (een glas rode wijn). De verleiding was groot om daarna gewoon in bed te kruipen, maar opeens vond ik het zonde dat we om 9 uur ‘s avonds nog steeds niets van de stad gezien hadden. Ik slaagde erin mijn vriend te overtuigen om de stad in te trekken voor enkele nachtfoto’s. Gelukkig was het ondertussen gestopt met regenen. We pakten statief en fototoestel mee en begaven ons naar het viaduct op zo’n vijf minuten van het hotel om daar foto’s te nemen van de prachtige volle maan die Luxembourg by night extra glans gaf.

IMG_8008

IMG_8014

IMG_8020

Tevreden met het resultaat kropen we mooi op tijd in bed. Een goeie nachtrust zou ons deugd doen!

Vins Nature Brutal

Geef toe, wie kan weerstaan aan zo’n fantastische titel? Dus vergaten we even de jetlag en de vermoeidheid van onze trip naar Singapore en begaven we ons op vrijdagavond naar Het Land aan de Overkant voor een uniek tasting dinner met Franse wijnen, gepresenteerd door Antony Tortul van Domaine La Sorga uit de Languedoc. En we hebben het ons niet beklaagd. Fantastische wijnen vergezeld van zalig lekker eten. Meer moet dat echt niet zijn als kick-off voor het paasweekend.

Deze tongstrelende lekkernijen verwarmden onze harten:

APERO
courgette/dragon/makreel/hiiki
cuvée du Bu / terret bourret

IMG_6661

PALING
rammenas, granaatappel en hibiscus
la sorga rouge / cinsault

IMG_6662

PIETERMAN
jus van bouillabaisse en venkel
chatzen 2011 / sauvignon blanc-chasan

IMG_6666

PETITS GRIS
saucisse de Toulouse en daslook
cahtzen 2012 / sauvignon blanc-chasan

IMG_6668

LAM
artisjok, kardemon en zeeaster
le phacomochère / cinsault-grenache-syrah

IMG_6669

WORTEL
ijs van karnemelk, tandoori
pétillant rosé / aubun-carignan

IMG_6671

En als afsluiter nog enkele versnaperingen:

IMG_6672

24 maart 2015: Een dagje zwembad en LeVel33

Opgestaan met een licht katergevoel met dank aan de overmatige saké van gisteren en het slechte idee om daar vervolgens nog twee glazen wijn achterna te kappen. Tss.

Gelukkig is een ontbijt van dim sum en mee siam (een soort noedelsoep) een fantastisch katermedicijn. Na het ontbijt vertrekt mijn vriend opnieuw naar de cursus en doe ik op mijn gemak de was (mijn vriend zijn garderobe is iets minder uitgebreid dan die van mij en een mens zweet hier wat af). Terwijl ik wacht tot de wasmachines hun werk gedaan hebben, beantwoord ik vanuit mijn ligzetel bij het zwembad nog wat werkmails. Het stelt me gerust te weten dat ik niet naar een gigantische mailachterstand zal terugkeren en met de reorganisatie blijf ik toch graag op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.

IMG_6889

Ik ben net aan het brainstormen met mezelf waar ik deze middag zal gaan eten, wanneer mijn vriend me via WhatsApp een berichtje stuurt met het voorstel om samen te lunchen in het restaurant van ons hotel. Blijkbaar zijn de medecursisten een beetje aan de saaie kant (of Chinees en slagen zij er niet in zich verstaanbaar uit te drukken in het Engels, wat een mens zich doet afvragen hoe ze dan de lesgever verstaan).

Wanneer ik het rijkelijke lunchbuffet zie, ben ik erg blij met zijn voorstel. Wie kan er neen zeggen tegen scampi en rivierkreeftjes en volonté? En er zijn allerlei Maleisische specialiteiten waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik bombardeer de clam lemak (een gerecht met schelpen) tot mijn favoriet. Ook het dessertaanbod is een verkenning waard: zoveel vreemde gerechten waarvan ik me de smaak zelfs niet eens kan inbeelden. Ik probeer van alles een beetje te proeven, maar moet eerlijk toegeven dat de meeste desserts me niet kunnen bekoren. De durianpudding is zelfs zo walgelijk dat ik niets anders kan dan de miniportie die ik opschepte te laten liggen.

Na het middagmaal keer ik met mijn laptop terug naar mijn ligzetel bij het zwembad. De zon maakt het echter onmogelijk om mijn scherm te lezen en ik verkas naar een tafeltje in de schaduw bij de Blue Potato. Ik drink op mijn gemak een mango milkshake terwijl ik mijn mails verwerk.

Tijd voor wat lichaamsbeweging. Ik begin net aan mijn 40ste lengte in het zwembad wanneer mijn vriend aan de rand van het zwembad verschijnt na een dagje bijleren over Android security. Ditmaal dachten we er wel aan het ‘do not disturb’ knopje aan te zetten en belde er niemand van housekeeping op ongepaste momenten aan onze deur. ;-)

Opgefrist en mooi opgetut nemen we de metro naar bar-restaurant LeVel33, dat zich, u raadt het al, op de 33ste verdieping bevindt. We hebben daar afgesproken met een Belgische vriend die al een tijdje in Singapore woont met zijn vrouw. Zijn vrouw is nog aan het sporten onder begeleiding van haar personal trainer (!) en terwijl we op haar wachten voor het avondmaal, genieten we van een drankje en het fenomenale uitzicht op Marina Bay vanaf het open lucht terras. Enige minpuntje: de smog die de lucht een bruinig kleurtje geeft. Af en toe dringt er zelfs een geur van verbrand hout onze neusgaten binnen. Onze vriend legt uit dat de smog veroorzaakt wordt door bosbranden op de rubberplantages van de buurlanden Maleisië en Indonesië. Deze branden worden opzettelijk aangestoken door de landbouwers om hun plantages te onderhouden, maar zorgen wel voor veel overlast voor hun kleine buurlandje.

We aperitieven op ons gemak en zien de zon ondergaan terwijl de lichtjes rond Marina Bay één voor één aangaan. Wat een fenomenaal uitzicht, ik kan er naar blijven kijken.

IMG_6910

IMG_6911

 

IMG_6912

IMG_6921

IMG_6922

IMG_6924

IMG_6925

IMG_6928

IMG_6929

IMG_6941

IMG_6942

IMG_6943

IMG_6945

Wanneer de vrouw van onze vriend aankomt, nemen we plaats aan het tafeltje dat voor ons gedekt is. Op aanraden van onze vrienden bestellen we een aantal side dishes en slechts twee hoofdgerechten die we met elkaar delen. Heerlijk! Tip voor de bierliefhebbers: in LeVel33 worden ter plekke een aantal bieren gebrouwen. Mijn vriend en onze kameraad deelden een reeks proevertjes en waren zeer te spreken over het bier.

IMG_6948

IMG_6946

Het gesprek komt uiteraard op het overlijden van Lee Kuan Yew. Onze vrienden houden er een heel andere opinie op na dan de kerel met wie we gisteren in gesprek gingen. Onze vriendin, die voor de overheid werkt, zegt zelfs letterlijk: “Everybody is very sad at the office because of the death of Lee Kuan Yew”. Ze geven toe dat er geen volledige persvrijheid is en ook de de vrijheid van meningsuiting aan banden gelegd wordt, maar zijn overtuigd dat dit factoren zijn die er mede voor gezorgd hebben dat de verschillende bevolkingsgroepen in Singapore nu vreedzaam samen leven. En wie is er nu een fan van kauwgom? ;-)

De avond vliegt voorbij en we nemen afscheid met de belofte dat dit zeker niet ons laatste bezoek aan Singapore zal zijn. Bij thuiskomst vernemen we het nieuws van de crash van het Germanwings-toestel. Germanwings is een low cost dochtermaatschappij van Lufthansa, dat een uitstekende reputatie heeft op het gebied van veiligheid. Tragisch dat zoveel mensen hun leven verloren. Hopelijk wordt snel duidelijk wat er gebeurd is.

23 maart 2015: China Town en ArtScience Museum

Vandaag is een trieste dag voor Singapore. Lee Kuan Yew, de ‘founding father’ van Singapore stierf op de gezegende leeftijd van 91, na al een tijd in het hospitaal gelegen te hebben. Lee Kuan Yew wordt gezien als de man die eigenhandig de transformatie van Singapore van derdewereldland naar één van de duurste landen ter wereld gerealiseerd heeft. De komende dagen zal het nieuws van zijn dood ongetwijfeld alle media in Singapore domineren.

We ontbijten in de club met op de achtergrond de nieuwsberichten over het overlijden van Lee Kuan Yew. Na het ontbijt neem ik afscheid van mijn vriend die aan zijn eerste cursusdag begint. Terwijl hij bijleert over Android security, trek ik te voet naar China Town.

China Town ligt op een klein kwartier wandelen van ons hotel en is dé place to be als je prullaria en souvenirs allerhande wil kopen. Maar je kan er ook schoonheidsbehandelingen laten doen of gewoon lekker Chinees eten. Ik slenter wat tussen de vele kraampjes door en koop Chinese waaiers voor de nichtjes van mijn vriend en een t-shirt met de Merlion op voor mezelf (ideaal om in te sporten). Ik laat me ook nog verleiden tot de impulsaankoop van een flessenopener. Het is een modelletje met een echte kever verwerkt in het handvat. En jullie weten allemaal hoe dol ik ben op insecten. ;-)

IMG_6738

IMG_6742

IMG_6743

IMG_6744

IMG_6748

IMG_6753

IMG_6759

IMG_6760

IMG_6768

IMG_6769

IMG_6775

IMG_6776

IMG_6779

Het is zonnig en warm. Geen spoor van de voorspelde regen en daar ben ik blij mee. Ik keer op mijn gemak terug naar de hotelkamer om mijn inkopen daar achter te laten. Ik ben nog geen vijf minuten op de kamer of er belt iemand aan. Alweer! Een dame in een net mantelpakje stelt zich voor als verantwoordelijk voor de housekeeping en informeert of alles naar wens is en of ik tevreden ben. Ik bevestig dat ik enorm tevreden ben, maar denk bij mezelf dat ik nog nét iets meer tevreden zou zijn als er niet om de vijf botten iemand aan de deur zou bellen.

Ondertussen is het middag geworden en moet ik op zoek naar een plek om iets te eten. Mijn vriend luncht namelijk samen met zijn mede-cursisten. Ik twijfel. Als er aan één ding geen gebrek is in Singapore dan is het wel aan restaurants. L’embarras du choix, zoals ze dat zeggen. Ik besluit het mezelf niet al te moeilijk te maken en ga naar Shopping Mall The Central. Ik kies een restaurant uit waarvan ik denk dat het een Japans restaurant is om wille van het uitgestalde plastic eten, maar uiteindelijk blijkt de maaltijd die ik verorber Koreaans te zijn. Ook goed.

Ik kies op het zicht voor een zalm bibimbap. Ik krijg een rijstmaaltijd geserveerd in een warme stenen pot. Bovenop de rijst liggen rauwe zalm, paddenstoelen, wat groenten en een rauw ei. Het is me niet geheel duidelijk hoe ik dit gerecht exact moet eten, maar omdat de pot zo warm is, vermoed ik dat je alles moet mixen. Dat doe ik en het smaakt me enorm. Voor herhaling vatbaar, die Koreaanse keuken!

IMG_6783

IMG_6786

IMG_6788

IMG_6789

IMG_6793

Na de maaltijd wil ik de metro nemen naar het ArtScience Museum dat zich vlakbij Marina Bay Sands bevindt. Ik denk dat ik het metrosysteem van Singapore ondertussen goed genoeg ken en neem vol vertrouwen de metro richting Harbourfront. Terwijl ik op de metro zit, kijk ik voor de zekerheid toch maar eens na of ik de juiste richting uitga. Uiteraard blijkt dat ik me vergist heb. De metrohalte van het Marina Bay Sands hotel heet Bayfront en niet Harbourfront. Ik stap uit en neem een andere metro. Na nog een bijkomende overstap in Promenade ben ik uiteindelijk bij Marina Bay Sands aanbeland.

Ik wandel langs de veel te dure winkels naar het ArtScience museum. De unieke architectuur van het museum doet mij nog het meest denken aan een grote baseballhandschoen, maar volgens wikipedia zou de vorm een lotusbloem moeten voorstellen. Dit soort architectuur laat niemand onverschillig: je bent ervoor of ertegen. Ik ben alvast fan, maar ik denk niet dat je ermee zou wegkomen om zo’n gebouw in Leuven te plaatsen. ;-)

Er lopen twee tijdelijke tentoonstellingen in het ArtScienceMuseum. De grootste expositie is gewijd aan het werk van Da Vinci en heeft als titel ‘Shaping the future‘. De toekomst vorm geven dat spreekt me wel aan, maar ik twijfel. Is het niet een beetje vreemd om in Singapore naar een exhibitie over Da Vinci te gaan en de subtitel ‘Discover the secrets behind The Last Supper’ ruikt dat niet wat naar sensatie?

Ik besluit Da Vinci te laten voor wat hij is en koop een ticket voor de tentoonstelling ‘Prudential Singapore Eye‘. De tentoonstelling is gewijd aan de hedendaagse kunst van Singapore en belooft een kennismaking met het werk van 17 ‘opwindende en innovatieve’ kunstenaars uit Singapore. Ik ben benieuwd!

De zalen van het ArtScience Museum vind ik prachtig, de kunst weet me echter net iets minder te boeien. Ik vind het niveau van de tentoongestelde werken erg wisselend. Gelukkig zijn er genoeg werken die me wel aanspreken. Eervolle vermeldingen gaan naar de kunstenaars Gerald Leow, Mintio, Jane Lee, Meekyoung Shin (uit Korea) en Kohei Nawa (uit Japan). Vooral de glazen kralen van de Japanner fascineren. Waarom er zoveel buitenlandse kunstenaars in deze tentoonstelling geslopen zijn, is me echter een raadsel.

IMG_6743

IMG_6803

IMG_6804

IMG_6805

IMG_6809

IMG_6817

IMG_6820

IMG_6823

IMG_6829

IMG_6831

IMG_6835

IMG_6846

IMG_6848

IMG_6851

Veel toeristen trekt deze tentoonstelling alvast niet. Schoolgroepen des te meer. De kinderen storten zich joelend op de wel heel bijzondere pingpongtafel (cirkelvormig met een gat in het midden waar ook nog een speler kan plaatsnemen).

Na een dik uur ben ik rond met de tentoonstelling en besluit ik terug te keren naar het hotel om mijn vriend op te vangen na zijn eerste cursusdag. Ik heb geen zin in een ondergrondse metrotocht en besluit de taxiboot te nemen die vlakbij Marina Bay Sands aanmeert. Een vervoermiddel dat we tijdens ons eerste bezoek links lieten liggen.

Met mijn EZ-Link koop ik een ticket naar Clarke Quay. Ik denk dat ik net op tijd ben om de boot te halen die aangemeerd ligt, maar blijkbaar gaat deze niet richting Clarke Quay. Ik word door een rondborstige dame nogal onbeleefd verwezen naar een paar stoelen onder een afdak waar ik zo’n twintig minuten à een half uur moet wachten, volgens de dame in kwestie. Dat hadden ze me wel mogen zeggen bij de verkoop van het ticket. Ik heb een hartsgrondige hekel aan wachten en ik schuifel dan ook ongemakkelijk op mijn stoeltje. Er meren een aantal boten aan, maar het is helemaal niet duidelijk welke boot naar waar vaart. Er zit niet anders op dan geduld te hebben tot ik een signaal krijg dat mijn boot er is.

IMG_6853

IMG_6859

IMG_6860

IMG_6864

IMG_6873

IMG_6875

IMG_6876

IMG_6881

Na een wachttijd die wel eindeloos lijkt (exact 20 minuten) mag ik dan eindelijk aan boord gaan van een watertaxi. Een heel plezierige én snelle (als je het wachten niet meetelt) manier om naar Clarke Quay te gaan. Bij Clarke Quay aangekomen laat ik me verleiden tot de aankoop van een bolletje yuzu sorbet. Bij de uitleg stond dat yuzu een citrusvrucht is. Ik verwacht iets limoen- of citroenachtigs, maar de smaak laat zich nog het best omschrijven als sinaasappelschillen. Geen succes.

Tegen dat ik in het hotel ben, is de cursus van mijn vriend gedaan en duiken we samen het verfrissende water van het zwembad in. Van zo’n fysieke inspanning wordt een mens een beetje hitsig. We zijn net poedelnaakt aan het bekomen van de geleverde inspanningen, wanneer de deurbel gaat. Yep, housekeeping. Alweer vergeten die stomme ‘do not disturb’ knop op te zetten.

Na ons opgefrist en gefatsoeneerd te hebben, nemen we een taxi naar Chijmes, een voormalig katholiek klooster dat nu tot een levendige restaurantwijk is omgetoverd. We zijn, samen met een de Belg die we leerden kennen tijdens ons vorig bezoek, uitgenodigd door de ex-collega van mijn vriend om te genieten van een Japanse barbecue-avond bij Gyu-Kaku.

Het is voor mij de eerste keer dat ik mij aan een Japanse barbecue waag. Elke tafel heeft een ingebouwde houtskoolbarbecue met een ingenieus afzuigsysteem onder de tafel dat ervoor zorgt dat het restaurant zelf grotendeels rookvrij blijft. Als voorgerecht bestellen we scallops en scampi en natuurlijk kunnen we voor het hoofdgerecht de wagyu beef niet links laten liggen. Zoals het hoort, drinken we bij dit alles een flesje saké (of twee).

Bij het bakken hebben we zo nu en dan toch een beetje assistentie nodig. Het is moeilijk te zien wanneer het vlees perfect gebakken is. En de vriendelijke dames helpen die stuntelige westerlingen graag uit de nood. Daar moeten we op klinken met een glaasje saké.

IMG_6512  IMG_6507  IMG_6505  IMG_6511

Na wat ik niet anders kan omschrijven als een beetje te veel saké, nemen we een taxi naar Club Street om iets te drinken. De mannen vliegen in de Belgische bieren, ik houd het bij een glaasje Franse witte wijn.

Al die drank maakt de tongen los en we hebben het met de eigenaar van het café over de dood van Lee Kuan Yew, vader des vaderlands. De eigenaar is de eerste Singaporean die ik tegenkom die zich kritisch uitlaat over het bewind van Lee Kuan Yew. Hij erkent de verdiensten van de man, maar wijst erop dat Singapore slechts in schijn een democratie is. Al wie Lee Kuan Yew iets in de weg durfde te leggen, eindigde als politieke gevangene. Hij geeft ons mee dat Singapore de twijfelachtige eer heeft om de langste politieke gevangene ooit achter de tralies te hebben. Persvrijheid kent Singapore niet en ook de vrijheid van meningsuiting vind men hier geen must.

Ook de strikte verhoudingen die opgelegd worden tussen de verschillende bevolkingsgroepen moeten het ontgelden. Volgens deze Singaporean dienen deze richtlijnen enkel voor het in stand houden van het Chinese overwicht. Hij vertelt ons ook dat Lee Kuan Yew het Mandarijns, dat niet de moedertaal is van de meeste hier geboren Chinezen, heeft opgelegd en verantwoordelijk is voor de verengelsing van Singapore.

Interessant om eens een andere kijk op de zaken te horen die niet het politiek correcte discours volgt.

Een taxi brengt dit redelijk dronken gezelschap veilig naar ons hotel.