Skip to content

Het Blogboek

2014 november 25
tags:
by yab

Een eeuwigheid geleden kondigde ik aan dat ik het Blogboek van Kelly Deriemaeker besteld had, een gesigneerd exemplaar nog wel. Het boek belandde niet veel later in mijn brievenbus en ik las het in een wip uit.

Helaas werd tijdens het lezen van dit zeer knap vormgegeven en vlot geschreven blogboek mij langzamerhand duidelijk dat ik niet tot de doelgroep behoorde. Ik heb een hekel aan die kunstmatige vraagjes onderaan schrijfsels (“En jij, wat vind jij?”), zie het nut niet in van bucket lists, heb geen enkele affiniteit met lijstjes (of het moesten todo-lijstjes zijn en die werk ik liefst zo snel mogelijk af), krijg de kriebels van buzzfeed-achtige artikels die beginnen met “17 tips om…”), blog tot nader order nog steeds anoniem, wat mij erg beperkt in het schrijven van coole-outfit-blogposts, heb geen handtas waarvan ik de inhoud met jullie kan delen en ben ervan overtuigd dat niemand hier op kooktips van mij zit te wachten, aangezien mijn kookkunsten zowat onbestaande zijn. Hetzelfde geldt trouwens voor mijn brei-, haak- en naaikunsten. Al de tips over vormgeving en fotografie waren zeer waardevol, maar het ontbreekt mij gewoon aan de tijd om deze in de praktijk om te zetten. En ik vrees dat het aantal meerwaardeposts op deze blog op één hand te tellen valt.

Dit alles wil echter niet zeggen dat ik het boek met tegenzin gelezen heb, de tips zijn wel degelijk goed en de fijne persoonlijkheid van Kelly spat van de bladzijden. Ik denk dat dit boek veel mensen zal helpen hun blog naar een hoger niveau te tillen.

Eén ding heeft het boek mij alleszins wel opgeleverd en dat op zich maakte het lezen al de moeite waard. Ik weet nu met honderd procent zekerheid voor wie ik deze blog wil schrijven. Voor me, myself and I. Zodat ik tien jaar later kan herlezen wat mij op dat moment bezig hield.

Dus: welkom yab, neem een stukje chocolade en zet u aan het lezen!

Een goed gevulde zondag

2014 november 21
tags:
by yab

‘t Was alweer veel te lang geleden dat we de opa van mijn vriend nog eens bezocht hadden. Sinds het overlijden van zijn vrouw woont hij helemaal alleen in dat grote lege huis met al die herinneringen. Het spreekwoord indachtig is hij één van die oude bomen die je best niet meer verplant, maar toch vind ik het een beetje zielig. Komt daar nog eens bij dat hij bijna niet meer hoort, wat een conversatie echt wel moeilijk maakt en grappige woordspelingen al bij voorbaat uitsluit. Maar goed, denk dat hij wel blij was om ons te zien. We waren zelfs niet de enigen die langs kwamen die zondag, want zijn dochter, kleindochter en jongste achterkleindochter losten ons af. De jongste van de hoop voelde zich zo op haar gemak bij mijn vriend op de arm dat ze zonder gêne haar pamper vulde, hem in een heerlijk aroma hullend. ;-)

Na het bezoekje aan opa was het tijd voor de volgende etappe in dit familieweekend. We werden voor het avondmaal verwacht bij de ouders van mijn vriend. Daar aangekomen werd ik overspoeld door enthousiaste blonde meisjes die niets liever wilden dan op mijn iphone spelen. Een iphone, het ideale instrument om je geliefd te maken bij kinderen. ;-) Ik wist de schermgekke meisjes even af te leiden door samen te kleuren, maar lang duurde dat toch niet. Jaja, die digital natives, het is me wat.

We aten samen balletjes met krieken en namen op een deftig tijdstip afscheid, zodat we nog net op tijd in Leuven waren om een filmpje mee te pikken.

Sint-Truiden by Lights

2014 november 20

Zaterdag was ik bij vrienden te gast. Echt een verwennamiddag/avond. We werden onthaald met lekkere taart (kaastaart, jay!) en reden vervolgens naar Sint-Truiden om een wandeling te maken langs 12 verlichte sites en architecturale bakens. Het was een prachtige, niet te koude herfstavond, ideaal om te genieten van de sfeervolle verlichting. Misschien had ik me er, de foto’s van het Lichtfestival in Gent indachtig, net iets spectaculairder bij voorgesteld, maar het was een bijzonder aangename wandeling die iets intiems had door de manier waarop de lichtkunstwerken door de stad verspreid waren. De kinderen waren trouwens dol op de veelkleurige schaduwen waarmee ze door deze te laten overlappen alle kleuren van de regenboog tevoorschijn konden toveren.

IMG_4377

IMG_4389

IMG_4397

IMG_4405

IMG_4411

IMG_4419

IMG_4428

We waren een beetje later dan gepland terug van de wandeling, waardoor de tweeling eigenlijk al wat te moe was om nog goed te eten. Voor de jongen was compleet uitgeteld. Jammer, want de maaltijd die mijn vriendin op tafel toverde was heerlijk. Hertensteak met zelfgemaakte portosaus en zelfgemaakte knolselderpurée!

Ik neem mij al een hele tijd voor om mijn vrijwel onbestaande cooking skills eens wat op te krikken, maar het komt er maar niet van. Mijn luiheid haalt steeds de bovenhand. Wanneer ik dan bij vrienden te gast ben die een fijne, zelfgemaakte maaltijd op tafel weten te toveren, ben ik altijd een beetje jaloers.

IMG_5901[1]

Quote van de dag, uit de mond van de zevenjarige met wie ik hand in hand liep: “Jouw schaduw lijkt wel een papa!” :-)

Interstellar

2014 november 17
by yab

Na Gravity alweer een uitstekende film waarin een belangrijke rol is weggelegd voor de onmetelijke leegte van de ruimte. Het verhaal van Interstellar was wel een pak gecompliceerder dan dat van Gravity, even afdwalen met je gedachten was er dus niet bij. Niet dat ik mij daaraan stoorde. De bijna drie uur lange film boeide van begin tot einde. De combinatie van onwezenlijk knappe beelden met een erg sterk verhaal maakten dat ik de ganse tijd op het puntje van mijn stoel zat. Ik zat helemaal in de flow van de film en heb zelfs geen beroep moeten doen op suspension of disbelief. Je merkte dat de regisseur zijn best had gedaan om rekening te houden met de fysica achter het ruimtereizen. Dat gecombineerd met zeer knappe acteerprestaties, maakt dat Interstellar voor mij een absolute topfilm is.

Twee dingen die ik zeker zal onthouden na deze film: robots kunnen verdomd grappig zijn en liefde is de onzichtbare kracht die ons universum zin geeft (allemaal tegelijkertijd: aww)!

Extra bonuspunten voor de “de maanlanding was fake”-verhaallijn! Mark Peeters zal het graag horen!

Oxfam Pakt Uit

2014 november 13
by yab

Ik dacht, laat ik eens een ethisch verantwoord cadeautje op mijn kerstmis-wensenlijst zetten. Het is bij de familie van mijn vriend namelijk de gewoonte om Secret Santa-gewijs een cadeautje voor elkaar te kopen van een bedrag van ongeveer twintig euro. De voorbije twee jaren vroeg ik telkens een UNICEF Happy Pack, dus tijd voor eens iets anders. Waarom niet OXFAM een beetje steunen? Eerlijke handel, wie kan daar tegen zijn? OXFAM heeft zelfs een speciale cadeauwebsite: OXFAM pakt uit.

Ik vulde dus het formulier in, ervan uitgaande dat een paar seconden later mijn code in mijn mailbox terecht zou komen. Het volgende zinnetje had echter mijn achterdocht moeten wekken: “We bezorgen je zo snel mogelijk via e-mail een unieke code.” Want ja, er volgde wel binnen de paar seconden een mail, maar enkel met de opsomming van de gegevens die ik had ingevuld. Geen code te bespeuren. Gelukkig ben ik een geduldig mens (not).

Een dag later, vond ik een tweede mail van OXFAM in mijn mailbox. Met de code? Nope. Met de vriendelijke vraag welke woorden ik in mijn code wilde, want, ik citeer: “De code bestaat uit twee delen: enerzijds een getal dat u van ons krijgt, anderzijds twee tot drie woorden, die u zelf kiest. Bijvoorbeeld ‘8710 feest Sofie’.” Ik viel, eerlijk waar bijna van mijn stoel toen ik dat las. Komaan OXFAM, ik welk tijdperk leven wij? Hoe moeilijk is het om gewoon in de eerste mail die verstuurd wordt een automatisch gegenereerde code mee te geven ipv je klanten te spammen met volstrekt overbodige mails?

Ik moet bekennen dat ik even overwoog het OXFAM cadeau maar van mijn wensenlijst te schrappen en terug voor UNICEF te gaan, maar besloot toch door te zetten. Ik bracht de ongetwijfeld zeer vriendelijke dame die de mail verstuurde wel op de hoogte van het feit dat ik dit een zeer omslachtige procedure vond. Waarop zij zeer vriendelijk en professioneel antwoordde dat zulke automatische systemen een dure aangelegenheid zijn en dat deze werkwijze OXFAM de mogelijkheid biedt om een persoonlijker contact op te bouwen met haar klanten. Ik ben ongetwijfeld een moeilijke en veeleisende klant, maar echt, ik word liever snel en efficiënt geholpen. Persoonlijke mailtjes hoeven voor mij echt niet. De tijd dat ik opsprong bij elk nieuw mailtje ligt al zeer lang achter mij en ik denk dat ik hier heus niet alleen in ben.

Dus, kan er iemand rap wat code in mekaar flansen om die arme mensen van OXFAM te helpen hun systeem te automatiseren?

Gavrilo Princip

2014 november 7
by yab

Gisteren was ik voor de verandering nog eens op stap met de collega’s. Via het werk kregen we een tijd geleden het aanbod om enkele gratis tickets voor culturele evenementen te reserveren. Doordat ik met vakantie was toen de deadline voor het doorgeven van onze voorkeur verstreek, had echter ik naast de tickets gegrepen. Gelukkig (of ongelukkig voor haar, het is maar hoe je het bekijkt) haakte de partner van één van mijn collega’s af en mocht in stand-in spelen.

Omdat met een lege maag naar een toneelstuk over het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog gaan ons geen goed idee leek, reserveerde ik een tafeltje voor vier in het nieuwe Leuvense restaurant Savoye. Het eten viel me eerlijk gezegd wat tegen en ook de gimmick met de iPad leverde mijns inziens weinig meerwaarde. Niet wat ik ervan verwacht had, jammer.

Ook het toneelstuk was een tegenvaller. En dat terwijl ik de laatste tijd het theater helemaal herontdekt had met maar liefst drie uitstekende voorstellingen van Braakland/Zhebilding achter de kiezen. De openingssequentie was ongelooflijk langdradig met een eindeloze opsomming van alle stukken en boeken over Gavrilo Princip (de negentienjarige Bosnische Serviër die aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk met een Belgisch wapen FN Model 1910 naar de andere wereld hielp) die dit toneelstuk vooraf gingen. Ik haalde uit verveling zelfs mijn iphone boven. Toen na die eindeloze opsomming ook nog eens van 2014 naar 1914 afgeteld werd, overwoog ik even om de zaal te verlaten.

Gelukkig trad er daarna verbetering in. Het slimme gebruik van de decorstukken en de live-projectie van de actie op het grote scherm zorgden voor erg leuke effecten (de mensen die met een keu als ballen op een biljarttafel rondgespeeld werden, vond ik een fijne vondst). Daarna volgden nog meer fijne en slimme vondsten. Alleen vond persoonlijk ik dat al die gecompliceerde kunstgrepen het stuk  verzwaarden in plaats van een meerwaarde op te leveren. Ik was wel degelijk onder de indruk van de choreografie en de complexiteit van alles wat zich voor mijn ogen afspeelde, maar ik werd niet geraakt door het stuk. De luchtige (ja, zelfs komische) manier waarop alles gepresenteerd werd, vloekte voor mij ook met de zwaarheid van het thema.

Save the best for last indachtig, sloot het stuk toch nog goed af door parallellen te trekken tussen de vrijheidsstrijder Princip en de jonge kerels die nu Europa verlaten om in Syrië te gaan vechten. Of deze parallel volledig klopt, laat ik aan jullie eigen interpretatie over.

 

De verloofden. De collecties van Belfius en S.M.A.K. in dialoog

2014 november 5

Dankzij bvlg mocht ik samen met een aantal andere bloggers en social media persoonlijkheden voor de tweede keer mijn opwachting maken in de Brusselse Belfius-gebouwen. Ditmaal voor de tentoonstelling De verloofden. De collecties van Belfius en S.M.A.K. in dialoog. De titel van de tentoonstelling is ontleend aan het werk van Constant Permeke uit 1928 “Verloofden”, maar verwijst natuurlijk tegelijkertijd naar het samenbrengen van een selectie kunstwerken uit de collectie van Belfius en S.M.A.K. De aandacht van deze tijdelijke tentoonstelling gaat vooral naar het werk van vier kunstenaars die in beide collecties sterk vertegenwoordigd zijn: Leo Copers (°Gent, 1947), Thierry De Cordier (°Oudenaarde, 1954), Jan Van Imschoot (°Gent, 1963) en Jan Vercruysse (°Oostende, 1948).

Het is altijd een plezier om een rondleiding van een goede gids te krijgen. Je staat langer stil bij de werken, wordt gewezen op details die je anders over het hoofd zou zien en leert ook verbanden leggen tussen de verschillende werken. Van Vercruysse zag ik al eerder een tentoonstelling in M, maar de andere kunstenaars kende ik niet. Het werd een aangename kennismaking. We hadden tevens de gelegenheid beeldhouwwerken van Constantin Meunier te bewonderen. De man werd in 1887 in Leuven leraar aan de Academie voor Schone Kunsten, wat het begin inluidde van een artistiek hoogstaande en productieve periode. En zo was de Leuven-connectie verzekerd.

Natuurlijk zijn er altijd kunstwerken die je meer aanspreken dan andere. Zo had ik een specifiek boontje voor ‘Geen gezeik iedereen rijk’ van Leo Copers, alleen al omwille van de fantastische titel. Het was ook flatterend om door de gids als voorbeeld van het samengaan van complementaire kleuren uit de groep gepikt te worden. Wie wordt er niet graag vergeleken met een kunstwerk. ;-)

Fijn ook om te bij te praten met oude bekenden zoals no butterfly en kennis te maken met nieuwe mensen. Naar goede gewoonte was de catering eveneens dik in orde. Heerlijke broodjes en fijn afgewerkte dessertjes vergezeld van een lekker glaasje wijn. Een zeer fijne avond.

Dankjewel, bvlg!

IMG_5778 

IMG_5781

IMG_5782

IMG_5784

Individuele bezoeken aan Belfius-galerij zonder gids zijn mogelijk elke derde zaterdag van de maand van 10 tot 16.30 uur op 15 november, 20 december, 17 januari, 21 februari en 21 maart. Op deze data kan je zowel de vaste collectie als de tijdelijke tentoonstelling bezoeken. Inschrijven is verplicht. Ook groepsbezoeken met gids zijn mogelijk voor een kostprijs van 80 euro per groep.

Verjaardagstraktatie

2014 november 2
by yab

Ik ben van het principe dat een verjaardag nooit genoeg gevierd kan worden (al was de cocktailparty strikt genomen geen verjaardagsfeestje, ik hield er toch een cadeautje en een verjaardagskaart aan over).

Dus trakteerde ik mijn familie (ouders, nonkel en tante, broertje en vriendin en neefjes) in het ouderlijke huis op taart. Gezonde taartjes ditmaal, van de Kers naast de taart en een paar taartje van Willems voor de mensen die vinden dat slagroom een noodzakelijk onderdeel uitmaakt van een taart. Omdat ik nog met een wasmotlarvenoverschot zat, nam ik deze mee als hapje voor bij de bubbels (verjaren = bubbels, dat lijkt me evident). Mijn vader weigerde te proeven, maar al de rest liet zich overhalen. Best wel lekker, zo’n wasmotlarf!

Ook de taartjes vielen erg in de smaak. Er bleef bijna niets meer over. En dat terwijl ik toch royaal veel voorzien had. Een goed teken!

Het was alleszins een fijne en ontspannen namiddag onder familie. Fijn om te zien hoe de mensen waarmee ik als kind speelde allemaal hun weg vinden in het volwassen leven.

IMG_5771

Cocktailparty of the year!

2014 november 2
by yab

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden, elk jaar op de avond van Halloween nodig ik mijn collega’s uit voor een cocktailparty. Dit jaar had ik zelfs een poging gedaan om verkleed voor de dag te komen. Enfin ja, zwarte glittervleugels (waarvan we nog steeds overal glittertjes tegenkomen) en rode hoorntjes in combinatie met een zwarte jurk, dat moest volstaan. Ook mijn vriend had zich een verkleedoutfit aangeschaft, maar omdat niemand anders verkleed was, wilde hij dit niet aantrekken. De wussie!

Na het werk namen we gezamenlijk de trein naar Leuven om eerst een bodempje te leggen in L’Etoile d’Or. De wildsuggesties waren populair en op een klein incidentje met een glutenvrije schotel na waar toch per ongeluk kroketjes op waren beland (geheel correct rechtgezet, overigens), verliep het diner in opperbeste stemming. Om op te warmen dronken we een glaasje cava als aperitief en een glaasje rode wijn bij het wild. Kwestie van al een beetje te wennen aan de alcohol.

IMG_5757

Eens op ons appartement voegden zich nog een paar andere collega’s bij ons gezelschap, wat de total head count op 20 bracht. Een mooi getal. De rest van de avond mengde ik cocktails dat het een lieve lust was. En verdween de ene na de andere zak chips in de hongerige magen van mijn collega’s. Door al de drukte was ik echter helemaal vergeten de wasmotlarven (perfecte Halloween snack) die ik speciaal voor de gelegenheid gekocht had, aan mijn gasten voor te schotelen. Zonde!

IMG_5760

Naar al even goede gewoonte was er weer iemand die de impact van de cocktails lichtelijk verkeerd had ingeschat en die dus genoodzaakt was enkele keren zijn maag te ledigen op ons toilet. Ach, er moet elk jaar iemand groen naar huis terugkeren. ;-) En zo zat ik ’s nachts rond een uur of drie nog ons toilet schoon te maken, gelukkig zelf een beetje aangeschoten, wat het karwei net iets draaglijker maakte.

Alweer een zeer geslaagd feestje, al zeg ik het zelf!

Een rustige eerste november om te recupereren na al die cocktailoverdaad was dan ook erg welkom. We sliepen uit, ontbeten op het gemak en begonnen rustig aan het opruimen van de chaos (20 personen + cocktails = veel heel erg plakkerige oppervlakten). De prachtig zonnige dag nodigde uit tot een herfstwandeling en we kuierden in de namiddag op ons gemak door de Leuvense straten. Genietend van deze voor november toch wel uitzonderlijke temperaturen en even pauzerend bij de Quetzal chocoladebar voor een milkshake en een chocolademelk.

IMG_5768 IMG_5767

De dag afgesloten met afhaalsushi en een filmpje en op tijd in bed. Fijn!

IMG_5769

Kokend bloed

2014 oktober 31
tags:
by yab

Vandaag begreep ik opeens perfect waarop de uitdrukking ‘mijn bloed kookt’ slaat, het scheelde namelijk niet veel of er kwam stoom uit mijn oren. Het lijkt gewoon onmogelijk om op deze planeet een syndicus te vinden die een beetje beroepsernst heeft en zijn job gewoon goed uitoefent. Hulpvaardigheid, klantvriendelijkheid, duidelijk onbekende begrippen. Hoog tijd voor ander en beter. Iemand suggesties?