Brussel – Bergamo – Turijn – 25 oktober 2019

Na een hoop lastige vergadering deze week, deed het deugd om vrijdagvoormiddag de werkweek te kunnen afsluiten met een constructieve vergadering. Het bestaat dus, vergaderingen waar iedereen zich achter hetzelfde doel schaart en die niet in ruzie eindigen.

Normaal vertrek ik altijd rechtstreeks van mijn werk in Brussel naar de luchthaven, maar ik zag deze ochtend wat op tegen het gesleur tijdens het spitsuur met én mijn werklaptop én mijn valies én mijn fototoestelrugzak. Aangezien mijn vlucht pas om 15.45u vertrok, had ik genoeg marge om nog even over Leuven te gaan om daar mijn bagage op te pikken.

Ik kocht mezelf een stukje chocolade (die witte chocolade met matcha van de Exki is gewoon geweldig) en werd daarvoor meteen afgestraft: ik beet mijn voorlopige kroon in stukken op het nochtans zachte stukje chocolade. Dat was meteen de tweede keer dat ik een voorlopige kroon kapot bijt. En de kroon die ik zonet kapot gebeten had, moestook al een keer teruggeplaatst worden. Ik snak echt naar het einde van heel deze saga.

Enfin ja, verder verliep alles vlotjes op de luchthaven. Mijn vlucht naar Turijn vertrok mooi op tijd en ik genoot van het prachtige zicht op de Alpen tijdens de zonnige vlucht. Al viel het me wel op dat we verdacht lang boven de Alpen bleven rondcirkelen. En jawel, na een eerste redelijk onduidelijke boodschap over waarom we moesten rondjes vliegen boven de Alpen, kwam de boodschap dat we niet konden landen op de luchthaven van Turijn wegens vogels op de landingsbaan. Euh, ok? En we konden ook niet langer blijven rondcirkelen want onze brandstof dreigde op te geraken. Er restte de piloten geen andere optie dan uit te wijken naar de luchthaven van Bergamo om daar bij te tanken.

IMG_5698

IMG_5700

Mja, niet veel aan te doen natuurlijk, ik val ook liever niet met een vliegtuig zonder brandstof uit de lucht. Op naar Bergamo dan maar. Op het moment dat de piloot meedeelde dat onze vlucht zou afgeleid worden naar Bergamo voelde je een collectieve zucht door het vliegtuig gaan. Iedereen zag zijn plannen natuurlijk in het water vallen.

Om 18u landden we op de luchthaven van Bergamo (terwijl we eigenlijk al om 17.25u in Turijn hadden moeten zijn), waar ons vliegtuig al bij al snel van nieuwe brandstof voorzien werd. Na amper een uurtje wachten op de tarmac van Bergamo konden we opnieuw vertrekken. Tijdens het wachten whatsappte ik wat met mijn vriend die ondertussen op een Flixbus vanuit Genève onderweg was naar Turijn. Ondertussen rolde er via whatsapp ook slecht nieuws binnen over één van de grote projecten van mijn team. Niet geheel onverwacht was er een serieuze externe hindernis opgedoken die voor ons heel wat vertraging zou betekenen. Geen goed nieuws om een lang weekend mee te beginnen, maar ‘t was niet dat ik er veel aan kon doen, daar op de tarmac van Bergamo.

IMG_5704

Eens vertrokken in Bergamo waren we na 40 minuten vliegen om 19.40u in Turijn, meer dan twee uur later dan gepland. Mijn vriend was intussen al in Chamonix. Ik belde meteen naar onze B&B in Turijn, want het aankomstuur dat ik had opgegeven was ondertussen rijkelijk overschreden. Ik legde de situatie uit aan de begripvolle eigenaar van de B&B, die er wel op aandrong om zo snel mogelijk naar de B&B te komen, want hij was op mij aan het wachten (hij woonde zelf op een andere locatie).

Ik was eerst van plan geweest om een airport shuttle te nemen, maar aangezien die er dubbel zo lang over zou doen dan een taxi, besloot ik het me niet moeilijk te maken en mezelf en mijn bagage in een taxi naar mijn bestemming te laten voeren. Ik was per slot van rekening al lang genoeg onderweg. Een half uur later stond ik voor een grote houten dubbele deur die naar B&B Madama Cristina leidde. De eigenaar opende de deur vanop afstand en ik wist meteen dat ik op een bijzondere plek stond: een prachtig historisch pand met een ouderwetse open metalen liftkoker en een mooie statige trap.

De eigenaar van de B&B heette me vriendelijk welkom en gaf me een korte rondleiding doorheen de prachtige accommodatie. De kamer waar mijn vriend en ik drie nachten zouden logeren had prachtige hoge plafonds met de restanten van muurschilderingen en mooie, authentieke meubels. In de statige ruimte was een zeer moderne badkamer geplaatst die van alle comfort was voorzien. Ik was meteen verliefd op deze prachtige B&B.

IMG_6534

IMG_6537

IMG_6538

IMG_6542

IMG_6544

IMG_6549

IMG_6555

Mijn maag rammelde ondertussen flink. Ik raadpleegde snel tripadvisor op zoek naar iets om snel en goedkoop te eten. En dat vond ik een paar huizen verder dan onze B&B bij Monegato – Primi secondi a nessuno – Madama Cristina. Een lange naam voor een simpele, kleurrijke plek waar je voor vijf euro een heerlijke verse pasta kreeg voorgeschoteld. Geen haute cuisine, maar degelijk eten dat de maag vulde. Meer moet dat soms echt niet zijn. De spaghetti carbonara was misschien iets te zwaar om zo laat op de avond nog te eten (het was ondertussen al half tien ‘s avonds), maar het smaakte. En voor 2,90 euro voor een flesje prosecco van 20 cl kan een mens trouwens ook niet sukkelen.

IMG_5707

IMG_5709

IMG_5710

Iets vóór half twaalf stond mijn vriend voor de deur van de B&B en konden we in bed kruipen, uitkijkend naar onze eerste volledige dag in Turijn.

Filosoferen met whisky

Gisteren had ik nog eens een gast over de vloer van mijn appartement. Dat was lang geleden! Mijn oud-studiegenootje was begin deze week teruggekeerd uit Australië (waar zijn vriendin woont) en had van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich op de luchthaven een nieuwe fles The Glenlivet whisky te kopen. Toen hij voorstelde om die samen te proeven, zei ik natuurlijk meteen ja.

Omdat het altijd verstandig is om een bodem te leggen alvorens in de alcohol te vliegen, had ik afhaal-Thai besteld (serieus, ik denk dat ik in mijn eentje de omzet van Deliveroo op peil houd). Ik had allerlei hapjes voorzien, maar uiteindelijk beperkten we ons tot de heerlijke pralines van Bittersweet. Een perfecte combinatie: whisky en chocolade. We discussieerden even over de volgorde waarin de whisky te consumeren en landden uiteindelijk op onderstaande volgorde, waarmee we achteraf gezien, zeer tevreden waren.

IMG_6258[1]

 

IMG_6260[1]

 

De gespreksonderwerpen waren te talrijk om hier op te noemen, maar laat het ons erop houden dat we pas afscheid van elkaar namen rond een uur of drie. Oeps, time flies when you’re trying to dissect the meaning of life and everything. Boeiende avond, lekkere whisky!

A blonde date at Convento Winebistro

Gisteren had ik een date met een oud-collega van mij. Alhoewel ze nooit in mijn team gewerkt heeft, zat ik in een ver verleden wel in de jury die haar sollicitatiegesprekken heeft afgenomen. Bijgevolg ben ik nog altijd een beetje fier op het feit dat ik dat talent in de knop meteen herkend heb. Ondertussen heeft mijn oud-collega haar vleugels uitgeslagen en heeft ze onze organisatie verlaten voor een zeer boeiende en uitdagende job die haar volgens mij op het lijf geschreven is.

Doordat we niet meer voor dezelfde werkgever werken, zien we elkaar helaas niet meer zo vaak. Reden te meer om nog eens onder ons tweetjes af te spreken om bij te praten. Na een eerdere mislukte poging, slaagde ik erin een reservatie bij Wijnbistro Convento te versieren. Ik ken Convento uiteraard van de heerlijke wijnen, maar ik was benieuwd wat ze daar culinair tegenover zouden zetten. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Het eten was echt zalig lekker, in een mooi en gezellig ingericht restaurant dat een beetje de sfeer van een chic herenhuis uitstraalt. Maar dé ster van de avond was toch sommelier Tom De Praetere, een jonge gast die elk flesje wijn met zoveel enthousiasme en kennis van zaken kwam voorstellen dat ik al op voorhand verkocht was. Wat ik ook erg apprecieerde: de keuze voor vrij onbekende druivensoorten. Altijd leuk om je wijnkennis wat te kunnen uitbreiden.

Ik laat jullie meegenieten:

Appetizer:
IMG_6228

 

Carpaccio van coquille, aardpeer, aalbes:
IMG_6230

 

Geroosterde bloemkool, spruit, kikkererwt, Shropshire, vadouvan, pinda:
IMG_6240

 

Gepofte vijg, pistachenoot, hangop, honingraat:
IMG_6246

Blondes do have more fun!

Ramen en cocktails in Zaventem

Dinsdagavond had ik afgesproken met een goeie kameraad die momenteel een moeilijke periode doormaakt. Na 25 jaar heeft hij besloten een punt achter zijn huwelijk te zetten. Wat een idyllisch gezin van vier leek, is opeens als een etterbuil uiteen gespat. En ja, zo nu en dan zag ik wel barstjes in hun naar de buitenwereld toe ogenschijnlijk perfecte relatie, maar hey, ik weet uit eerste hand dat relaties nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. En veel mensen kiezen ervoor hun problemen in eerste instantie binnenskamers op te lossen.

Op zulke crisismomenten probeer ik altijd een luisterend oor te bieden aan mijn vrienden. En als er één ding is waarvan ik verstand heb in tijden van hartzeer, dan is het wel comfort food! Dus belandden we (na een eerdere mislukte poging, wegens op vakantie) in de Nanaban in Zaventem. Tijdens het noedel slurpen moest ik wel een paar keer slikken bij het verhaal van mijn vriend. Al de opgekropte frustraties van de voorbije jaren leken er allemaal in één keer uit te komen. Eén lange stroom woede en ontgoocheling ten opzichte van de vrouw waarmee hij toch twee kinderen gemaakt heeft. Ik probeerde me zo neutraal mogelijk op te stellen, want elk verhaal heeft uiteraard twee kanten, maar ik had echt met hem te doen. Wat er ook van zij, hij zal nog veel tijd nodig hebben om dit te boven te komen, denk ik.

De Nanaban is een fastfood plek, dus na onze dampende kom ramen verkasten we op goed geluk (dank u googlemaps) naar Bar Marcel. Een onverwacht gezellige bar waar we ons in een zetel in een hoekje nestelden om ons gesprek verder te zetten. De dark mojito kon alvast op mijn goedkeuring rekenen en de wijnkaart van Bar Marcel mocht er zijn. Zulke zware conversaties gaan altijd vlotter met een beetje alcohol, nietwaar? Niet gedacht dat ik in Zaventem zo’n aangename plek zou vinden om samen met onze kameraad iets te drinken.

IMG_6218

IMG_6220

 

Girls night out

Spontane dates zijn gans de rage! Want eerlijk, sinds ik besloten heb wat minder zelf het initiatief te nemen om afspraken te maken, ziet mijn agenda er soms verdacht leeg uit. Maar tegelijkertijd is er zo ruimte voor onverwachte afspraken, zoals deze zaterdag. Mijn vriendin liet weten dat haar zoon in Leuven was voor een schaakwedstrijd en of ik zin had om iets te gaan eten met haar en haar dochter. De dochter had me eerder al via facebook messenger gevraagd of ik nog ergens oude batterijen had liggen (met moeite wist ik vier versleten heroplaadbare batterijen bij mekaar te sprokkelen), dus dat was een ideale gelegenheid om deze te overhandigen en samen iets lekkers te eten.

We vonden mekaar bij Sticks ‘n Bowls (na sushi en ramen, zijn de poké bowls de nieuwste culinaire rage) in de Naamsestraat voor een simpele, maar erg lekkere bowl met zwarte rijst en tonijn. Gezond én lekker.

IMG_6037

IMG_6044

IMG_6045

De avond was nog jong, dus daarna verkasten we naar de gezellige zetels van Pentahotel Leuven om nog iets te drinken. De whisky sour die ik er bestelde, was spijtig genoeg de naam niet waardig. De jongedame aan de bar had duidelijk gewoon citroensap en whisky bij mekaar gekapt en daar twee ijsblokjes in gedaan. Er zat zelfs geen suiker in. Het was duidelijk dat de twee meisjes aan de bar hun werk niet de baas konden. Ze moesten én de drukke bar van drank voorzien én tegelijkertijd gasten van het hotel in- en uitchecken. Het meisje verontschuldigde zich zelfs spontaan bij mij, nadat ik bijna tien minuten had moeten wachten voordat ik kon afrekenen aan de bar. De volgende keer bestel ik een glaasje wijn, daar kan minder mee mis gaan.

De dochter van mijn vriendin en ikzelf hadden allebei nog zin in een ijsje. ‘t Galetje was bezig aan de laatste dagen voor de traditionele winterstop, dus kochten wij er nog snel een ijsje. Mijn vriendin vond het te koud om in open lucht een ijsje te eten, maar hey, dat hield ons niet tegen!

Omdat mijn eerste cocktail van de avond nogal was tegen gevallen, besloten we een tweede poging te wagen bij bar Nine. Helaas, het zat me deze zaterdag niet mee op cocktailvlak: bar Nine was gesloten wegens technische problemen. Dan maar naar Café Metropole, niet meteen de hipste plek van Leuven, maar wel een rustige plek om iets te drinken en te babbelen. Kan de dochter van mijn vriendin zeggen dat ze al op stap geweest is op de Oude Markt. 😉

Veganistische lunch bij Liu Lin

Een tijdje geleden stelde een oud-collega voor om samen een nieuw Brussels restaurant te bezoeken, waarover hij een goede review had gelezen. Jullie weten dat ik zelden een nieuwe culinaire ervaring uit de weg ga, dus ik zei meteen ja. Het duurde even voordat we onze goede voornemen in realiteit konden omzetten, want een eerste afspraak moest ik helaas verzetten om wille van één of andere werkgerelateerde crisis die ertussen kwam, maar uitstel is geen afstel en vandaag was het eindelijk zover.

Liu Lin is een Aziatisch, veganistisch restaurant, een combinatie die meteen mijn interesse wegdroeg. Het is geen geheim dat ik een dikke boon heb voor de Aziatische keuken en eigenlijk, feitelijk, denk ik dat veganistisch eten de enige écht morele en ecologische keuze is. Maar, ik ben een slecht mens, want ik kan geen afscheid nemen van sushi, kaas en wildgerechten. I know, ik heb geen karakter. Dus voorlopig probeer ik gewoon enkele dagen in de week vegetarisch te eten.

Liu Lin bleek alvast een fantastische ontdekking. De Chinese noedelsoep met traditionele kruiden was heel erg smakelijk en de crispy wontons die we als voorgerecht aten, waren geweldig. Enige punt van kritiek: de bouillon van de noedelsoep was niet warm genoeg. Ik heb mijn noedelsoepen graag heet, want, zoals het hoort, eet ik eerst de noedels en dan drink ik pas de bouillon. Klein verbeterpuntje. Voor de rest: dikke fan van dit etablissement.

IMG_6029

IMG_6032

IMG_6033

 

After work met fish and chips

Hoe dat juist zo gekomen is, is mij niet geheel duidelijk, maar op de één of andere manier ben ik gebombardeerd geraakt tot mede-organisator van de afterworks, terwijl het eigenlijk altijd mijn collega is die de data prikt en de andere collega’s uitnodigt. Maar goed, ze consulteert mij wel altijd eerst om een datum te prikken en ze zet mijn naam mee onder de uitnodiging. Dat telt, zeker?

Zoals jullie uit bovenstaande kunnen afleiden, beperkt mijn taak als mede-organisator zich gewoonlijk tot het fysiek aanwezig zijn op de afterworks. Deze keer had mijn collega echter een evenement, waardoor ze niet om 16.30u in het Muntpunt Grand Café kon zijn. Dat maakte dat de taak om de collega’s te verwelkomen opeens mij te beurt viel. Nu moeten jullie weten dat het momenteel erg druk is op het werk (als in: bijna elke avond tot 23u werken om mijn achterstand in te halen) en ik gewoonlijk pas ten vroegste om 18u op zo’n afterwork opduik. Maar, goed, je bent mede-organisator of niet. Dus was ik plichtsgetrouw om 16.30u op post. Gelukkig doken de eerste collega’s pas rond 17u op, zodat ik toch nog een half uurtje kon werken.

De opkomst was iets minder groot dan anders (het zijn drukke tijden voor iedereen), maar aan de andere kant leerde ik wel weer een aantal nieuwe collega’s kennen. Uiteindelijk sloten we de avond af met een klein groepje van vier personen bij de Bia Mara. En hoewel ik vroeger gezegd zou hebben dat fish and chips niet echt mijn ding zijn, moet ik zeggen dat de Bia Mara stilletjesaan mijn hart aan het veroveren is. Wie had dat ooit gedacht?

IMG_6026[1]

Romantisch avondje bij Bar Jérôme

Tijdens de openingsreceptie twee weken geleden nam ik mij voor om snel terug te keren om te proeven van de gerechten van Bar Jérôme. Aangezien mijn vriend de laatste week van oktober in België was (vreemd om weer samen in ons appartement te zijn), en ik een vrouw van mijn woord ben, startten we donderdagavond het verlengde weekend met een paar heerlijke gerechtjes, professioneel bereid door Laura en haar team.

Nu weet ik al wel langer dat Laura een uitstekende kok is, maar ik moet zeggen dat ze zichzelf overtroffen had, die 31ste oktober. De gerookte makreel en hertenstoverij waren subliem lekker. En wat het concept van Bar Jérôme zo leuk maakt, is dat je helemaal zelf je menu kan samenstellen. Wil je zoete aardappelfrietjes, of liever purée of gebakken krieltjes? En je kiest zelf welke groenten je bij je gerecht wil. Alles wordt opgediend in mooie kommetjes die je kan delen met je tafelgenoten. Food sharing is ondertussen een vertrouwd concept, maar Bar Jérôme heeft het concept geperfectioneerd.

IMG_5864

IMG_5867

Heerlijk avondje!

Musée Jacquemart-André – 6 oktober 2019

Onze laatste dag in Parijs goed begonnen met een lekker uitgebreid ontbijt. Lijn collega en ik pakken onze valiezen en begeven ons naar de hotelreceptie om uit te checken. Wellicht omdat het zondag is, treffen we daar de portier die ons de voorbije avonden altijd vriendelijk gegroet heeft bij onze terugkeer in het hotel. Het is duidelijk dat gasten uitchecken niet zijn dagdagelijkse bezigheid is, want het kost hem heel wat moeite om de uitcheckformaliteiten te vervullen. Vervolgens ontspint zich een vaudeville met onze koffers. Bij het koppel dat vlak voor ons uitcheckte, zuchtte hij al dat hij geen plaats meer had om de valiezen te bewaren en wanneer wij hem onze koffers overhandigen, lijkt hij wel de wanhoop nabij. Ostentatief opent hij alle bewaarplaatsen voor valiezen om te tonen dat er écht geen plaats is. Nochtans lijkt mij dat hij de koffers gewoon wat moet herschikken om plaats vrij te maken. Uiteindelijk zet hij onze twee koffers bovenaan een steile trap. Voor mijn geestesoog zie ik mijn koffer (inclusief laptop van het werk) al van de trap donderen, maar de portier verzekert ons dat onze koffers veilig staan. We zullen er maar het beste van hopen.

IMG_5312

IMG_5313

Helaas, ook op onze laatste dag in Parijs regent het. We duiken dan maar de metro in (samengevat: te veel trappen en veel te warm) voor een bezoekje aan het Musée des Arts Forains, dat allerlei kermisobjecten zou tentoonstellen. We moeten overstappen in Olympiades en komen uiteindelijk aan in metrostation Cour Saint Emilion, een mooi, ruim en modern metrostation. Wat een contrast met de andere metrostations die we al bezocht hebben!

Helaas, het Musée des Arts Forains blijkt een privaat museum te zijn dat enkel op afspraak te bezoeken valt. Dat stukje informatie was mij ontgaan op hun website. De security aan de ingang is behoorlijk onvriendelijk wanneer we informeren of het alsnog mogelijk is een ticket te kopen. We zien immers mensen langs ons passeren die het museum binnen gaan. Kaartjes verkopen is duidelijk niet de taak van deze twee heren en qua klantvriendelijkheid komen ze niet verder dan wijzen naar het plakkaatje met de telefoonnummer van het museum (les parisiens…). Mijn collega en ik doen een poging om binnen te geraken op het telefoonnummer, maar we krijgen geen gehoor. Wij zijn allebei zwaar teleurgesteld, want de glimp die we kunnen opvangen van het museum ziet er alvast veelbelovend uit, met echte paardenmolens en verklede mensen. Jammer.

IMG_6407

IMG_6408

IMG_6409

We brengen dan maar een blitzbezoekje aan Bercy Village gelegen aan Cour Saint-Emilion. Bercy Village is een collectie van voormalige pakhuizen waarin vroeger een wijnmarkt gehouden werd en die nu prachtig gerenoveerd zijn om onderdak te bieden aan winkels en gezellige restaurantjes. De centrale wandelstraat is mooi versierd met kleurrijke ballonnen. Jammer dat het nog te vroeg is om te lunchen. We nemen wel even de tijd om te kijken de fantastische fotografische kunstwerken van Laurent Pons, die de wereld van Star Wars naar de straten van Parijs brengt.

IMG_6405

IMG_6414

IMG_6415

IMG_6418

IMG_5314

IMG_5315

IMG_5316

IMG_5318

Dik tegen onze goesting begeven we ons opnieuw naar de metro voor een bezoekje aan onze tweede keuze: Musée Jacquemart-André. Dat museum is gelukkig wel open en blijkt een onverwacht schot in de roos te zijn. Het gebouw op zich (de voormalige privé-woonst van Édouard André en Nélie Jacquemart) is op zich al meer dan de moeite van een bezoek waard. Het koppel verzamelde tijdens hun leven een prachtige kunstcollectie en hun bescheiden stulpje vormt het perfecte decor om deze verzameling te tonen.

IMG_6428

IMG_6429

IMG_6432

IMG_6438

IMG_6440

IMG_6441

IMG_6445

IMG_6450

IMG_6451

IMG_6455

IMG_6457

IMG_6459

IMG_6467

IMG_6470

Maar er is meer, we hebben het geluk de tijdelijke tentoonstelling van werken uit La collection Alana te kunnen bezoeken, een privéverzameling van Italiaanse renaissancekunst in Amerikaanse handen. De werken zijn werkelijk van topkwaliteit en zowel mijn collega als ik zijn echt onder de indruk van de tentoongestelde kunst. Bij mij zijn het vooral de prachtige kleuren en het oog voor detail van de kunstenaars die mijn aandacht trekken. Naar sommige werken kan je gewoon blijven kijken. Magnifiek. Een echte toptentoonstelling!

IMG_6495

IMG_6498

IMG_6499

IMG_6500

IMG_6506

IMG_6507

IMG_6510

IMG_6512

IMG_6513

IMG_6515

IMG_6482

Wanneer we buiten stappen na ons bezoek (dat veel langer geduurd heeft dan verwacht), schijnt onverwacht de zon. De herfstzon op ons gezicht doet deugd en zo komt die zonnebril zowaar toch nog van pas. Onverwacht, maar zeer welkom!

Omdat het zo’n prachtig weer is besluiten we te voet naar ons hotel terug te wandelen om optimaal te genieten van deze mooie namiddag. We passen chique winkelgalerijen zoals Le Printemps en Galeries Lafayette. Omdat er zoveel te zien is, vorderen we te traag en dreigen we daardoor in tijdsnood te geraken. Dus nemen we toch maar de metro naar Oberkampf. We moeten nog eten en we lopen liever niet het risico om onze Thalys naar Brussel-Zuid te missen.

IMG_6520

IMG_6523

IMG_6525

IMG_6526

IMG_6533

Tripadvisor leidt ons naar Crêperie Gigi om (eindelijk) te kunnen genieten van een heerlijke, met calvados geflambeerde pannenkoek, vergezeld van huisgemaakte warme chocomelk. Een betere afsluiter van dit weekend hadden we ons niet kunnen wensen.

IMG_5327

IMG_5328

IMG_5332

Terug in het hotel blijken onze beide koffers nog mooi aan de bovenkant van de trap te staan. Hoera! Een zeer onaangename rit met valiezen in een stampvolle metro zijn we terug in station Paris-Nord. We kopen er wat chocolaatjes voor de collega’s en voor onszelf een paar macarons voor de terugrit op de trein.

De terugrit verloopt zonder problemen en we komen zelfs wonder boven wonder stipt op tijd aan in Brussel-Zuid. De NMBS is zo vriendelijk om naadloze aansluiting naar Leuven te voorzien door mijn trein naar Leuven een kwartier vertraging te bezorgen. Soms wil het ook wel eens meezitten met het openbaar vervoer.

Een fijn weekend dat smaakt naar meer.