Deze middag mocht ik aanschuiven bij de potluck van één van de teams die onder mijn afdeling vallen. Altijd een fijn om onder het genot van zelfgemaakt eten bij te praten met de collega’s. Mijn eigen bijdrage bestond uit helemaal zelf gekochte blauwe bessen en frambozen. Ik was voor de verandering eens voor een gezonde optie gegaan. Het moet niet altijd bananenbrood zijn. 😉 Mijn absolute favoriete gerecht waren de Aziatische noedels. Hemels gewoonweg!
Fijne lunch gehad met een collega met wie ik nog steeds wat zoekende ben om een goede werkrelatie op te bouwen. Heb echt het gevoel dat we na de gesprekken van deze middag elkaar weer een tikkeltje beter begrijpen. Wat mij betreft alleszins voor herhaling vatbaar. En Beaucoup Belge is echt een gezellige plek voor een lekkere en ongedwongen lunch.
Onze laatste dag en ons laatste ontbijt in Lille alweer. Time flies when you are having fun. Aangezien we pas om 12u moeten uitchecken, genieten we in de voormiddag nog een laatste keer voor de mogelijkheid om te zwemmen in het bijzondere zwembad van ons hotel. Het is er ditmaal bijzonder druk. Zo druk dat er zelfs geen propere handdoeken meer ter beschikking zijn. Gelukkig wijst het aanwezige personeel ons de weg naar de kast waarin propere handdoeken liggen. We veroveren twee van de laatste vrije ligzetels en ik trek de rest van de voormiddag baantjes in het zwembad. De mini-sauna is voortdurend bezet, dus die laten we links liggen.
Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.
Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.
Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.
Een weekend vol kunst en cultuur voor mij! Na het Plantin-Moretus museum en het KMSKA op zaterdag, spoorden mijn vriend en ik deze zondag naar Brussel om samen met zijn ouders de tentoonstelling opgebouwd rond het werk van Goya in Bozar te bezoeken.
Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.
Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.
Deze middag spoorde ik samen met Goofball, haar man, haar twee zonen en een uitwisselingsstudente waarvan Goofball via de Rotary Club het meterschap op zich genomen had, naar Antwerpen-Centraal. De concrete aanleiding voor deze uitstap was de wens van de uitwisselingsstudente om de tentoonstelling Vrouwenzaken/Zakenvrouwen in het Plantin-Moretus museum te bezoeken. Dit op aanraden van een leerkracht geschiedenis waarvoor ze duidelijk veel bewondering koesterde.
De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.
We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.
De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.
Vandaag vond de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van mijn werk plaats in de Palace. Op zich wel een leuke locatie, maar om de één of andere reden zat de sfeer er dit jaar niet echt in. Misschien door de emotionele speech van onze grote baas die onlangs iemand verloor die hem heel dierbaar was. Of misschien vielen de veggie broodjes en slaatjes wat tegen (ik hoorde her en der wat gemor)? Persoonlijk vond ik het eten wel lekker, maar het was heel opvallend dat er massaal veel overschot was. Iets was ik altijd zonde vind, want ik weet dat door de strenge voedselveiligheidsrichtlijnen de catering dat eten helaas moet weg gooien.
Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.
We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.
Ook dit jaar waren mijn vriend en ik weer erg last minute met onze plannen voor Oudjaar. Omdat we er allebei een ongelooflijk druk jaar op hebben zitten, gaven we er de voorkeur aan om het splinternieuwe jaar 2026 rustig in te zetten, gezellig onder ons tweetjes. Omdat we vorig jaar zo genoten hadden van het oudjaarsmenu bij Barba, gingen we dit jaar voor een heruitgave. En ik denk dat het menu dit jaar zelfs nog beter was dan dat van vorig jaar. Om duimen en vingers af te likken. En de aangepaste wijntjes vormden echt een ongelooflijke meerwaarde. Enige kleine opmerking: het serveren van de menu ging iets té vlotjes, waardoor er een klein beetje een leeg moment was tussen de laatste gang en het feestelijk toasten op het nieuwe jaar. Dat lege moment hebben we dan maar opgevuld door wat kennis te maken met de tafel naast ons en wederzijds foto’s te nemen.
Carpaccio van coquille – agrume – aardpeer:
Tataki van tonijndille – mandarijn – nori – avocado:
Consommé van fazant – gebakken foie gras – beukenzwam:
Sliptong – groene kruiden – kaviaar:
Hert – witloof – schorseneer – rood fruit:
Tarte Tatin:
Thee met zoetigheden:
Naar goede gewoonte maak ik geen voornemens voor het nieuwe jaar, al wens ik mezelf op professioneel vlak wel een rustiger jaar toe. Iets minder werken en iets meer tijd voor mezelf zou ik echt wel appreciëren in 2026.
Na een stevig ontbijt pakken we ons goed in tegen de winterse koude (muts, dikke sjaal, handschoenen). De temperaturen zullen immers de ganse dag niet boven het vriespunt uitkomen en wij hebben een wandeling in Lille gepland.
Persoonlijk ben ik wel een fan van koude winterdagen. De felblauwe lucht in combinatie met het winterse zonlicht doet me deugd. De wandeling start op de Place de la Gare en brengt ons vrij snel daarna langs één van de vroegere stadspoort van Lille, de Porte de Roubaix, die nu helaas dienst doet als slaapplaats voor daklozen.
We zetten onze weg verder naar Vieux Lille en passeren een aantal plekken waar we al geweest zijn. We gaan even piepen in de Louis Vuitton winkel, omdat deze gelegen is in een voormalige zeevruchtenwinkel (A l’Huitrière) en er binnen nog prachtige tegeltableaus te bewonderen zijn uit die tijd. Jammer dat de originele winkel er niet meer is, want een oestertje gaat er bij mij altijd wel in.
We wandelen op ons gemak verder door de mooie winterse straten van Lille tot we rond 13u een hongertje voelen opkomen. We stappen binnen bij Les Frères Pinard, een wijnbar en kaas- en charcuteriewinkel in één. We bestellen de planche du moment (lard salé du nord, pâté en croûte, rosette de Lyon, Comté vieux, Morbier réserve, Rocamadour) en drinken daar een lekker glaasje wijn (allez, champagne in mijn geval) bij.
Net zoals de voorbije twee jaren kwamen onze vrienden uit Kumtich bij ons op bezoek om samen te genieten van lekkere sushi van Wabi Sabi. Voor de zekerheid had ik wat extra gefrituurde sushi besteld, omdat ik weet dat onze vrienden en hun twee dochters daar (in tegenstelling tot ikzelf) fan van zijn. We namen met plezier het smakelijke relatiegeschenk van onze vrienden in ontvangst, al vond ik het wel jammer dat dit jaar de lekkere perenadvocaat ontbrak, gelukkig is mijn advocaatvoorraad momenteel op peil. En met de koekjes en het speculaas kan ik zeker mijn collega’s een plezier doen. De chocolade zal ik zelf wel soldaat maken. 😉
Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.
Helaas raakte ik gewond tijdens een worsteling met een fles witte wijn van de Kleine Schorre. Bij het openen van de capsule zodat ik de fles kon ontkurken, zag ik een zwart goedje rond de hals van de fles. Mijn eerste instinct was de fles leeg te kappen, maar bij nadere inspectie leek het zwart goedje zich enkel aan de buitenzijde van de hals te bevinden. De kurk leek de fles zelf perfect afgesloten te hebben. Ik besliste dus met het kleine mesje van de flessenopener de volledig capsule rond de flessenhals te verwijderen. En toen gebeurde het: ik schoot uit met het mesje recht in de bovenkant van mijn linkerhand. Goed voor stevig wat bloed en ongetwijfeld later een litteken, maar de wonde zelf leek eerder oppervlakkig. Na de wonde uitgewassen en ontsmet te hebben, ging ik verder met het ontmantelen van de capsule en het schoon maken van de buitenkant van de fles. En jawel, de wijn zelf was uitstekend. Niks mis mee!
Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes terwijl we genoten van de lekkere wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.
Genoten van het uitstekende ontbijt in ons hotel, met scrambled eggs, spek, worstjes, gerookte zalm, pannenkoekjes, krakend verse chocoladebroodjes en yoghurt met fruit. Extra pluspunten voor de heerlijke L’Herborist n° 63 thee van Palais des Thés. Al is de ontbijtruimte wat aan de kleine kant, waardoor manoeuvreren tussen de tafels niet altijd makkelijk is. En het mocht er ook een tikkeltje warmer zijn. Doordat de ontbijtruimte uitgeeft op de inkomhal die rechtstreeks in verbinding staat met de buitendeur, komt er zo nu en dan een vlaag koude wind binnen. De temperaturen schommelen momenteel rond het vriespunt, dus verwonderlijk is dat niet. Gelukkig zijn we voorzien op de koude!
De ochtend brengen we door in en rondom het bijzondere zwembad van ons hotel in het iconische art-deco gebouw, waar vroeger de Scalbert-Dupont bank gevestigd was. Het zwembad is gebouwd in de voormalige kluis van de bank. De originele bankkluisjes zijn behouden tijdens de renovatie en kan je nu bewonderen achter een glazen wand. Heel bijzonder om te relaxen in een omgeving met zoveel historiek. Het zwembad is niet echt groot, maar er is slechts één andere koppel waarmee we het zwembad moeten delen, dus genoeg plek om wat baantjes te trekken. We maken ook een paar keer gebruik van de piepkleine sauna, waar je mits wat wringen maximaal drie personen in kan laten zitten. De sauna mocht wat mij betreft iets groter zijn, maar de warmte doet deugd.
Rond half twaalf keren we terug naar onze kamer om een douche te nemen en ons vervolgens goed in te pakken (sjaals, mutsen, handschoenen) voor een wandeling door de stad. We wandelen op het gemak naar het Palais des Beaux Arts de Lille en beginnen rond kwart na één aan ons bezoek. Doordat we genoten hebben van een uitgebreid ontbijt hebben we nog helemaal geen honger. We besluiten het middagmaal te skippen en in plaats daarvan onze zintuigen te verwennen met prachtige kunst. En waw, wat een rijkdom. De architectuur van het museum op zich is natuurlijk al de moeite, maar ik had niet verwacht zoveel topstukken te ontdekken in dit museum. Werk van Dirk Bouts, Jeroen Bosch, Edouard Manet, Claude Monet, Antoon van Dyck, Francisco de Goya y Lucientes, Jacob Jordaens, Pieter Brueghel, Marc Chagall, Donatello, August Rodin, Pieter Paul Rubens, Georges Seurat, Pablo Picasso en zelfs een verdwaalde Vincent Van Gogh (niet zijn beste werk, naar mijn mening). En dat is maar een greep uit het lijstje. Ik ben echt overdonderd.
