Van Brussel naar Zürich – 29 mei 2019

Na een dagje werken, spoor ik naar Zaventem om de Swissair vlucht van 20.10u te nemen. Zoals gewoonlijk eet ik een slaatje bij de Exki en drink ik een groene smoothie om mezelf te hydrateren voor de vlucht. Raar maar waar: deze keer wordt ik niet gefouilleerd bij de security. Ik heb hoge verwachtingen van de Swissair-service, maar uiteindelijk blijkt het gewoon om een vermomd Brussels Airlines vliegtuig te gaan, dat uiteindelijk met wat vertraging vertrekt. Het enige wat deze vlucht het vermelden waard maakt, is het stukje Zwitserse chocolade dat alle klanten aangeboden krijgen.

IMG_3336

Het is voor mij de eerste keer dat ik land op de luchthaven van Zürich. Wat een gigantische luchthaven! En wat een contrast met de petieterige luchthaven van Genève, alles is zo blinkend en nieuw. Jammer genoeg heb ik niet veel tijd om rond te kijken, want ik wil graag zo snel mogelijk de trein naar Zürich centrum nemen, alwaar mijn vriend al in het Platzhirsch hotel op mij wacht. Ik vind dankzij de goede aanduidingen moeiteloos het treinstation en na een paar minuten wachten, heb ik al een trein naar Zürich Hauptbahnhof.

Welgeteld 13 minuten later stap ik uit in Zürich Hauptbahnhof. Helaas zijn de aanduidingen in het station een pak minder duidelijk dan in de luchthaven. Ik loop dus maar een beetje op goed geluk een richting uit. Om mijn gsm-rekening wat te sparen, zet ik in Zwitserland altijd mijn dataverkeer af (roaming kost daar stukken van mensen). Dat is meestal geen probleem, omdat ik kan meesurfen op de personal hotspot van mijn vriend, maar nu ben ik alleen op een plek die ik niet ken. Gelukkig blijk ik op gevoel de juiste richting gekozen te hebben en eens bovengronds, kan ik mij oriënteren op de rivier en is het niet moeilijk om het hotel te vinden.

Mijn vriend zit al op mij te wachten in de bar van ons hotel. Ik dump snel mijn spullen op de kamer en vervoeg hem om een absoluut fabuleuze mint julep te drinken. Alvast een goed begin van een lang weekend Zürich.

Op stap in Roeselare

Gisteren spoorde ik naar Roeselare alwaar ik afgesproken had met mijn West-Vlaamse vriendin met het pittige accent. Na een treinrit van iets meer dan twee uur, stond ze mij op te wachten aan het splinternieuwe station van Roeselare. ‘t Is duidelijk dat de renovatiebudgetten van de NMBS nog niet op waren toen ze dit station vernieuwden. Al stel ik mij stilletjes de vraag of dit wel een investering is die optimaal rendeert.

IMG_4097

Mijn vriendin stelde voor om Roeselare in te trekken voor cocktails als aperitief. Een uitstekend idee, als je het mij vraagt! We belandden in de charmante binnentuin van Viva Verne, een zaakje waar ik zeker trouwe klant zou zijn, mocht dit zich in Leuven bevinden. Ik bestelde een Lazy Red Cheeks (mijn vriend zou zeggen dat ik zó voorspelbaar ben) en we knabbelden van een portie brokkelkaas Roeselare Oud, zout, maar heel lekker. Ondertussen praatten we over de dingen des levens. Mijn vriendin maakt momenteel een moeilijke periode door in haar relatie en na mijn eigen relatiedip in het najaar van 2018 kan ik daarover wel een woordje meepraten.

IMG_4098

IMG_4107

IMG_4102bewerkt

Na een tijdje buiten zitten begon ik het een beetje koud te krijgen. (Waar blijft de ons beloofde hete zomer? Tot nu toe komt 2019 zelfs niet in de buurt van de fabuleuze zomer van 2018, die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan als de mooiste zomer ooit.) Tijd om andere oorden op te zoeken dus. Tweede halte van de avond: Café Mojo. Mojo is een typische bar met van die ouderwetse zetels en staande lampen, minder mijn ding dan het modernere en hippere Viva Verne en het rook er ook iet of wat onfris. Wij hadden het ganse café voor ons alleen dus keuze zat uit zetels om ons in neer te vlijen. Ik vermoed dat dit meer een plek is om na het eten nog iets te gaan drinken. Omdat het niet altijd cocktails moeten zijn, bestelde ik een glaasje huischampagne, die heel erg lekker was.

IMG_4109

IMG_4112bewerkt

Na ons bezoekje aan Roeselare was onze volgende halte Rumbeke, waar mijn vriendin nu tijdelijk in een huurhuis woont. Na een korte rondleiding in haar nieuwe woonst wandelden we van daaruit naar het Mango Café. Een brasserie genoemd naar mijn favoriete vrucht, dat kan niet slecht zijn! De brasserie zat stampvol toen wij er aankwamen en de bediening vroeg ons even plaats te nemen aan een tafeltje op het terras tot er binnen een tafel vrij kwam. En dus dronken we noodgedwongen ons derde aperitief van de dag. Al kwam de spumante rosé niet in de buurt van de champagne die ik eerder gedronken had.

Gelukkig moesten we niet te lang wachten voordat er een tafeltje vrij kwam. Ik bestelde één van mijn favoriete brasseriegerechten: tomaat garnaal. Ik moet zeggen, die West-Vlamingen weten wat lekker is: zelden zo’n grote portie garnalen op mijn bord gekregen. Tijdens de avond realiseerden we ons trouwens dat we elkaar al 15 jaar kenden. Een reden om te klinken!

IMG_4117

IMG_4121

Bentobox for the win

Nu de Samouraï verhuisd is naar een fris ogende nieuwe locatie, is dit restaurant met zijn heerlijke bentoboxen moeiteloos mijn favoriete lunchplek geworden. Mijn collega R die ook al eens graag een Japanse maaltijd eet, wist nog niet dat de Samouraï een nieuw onderdak gevonden had. Hoog tijd om haar uit te nodigen voor een lunch om samen de reorganisatiesituatie van onze organisatie te analyseren. En jawel, de bentobox was weer dik in orde.

IMG_4079[1]

Jammer genoeg wel niet iets om elke week te doen, want 27 euro is nogal aan de prijzige kant voor een lunch.

Cocktails en gelato!

Vandaag had ik een dagje vrijaf. Het oorspronkelijke plan was iets te doen aan mijn gigantische blog/foto/tripadvisor achterstand, maar kijk, soms moet een mens de opportuniteiten grijpen als deze zich aandienen. Lucie, een vriendin van uit de jaren dat bloggen nog hip was, begeleidde een circuskamp in Leuven en vroeg of ik geen zin had om na het kamp een cocktail te gaan drinken op een terrasje. Daar moest ik, vanzelfsprekend, geen twee keer over nadenken. Het was, denk ik, al meer dan twee jaar geleden dat ik haar in ‘t echt gezien had en ik was benieuwd om te horen hoe het met haar ging.

Terwijl de zon aarzelend door de wolken kwam piepen, na een grauwe ochtend en middag startten we onze date met een ijsje van Decadenza.

IMG_4070[1]

Vervolgens trokken we naar Bar Nine alwaar ik genoot van een ongelooflijk lekker chilly mango frozen daiquiri. De combinatie van de zoete mango met het pittige van de chili was gewoon geweldig. Mijn tweede cocktail, een pisco sour was ook lekker, maar de hoofdprijs gaat toch naar de chilly mango frozen daiquiri. We hadden erg serieuze gesprekken, daar aan ons tafeltje op de Oude Markt, over carrièrewendingen, projectmanagement, negatieve evaluaties, promotie maken, mensen ontslaan en leiding geven. Lucie is momenteel op zoek naar een nieuwe job en ze wilde zich zo goed mogelijk informeren alvorens zich weer op de jobmarkt te gooien. Ik duim dat ze een toffe nieuwe uitdaging vindt!

Na twee cocktails begonnen we een klein hongertje te ontwikkelen, net klein genoeg om gestild te worden door een taco classico.

IMG_4075[1]

We sloten onze date af met een kopje thee, genietend van de laatste zonnestralen op het mooie terras van het Wereldcafé.

Sushi with friends!

Het wordt zo langzamerhand een fijne traditie: na een dagje werken sushi eten bij Goofball en haar gezin. Die jongens worden zo snel groot! Niet te geloven dat Kabouter al naar het eerste leerjaar gaat. Opletten met die Kabouter trouwens, want die wordt binnenkort een heuse Capoeira kampioen! 😉 En Beertje zag er gezellig vuil uit na een dagje speelpleinwerking. Ah, to be young and innocent again!

Na de sushi was er (uiteraard!) nog plaats voor een ijsje. Het hoogtepunt van elke maaltijd, daar moeten we eerlijk in zijn. 😉

IMG_4068[1]

IMG_4067[1]

En toen was het al tijd om de jongens in bed te steken, maar niet zonder eerst een verhaaltje voor te lezen. Nadat het jong geweld in slaap was gevallen, konden Goofball en ik op het gemak bijkletsen. Ik was heel benieuwd naar haar Canadese reisverhalen, want de reis die zijn en haar gezin vorige maand gemaakt hebben, kwam in grote lijnen overeen met de reis die mijn vriend en ik in 2015 maakten, zonder de beren dan wel. Leuk om dezelfde plekken door de ogen van iemand anders te zien.

Toen ik op het punt stond te vertrekken, dacht ik er opeens aan dat ik cadeautjes bij had voor de jongens. Stom, stom, want ik had graag hun reacties gezien. Ach ja, hadden ze een cadeautje om ‘s ochtends bij het ontbijt te openen.

Wandelen rond de Abdij van Averbode

Lekker lang uitgeslapen in mijn ouderlijk huis na de culinaire uitspattingen van de dag voordien. En ja, dat ontbijt met spek en eieren smaakte heerlijk. De vriendin van mijn broertje is een echte keukenprinses. 😉

Na al die extra calorieën was het hoog tijd voor wat lichaamsbeweging! Het leek ons een leuk idee om te gaan wandelen rond de Abdij van Averbode. We downloadden de Wandelknooppunten app en zetten er de knooppunten van de Norbertijnenwandeling in. Mijn broertje was chauffeur van dienst. Na de wagen op de parking achter gelaten te hebben, trokken we naar het startpunt van de wandeling. Spijtig genoeg viel het eerste gedeelte van de wandeling wat tegen. We wandelden voornamelijk doorheen woonwijken. Ik kon me wel ergens voorstellen dat de wegen waarlangs we wandelden, historische banden met de abdij hadden, maar bij gebrek aan duiding, zagen wij enkele lelijke voortuintjes met heel veel kiezels. Gelukkig voldeed het tweede gedeelte van de wandeling wel aan de verwachtingen: rustige zandwegels en mooie natuur.

IMG_4052

IMG_4053

IMG_4054

IMG_4055

IMG_4056

IMG_4057

Uiteraard sloten we de wandeling af met een ijsje in de beroemde Lekdreef. In mijn herinnering stond het hier vroeger vol met ijskarren, nu waren het er nog slechts twee. Ik kocht een horentje met rum rozijnen bij het IJsroosje. Heerlijk! Het is de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit.

IMG_4058

IMG_4059

Na dit welverdiende ijsje gingen we nog iets drinken op het prachtige zonnige terras van het Moment. Ik probeerde hun huisgemaakte icetea, maar dat bleek niet echt een aanrader, veel te zoet. Om onze eerste opkomende honger te stillen, bestelden we een mix van streekproducten, waarvan de kaas en mosterd het beste smaakten. Droge worst en kop, het zal nooit echt mijn ding zijn. In de Abdijwinkel kocht ik nog wat speculaasjes voor mijn collega’s, die een zoete traktatie altijd weten te appreciëren.

Op de terugweg belde de vriendin van mijn broertje naar de afhaalchinees in Halen, zodat we een lekker makkelijk avondmaal hadden. Het moet niet altijd haute cuisine zijn!

IMG_4063

PS: Van korstjes krijg je borstjes!

Culinair genieten bij Ansoler in Hasselt

Na een nachtje slapen in ons eigen bed, namen mijn vriend en ik de trein naar Limburg om mijn moeder’s kamer in het gloednieuwe rusthuis te bewonderen en de verjaardag van mijn broer te vieren. De nieuwe kamer is een hele verademing ten opzichte van de vorige, zoveel groter en lichter. Het nieuwe rusthuis heeft nog wat schoonheidsfoutjes, maar dit zullen de aannemers hopelijk in de komende maanden rechtzetten, zodat het geheel kan voorlopig opgeleverd worden.

‘s Avonds ging het richting Hasselt met mijn broer en zijn vriendin. Ze hadden een tafeltje gereserveerd bij restaurant Ansoler, een vrij nieuw restaurant in Hasselt met een jonge, dynamische ploeg aan het roer. Een fantastische keuze, want de gerechten die ons voorgeschoteld werden, waren stuk voor stuk verfijnde pareltjes, vergezeld van (uiteraard) uitstekende wijnen. Voor een verjaardag mag het al eens iets meer zijn, nietwaar? Het enige gerecht wat mij minder kon bekoren was de zee-egel met paprika en cordy ceps. De paprika smaakte te hard door, waardoor er van de subtiele smaak van de zee-egel niet meer veel overbleef.

IMG_4018

Een bloemlezing van wat op ons bord passeerde:

appetizers:

IMG_4019

IMG_4020

IMG_4024

zee-egel – paprika – cordy ceps:

IMG_4025

zeeduivel – tuinbonen – avocado:

IMG_4027

heilbot – waterkers – venkel:

IMG_4028

goudbrasem – witte asperge:

IMG_4030

buikspek – koffie – witloof:

IMG_4033

duif – bieten – freekeh:

IMG_4035

lam – erwt -artisjok:

IMG_4036

aardbei – rabarber -zuring:

IMG_4043

zoetigheden bij de thee:

IMG_4044

Een avond om in te kaderen.

Een dagje Cassel

Toegegeven, ik voelde vrijdagochtend al die champagne van de dag voordien toch wel een beetje. 😉 Gelukkig wachtte er ons een bijzonder uitgebreid ontbijt in de prachtige ontbijtruimte mét uitzicht van Chatellerie du Schoebeque. Scrambled eggs, warme chocolade broodjes, heerlijk versgebakken Franse brood, streekkazen, confituur, honing, en… verse pannenkoekjes! Hoera voor verse pannenkoekjes! Super leuk ook om mijn oud-collega en zijn vriend, die toevallig in hetzelfde hotel logeerden, terug te zien aan de ontbijttafel. Nu voor mijn oud-collega de plichtplegingen achter de rug waren, konden we op het gemak bijpraten aan de ontbijttafel. Ik kon niet anders dan hem feliciteren met het zeer succesvolle evenement. Fijn om zien hoe goed hij zich in zijn nieuwe job voelt.

IMG_3978

IMG_3980

Na het ontbijt nam ik afscheid van mijn oud-collega en zijn vriend en trok ik op verkenning in Cassel. Mijn vriend moest werken, dus die zocht zich een plekje om zich met zijn laptop in één van de chique sofa’s te nestelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op voorhand niets had opgezocht over Cassel, dus liep ik op goed geluk richting centrum. Ik was nog maar een paar meter verder toen ik een smal steegje ontdekte dat mij naar les passages du flâneur leidde, smalle straatjes die achter de huizen doorlopen en die alleen toegankelijk zijn voor voetgangers. Deze wandelpaden voeren je langs de oude stadsomwallingen en stadspoorten. Heel mooi en pittoresk, want de wandelpaden staan vol met bloemen en planten.

IMG_4888

IMG_4890

IMG_4898

IMG_4899

IMG_4900

IMG_4903

IMG_4906

IMG_4910

Ik verkende een gedeelte van de vroegere stadswallen en keerde via de Porte D’Aire terug naar de Grand’ Place, alwaar ik struikelde over het Office de Tourisme. Ik stapte binnen om een kaartje van Cassel te vragen en kwam buiten met een mooi getekend kaartje dat een wandelroute uitstippelde langs de Casselse bezienswaardigheden. Uiteraard had ik per ongeluk al een stukje van deze wandelroute afgelegd. Aangezien Cassel maar een zakdoek groot is, was dat onvermijdelijk.

De wandeling bracht me langs de site van een voormalige vesting, het monument des Trois Batailles (Cassel heeft een bewogen geschiedenis), een prachtige houten molen (in 19000 telde Cassel een twintigtal molens waar graan werd gemalen, leer werd gelooid of olie wed geperst), het standbeeld van Maarschalk Foch, die van oktober 1914 tot juni 1915 in Cassel zijn hoofdkwartier had, een achthoekige kapel, een met groen kroos bedekte paardendrinkplaats, de Notre-Dame kerk, de oude kapel van de Jezuïeten en een heel charmant kerkhof dat zich vroeger buiten de wallen moet bevonden hebben. En zo kwam ik weer bij ons hotel uit. Ik ging even dag zeggen aan mijn vriend en informeren of hij samen wilde lunchen. We hadden echter allebei nog geen honger na het zeer uitgebreide ontbijt en beslisten de lunch te skippen.

IMG_4911

IMG_4915

IMG_4916

IMG_4917

IMG_4921

IMG_4923

IMG_4926

IMG_4930

IMG_4932

IMG_4937

IMG_4938

IMG_4940

IMG_4941

IMG_4942

IMG_4944

IMG_4946

IMG_4949

IMG_4951

IMG_4955

IMG_4957

IMG_4958

IMG_4960

IMG_4961

IMG_4970

IMG_4972

IMG_4975

IMG_4976

De dag was nog maar half en ik had eigenlijk al bijna de ganse wandeling gedaan (Cassel is echt maar een zakdoek groot), maar hey, dat laatste stukje van de stadswallen had ik nog niet gedaan en toen ik er de eerste keer passeerde was de houten molen, hét symbool van Cassel niet zo goed belicht. Dus wandelde ik het laatste ontbrekende stuk van de route af en genoot van de zon op mijn gezicht.

IMG_4982

IMG_4983

IMG_4984

IMG_4986

IMG_4989

IMG_4992

IMG_4995

IMG_4999

IMG_5000

IMG_5004

Tijd om de befaamde Notre Dame van Cassel binnen te lopen en het interieur te bewonderen. Een typisch kerk in de Vlaamse stijl met drie zijschepen, volgens de toeristische folder.

IMG_5020

IMG_5021

IMG_5025

IMG_5027

Vervolgens keerde ik via de Ieperse Poort terug naar de weg die ik ‘s ochtends ontdekt had achter ons hotel en die helemaal de Casselberg afliep. Veel was er echter niet te zien langs die weg, buiten wat koeien en een sportveld, dus maakte ik rechtsomkeer en keerde ik terug naar ons hotel. Ondertussen was het iets na vier uur, tijd voor mijn vriend om aan het weekend te beginnen. Al die overuren mogen ook wel eens gecompenseerd worden, nietwaar?

IMG_5032

IMG_5034

IMG_5035

IMG_5037

Mijn vriend had al de videocalls afgewerkt op zijn agenda en de supercomputers liepen gesmeerd. Tijd voor een welverdiend ijsje op een terras dat ik eerder tijdens mijn wandeling had ontdekt. Ik bestelde een coupe met drie bollen (aja, ik had de lunch over geslagen!) en genoot van de heerlijke mangosorbet.

IMG_3993

Na het ijsje leidde ik mijn vriend langs de verkorte versie van de highlights, zodat hij, naast het Musée de Flandre, toch nog een beetje van Cassel had gezien. Na deze superkorte wandeling keerden terug naar de plek waar we onze Cambiowagen geparkeerd hadden en vingen we de terugrit naar Kortrijk aan, die even probleemloos verliep als de heenrit.

In Kortrijk had ik om half acht een tafeltje voor twee gereserveerd bij de 7 Zonden, een eetcafé met een gezellige binnentuin. Mijn vriend en ik deelden als voorgerecht een heerlijke burrata met boontjes en vijgen, een verrassend lekkere combinatie. Als hoofdgerecht ging ik voor de maatjes met aardappelsalade. Een heerlijk zomers gerecht dat de perfecte afsluiter vormde van een mooie dag. Zelfs de treinrit van Kortrijk naar Leuven verliep vlotjes. Soms zit gewoon alles mee!

IMG_3996

IMG_3997

Klinken op de Vlaamse Feestdag in Cassel

Een tijdje geleden viel er een uitnodiging in de bus om op 4 juni de Vlaamse Feestdag te vieren in het Musée de Flandre in Cassel. De uitnodiging was afkomstig van mijn favoriete oud-collega die momenteel in Parijs woont en werkt. Ik ben altijd wel te vinden voor een feestje, maar op het eerste gezicht was Cassel niet meteen makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer. Ik polste bij de collega’s die ook uitgenodigd waren of iemand van plan was te gaan, maar de combinatie van de locatie en het tijdstip (een donderdagavond) maakte dat niet veel mensen zich geroepen voelden om richting Frans-Vlaanderen te trekken.

Ik stond dus op het punt om mij te verontschuldigen, toen mijn vriend liet weten dat hij het wel zag zitten om speciaal voor deze gelegenheid wat vroeger uit Genève terug te keren (het weekend van 6 juli hadden we afgesproken met mijn broertje). Na een beetje puzzelen met allerlei vervoersopties kwamen we tot het volgende resultaat: mijn vriend zou donderdagochtend landen in Zaventem, van daaruit de trein naar Leuven nemen om een dagje op het appartement te werken en vervolgens rond 16u de trein in Leuven naar Kortrijk nemen. Ik zou in Brussel-centraal een dikke twintig minuten later op diezelfde trein stappen en we zouden dan samen verder sporen naar Kortrijk. In Kortrijk zouden we de Cambio nemen om van daaruit naar Cassel te rijden.

Tot mijn grote verbazing verliep gans dit plan vlekkeloos. De treinen hadden slechts enkelen minuten vertraging, onze Cambiowagen in Kortrijk startte zonder problemen en de route naar Cassel was geheel filevrij. Het zat ons voor de volle honderd procent mee. In Cassel aangekomen, dropten we eerst onze spullen in het poepchique Chatellerie du Schoebeque (doordat we nogal laat beslist hadden, waren alle B&B’s in de ruime omtrek volgeboekt). Tot onze verbazing troffen we in het midden van onze kamer een groot bad mét douche aan. Geen idee of we toevallig in een suite waren beland, maar aan ruimte hadden we alleszins geen gebrek.

IMG_3959

IMG_3961

IMG_3963

Om 19.30u stipt meldden we ons aan bij de ingang van het Musée de Flandre, alwaar we begroet werden door mijn oud-collega die blij verrast leek ons te zien. Dat was meteen het startschot voor een bijzonder fijne avond met véél champagne en hapjes geïnspireerd op Vlaamse klassiekers (op een gegeven moment werden er zelfs puntzakken met frietjes rondgedragen). We maakten kennis met de nieuwe vriend van mijn oud-collega, een bijzonder sympathieke jongeling met wie het meteen goed klikte en liepen zelfs mijn oud-baas en haar echtgenoot tegen het lijf. Een onverwachte reünie. Natuurlijk polste onze oud-baas naar de reorganisatie en de naweeën daarvan, maar toen ik haar vroeg of ze geen zin had om terug te komen, was haar antwoord resoluut: “Absoluut niet!”.

IMG_3965

IMG_3969

IMG_3976

Naast al die culinaire, met champagne overgoten, uitspattingen, hadden we de gelegenheid om de bijzonder fijne tentoonstelling ‘Feesten en Kermissen ten tijde van de Bruegels‘ te bezoeken. De getoonde werken waren allemaal van hoge kwaliteit en zo vol van details dat je er naar kon blijven kijken (“Kijk, een kakkend ventje! Kijk, een oude dame die haar maaginhoud ledigt! Kijk, een overspelig koppel dat betrapt wordt!”). Knap hoe de schilders uit die tijd erin slaagden een hele wereld te vatten in hun werken.

IMG_3973

IMG_3974

IMG_3975

Aangezien we een hotel geboekt hadden, bleven we tot redelijk laat op de receptie (die Belgische pralines waren te lekker om te laten liggen). Fijn dat ik als afscheidscadeautje een prachtige catalogus meekreeg van de tentoonstelling. Daar ga ik zeker nog regelmatig in bladeren.

We eindigden de avond met een gezamenlijk bad in onze hotelkamer. Als de kans zich voordoet, moet je ervan profiteren, niet?

Syrische lunch bij Zain Shaam

Deze lunchafspraak was een poging van mezelf om onze vroegere gewoonte om met een aantal collega’s op regelmatige tijdstippen te gaan lunchen nieuw leven in te blazen. Helaas, door de drukke agenda’s lukte het mij slechts twee andere collega’s op de been te krijgen, maar hey, het is de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En een lunch onder drie dames da’s altijd gezellig.

Het oorspronkelijke idee was nog eens een Kabuki-sushitreintje te doen. Daar aangekomen bleken echter alle plaatsen aan de sushitrein ingenomen. Dus wandelden we op goed geluk verder naar de volop in transformatie zijnde Anspachlaan. We slalomden tussen de werken door en kwamen zo terecht op het terras van Syrisch restaurant Zain Shaam.

De collega met een diploma Arabistiek op zak, was al eens eerder bij Zain Shaam geweest en sprak lovende woorden over de mezze. Een lekkere portie hummus gaat er bij mij altijd wel in! Op aanraden van onze collega, die dit gerecht tijdens haar verblijf in Syrië leerde kennen, bestelden we ook een portie hummus bil lahme, een mij onbekende hummus-variant geserveerd met stukje pittig rundsvlees. Wat een ontdekking! Om duimen en vingers van af te likken! Om de maaltijd compleet te maken, vulden we aan met falafel, baba ganoush en een salade.

De porties waren behoorlijk riant, maar we slaagden er toch min of meer in alles achter de kiezen te krijgen. De afrekening landde op de verdacht ronde prijs van 40 euro, maar hey, voor drie personen (drank inbegrepen) is dat echt een koopje. Om ons lunchuitstapje helemaal af te maken, kregen we op de terugweg naar het kantoor nog een gratis magnum met oreo’s aangeboden. Een zalig zoete afsluiter.

IMG_3949

IMG_3952