Turijn – 26 oktober 2019

Om optimaal gebruik te maken van onze tijd in Turijn staat de wekker om 8u. Helaas hebben we de wekker niet nodig om wakker te worden: het lawaai van de ochtendmarkt die zich vlak onder ons raam bevindt, haalt ons wat vroeger uit onze slaap. We laten het niet aan ons hart komen, want wanneer we ons raam open doen, zien we een stralend zonnetje en een prachtig blauwe lucht. Exact wat ik besteld had voor mijn verjaardag!

IMG_6557

IMG_6561

IMG_6563

De B&B is prachtig, maar het ontbijt valt iet of wat tegen: geen vers brood te bespeuren, alleen crackers en beschuiten. En als beleg hebben we de keuze tussen confituur, babybels en zo’n driehoekjes smeerkaas. Gelukkig is er heerlijke chocolade cake om het ontbijt mee af te sluiten. De ontbijttafel is gedekt voor nog twee andere koppels, maar aangezien wij de eersten zijn, hebben we het lekker rustig.

We treuzelen niet al te lang aan het ontbijt en maken dat we snel buiten zijn om te genieten van deze heerlijk warme herfstdag. We wandelen op het gemak naar het startpunt van onze eerste activiteit van de dag. Het zal jullie ongetwijfeld niet verbazen dat deze activiteit een food tour is. 😉 Voor het standbeeld van Giovanni Battista Bottero in de Giardino Bottero treffen we de gids van I Eat Food tours. Tot onze grote verbazing blijkt onze gids Abram een Nederlander te zijn. Toegegeven dat hadden we niet echt verwacht… We maken kort kennis en hij vertelt ons dat het de liefde is (wat anders) die hem naar Turijn gebracht heeft. Hij leerde zijn Italiaanse vrouw kennen via Instagram toen hij nog als kok werkte in Nederland. A modern love story!

Na een paar minuten duiken de twee andere deelnemers aan de food tour op: een van oorsprong Australisch gay koppel dat ondertussen in Londen woont. De meerderheid van de personen in ons groepje zijn erin geslaagd succesvol te emigreren. Het lijkt wel alsof het universum samenspant om mij andermaal met mijn neus op mijn mislukking te drukken. Maar goed, het is mijn verjaardag, de zon schijnt, we gaan een fijne culinaire ervaring tegemoet, dus parkeer ik mijn zielige gedachten voor een ander moment.

We starten de food tour met koffie bij Caffetteria da Mario. Tot grote ontzetting van elke Italiaan ooit, drink ik geen koffie. Na verschillende keren geïnformeerd te hebben of ik écht geen koffie lust, geeft de vriendelijke uitbater Mario het op en biedt hij mij een selectie theezakjes aan om uit te kiezen. Bij de koffie (en thee) krijgen we de typische Piëmontese specialiteit gianduja (hét souvenir bij uitstek voor het thuisfront) en een koekje met merengue aangeboden.

IMG_6571

IMG_6572

IMG_5714

IMG_5716

Onze volgende halte is de Mercato di Porta Pallazzo, de grootste openluchtmarkt van Europa op het Piazza della Repubblica. Het is er razend druk en het kost ons enige moeite om tussen de kraampjes en de kopers te laveren. We kopen hier echter niks en lopen verder naar het in 1916 overdekte gedeelte van deze markt, waar vooral vis en vlees verkocht worden. Echt, we kijken onze ogen uit. Zoveel heerlijks dat hier aan de man en vrouw gebracht wordt! We stoppen bij een kraampje waar we een stevige schotel met heerlijke charcuterie en kaas uit de regio Piemonte krijgen voorgeschoteld. Uiteraard hoort door een glaasje prosecco bij. We toasten op mijn verjaardag én op de verjaardag van onze gids de week voordien. Onze gids Abram heeft blijkbaar over het hoofd gezien dat de twee Australiërs bij hun boeking aangegeven hadden dat ze pescotariërs waren. Geen erg, meer charcuterie voor ons. 😉

IMG_5718

IMG_6583

IMG_6586

IMG_6587

IMG_6593

IMG_6599

IMG_6600

Na ons bezoek aan de oude overdekte markt, steken we de straat over naar de Mercato Centrale, een moderne en hip ingerichte food court die de ganse dag open is tot ‘s avonds laat. Een paradijs voor foodies, ik kan het niet anders omschrijven. Alle kraampjes zijn gespecialiseerd in een paar, zeer redelijk geprijsde gerechten. Je koopt een gerecht en zet je ergens aan een willekeurig tafeltje in de grote hal. Ondertussen komen de obers rond om je van drank te voorzien. Als ik in Turijn woonde, zou je me hier bijna dagelijks vinden. 😉 Pluspunten voor de blootgelegde restanten van een historische ijskelder.

IMG_6603

IMG_6604

IMG_6606

IMG_6610

Ons gezelschap zet zich aan de toog bij Savini Tartufi. De naam zegt het: hier moet je zijn voor truffelspecialiteiten. We krijgen een bordje voorgeschoteld met allerlei heerlijkheden. Om duimen en vingers af te likken zo lekker. Een eerste culinair hoogtepunt van deze tour.

IMG_5727

IMG_5729

 

IMG_5725

Om ons eten wat te laten zakken, wandelen we een tijdje door de mooie straten met statige huizen van Turijn, ondertussen gezellig babbelend over onze culinaire reiservaringen met de gids en de twee Australiërs. Eén van de Australiërs heeft trouwens Italiaanse roots en is zelf een niet onverdienstelijk kok. Zo’n tour is altijd een goede gelegenheid om mensen met gelijkaardige interesses te ontmoeten. Mijn eerste indruk van Turijn (geholpen door dat stralend herfstzonnetje natuurlijk) is bijzonder positief. Turijn is een aangename en vriendelijke stad, vol leven, maar niet te druk of te toeristisch en uiteraard een ideale bestemming voor wie Piëmontese specialiteiten wil proeven. Turijn mag wat mij betreft in hetzelfde rijtje als Lyon gaan staan: van voor mij aanvankelijk onbekende Europese bestemmingen die een onverwachte voltreffer blijken.

IMG_6614

IMG_6617

IMG_6620

IMG_6623

IMG_6628

IMG_6635

IMG_6637

IMG_6638

IMG_6641

IMG_6643

IMG_6646

De volgende halte van de food tour is de lokale ristrogastronomia Bue del Piemonte. Ik moet ootmoedig bekennen dat ik tot vandaag nog nooit van het concept ristrograstronomia gehoord had. Een ristrograstronomia is een winkel waar je levensmiddelen kan kopen (vlees, charcuterie, kazen, groenten, wijnen,…) maar tegelijkertijd ook kan genieten van een simpele lunch of avondmaal. Onze gids Abram vertelt dat de ristrogastronomias langzamerhand aan het verdwijnen zijn. De winkels hebben het moeilijk om te concurreren met de (super-)markten, omdat hun prijzen nu eenmaal hoger liggen.

IMG_6648

IMG_6649

IMG_6652

IMG_6653

IMG_6658

IMG_6660

Wij mogen er, omgeven door rekken met talloze wijnflessen, proeven van heerlijke verse pasta, paprika met saus van ansjovis (een bijzonder lekkere combinatie) en semolino dolce. Uiteraard vergezeld van een glaasje wijn. Semolino dolce is een zoete griesmeelbereiding die me echt verrast. Het eerder saaie uitzicht van deze griesmeelcake wordt ruimschoots gecompenseerd door de fantastische smaak. En zo heb ik weer een nieuwe culinaire ervaring opgedaan.

IMG_5733

IMG_5736

IMG_5737

Onze tour sluit af in schoonheid bij Gelateria Mondello. We zijn er echter niet voor de gelato, maar voor een andere Piëmontese specialiteit: de warme chocolade. En jawel, u ziet het goed, er staat geen ‘melk’ achter het woord chocolade, want de hot chocolate in Turijn is gewoonweg vloeibare chocolade, dit in tegenstelling tot de Belgische warme chocomelk die meer melk dan chocolade is. De hot chocolate wordt geserveerd met een toef handgeklopte slagroom, niet van die luchtige slagroom, maar zo’n stevige witte massa die eerder aan chocolademousse doet denken qua textuur. De hot chocolate doet me terugdenken aan onze dagen in Polen, waar we een gelijkaardig drankje geserveerd kregen. Al moet ik toegeven dat de Poolse versie van de hot chocolate nog net iets steviger was.

IMG_5740

Na deze laatste smaaksensatie nemen we afscheid van Abram en de twee Australiërs. De namiddag is al goed gevorderd en we hebben niet echt veel concrete plannen voor de rest van de dag. We kuieren door de mooie straten en genieten van het goudkleurige zonlicht op de gevels. In tegenstelling tot ons vorig bezoekje aan Piemonte hebben we nog niet veel wijnen geproefd. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. Dankzij de wonderen der technologie vinden we in een zijstraat van de grote winkelwandelstraat een toffe wijnbar: Enoteca Casa del Barolo. Sinds onze vorige trip zijn mijn vriend en ik helemaal verknocht aan de Barolo wijnen, dus met zo’n naam kan er niet veel mis gaan. We hebben de bar ongeveer voor ons alleen, maar dat deert niet: de wijn is werkelijk uitstekend en we krijgen een mooi groot glas geserveerd. De wijn smaakt ons zo goed dat we niet anders kunnen dan een tweede glas bestellen. Het is mijn verjaardag, dus dat mag!

IMG_5744

IMG_6662

IMG_6670

IMG_6671

IMG_6674

IMG_6681

Het is nog veel te vroeg voor het avondeten, dus wandelen we naar de meest bekende bezienswaardigheid van Turijn: Mole Antonelliana. Dit hoge gebouw was oorspronkelijk bedoeld als een synagoge, maar door conflicten met architect Alessandro Antonelli, die, toegegeven, een beetje leed aan grootheidswaan, trok de joodse gemeenschap zich terug uit het project en was het uiteindelijk aan de stad Turijn om de bouw van het grootste bakstenen gebouw ter wereld af te ronden.

IMG_6682

IMG_6683

We hebben de intentie om de lift naar het uitkijkplatform te nemen, maar we zien een lange, lange rij wachtende mensen. Aangezien ik een hekel heb aan aanschuiven, proberen we online tickets te kopen. Het is immers mogelijk om tickets te reserveren voor een specifiek moment van de dag. Voor vandaag zijn er echter bijna geen tickets meer beschikbaar en het lukt ons niet om tickets voor morgen te kopen, want we hebben geen digipass op zak. Het is ook niet mogelijk om ter plekke kaartjes de kopen voor de dag nadien. Dus druipen we onverrichter zake af en keren we terug naar ons hotel (mijn vriend zijn digipass steekt in zijn valies) om tickets te reserveren voor zondag.

De foodtour en de daaropvolgende glazen wijn hebben ervoor gezorgd dat we nog niet veel honger hebben. We maken een mooie nachtelijke wandeling langs de Po en genieten van de rust langs het water. Om te vermijden dat we ‘s nachts honger zouden krijgen, besluiten we toch iets kleins te gaan eten. We belanden op goed geluk aan de toog van Enoteca Parola. Het wijnaanbod ziet er goed uit en de sfeer is die van een gezellige familiezaak. Het personeel is erg vriendelijk. Ik bestel mij een vitello tonnato classico en mijn vriend gaat voor de pasta al barolo, vergezeld van, uiteraard, een glaasje barolo. Ik ben matig enthousiast over de vitello tonnato, maar de pasta van mijn vriend is echt bijzonder.

IMG_6687

IMG_6701

IMG_5759

IMG_5760

Om mijn verjaardag in schoonheid te eindigen wil ik graag nog een gelato van (zogezegd) de beste ijsjeszaak van Turijn: Gelateria La Romana. Ik ben duidelijk niet de enige persoon met dit idee, want het is er letterlijk op de koppen lopen. Het duurt even voor we door hebben dat je eerst het aantal bollen afrekent aan de kassa en dan met je ticket op goed geluk moet aanschuiven in één van de vier (of vijf of zes) rijen om een gelato te bemachtigen. Ons geduld wordt even op de proef gesteld, maar uiteindelijk sta ik met een heerlijk potje gelato in mijn hand.

IMG_5768

We wandelen op ons gemak terug naar het hotel en kruipen stipt om middernacht in ons bed, na een zeer geslaagde dag in Turijn.

Brussel – Bergamo – Turijn – 25 oktober 2019

Na een hoop lastige vergadering deze week, deed het deugd om vrijdagvoormiddag de werkweek te kunnen afsluiten met een constructieve vergadering. Het bestaat dus, vergaderingen waar iedereen zich achter hetzelfde doel schaart en die niet in ruzie eindigen.

Normaal vertrek ik altijd rechtstreeks van mijn werk in Brussel naar de luchthaven, maar ik zag deze ochtend wat op tegen het gesleur tijdens het spitsuur met én mijn werklaptop én mijn valies én mijn fototoestelrugzak. Aangezien mijn vlucht pas om 15.45u vertrok, had ik genoeg marge om nog even over Leuven te gaan om daar mijn bagage op te pikken.

Ik kocht mezelf een stukje chocolade (die witte chocolade met matcha van de Exki is gewoon geweldig) en werd daarvoor meteen afgestraft: ik beet mijn voorlopige kroon in stukken op het nochtans zachte stukje chocolade. Dat was meteen de tweede keer dat ik een voorlopige kroon kapot bijt. En de kroon die ik zonet kapot gebeten had, moestook al een keer teruggeplaatst worden. Ik snak echt naar het einde van heel deze saga.

Enfin ja, verder verliep alles vlotjes op de luchthaven. Mijn vlucht naar Turijn vertrok mooi op tijd en ik genoot van het prachtige zicht op de Alpen tijdens de zonnige vlucht. Al viel het me wel op dat we verdacht lang boven de Alpen bleven rondcirkelen. En jawel, na een eerste redelijk onduidelijke boodschap over waarom we moesten rondjes vliegen boven de Alpen, kwam de boodschap dat we niet konden landen op de luchthaven van Turijn wegens vogels op de landingsbaan. Euh, ok? En we konden ook niet langer blijven rondcirkelen want onze brandstof dreigde op te geraken. Er restte de piloten geen andere optie dan uit te wijken naar de luchthaven van Bergamo om daar bij te tanken.

IMG_5698

IMG_5700

Mja, niet veel aan te doen natuurlijk, ik val ook liever niet met een vliegtuig zonder brandstof uit de lucht. Op naar Bergamo dan maar. Op het moment dat de piloot meedeelde dat onze vlucht zou afgeleid worden naar Bergamo voelde je een collectieve zucht door het vliegtuig gaan. Iedereen zag zijn plannen natuurlijk in het water vallen.

Om 18u landden we op de luchthaven van Bergamo (terwijl we eigenlijk al om 17.25u in Turijn hadden moeten zijn), waar ons vliegtuig al bij al snel van nieuwe brandstof voorzien werd. Na amper een uurtje wachten op de tarmac van Bergamo konden we opnieuw vertrekken. Tijdens het wachten whatsappte ik wat met mijn vriend die ondertussen op een Flixbus vanuit Genève onderweg was naar Turijn. Ondertussen rolde er via whatsapp ook slecht nieuws binnen over één van de grote projecten van mijn team. Niet geheel onverwacht was er een serieuze externe hindernis opgedoken die voor ons heel wat vertraging zou betekenen. Geen goed nieuws om een lang weekend mee te beginnen, maar ‘t was niet dat ik er veel aan kon doen, daar op de tarmac van Bergamo.

IMG_5704

Eens vertrokken in Bergamo waren we na 40 minuten vliegen om 19.40u in Turijn, meer dan twee uur later dan gepland. Mijn vriend was intussen al in Chamonix. Ik belde meteen naar onze B&B in Turijn, want het aankomstuur dat ik had opgegeven was ondertussen rijkelijk overschreden. Ik legde de situatie uit aan de begripvolle eigenaar van de B&B, die er wel op aandrong om zo snel mogelijk naar de B&B te komen, want hij was op mij aan het wachten (hij woonde zelf op een andere locatie).

Ik was eerst van plan geweest om een airport shuttle te nemen, maar aangezien die er dubbel zo lang over zou doen dan een taxi, besloot ik het me niet moeilijk te maken en mezelf en mijn bagage in een taxi naar mijn bestemming te laten voeren. Ik was per slot van rekening al lang genoeg onderweg. Een half uur later stond ik voor een grote houten dubbele deur die naar B&B Madama Cristina leidde. De eigenaar opende de deur vanop afstand en ik wist meteen dat ik op een bijzondere plek stond: een prachtig historisch pand met een ouderwetse open metalen liftkoker en een mooie statige trap.

De eigenaar van de B&B heette me vriendelijk welkom en gaf me een korte rondleiding doorheen de prachtige accommodatie. De kamer waar mijn vriend en ik drie nachten zouden logeren had prachtige hoge plafonds met de restanten van muurschilderingen en mooie, authentieke meubels. In de statige ruimte was een zeer moderne badkamer geplaatst die van alle comfort was voorzien. Ik was meteen verliefd op deze prachtige B&B.

IMG_6534

IMG_6537

IMG_6538

IMG_6542

IMG_6544

IMG_6549

IMG_6555

Mijn maag rammelde ondertussen flink. Ik raadpleegde snel tripadvisor op zoek naar iets om snel en goedkoop te eten. En dat vond ik een paar huizen verder dan onze B&B bij Monegato – Primi secondi a nessuno – Madama Cristina. Een lange naam voor een simpele, kleurrijke plek waar je voor vijf euro een heerlijke verse pasta kreeg voorgeschoteld. Geen haute cuisine, maar degelijk eten dat de maag vulde. Meer moet dat soms echt niet zijn. De spaghetti carbonara was misschien iets te zwaar om zo laat op de avond nog te eten (het was ondertussen al half tien ‘s avonds), maar het smaakte. En voor 2,90 euro voor een flesje prosecco van 20 cl kan een mens trouwens ook niet sukkelen.

IMG_5707

IMG_5709

IMG_5710

Iets vóór half twaalf stond mijn vriend voor de deur van de B&B en konden we in bed kruipen, uitkijkend naar onze eerste volledige dag in Turijn.

Filosoferen met whisky

Gisteren had ik nog eens een gast over de vloer van mijn appartement. Dat was lang geleden! Mijn oud-studiegenootje was begin deze week teruggekeerd uit Australië (waar zijn vriendin woont) en had van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich op de luchthaven een nieuwe fles The Glenlivet whisky te kopen. Toen hij voorstelde om die samen te proeven, zei ik natuurlijk meteen ja.

Omdat het altijd verstandig is om een bodem te leggen alvorens in de alcohol te vliegen, had ik afhaal-Thai besteld (serieus, ik denk dat ik in mijn eentje de omzet van Deliveroo op peil houd). Ik had allerlei hapjes voorzien, maar uiteindelijk beperkten we ons tot de heerlijke pralines van Bittersweet. Een perfecte combinatie: whisky en chocolade. We discussieerden even over de volgorde waarin de whisky te consumeren en landden uiteindelijk op onderstaande volgorde, waarmee we achteraf gezien, zeer tevreden waren.

IMG_6258[1]

 

IMG_6260[1]

 

De gespreksonderwerpen waren te talrijk om hier op te noemen, maar laat het ons erop houden dat we pas afscheid van elkaar namen rond een uur of drie. Oeps, time flies when you’re trying to dissect the meaning of life and everything. Boeiende avond, lekkere whisky!

A blonde date at Convento Winebistro

Gisteren had ik een date met een oud-collega van mij. Alhoewel ze nooit in mijn team gewerkt heeft, zat ik in een ver verleden wel in de jury die haar sollicitatiegesprekken heeft afgenomen. Bijgevolg ben ik nog altijd een beetje fier op het feit dat ik dat talent in de knop meteen herkend heb. Ondertussen heeft mijn oud-collega haar vleugels uitgeslagen en heeft ze onze organisatie verlaten voor een zeer boeiende en uitdagende job die haar volgens mij op het lijf geschreven is.

Doordat we niet meer voor dezelfde werkgever werken, zien we elkaar helaas niet meer zo vaak. Reden te meer om nog eens onder ons tweetjes af te spreken om bij te praten. Na een eerdere mislukte poging, slaagde ik erin een reservatie bij Wijnbistro Convento te versieren. Ik ken Convento uiteraard van de heerlijke wijnen, maar ik was benieuwd wat ze daar culinair tegenover zouden zetten. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Het eten was echt zalig lekker, in een mooi en gezellig ingericht restaurant dat een beetje de sfeer van een chic herenhuis uitstraalt. Maar dé ster van de avond was toch sommelier Tom De Praetere, een jonge gast die elk flesje wijn met zoveel enthousiasme en kennis van zaken kwam voorstellen dat ik al op voorhand verkocht was. Wat ik ook erg apprecieerde: de keuze voor vrij onbekende druivensoorten. Altijd leuk om je wijnkennis wat te kunnen uitbreiden.

Ik laat jullie meegenieten:

Appetizer:
IMG_6228

 

Carpaccio van coquille, aardpeer, aalbes:
IMG_6230

 

Geroosterde bloemkool, spruit, kikkererwt, Shropshire, vadouvan, pinda:
IMG_6240

 

Gepofte vijg, pistachenoot, hangop, honingraat:
IMG_6246

Blondes do have more fun!

Mini-Europa en het Atomium

Ter ere van wapenstilstand bracht ik samen met acrogym legendes E en L en hun ouders een bezoekje aan Mini-Europa en het Atomium. Altijd leuk zo’n weekend dat uit drie dagen bestaat. (En ja, ik ben elke dag weer blij dat ik leef in een land waar geen oorlog is. Dus ik apprecieer het zeker dat er een dag is speciaal gewijd aan het herdenken van slachtoffers van oorlogen).

Het is een beetje beschamend om te moeten toegeven dat dit voor mij de eerste keer was dat ik Mini-Europa bezocht. Ondanks het feit dat de bewegende onderdelen van het park duidelijk uit een ander tijdstip stemmen, kon ik best wel genieten van onze voormiddag tussen bekende (en minder bekende) Europese gebouwen. Leuk om een mini-reisje te maken langs bestemmingen die ik in het verleden bezocht heb. De halloweendecoratie daarentegen had voor mij écht niet gehoeven (vooral het spinnenweb aan de Eifeltoren was verschrikkelijk lelijk, de drijvende mini-skeletten bij de P&O ferry vond ik dan weer hilarisch). En hoewel het park ietwat gedateerd overkomt, heb ik alvast veel inspiratie opgedaan voor toekomstige reizen in Europa. Wel jammer dat de zon, die zondag zo overvloedig scheen, ons deze maandag in de steek liet.

IMG_6063

IMG_6065

IMG_6067

IMG_6072

IMG_6077

IMG_6086

IMG_6087

IMG_6088

IMG_6089

IMG_6094

IMG_6095

IMG_6096

IMG_6103

IMG_6110

IMG_6112

IMG_6114

IMG_6117

IMG_6119

IMG_6125

IMG_6130

IMG_6135

IMG_6137

IMG_6139

IMG_6145

IMG_6152

IMG_6154

IMG_6157

IMG_6162

IMG_6166

IMG_6168

Na de wandeling langs memorabele Europese gebouwen (en laten we de vuurspuwende Vesuvius vooral niet vergeten) sloten we ons bezoek aan Mini-Europa af in het Spirit of Europe paviljoen, een ongetwijfeld goed bedoelde poging om het Europese project op een bevattelijke manier over te brengen. Helaas, het blijft bij goede bedoelingen. Hoewel het paviljoen pas op 7 mei 2019 (!) geopend werd, straalt het vooral saaie grijsheid uit. Niet bepaald het beeld van een dynamisch en divers Europa dat de makers van deze opstelling ongetwijfeld voor ogen hadden. Echt een gemiste kans. Gelukkig was er op het einde nog een quiz die voor wat vertier zorgde.

‘s Middags lunchten we in de triestige cafetaria van Mini-Europa. Het personeel zag eruit alsof ze er allemaal dik tegen hun goesting werkten en het enige wat op het menu stond was fast food. Maar goed, het was goedkoop en de spaghetti all’arrabiata vulde de maag.

IMG_6170

Na de lunch bezochten we het atomium. We waren duidelijk niet de enigen die een bezoekje aan het atomium op Wapenstilstand wel zagen zitten, want het was er bijzonder druk. Daarom beslisten we om eerst de tentoonstelling in de andere bollen te bezoeken en vervolgens ons bezoek af te sluiten in de hoogste bol, in de hoop dat de rij wachtenden tegen dan wat korter zou zijn.

Ik moet bekennen dat ik een soft spot heb voor het atomium. Ik vind de constructie zelf prachtig en ik hou van de nostalgische sfeer van de wereldtentoonstelling die er hangt. Ik ben blij dat de federale regering, de stad Brussel en de vzw Atomium erin geslaagd zijn 26 miljoen euro bij mekaar te krijgen om dit Belgische monument in zijn vroegere glorie te herstellen. Ook het atomium ontsnapte niet aan het feit dat het een Bruegeljaar is. De tentoonstelling ‘Bruegel, a poetic experience’ wilde tonen hoe baanbrekend en innovatief het werk van Bruegel vroeger was. Eerlijk, daar slaagde ze volgens mij slechts ten dele in. Volgens mij viel er veel meer uit dit concept te halen, maar goed, misschien had ik gewoon een zeer kritische dag. We hadden trouwens goed gegokt, de wachtrij voor de lift naar de bovenste bol was inderdaad korter dan voordien en we sloten ons bezoek aan het atomium af met een prachtig zicht op Brussel en omgeving. Vooral de mooie herfstkleuren trokken, ondanks het slechte weer, de aandacht.

IMG_6171

IMG_6174

IMG_6182

IMG_6183

IMG_6194

IMG_6197

IMG_6199

IMG_6205

IMG_6206

We hadden samen met ons toegangsticket voor het atomium een gratis ticket gekregen voor het ADAM, het Brussels Design Museum. Niet meteen een museum dat ik hoog op mijn lijst zou plaatsen bij een bezoek aan Brussel, maar hey, het was gratis en het was wel leuk om naar al die gekke vormen te kijken (zoveel plastic!). Design is iets dat duidelijk de stempel van zijn tijd meedraagt: een voorwerp wat twintig jaar geleden als bijzonder vernieuwend overkwam, ziet er nu vooral heel erg gedateerd uit. We beperkten ons bezoek tot een uurtje, want de jongedames moesten ‘s avonds om 6 uur nog naar de acrogymtraining en dat was eigenlijk meer dan genoeg tijd om in dit museum door te brengen.

IMG_6207

IMG_6209

IMG_6210

IMG_6211

Onze vrienden waren zo vriendelijk om mij een lift aan te bieden naar het atomium en terug, want op een feestdag is het niet makkelijk om dit stukje Brussel te bereiken. We zouden er ongeveer drie keer zo lang over gedaan hebben om het atomium met het openbaar vervoer te bereiken. Dat moet beter kunnen, openbare vervoersmaatschappijen!

Ik sloot de avond af bij onze vrienden in Herent met spelletjes en Thais van Hungry Eye. We hadden via Takeaway.com besteld en het viel me eens te meer op dat de app en de service van deliveroo zoveel beter is: het levertijdstip is bij deliveroo meestal tot op een paar minuten na juist en je kan tenminste volgen waar de koerier zich bevindt. Op een gegeven moment beweerde de app van Takeway.com dat onze bestelling al geleverd was, terwijl wij nog altijd met rommelende magen zaten te wachten en we niet eens wisten of de koerier al dan niet onderweg was. Uiteindelijk werd onze bestelling bijna drie kwartier later geleverd dan de app had aangegeven. Gelukkig smaakte het (honger is de beste saus!).

Girls night out

Spontane dates zijn gans de rage! Want eerlijk, sinds ik besloten heb wat minder zelf het initiatief te nemen om afspraken te maken, ziet mijn agenda er soms verdacht leeg uit. Maar tegelijkertijd is er zo ruimte voor onverwachte afspraken, zoals deze zaterdag. Mijn vriendin liet weten dat haar zoon in Leuven was voor een schaakwedstrijd en of ik zin had om iets te gaan eten met haar en haar dochter. De dochter had me eerder al via facebook messenger gevraagd of ik nog ergens oude batterijen had liggen (met moeite wist ik vier versleten heroplaadbare batterijen bij mekaar te sprokkelen), dus dat was een ideale gelegenheid om deze te overhandigen en samen iets lekkers te eten.

We vonden mekaar bij Sticks ‘n Bowls (na sushi en ramen, zijn de poké bowls de nieuwste culinaire rage) in de Naamsestraat voor een simpele, maar erg lekkere bowl met zwarte rijst en tonijn. Gezond én lekker.

IMG_6037

IMG_6044

IMG_6045

De avond was nog jong, dus daarna verkasten we naar de gezellige zetels van Pentahotel Leuven om nog iets te drinken. De whisky sour die ik er bestelde, was spijtig genoeg de naam niet waardig. De jongedame aan de bar had duidelijk gewoon citroensap en whisky bij mekaar gekapt en daar twee ijsblokjes in gedaan. Er zat zelfs geen suiker in. Het was duidelijk dat de twee meisjes aan de bar hun werk niet de baas konden. Ze moesten én de drukke bar van drank voorzien én tegelijkertijd gasten van het hotel in- en uitchecken. Het meisje verontschuldigde zich zelfs spontaan bij mij, nadat ik bijna tien minuten had moeten wachten voordat ik kon afrekenen aan de bar. De volgende keer bestel ik een glaasje wijn, daar kan minder mee mis gaan.

De dochter van mijn vriendin en ikzelf hadden allebei nog zin in een ijsje. ‘t Galetje was bezig aan de laatste dagen voor de traditionele winterstop, dus kochten wij er nog snel een ijsje. Mijn vriendin vond het te koud om in open lucht een ijsje te eten, maar hey, dat hield ons niet tegen!

Omdat mijn eerste cocktail van de avond nogal was tegen gevallen, besloten we een tweede poging te wagen bij bar Nine. Helaas, het zat me deze zaterdag niet mee op cocktailvlak: bar Nine was gesloten wegens technische problemen. Dan maar naar Café Metropole, niet meteen de hipste plek van Leuven, maar wel een rustige plek om iets te drinken en te babbelen. Kan de dochter van mijn vriendin zeggen dat ze al op stap geweest is op de Oude Markt. 😉

yab is een speciaal geval

En daar kom ik nu pas achter! Na al die jaren orthodontie en tandartsbezoeken, wist de tandarts mij vandaag te zeggen dat ik een speciale beet heb. En daardoor was de prachtig glimmende, gloednieuwe kroon te hoog (bizar, want ze hebben een afdruk van gans mijn bovenkaak genomen, waardoor het labo toch perfect kon zien hoe hoog mijn andere achterste kies is, hét vergelijkingspunt bij uitstek, zou ik zo zeggen). Gevolg: de tandarts heeft stukje bij beetje de kroon moeten bijvijlen en daarna opnieuw polijsten, want door al dat vijlen was de glans eraf. Niet dat iemand daar ook maar iets van zal zien, want die kroon bevindt zich helemaal achteraan in mijn mond, maar hey, die kroon kost genoeg, glimmen zal hij!

Dus ja, blijkt dat ik een afwijkend articulatiepatroon heb: ik heb een omgekeerde beet of curve met distaal geleiding (achteraan op de kiezen). Ik heb speciaal aan de tandarts gevraagd om het op een papiertje te schrijven, want anders zou ik het zelf nooit onthouden hebben. Blijkbaar was dat ook de reden dat er bij mij zoveel voorlopige kronen gesneuveld zijn. En zo leert en mens altijd iets nieuws over zichzelf.

Veganistische lunch bij Liu Lin

Een tijdje geleden stelde een oud-collega voor om samen een nieuw Brussels restaurant te bezoeken, waarover hij een goede review had gelezen. Jullie weten dat ik zelden een nieuwe culinaire ervaring uit de weg ga, dus ik zei meteen ja. Het duurde even voordat we onze goede voornemen in realiteit konden omzetten, want een eerste afspraak moest ik helaas verzetten om wille van één of andere werkgerelateerde crisis die ertussen kwam, maar uitstel is geen afstel en vandaag was het eindelijk zover.

Liu Lin is een Aziatisch, veganistisch restaurant, een combinatie die meteen mijn interesse wegdroeg. Het is geen geheim dat ik een dikke boon heb voor de Aziatische keuken en eigenlijk, feitelijk, denk ik dat veganistisch eten de enige écht morele en ecologische keuze is. Maar, ik ben een slecht mens, want ik kan geen afscheid nemen van sushi, kaas en wildgerechten. I know, ik heb geen karakter. Dus voorlopig probeer ik gewoon enkele dagen in de week vegetarisch te eten.

Liu Lin bleek alvast een fantastische ontdekking. De Chinese noedelsoep met traditionele kruiden was heel erg smakelijk en de crispy wontons die we als voorgerecht aten, waren geweldig. Enige punt van kritiek: de bouillon van de noedelsoep was niet warm genoeg. Ik heb mijn noedelsoepen graag heet, want, zoals het hoort, eet ik eerst de noedels en dan drink ik pas de bouillon. Klein verbeterpuntje. Voor de rest: dikke fan van dit etablissement.

IMG_6029

IMG_6032

IMG_6033