Roscoff – 1 augustus 2020

Het eerste wat ik lees na het wakker worden deze eerste dag van de maand augustus is de coronaberichtgeving uit België. De cijfers blijven stijgen, dus dat is weinig hoopgevend. Het ziet ernaar uit dat die tweede golf zich vroeger voordoet dan verwacht. Al ben ik nog steeds erg blij dat mijn vriend en ik erin geslaagd zijn op vakantie te vertrekken deze zomer. Niet meteen de bestemming die we oorspronkelijk voor ogen hadden, maar ik moet toegeven dat Bretagne echt de moeite is.

In ons hotel Chez Janie nemen ze de coronamaatregelen trouwens heel serieus. De kamers worden niet schoongemaakt als je er minder dan drie nachten verblijft en je moet zelf aangeven aan de receptie of je propere handdoeken of toiletpapier nodig hebt. Bij het ontbijtbuffet zijn alle etenswaren afgeschermd en moet je aanwijzen wat je wil. Een vriendelijke dame legt vervolgens alles op jouw bord.

Mijn maag en darmen lijken vandaag aan de beterhand, maar aangezien ik nog steeds geen hongergevoel heb, besluit ik het bij een infusie te houden en verder niets te eten. Mijn vriend en ik maken een wandeling door het lieflijke Roscoff. Vooral de mooie kerk met de prachtige klokkentoren en de vele verwijzingen naar de zee spreekt me aan. Via een smal steegje komen we terecht aan de waterkant. Het is eb en het water is meters ver terug getrokken. Echt indrukwekkend om te zien. We lopen opnieuw over de pier, maar de koude wind maakt dat we snel rechtsomkeert maken. Gelukkig zien we tussen de grijze wolken hier en daar een streepje blauw. Hopelijk slaagt de zon er deze namiddag in het wolkendek te doorbreken.

IMG_7939

IMG_7941

IMG_7942

IMG_7944

IMG_7949

IMG_7951

IMG_7955

IMG_7959

IMG_7963

IMG_7965

IMG_7967

IMG_7968

IMG_7970

IMG_7971

IMG_7980

IMG_7982

IMG_7983

IMG_7986

IMG_7989

‘s Middags waag ik mij aan een Bretoense pannenkoek met caramel en appeltjes. Ik heb nog steeds geen hongergevoel, maar deze suikeroverdaad smaakt me echt. Dat is alvast een goed teken!

IMG_1943

De zon is ondertussen, zoals gehoopt, weer volop van de partij. We hebben de smaak van het wandelen te pakken en maken vanuit Roscoff een lange wandeling langs een prachtige baai. Ik maak wat foto’s van een zilverreiger die zo vriendelijk is net een visje te vangen wanneer ik afdruk. We genieten van de mooie stranden en het spel van eb en vloed.

IMG_7991

IMG_7994

IMG_7998

IMG_8003

IMG_8004

IMG_8014

IMG_8015

IMG_8030

IMG_8032

IMG_8051

IMG_8078

IMG_8080

IMG_8081

De namiddag sluiten we af in Le Jardin Exotique et Botanique de Roscoff, een prachtige botanische tuin met een schitterend uitzicht op de zee. Dikke aanrader voor plantenliefhebbers.

IMG_8089

IMG_8091

IMG_8092

IMG_8094

IMG_8095

IMG_8097

IMG_8098

IMG_8100

IMG_8104

IMG_8106

IMG_8109

IMG_8112

IMG_8116

IMG_8118

IMG_8120

IMG_8125

IMG_8126

IMG_8127

We komen ook langs een groot veld vol ajuinen. Wisten jullie dat roze ajuinen de specialiteit zijn van Roscoff? Je kan in elke souvenirwinkel bussels uien kopen. Beetje bizar, toch wel.

IMG_8087

IMG_1964

Mijn pannenkoek lijkt goed verteerd te zijn, dus boeken we voor het avondmaal een tafeltje voor twee in de Bistrot de la Mer, een restaurant dat er vanaf de buitenkant niet al te geweldig uit ziet, maar een erg gezellig interieur heeft mét een grote bak vol levende kreeften. Ik geniet van een voorgerechtje met Sint-Jacobsvruchten en zeewier en witte koolvis (lieu jaune) als hoofdgerecht. Ik durf het zelfs aan om twee bolletjes sorbet als dessert te eten. Mijn vriend bestelt een calvados om de maaltijd af te sluiten, maar moet zijn verzoek maar liefst drie keer herhalen voordat de sympathieke jongedame die ons bedient door heeft waarover hij het heeft. De heer die alleen zit te dineren aan het dichtstbijzijnde tafeltje haalt zijn schouders op, hij had het duidelijk wel begrepen.

IMG_1966

IMG_1972

IMG_1978

IMG_1980

Fijne dag!

In quarantaine

Deze namiddag minder goed nieuws gekregen. Eén van de collega’s met wie ik maandag in vergadering zat, heeft positief getest op COVID-19. Gelukkig heeft hij geen symptomen en gaat het verder prima met hem. Uiteraard belde ik meteen naar mijn dokter van zodra ik het nieuws hoorde, om zo snel mogelijk zelf een test te laten afnemen. Dat kon gelukkig nog vlak voor sluitingsuur.

Terwijl ik ongeduldig zat te wachten tot ik op mijn fiets kon springen om mij als de bliksem naar de terreinen van OHL te begeven, kreeg ik telefoon van een vriendelijke dame verantwoordelijk voor de contact tracing. Ze bezorgde mij alle nodige informatie zodat ik gratis een test kon laten afnemen en deelde mij mee dat ik (en de andere aanwezigen van mijn team die op de vergadering waren) tot maandag 28 september in quarantaine zal moeten. Dat is uiteraard een stevige streep door mijn rekening, want ik had de komende werkweek gepland vier keer naar Brussel te gaan om een aantal vergaderingen fysiek mee te maken, maar goed, iedereen zal het met mijn digitale aanwezigheid moeten stellen. En ook het gepland kennismakingsetentje met de vriendin van mijn vader zal even de koelkast in moeten. Liever dat dan ongewild iemand ziek maken.

Het afnemen van die test viel trouwens heel goed mee. Ik zal niet zeggen dat het aangenaam was, maar ik had mij aan veel erger verwacht. Ik kreeg zelfs complimentjes voor mijn koelbloedigheid van de zeer sympathieke arts die de test afnam.

En nu is het wachten op de uitslag.

Een zondagse wandeling door de Landes van Kortrijk

Onze Kortrijkse zondag goed begonnen met een heerlijk ontbijtje. Pluspuntje voor het perfect gekookte zachte eitje en de warme (!) honing met dille. Tijdens het ontbijt hadden we een gesprek met de uitbater van B&B OYO. Hij wist ons te vertellen dat tot nu toe de B&B’s in Kortrijk het nog redelijk ok deden, maar dat vooral de resultaten voor de hotels desastreus waren, met bezettingsgraden van rond de twintig procent. Hij was blij dat voor hem tot nu toe de schade beperkt was gebleven, maar vreesde voor het najaar. Door de mooie zomer zijn veel Belgen in eigen land op reis geweest en die kozen duidelijk voor kleinere B&B’s en verblijven in het groen. Van zodra het weer slechter wordt, zal dat binnenlands toerisme echter wegvallen en moet zijn B&B het vooral hebben van zakenlui die naar congressen, beurzen een evenementen in Kortrijk Xpo komen. En we weten allemaal dat er dit najaar niet veel georganiseerd zal worden…

IMG_3432

IMG_3434

IMG_3435

Na het ontbijt pakten we onze koffer en lieten we deze achter in de lockers van Kortrijk Station. Aangezien ik mijn vriend een overdosis cultuur wilde besparen, kozen we vandaag voor een wandeling van 11 km door Aalbeke en Rollegem, in de groene rand van Kortrijk. Een fijn ritje van de blue-bike bracht ons naar het startpunt van de wandeling: de Sint-Corneliuskerk in Aalbeke.

IMG_3444

De wandeling bracht ons langs de Hoogmolen, met zijn 300 jaar de oudste molen in West-Vlaanderen, en prachtige rurale landschappen. Mijn vriend en ik kwamen op onze wandeling amper mensen tegen.

IMG_3448

IMG_3449

IMG_3450

IMG_3451

IMG_3452

IMG_3453

IMG_3454

IMG_3455

IMG_3456

We weken een klein beetje van onze route af om een blik te werpen op de mooie Sint-Antonius Abt Kerk in Rollegem.

IMG_3463

IMG_3464

IMG_3466

IMG_3468

En ontdekten nog een paar andere religieuze symbolen in het landschap:

IMG_3472

IMG_3473

IMG_3474

IMG_3475

Het meest bijzondere op onze tocht was echter de site van Houtimport Vandecasteele, een prachtig voorbeeld van een bedrijf dat op een positieve manier zijn stempel op de omgeving drukt. Erg onder de indruk van de prachtige architectuur van de loodsen én van de gigantische boomstammen die nog verwerkt moesten worden.

IMG_3476

IMG_3477

IMG_3478

IMG_3479

IMG_3481

IMG_3482

IMG_3483

IMG_3484

IMG_3485

Terug bij het startpunt van onze wandeling, aten we een late lunch bij de Labberleute. En ja, ik bestelde opnieuw garnaalkroketten. Sue me!

IMG_3486

IMG_3489

De terugweg naar Kortrijk was bergaf, dus we konden goed vaart maken op onze bleu-bikes. We trapten flink door in de hoop om de trein van 15.58u nog te halen. Ik zetten de blue-bikes weg terwijl mijn vriend spurtte naar de lockers. Het zou echt erop of eronder worden. Helaas, het werd eronder. Terwijl ik stond te wachten op het perron op mijn vriend, kreeg ik een bericht dat de lockers niet open gingen. En daarmee vervloog de kans om de trein van 15.58u te halen.

Ik vervoegde mijn vriend bij de lockers, die blijkbaar niet open te krijgen waren, ook niet met de speciale code van de loketbediende. En de technieker kon pas om 10u maandagochtend langs komen op het probleem te fixen. Sorry, maar dat was gewoon niet acceptabel. De koffer bevatten ons beider laptops, mijn bril en lenzenproducten een hoop toiletspullen. De loketbediende bood ons geen enkel alternatief aan. We zagen twee opties:

  • optie één: zondag naar Leuven sporen (godzijdank zat de sleutel van ons appartement in de rugzak die we hadden meegenomen) en maandagochtend heen en weer sporen naar Kortrijk om de koffer op te halen,
  • ofwel optie twee: een bijkomende nacht in Kortrijk verblijven om de dag nadien onze spullen op te halen.

Na wat overleggen bleek dat optie twee (een nacht langer in Kortrijk blijven) geen optie was. We hadden geen reservekleren (en we stonden flink in het zweet na deze wandel- en fietstocht), geen lenzenproducten en natuurlijk had ik net dit weekend mijn maandstonden. Ik zou dan direct naar een apotheker en een winkel moeten gaan om ons van het nodige te voorzien. Bovendien nam mijn vriend maandag deel aan een online cursus die al om 9u startte. Vrij lastig, zonder laptop…

Optie één leek me ook niet echt aanlokkelijk, want dan zou ik maandag een ganse voormiddag verliezen aan het heen en weer sporen. Dus opnieuw de loketbediende wat onder druk gezet. Was er geen mogelijkheid dat de koffer maandagochtend zou nagestuurd worden naar Brussel zodat ik niet de ganse tocht heen en weer zou moeten maken? Neen, dat was onmogelijk: er mochten geen items van klanten meer met de interne post meegestuurd worden. Zelfs niet als deze items opgesloten zaten in de lockers van de NMBS zelf. Echt, klantvriendelijkheid, de NMBS heeft dat duidelijk uit haar woordenboek geschrapt. En ik besef maar al te goed dat de loketbediende daar ook niets aan kon doen, hij kon ons alleen maar de regels meedelen.

Mijn vriend en ik gaven echter niet op en uiteindelijk belde de loketbediende zijn baas, want die had blijkbaar nog een andere manier om die lockers te openen. Serieus! Enfin, we bedankten de loketbediende voor de moeite en besloten even het station te ontvluchten voor een drankje terwijl we wachtten op de aankomst van de baas van de loketbediende. De witte sangria op het terras van oude bekende Souffleur was net wat we nodig hadden om de stress weg te drinken.

IMG_3491

En kijk, toen we terug keerden naar het station was onze koffer bevrijd uit de locker! We ondertekenden snel een bewijs dat we de koffer in ontvangst hadden genomen en namen vervolgens de trein naar Leuven van 17.58u, twee uur later dan gepland. Laten we eerlijk zijn, ik heb met de NMBS al ergere situaties meegemaakt en was al lang blij dat ik maandag geen ganse voormiddag op de trein naar Kortrijk en terug zou moeten zitten.

De Foodbag oogst van de week

Gerangschikt van meest tot minst lekker.

Curry met kalkoen, broccoli en groene linzen (waaraan mijn vriend iets te veel kurkuma heeft toegevoegd, vandaar de ietwat gele kleur:

IMG_3536

IMG_3539

Salade niçoise à la Sana met krielaardappel en gerookte makreel:

IMG_3512

Tegenvaller van de week: de spaghetti met scampi’s, gegrilde tomaat en spinaziepesto. Geef mij maar echte pesto en knolselder moet echt wel mijn minst favoriete groente zijn.

IMG_3547

IMG_3548

En als uitsmijter nog wat avondlijke foto’s van Leuven. Hoog tijd dat we onze wandelfrequentie weer wat opvoeren.

IMG_3540

IMG_3541

IMG_3543

Ceviche op het terras van de Visbar

Gisteren brachten mijn vriend en ik samen met Goofball en haar gezin op anderhalve meter afstand (kinderen zijn een handige buffer) een heerlijke avond door op het terras van de Visbar, een nieuwkomer aan het Leuvense horeca-firmament. De Visbar opende in volle coronacrisis, maar het fijne terras aan de verkeersvrije Tiensestraat en het goeie weer lokten de klanten uit hun kot. Bij mij waren het vooral de smakelijke foto’s op hun instagramaccount die me over de streep trokken.

En het was een heel bijzondere gelegenheid, want Goofball had de succesvolle ingebruikname van een nieuw softwarepakket op haar werk te vieren. Daar hoorde uiteraard een flesje champagne bij! We startten onze avond met schattige viskroketjes (heerlijk!) om vervolgens te genieten van een heerlijke portie ceviche. Goofball’s vrolijke zonen deelden een portie fish and chips, want ja, frietjes!

IMG_3518

IMG_3524

IMG_3525

IMG_3529

IMG_3531

We sloten de avond af met een glaasje witte wijn in het gezellige stadstuintje van Goofball. Zo zalig dat ons nog een mooie nazomer gegund is.

Frank. Again

Gisteren hadden we een spreker te gast op ons teamoverleg die een presentatie kwam geven over zijn thesis. Speciaal voor deze gelegenheid waren er wat meer collega’s dan gewoonlijk naar Brussel afgezakt. We hadden de grootste vergaderzaal van het gebouw gereserveerd om voldoende afstand van mekaar te kunnen houden en een camera voor de collega’s die van thuis uit zouden mee volgen.

Omdat het zo’n mooi weer was, besloten we ‘s middags een terrasje te doen met de aanwezige collega’s. En ja, na de fijne voorgaande ervaringen kwamen we opnieuw bij Frank. terecht. Spijtig genoeg viel de veggie bowl me deze keer tegen. De croutons waren gigantisch en zo krokant dat ik op anderhalve meter afstand van mijn collega’s niet eens kon verstaan wat ze zeiden door het gekraak in mijn hoofd. En ook de groenten zelf vond ik niet zo lekker. Veel te veel ajuin en te weinig smaak. Erg jaloers op de savoury pancakes die op het bord van mijn collega’s lagen!

IMG_3508

IMG_3509

Culinaire hoogstandjes bij Taste and Colours in Kortrijk

Normaal zou ik onze belevenissen op zaterdagavond geïntegreerd hebben in de blogpost over ons bezoek aan het Lijsternest en het Roger Raveelmuseum, maar omdat ik zo genoten heb van de culinaire hoogstandjes bij Taste and Colours, vond ik dat dit restaurantbezoek en de wandeling daarheen een eigen blogpost verdiende.

Kortrijk zelf bezochten we ondertussen al een paar keer, maar het blijft een fijne en aangename stad om in rond te slenteren, zeker nu het er rustiger dan normaal was door de coronacrisis. Al besef ik goed genoeg dat dit voor de middenstand een serieuze tegenvaller is. Wel jammer dat het charmante begijnhof grotendeels was opgebroken.

IMG_3387

IMG_3389

IMG_3390

IMG_3393

IMG_3399

IMG_3400

IMG_3403

IMG_3404

IMG_3408

Op basis van tripadvisor reviews reserveerde ik een tafel bij Taste and Colours en waw, wat een topavond! Taste and Colours is een restaurant waar alles af is: van het sobere interieur met daarin geïntegreerd het indrukwekkende kookeiland waar je live kan volgen hoe Chef Dirkjan Decock je gerechten bereidt, over de bijzonder verfijnde gerechten, de zalig lekkere biodynamische en natuurwijnen tot het stijlvolle logo. Chef Dirkjan Decock heeft oog voor detail, zoveel moge duidelijk zijn. Wat me ook zeer aansprak was de originele manier waarop hij groenten in zijn gerechten verwerkte, zelfs in het dessert! Bijzonder origineel!

Omdat we de avond voordien al meer dan genoeg wijn verzet hadden, hielden we het deze keer bij een aperitief en twee aangepaste wijntjes. Het concept van Taste and Colours laat toe om bij elke gang apart te beslissen of je al dan niet een glaasje wijn wilt drinken. Eigenlijk een beter concept dan een all-in prijs voor aangepaste wijnen, wat er vaak toe leidt dat je te veel drinkt op een avond. Bijzondere vermelding voor de fenomenaal lekkere saké met yuzu bij het dessert.

Maar oordeel gerust zelf:

Het kookeiland waar we vlakbij zaten:
IMG_3410

IMG_3413

Aperitief met appetizers:
IMG_3414

IMG_3418

Gele biet, pruim, koolrabi:
IMG_3420

Rog, knolselder, courgette, eidooier:
IMG_3422

schelvis, aubergine, wortel, girolle:
IMG_3425

lamsbout, cocos tarbais, oogst van de dag:
IMG_3427

Zuring, appel, citroentomaat:
IMG_3428

IMG_3429

Fe-no-me-naal!

Een namiddag met Stijn Streuvels en Roger Raveel

Zaterdagochtend namen mijn vriend om 9.20u de trein naar Kortrijk. Blijkt dat je er in het weekend zowaar een vol uur langer over doet om te sporen naar Kortrijk dan in de week. En dan moesten we in Brugge station nog een sprintje trekken om onze overstap te halen waarvoor we welgeteld vijf minuten hadden. De trein, het blijft toch altijd een avontuur.

Na onze valiezen afgedropt te hebben bij B&B OYO, trokken mijn vriend en ik de stad in voor een snel middagmaal bij Souffleur op het Schouwburgplein, het eerste er aanvaardbaar uitziende restaurant vlakbij het station van Kortrijk. Ik ging voor één van de meest basic gerechten op de kaart: garnaalkroketjes. Maar echt, soms gaat er niets boven heerlijke garnaalkroketjes! Doe daar nog een versgeperst fruitsapje bij en we hebben genoeg energie opgedaan voor een namiddagje cultuur opsnuiven.

IMG_3304

IMG_3309

IMG_3310

In de namiddag stond er een bezoek aan het Lijsternest en het Roger Raveel Museum op het programma. Omdat beide locaties onmogelijk te bereiken zijn met het openbaar vervoer hadden we een Cambio wagen gehuurd. De Cambio standplaats zou zich ergens aan het station van Kortrijk bevinden. Normaal gezien vallen die wagens van Cambio redelijk goed op, dus we hadden niet meteen problemen verwacht. Helaas googlemaps leidde ons niet naar de juiste locatie en uiteindelijk moesten we in het station van Kortrijk gaan informeren waar zich de Cambio standplaats bevond en dat bleek helemaal niet zo vlakbij het station te zijn als we hadden gedacht. We startten onze zorgvuldig geplande namiddag (voor zowel het Lijsternest als het Museum moest ik op voorhand reserveren) dus meteen al met vertraging.

Gelukkig verliep de rest van de namiddag vlekkeloos. Het Lijsternest toont de woning van Stijn Streuvels zoals deze eruit zag toen de schrijver er zelf nog woonde. En heuse reis terug in de tijd.

IMG_3312

IMG_3313

IMG_3314

IMG_3315

IMG_3316

Dé topattractie blijft natuurlijk het fenomenale bureau van Stijn Streuvels met het beroemde uitzicht op de omgeving.

IMG_3317

IMG_3321

IMG_3318

IMG_3319

IMG_3323

IMG_3324

IMG_3325

IMG_3327

Volgende stop: het Roger Raveelmuseum, alwaar mijn vriend en ik een heuse privé-rondleiding kregen. Supersympathiek! De vaste opstelling van de werken in het museum is onlangs veranderd én tot achttien oktober loopt er de zevende biënnale van de schilderkunst met een paar echt fenomenale werken. Allen daarheen, dus!

Een werk van Valérie Mannens speciaal gemaakt voor het Roger Raveelmuseum:

IMG_3328

IMG_3331

Het werk van Narcisse Tordoir sprak mij het meest aan:

IMG_3332

IMG_3333

IMG_3334

Zeer bijzonder werk van Vedran Kopljar, een kunstenaar waarvan we ongetwijfeld nog zullen horen:

IMG_3335

IMG_3336

IMG_3337

Het museum van Stéphane Beel is natuurlijk ook een kunstwerk op zich.

IMG_3340

IMG_3342

En natuurlijk, het kleurrijke werk van Raveel zelf:

IMG_3341

IMG_3343

IMG_3344

IMG_3345

En als uitsmijter, een heel bijzonder muurschildering van Matthieu Ronsse, die bedoeld is als tijdelijk werk en dus over een aantal maanden zal verdwijnen.

IMG_3346

We sloten de namiddag af met een korte wandeling in de groene omgeving van het museum en keerden vervolgens terug naar Kortrijk.

IMG_3353

IMG_3356

IMG_3357

IMG_3359

En als uitsmijter wat fotootjes van onze geweldige B&B OYO:

IMG_3363

IMG_3365

IMG_3366

IMG_3367

IMG_3368

IMG_3369

IMG_3371

IMG_3373

IMG_3384

Culinair genieten bij Wald

Deze prachtige vrijdagavond leende zich bij uitstek voor een fietstocht langs het kanaal Leuven-Mechelen en Wijgmaalbroek naar Rotselaar. Een deel van dit traject hadden we trouwens al eens gedaan in volle lockdownperiode. Laat het ons erop houden dat we geweldig blij zijn dat we tegenwoordig onderweg weer ergens kunnen stoppen voor een hapje en een drankje.

IMG_3241

IMG_3244

IMG_3246

En kijk eens wat een prachtige zonsondergang, mét vliegtuig, we onderweg konden bewonderen!

IMG_3250

Bestemming van deze fietstocht was Resto Wald, een restaurant dat dezelfde naam draagt als de jongste zoon van onze vrienden uit Rotselaar. Dus moesten we daar ooit wel eens gaan eten! En deze vrijdag was de uitverkoren dag.

Ik moet zeggen dat ik resto Wald iet of wat verkeerd ingeschat had. Ik verwachtte een soort chique brasserie, maar wat we op ons bord aantroffen, was regelrechte gastronomie. Indrukwekkend! En dan die aangepaste wijntjes erbij. Heerlijk! Al moest onze vriendin de wijntjes aan zich voorbij laten gaan (en neen, ditmaal was ze niet zwanger), omdat ze sinds een paar weken een zeer streng dieet (geen gluten, geen suikers) volgt. Knap dat ze het karakter had om neen te zeggen tegen die wijntjes, maar het dieet werkt, want ze was al een kilo of zes kwijt en dat motiveert ongetwijfeld. Het restaurant was trouwens zo vriendelijk om al haar gerechten aan te passen zodat ze perfect binnen haar dieet pasten. Zo hoort dat!

Appetizers:
IMG_3263

IMG_3264

IMG_3265

IMG_3267

IMG_3269

Zeebaars – koolrabi – granny smith:
IMG_3272

Kreeft – watermeloen – bisque – rode curry:
IMG_3274

IMG_3276

Belgisch ‘Wit-Blauw’ – parmezaan – 45 minuten ei:
IMG_3278

IMG_3280

Tarbot – cantharellen – lamsoor – zomertruffel:
IMG_3281

IMG_3283

Duroc varken – kool – wortel – vadouvan:
IMG_3284

Chocolade – vijg – karamel – citrus:
IMG_3288

Mignardises:
IMG_3290

Het moge niet verbazen dat na het verorberen van al dat lekkers de nacht gevallen was. Helaas bleek opeens dat noch het voorlicht, noch het achterlicht van mijn fiets meer werkte. Een recent euvel, want toen we terug fietsten van Bierbeek was er nog niks aan de hand. Beetje vervelend, want het eerste stuk van onze terugtocht leidde ons langs een smal en zanderig slingerpaadje tussen de velden. Bij nader inzien hadden we beter langs de grote weg terug gefietst, want ik zag geen steek. Gevolg: mijn voorband kwam in een voor langs het smalle wegeltje terecht en voor dat ik er erg in had, tuimelde ik de akker in. Al een geluk dat zand zacht valt. Buiten mijn vriend waren er geen getuigen van deze gênante val en ik betwijfel of hij zelf in het pikkedonker veel gezien heeft.

Ik krabbelde snel recht, borstelde het zand van me af en we konden weer verder. Mijn vriend was zo vriendelijk om mij zijn afneembaar voorlicht te lenen, zodat ik toch min of meer zag waar ik fietste en zo geraakten we verder zonder problemen thuis.