Lang geleden dat we nog eens één van onze favoriete Foodbag recepten vanonder het stof haalden. Ik moet deemoedig toegeven dat we er in het weekend amper toe komen zelf te koken en op weekdagen eet ik meestal op het werk. Snel én gemakkelijk.
En ja, het gerecht smaakte nog even lekker als ik mij herinnerde. Met dank aan de zondagsopening van Albert Heijn en mijn vriend, chefkok van dienst.
Omdat we zo gecharmeerd waren door onze private dining experience in januari, legden we die avond zelf al meteen een datum vast voor ons volgende bezoek. Uiteraard wisten we dat die oorspronkelijke magie wellicht niet repliceerbaar zou zijn, want hoe vaak heb je een restaurant volledig voor jezelf? Dus ik had mijn verwachtingen al wat bijgesteld.
We startten de avond met het aperitief bij onze goede vrienden op de Vismarkt. Voor de gelegenheid hadden ze een wel heel bijzonder aperitiefhapje voorzien: Mojama, gedroogde en gezouten rode tonijn. Amai, zo lekker!
Na deze geweldige culinaire opwarmer wandelden/fietsten we samen richting Strato. We kregen een fijne tafel voor zes toegewezen, maar mijn aanvoelen zat helemaal juist. Dit bezoek was uiteraard niet vergelijkbaar met ons vorige, wat ik verwachtte, maar ook de gerechten stelden mij iet of wat teleur. Lang niet zo tongstrelend lekker en bijzonder als de vorige keer. Spijtig wel. Gelukkig vloeide de wijn rijkelijk om deze teleurstelling door te spoelen.
Vitello ternera:
Varkenswang Kintoa:
Asperges:
Tira mi su:
Gisteren had ik de eer om de opening bij te wonen van het pas gerenoveerde pand van de AB aan de Steenstraat. Deze nieuwe vleugel bevat twee gloednieuwe ruimtes, AB Salon voor intieme concerten en AB Antenna, een werkplek voor creatief talent. Als klap op de vuurpijl heeft deze nieuwe vleugel ook een schitterend dakterras, dat spijtig genoeg niet publiek toegankelijk zal zijn.
Uiteraard werden eerst de excellenties aan het woord gelaten, maar daarna konden we onze hongerige magen vullen met een heerlijk warm en koud veggiebuffet. Zo lekker dat ik het niet kon laten om nog een tweede portie te gaan halen. Heel fijn ook dat er zoveel collega’s en andere bekenden aanwezig waren op deze feestelijke gelegenheid. Altijd plezant om te kunnen bijpraten onder het genot van een lekker glaasje wijn.
Na deze officiële opening start AB met een testperiode van enkele maanden, waarbij sporadisch activiteiten in de nieuwe vleugel zullen plaatsvinden. Dit met als doel om de mogelijkheden van deze ruimtes te verkennen. Ik ben er alvast zeker van dat deze nieuwe vleugel een mooie aanwinst zal zijn voor jong talent.
Gisteren zakte ik af naar Antwerpen voor de voorstelling ROHTKO van de Pool Łukasz Twarkowski. Ik dropte eerst mijn spullen af bij mijn collega in Berchem die zo vriendelijk was om mij een logeerbed voor de nacht aan te bieden. Daarna fietsten we samen naar De Singel voor één van de meest bijzondere voorstellingen die ik laatste jaren gezien heb. De tikfout in de titel ROHTKO refereert naar één van de grootste schandalen uit de kunstwereld, dat uitkwam toen een nietsvermoedend echtpaar voor meer dan acht miljoen dollar een vervalst schilderij van Mark Rothko kocht, en bleek dat het vermaarde New Yorkse Knoedler al jaren handelde in vervalsingen van Rothko, Jackson Pollock en Robert Motherwell.
De hele voorstelling draait rond de vraag of fake ook echt kan zijn. Brandende actueel dus. De enscenering was ook erg bijzonder: met live camerabeelden, bewegende containers die steeds van plaats veranderden, snoeiharde beats en flashy belichting. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd op het theaterpodium dat mijn hersenen onmogelijk alles konden capteren. De pauze in de VIP-ruimte was dus meer dan welkom om even te bekomen met een glaasje wijn en wat lekkere hapjes.
Russian Warship, go fuck yourself!
Ook fijn: dat ik een kwartier na de voorstelling mij al kon klaarmaken om in bed te kruipen. Met dank aan mijn lieve collega om voor gastvrouw te spelen.
Maart is duidelijk de reünie-met-oud-collega’s-maand aan het worden. En eigenlijk is het ook nog maar een dikke week geleden dat ik iets at bij Beaucoup Fish. Oók met een oud-collega. Gelukkig verandert het menu daar wekelijks en kan je dus altijd iets nieuws proeven.
Aangezien deze collega tot aan zijn pensioen samen met mij in het managementcomité gezeten had, ging het gesprek voornamelijk over het werk. Maar ik zag aan hem dat hij langzaam zijn draai begon te vinden in zijn nieuwe leven als gepensioneerde. Mijn oud-collega is zo iemand die, mocht ons bedrijf hem niet verplicht met pensioen gestuurd hebben, ongetwijfeld tot zijn dood gewerkt zou hebben. Gelukkig lijkt hij nu manieren gevonden te hebben om zijn dagen zinvol te vullen. Blij voor hem!
Huisgemarineerde ansjovis, hummus, pistache:
Zeewolf, archiducsaus, frieten, sla:
Deze namiddag woonden mijn vriend en ik de boekvoorstelling bij van onze vriend Peter Mangel Schots, journalist, docent, dichter en schrijver. Peter vond de inspiratie voor zijn boek ‘Tijd van Dwang‘ bij het oorlogsdagboek van zijn grootvader die als dwangarbeider in Duitsland werkte. Peter las het dagboek van zijn grootvader tijdens de coronacrisis en deelde fragmenten ervan op facebook. Fragmenten die ik toen met veel aandacht gelezen heb.
De opkomst voor de boekvoorstelling was hoog en natuurlijk kochten mijn vriend en ik achteraf twee exemplaren voor onszelf. Gesigneerd door de auteur, uiteraard. En nu maar duimen dat het boek een bestseller wordt!
Op de terugweg van de boekvoorstelling passeerden we langs een nieuwe ijsjeszaak in de Diestsestraat, Ice for All. Uiteraard konden we het niet laten om onszelf te trakteren op een lekker ijsje. Ook handig voor als we nog eens bezoek hebben: je kan het ijs ook in dozen kopen.
Gisteren met mijn vriend afgezakt naar Bozar voor het concert Exiles, gebracht door het Belgian National Orchestra onder leiding van Daniel Bjarnason en soliste Ekaterina Levental (zang en harp). Voor het concert trakteerden we onszelf op een diner bij Victor Bozar Café. En natuurlijk kon ik het niet laten om als dessert de sabayon met Poire Williams, brunoise van peer, vanille-ijs en gebrande amandel te bestellen. Het is niet dat sabayon zo vaak op de dessertkaart staat, he.
Ons toegangsticket voor het concert gaf ons recht op een gratis Brugse Zot of Sportzot die we konden ophalen bij een foodtruck geparkeerd vlak bij de ingang van Bozar. Ik ben zelf niet meteen een bierliefhebber, dus offerde mijn vriend zich op. 😉 Voordat we de concertzaal binnen gingen, maakte ik nog snel een fotootje op de de Kunstberg van de mooie kleuren in de avondlucht.
Het centrale werk van het concert was Exiles, een stuk dat Max Richter schreef in 2021, diep geraakt door de vluchtelingencrisis. Zangeres en harpiste Ekaterina Levental, geboren in Oezbekistan, putte uit haar eigen ervaringen als vluchtelinge om te vertellen hoe het voelt om alles wat vertrouwd is achter te moeten laten en te vertrekken naar een nieuw land waar je letterlijk vanaf nul moet beginnen, op zoek naar een nieuwe identiteit. Samen met het orkest nodigde Ekaterina ons uit voor een muzikale tocht langs vier innerlijke landschappen: verlies, zwerftocht, confrontatie en hoop. Heel pakkend.
Deze avond iets gaan eten samen met een collega die er duidelijk behoefte aan had wat te ventileren over het werk. Ik ken de collega in kwestie al heel lang en was graag bereid een luisterend oor te bieden. Voor de gelegenheid kozen we Brasserie Van de Weyer uit, omdat het daar op een weekavond rustig zitten is en de kwaliteit van het eten altijd goed is.
Rond acht uur rondden we ons gesprek af, want ik had tickets voor de voorstelling The Ethereal Paradox van fABULEUS / Zoë Chungong om 20.30u in het STUK. Ik moest stevig door stappen, maar kwam gelukkig aan vlak voordat de deuren openden.
Zoë Chungong wist me helemaal te betoveren met haar danssolo, waarin ze op zoek ging naar wat het betekent om als vrouw bekeken te worden. De voorstelling viel uiteen in drie verschillende delen, waarin ze een vrouw in drie verschillende tijdperken verbeeldde: van de charleston in de roaring twenties over de hedendaagse hiphopcultuur naar een toekomst die toebehoort aan virtuele schoonheden. Een voorstelling die gaat over schoonheidsidealen, pretty privilege en the male gaze. Zeer onder de indruk van deze getalenteerde jongedame!
Eigenlijk had ik vandaag een thuiswerkdag ingepland om mij te kunnen focussen op het wegwerken van mijn steeds groter wordende werkachterstand, maar voor mijn toffe oud-collega reisde ik graag op de middag over en weer naar Brussel-Noord om samen met nog twee andere collega’s te lunchen bij Beaucoup Fish. Altijd lekker en gezellig daar.
We hadden veel om over bij te praten, dus de tijd vloog voorbij. Omdat het zo lang geleden was dat we nog eens samen geluncht hadden, permitteerde ik het mezelf om wat langer te blijven zitten dan ik oorspronkelijk van plan was. We namen alleszins afscheid met de belofte om elkaar snel weer te zien.
Gravadlax van zalmforel, mosterdvinaigrette, Toscaanse kool:
Koolvis, gekaramelliseerde witloof, grijze garnalen, mousseline:
Gebakken ananas:
