Zürichsee en Rapperswil – 2 juni 2019

Laatste ontbijt in het Platzhirsch hotel. Ik moet zeggen dat ik dat niet zo erg vind. Elke dag de keuze hebben uit drie dezelfde kazen en een hardgekookt ei begint op den duur wat tegen te steken.

We maken onze valiezen en checken uit. Tot onze verbazing is het een heel gedoe om onze valiezen achter te laten in het hotel. Blijkbaar is er geen aparte ruimte waar deze achter gelaten kunnen worden en zetten ze de valiezen gewoon in de ontbijt/restaurant/bar-ruimte. De nogal onvriendelijke mevrouw die ook het ontbijt verzorgde, deelt ons mee dat we de valiezen vóór 16u moeten komen ophalen. Wij hebben een boottochtje op de Zürichsee gepland, dus voor ons is dat te vroeg. We blijven aandringen en uiteindelijk haalt ze haar schouders op. Hmm, ok, laten we hopen dat we deze avond nog valiezen hebben…

We trekken het ons niet aan en wandelen naar het vertrekpunt van de boottochten op de Zürichsee. We willen een uitstapje maken naar de andere kant van het meer: naar Rapperswil en Insel Ufenau. We moeten redelijk wat geduld uitoefenen alvorens we onze tickets voor de boot kunnen bemachtigen. Echt, die rij aan het loket gaat niet vooruit. Het is iets wat ons blijft verbazen: de ongelooflijke traagheid van Zwitsers. In België ben je overal minstens twee keer zo snel bediend.

De zon is ons nog steeds goed gezind en ik kijk uit naar een boottocht van ongeveer twee uur op het mooie meer van Zürich. We weten een goed plekje op het voordek te bemachtigen en zien aan onze rechterkant de plekken voorbij glijden waar we gisteren gewandeld hebben. De boot stopt onderweg een paar keer om mensen op en af te laten stappen, maar wij blijven zitten. Vlak voordat we bij Insel Ufenau aanmeren, beslissen we deze stop toch maar over te slaan. We vermoeden sterk dat we te weinig tijd hebben om dit eilandje te combineren met eindhalte Rapperswil en uiteindelijk willen we liever naar Rapperwil.

IMG_4127

IMG_4130

IMG_4138

IMG_4140

IMG_4147

IMG_4151

IMG_4153

IMG_4157

IMG_4166

IMG_4171

IMG_4173

IMG_4174

Rapperswil is een charmant dorpje met een prachtige burcht, een klooster en pittoreske oude straatjes. Op het moment dat wij er aanmeren, wordt Rapperswil helaas helemaal overspoeld door een iron man race. Ik moet zeggen dat ik er zelf niet het nut van inzie om je lichaam tot zulke extreme inspanningen te dwingen, maar aan de andere kant heb ik wel respect voor de lopers die ons voorbij zoeven. Het is erg warm, geen ideale omstandigheden voor zo’n wedstrijd.

We klimmen meteen naar de burcht op de heuvel. De burcht is helaas vandaag uitzonderlijk gesloten. Waarschijnlijk om wille van de iron man race. Ach ja, geen erg, wij genieten wel van het mooie uitzicht en de vlak bij de burcht gelegen rozentuin. Om de rozentuin te bereiken moeten we en steile trap afdalen. De trap is in gebruik door een kerel met een fiets die zowaar de trap van boven naar beneden helemaal af stuitert met zijn fiets. Ik hou mijn hart vast, maar hij raakt heelhuids beneden zonder op zijn gezicht te gaan. Knap staaltje van stuurmanskunst.

IMG_4186

IMG_4187

IMG_4192

IMG_4194

IMG_4199

IMG_4201

IMG_4206

IMG_4207

IMG_4213

IMG_4215

IMG_4218

IMG_4220

IMG_4231

IMG_4237

IMG_4241

Voor de lunch belanden we op het terras van restaurant Rathaus. Een superfijne ontdekking. Het is ondertussen erg warm geworden en we smeren als een gek zonnecrème om niet te verbranden. Het is prettig toeven onder de parasols van het terras van restaurant Rathaus en ik geniet van de heerlijke risotto met asperges en de lekkere witte wijn.

IMG_3488

Omdat het zo warm is, doen we het rustig aan. We zoeken een plekje waar ze gelato verkopen en lopen door de spoorwegtunnel onder de treinsporen naar de oever van het meer. Aan de oever stikt het van de zonnebadende mensen. Wij hebben echter een andere doel: de langste houten brug van Zwitserland. Helaas hebben we te weinig tijd om de brug helemaal af te lopen, want we mogen onze boot niet missen. Ik vlieg immers vanavond terug naar België en het zou stom zijn mijn vliegtuig te missen.

IMG_3493

IMG_4257

IMG_4260

IMG_4262

IMG_4264

IMG_4266

IMG_4270

Het is jammer dat we maar een paar uur hebben kunnen doorbrengen in Rapperswil, misschien hadden we deze uitstap eerder moeten plannen. Maar ach, dan hebben we nog iets om voor terug te komen, nietwaar? Het is superwarm tijdens de terugtocht op de boot en we zweten wat af. Doet me denken aan onze boottocht naar Yvoire van bijna een jaar geleden.

IMG_4276

IMG_4283

IMG_4286

IMG_4291

Wanneer we opnieuw vaste grond onder de voeten hebben, wandelen we op het gemak terug naar het hotel, waar onze valiezen mooi op ons staan te wachten ondanks het feit dat het later is dan 16u. We hebben nog wat tijd over en drinken iets op het terras van ons hotel. Ik bega de vergissing om een ijsthee te bestellen die één, niet huisgemaakt is en twéé, veel te zoet is. En ook de mint julep van mijn vriend smaakt minder lekker dan degene die ik bij aankomst in Zürich dronk.

Tijd om naar het station te vertrekken om de trein naar de luchthaven te nemen. Ik ben ruimschoots op tijd en check mijn valies in. Ik ben net voorbij het eerste poortje om naar de security te gaan, wanneer ik besef dat ik vergeten ben mijn laptop uit het voorste vak van de koffer te halen en in mijn fototoestelrugzak te steken. Damn. De laptop staat in standby en dat kan een potentieel gevaar opleveren in het ruim van het vliegtuig.

Ik meld mijn probleem aan de beambte bij het poortje maar die zegt dat er niets meer aan te doen valt. Ik weet hem echter te overtuigen dat ik toch wil proberen de laptop nog terug te halen. Ik heb mijn valies nog maar pas ingecheckt en ik wil geen neergestort vliegtuig op mijn geweten hebben. Ik keer dus terug en wend mij tot een zeer vriendelijke beambte van Swissair (ik moet zeggen dat ik stiekem blij ben dat dit een Swissair vlucht is). Ze luistert naar mijn probleem, scant mijn bagagetag in en zegt me dat ze mijn koffer terug zullen laten komen.

Voordat het zover is, moet ik nog een heel tocht afleggen, naar de lost and found in een bepaalde terminal, daar aanbellen en dan wachten aan bagageband 21. En jawel, ik ben nog maar net daar aangekomen of mijn valies komt geheel eenzaam de band opgerold. Opgelucht haal ik de laptop eruit en vraag me vervolgens af hoe ik mijn valies nu terug in het systeem krijg. Ik ga naar een andere lost and found beambte en die brengt mijn valies ergens naar een geheim luik et voilà, de valies is weer op weg om hopelijk bij het juiste vliegtuig uit te komen.

Uiteindelijk heb ik in totaal een half uur of zo verloren, dat vind ik persoonlijk heel goed meevallen. Erg onder de indruk van de efficiëntie van de luchthaven van Zürich. Benieuwd of dat in Zaventem zo vlotjes zou verlopen.

Opgelucht dat ik mijn laptop kon recupereren, ga ik opnieuw naar het poortje waar ik al een keer door geweest ben en waar je je boarding pass moet scannen. Uiteraard krijg ik de boodschap dat mijn boarding pass een duplicaat is. Gelukkig doet de norse dame aan het poortje niet moeilijk en laat ze me erdoor.

Ik geraak vlot door security en dan is het nog een flink eind stappen naar de gate. Zürich is echt een enorme luchthaven.

Bij terugkomst in Zaventem rolt tot mijn opluchting mijn valies mooi van de bagageband. Eind goed, al goed. Een treinrit later ben ik alweer terug in Leuven. Al bij al nog op een redelijk uur.

Zürich is echt een stad die mij aangenaam verrast heeft. Zeker de moeite van een bezoek waard.

Uetliberg – 1 juni

Opgestaan met het nieuws over de Virginia Beach shooting. Ons gesprek met de Amerikanen gisteren blijkt zowaar profetisch geweest te zijn. Ongelooflijk dat een land dat zich het machtigste land ter wereld noemt, er niet in slaagt deze massa shootings onder controle te krijgen. En dat terwijl de oplossing zo voor de hand ligt: een strengere wapenwetgeving. Fuck the NRA.

Vandaag hebben we een uitstapje naar de Uetliberg gepland, een beetje de Mont Salève van Zürich. Een treinrit van amper twintig minuten brengt ons van Zürich Hauptbahnhof naar de 873 meter hoge Uetliberg. Een paar minuten later staan we al boven op de (betalende) uitkijktoren te genieten van het uitzicht op Zürich en de bergen rondom ons.

IMG_4041

IMG_4042

IMG_4048

IMG_4049

IMG_4050

IMG_4052

IMG_4056

IMG_4059

IMG_4062

IMG_4079

Het is nog steeds schitterend weer, ideaal voor een bergwandeling. We wandelen in de richting van Felsenegg met de Zürichsee aan onze linkerkant. De wandelpaden zijn breed en helemaal niet steil. Het is duidelijk dat de Zwitsers ernaar streven om deze plek voor zoveel mogelijk mensen toegankelijk te maken.

IMG_4083

Onze middagpauze brengen we door op het terras van Uto Staffel, volgens hun website het hoogste gelegen restaurant van Zürich. Of dat klopt weet ik niet, maar het uitzicht was er alleszins fenomenaal en het eten heel lekker. Mijn risotto met zalm was heerlijk en mijn vriend was ook zeer te spreken van zijn beefburger.

IMG_4086

IMG_3443

IMG_3444

We zetten onze wandeling verder naar Felsenegg. Onderweg stoppen we even bij de plek waar de parapenters van de heuvel springen. Het zijn duidelijk de ideale omstandigheden om te vliegen, want de ene na de andere gaat de lucht in. In restaurant Felsenegg lassen we onze volgende rustpauze in (dat terras ziet er gewoonweg té geweldig uit). Ik drink een flesje Rivella om mijn vochtniveau weer op peil te brengen en we besluiten vervolgens nog een kleine extra wandeling naar Buchenegg aan ons uitstapje te breien. Buchenegg is een klein dorpje waar duidelijk niet veel te beleven valt. We maken de lus rond en komen opnieuw in Felsenegg uit. En ja, we kunnen opnieuw de verleiding van het prachtige terras niet weerstaan. We drinken een glaasje wijn en omdat het ons zo smaakt en het uitzicht zo prachtig is, nog een tweede. Zowel de chasselas als de riesling zijn uitstekend.

IMG_4093

IMG_4101

IMG_4104

IMG_4106

IMG_4109

IMG_4111

IMG_4113

IMG_4117

IMG_4118

IMG_4120

Om de ganse wandeling terug te vermijden (het is ondertussen al 18u) nemen we in Felsenegg de Lufstseilbahn (aka funiculaire) naar Adliswil. Beneden aangekomen moeten we enkel de treinen volgen om bij het station van Adliswil uit te komen. Een beetje later komt onze trein aan en hup, een half uurtje later staan we alweer in het Hauptbahnhof. Echt, het openbaar vervoer in Zwitserland is geweldig.

Omdat mijn vriend zin in Thais heeft, zoek ik op tripadvisor een goed Thais restaurant op. Het restaurant is een stukje stappen van de Hauptbahnhof, maar uiteindelijk blijkt Kinkhao een geweldig ontdekking. Kinkhao is een verrassend modern restaurant waar alle klanten plaatsnemen aan lange tafels, met het idee de klanten aan te moedigen gesprekken aan te knopen met je buurman of buurvrouw. Daar hebben wij eerlijk gezegd niet zo heel veel zin in, dus we zoeken ons een plekje aan het uiteinde van zo’n lange tafel. Je kan kiezen uit hoeveel gangen je menu bestaat, maar je moet wel eten wat de pot schaft. En jawel, ook hier heeft foodsharing zijn intrede gedaan: de meeste gerechten die we krijgen, zijn te verdelen onder ons tweetjes. Uiteindelijk gaan we voor de zesgangenmenu. Lekker, maar in combinatie met ons toch vrij copieuze middagmaal ietwat te veel. De gerechten zijn echter om duimen en vingers af te likken. Beste pad thai die ik ooit gegeten heb. Wat een verwennerij!

IMG_3464

IMG_3466

IMG_3468

IMG_3469

IMG_3470

IMG_3471

IMG_3473

IMG_3475

IMG_3476

IMG_3477

IMG_3478

IMG_3479

Na deze superavond keren we terug naar het hotel. Morgen is het al onze laatste dag in Zürich. Snik.

Een uitgeregende barbecue in Saffloz – 29 juli 2019

De laatste dag van mijn (korte) zomervakantie bracht ik door in de piepkleine gemeente Saffloz in Frankrijk. Mijn vriend en ik waren daar uitgenodigd voor een barbecue bij één van zijn collega’s. Een aantal jaren geleden kochten de collega en zijn vrouw een huis met bijgebouw in Saffloz en sindsdien rijden hij en zijn vrouw elk weekend naar daar om het bijgebouw om te bouwen tot een heuse bed and breakfast. Chapeau! Ik denk niet dat ik er het geduld en het doorzettingsvermogen voor zou hebben. Ik was na de rondleiding onder de indruk van het vele werk dat onze gastheer en gastvrouw al verzet hebben. De verbouwingen zitten duidelijk in de laatste rechte lijn naar de voltooiing. Misschien hebben we volgend jaar wel een weekendje Saffloz in het vooruitzicht. 😉

Spijtig genoeg waren de weergoden ons deze zondag minder gunstig gezind dan de voorbije week. Het regende en het bleef regenen. De ongetwijfeld mooie omgeving werd helemaal opgeslokt door de regenwolken en in plaats van te kunnen genieten van de mooie tuin van de collega van mijn vriend, moesten we ons noodgedwongen terug trekken in de garage. Geen erg, het werd sowieso een fijne namiddag met boeiende gesprekken, lekker (en veel eten) en een aanwezigheidslijst die uit een zeer divers spectrum aan nationaliteiten bestond (Italiaan, Frans, Belgisch, Brits, Portugees, Spaans, Australisch en Fins). Dé sterren van de namiddag waren echter de twee spierwitte samoyed honden, meegebracht door het Finse homokoppel.

IMG_4471

IMG_4459

Op culinair vlak werden we dik in de watten gelegd. We maakten kennis met een paar locale specialiteiten (heel lekkere crèmant du Jura) en ik mocht zelfs proeven van de door de ouders van onze Italiaanse gastvrouw zelf gebottelde schuimende rosé barbera. Dé ontdekking van de namiddag was echter de likeur Cantares de Portugal, een chocoladelikeur met krieken. We ontdekten trouwens dat niet iedereen bekend was met de fruitsoort krieken. En dan zijn we weer blij dat er zoiets als het internet bestaat. 😉

IMG_4457

IMG_4473

IMG_4474

IMG_4475

 

Na al deze culinaire overdaad was de collega van mijn vriend, met wie we mochten meerijden naar Saffloz, zo vriendelijk om mij mooi aan de luchthaven van Genève af te zetten. Alwaar mijn vlucht natuurlijk weer vijftig minuten vertraging had. Rondhangen op een luchthaven terwijl je liever je ogen zou willen sluiten en dutje doen: niet tof.

Een rustig dagje Genève – 27 juli 2019

Na ons mini-rondje van Zwitserland (waarover later meer), was deze zaterdag een dagje bekomen. Het gebouw waarin mijn vriend woont, was superheet na de hittegolf, maar dankzij zijn draagbare airco, konden we een temperatuur bereiken die min of meer aanvaardbaar was.

In de voormiddag lummelden we wat rond, maar in de namiddag besloten we van het onverwacht mooie weer (er was regen voorspeld) te genieten en een wandeling te maken. Mochten we onderweg door regen overvallen worden, konden we nog altijd ergens gaan schuilen.

Onze wandeling bracht ons via onze vertrouwde route langs de overdekte spoorweg en de wandelweg op de eerste verdieping van een aantal appartementsblokken naar de oevers van het meer. Het weer was veel beter dan verwacht, het was zelfs stevig warm en we wandelden een heel stuk langs de westoever van het meer tot we aan het punt kwamen waar we een week geleden ons rubberbootje te water gelaten hadden. Natuurlijk moesten we even onze voeten in het water steken.

Vervolgens namen we een Mouette naar Eaux-Vives aan de overkant van het meer. We waren allebei erg nieuwsgierig om het gloednieuwe, pas geopende Plage Publique des Eaux-Vives te bezoeken. We hadden wat gemengde reacties gehoord en waren benieuwd om het nieuwe strand zelf te bekijken. Persoonlijk vond ik de keuze voor de kiezels nogal vreemd, zeker om dat het oorspronkelijke strand waaraan dit strand werd toegevoegd een zandstrand was. Kiezels zijn niet bepaald comfortabel om op te liggen of om op te wandelen met blote voeten. De infrastructuur (douches, voetdouches) was zeker in orde, maar het geheel zag er nogal kaal uit. Hopelijk groeien die paar bomen die er aangeplant werden snel. De ontwikkeling van de site wis nog niet volledig klaar, dat zal pas voor voorjaar 2020 zijn, misschien moeten we dan nog eens terug komen.

IMG_4442

IMG_4443

IMG_4444

Omdat het zoveel warmer was dan voorspeld, konden we onderweg de verleiding niet weerstaan om vlakbij de Jet d’Eau een artisanale gelato te kopen. Het was zo warm dat mijn ijs al stevig begon te smelten tijdens het nemen van de foto en ik al na een paar seconden plakkerige vingers had.

IMG_4448

We wandelden verder langs de Jardin Anglais om te belanden op het terras van het Riverside Café, waar we eerder in hartje winter iets dronken. Het terras bevindt zich aan de oever van de Rhône en zat vol met mensen die van het onverwacht mooie weer aan het profiteren waren. Wij dronken allebei een glaasje wijn alvorens onze wandeling verder te zetten.

Uiteindelijk waren we veel langer op stap dan gepland. Spijtig dat die 10.000 stappen actie op het werk al afgelopen is, ik zou deze week anders nogal records verbroken hebben.

PS: ‘s Avonds aten we Indisch bij onze favoriete Indiër in de buurt. Een lekkere afsluiter van een relaxte dag.

IMG_4455

 

Dobberen op het meer van Genève – 20 juli 2019

Onze (korte) zomervakantie meteen al goed ingezet. Toen ik vrijdag onderweg was van Zaventem naar Genève, whatsappte mijn vriend me of ik geen zin had om samen met zijn collega het meer van Genève te verkennen. Tuurlijk had ik daar zin in! Met hete zomerse temperaturen in het vooruitzicht leek een beetje verkoeling zoeken op het meer ideaal.

Zo gezegd, zo gedaan. Na zaterdagochtend de slaap uit onze ogen gewreven te hebben, gingen we naar de plaatselijke COOP om wat proviand (lees: bier, wijn, wasabinootjes, olijven, gevulde pepers, gemarineerde artisjok en ander meer-waardig voedsel) in te slaan. Vervolgens trokken we iets voor het middaguur naar het appartement van de collega in kwestie. De collega had zo mogelijk nóg meer proviand bij dan wij. Van de honger zouden we alvast niet omkomen.

Zwaar bepakt (zo’n rubberboot weegt verrassend veel) trokken we met z’n drieën naar het meer van Genève. Gelukkig was het niet ver wandelen van het appartement van de collega naar het meer. Aan het meer zochten we een plek in de schaduw om de rubberboot op te blazen. Het vertrekkensklaar maken van de boot ging verrassend snel. Het ding had zelfs drie opblaasbare zitjes en een stevige bodem. Zoveel luxe had ik niet verwacht! Alleen een buitenboordmotor ontbrak, we zouden het dus op mankracht moeten doen (er waren maar twee peddels en ik laat de heren der schepping zich graag belangrijk voelen).

IMG_4179

We lieten de boot te water aan een steiger en peddelden in de richting van Lausanne. Het was behoorlijk druk op het meer. We waren duidelijk niet de enigen die verkoeling zochten. Al snel werd het eerste flesje bier/wijn gekraakt en we toastten op de vriendschap en mooie zomerse dagen. Zo nu en dan legden we onze boat vast aan een boei of een steiger en zochten we de verkoeling van het water op. Elk strandje dat we langs voeren was druk bevolkt met spelende kinderen en van de zon genietende mensen. En het aantal paddle boards in het water was bijna niet te tellen.

IMG_4199

De zon speelde in de loop van de namiddag een beetje verstoppertje achter de wolken. Wat op zich niet slecht was, want anders zou het al snel té heet geworden zijn in ons bootje. We genoten al dobberend van vers brood met Zwitserse kaas, watermeloen en andere hapjes. Dankzij de koelelementen van de collega van mijn vriend, was de wijn zelfs nog aanvaardbaar fris te noemen.

IMG_4205

IMG_4207

Rond een uur of zes vonden we het welletjes. We haalden de boot uit het meer op dezelfde plek als we erin gingen, lieten de lucht uit alle compartimenten en puzzelden tot alle onderdelen mooi opgeborgen waren. We sleurden de hele handel terug naar het appartement van de collega en namen afscheid.

Na een luie namiddag op het meer wandelden mijn vriend en ik doorheen Genève, op zoek naar een niet te duur restaurantje. Uiteindelijk belandden we bij een Thais restaurant in het quartier des Grottes, vlak achter het station van Cornavin. Ik bestelde mij een heerlijk noedelsoepje met scampi. Een perfecte afsluiter van een fijne dag.

IMG_4285

Zürich – 30 mei 2019

Het ontbijt in ons, nochtans niet zo goedkope hotel, valt een beetje tegen. De keuze is eerder beperkt te noemen. We laten het niet aan ons hart komen en genieten toch van een hardgekookt ei en vers brood met heerlijke Zwitserse kaas. Wie heeft nog ander beleg nodig als er Zwitserse kaas is? Ik proef ook van de lokale stadshoning en die kan ook op mijn goedkeuring rekenen.

IMG_3340

Aan het ontbijt lees ik over het spijtige ongeval dat zich op de Donau in Boedapest heeft voorgedaan. Zelf heb ik goeie herinneringen aan het boottochtje dat wij enkele jaren geleden op diezelfde Donau maakten en tja, Zuid-Koreanen zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Momenteel zijn er nog veel vermisten, maar eerlijk, de kans dat iemand die in dat ijskoude water terecht kwam dat overleefd heeft, is zo goed als onbestaande.

De zon is van de partij op deze mooie bijna-zomerdag. Al is het nog ietwat aan de frisse kant, ik besluit toch mijn havaianas aan te doen voor onze wandeling door het oude stadscentrum van Zürich. We volgen de wandeling aangegeven op het kaartje dat we in ons hotel hebben meegenomen en die ons langs alle highlights zou moeten brengen.

De pittoreske straatjes van het oude stadscentrum waarvan ik de avond voordien al een glimp kon opvangen, weten me meteen te bekoren. Wat een contrast met het beeld van grauwe kantoorgebouwen dat in mijn hoofd opkwam, wanneer ik vroeger aan Zürich dacht. We wandelen langs de fameuze Grossmünster, een romaanse kerk die een belangrijke rol speelde in de reformatie van het Duitssprekende gedeelte van Zwitserland. Een periode in de geschiedenis van Zürich waarbij een hoofdrol is weggelegd voor pastoor Huldrych Zwingli, een historische figuur waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord heb.

IMG_3698

IMG_3699

IMG_3703

IMG_3708

IMG_3716

IMG_3721

IMG_3723

IMG_3744

IMG_3747

De wandeling breng ons naar de Sechseläutenplatz, gelegen voor het Operagebouw, die volledig in beslag wordt genomen door een gigantische rood-witte circustent van Circus Knie, inclusief paardenstallen en kamelenstallen. Het circus reist zowaar met een mini-zoo die je apart kan bezoeken. We wandelen verder langs de mooie, groene wandelboulevard langs het meer en genieten van de zon die steeds warmer wordt. Overal langs de oever van het meer zitten mensen te genieten van het mooie weer. Dat vraag om een gelato, nietwaar? We kopen een lekker ijsje bij het ijskraampje Gelati am See en voelen ons helemaal in onze sas.

IMG_3748

IMG_3749

IMG_3342

Na nog een stuk langs het meer gewandeld te hebben, keren we naar het centrum terug om te gaan lunchen en onze wandelroute verder te zetten, waarvan we nogal stevig zijn afgeweken. We komen terecht op het grote en mooie terras van Biergarten Bauschänzli. Tijdens het wandelen had ik het aangenaam warm, maar in de schaduw van onze parasol is het beslist een beetje frisjes. Gelukkig heb ik een lichte zomerjas bij om aan te trekken. Ik houd het bij een simpele pasta met kip en artisjok die met veel Italiaanse flair door onze ober naar ons tafeltje gebracht wordt. Geen bijzonder memorabele lunch, maar de magen zijn gevuld en we hebben een mooi uitzicht op de rivier Limmat en de Grossmünster.

IMG_3750

IMG_3753

IMG_3759

IMG_3760

IMG_3763

IMG_3766

IMG_3771

IMG_3775

IMG_3777

IMG_3783

IMG_3345

De wandeling brengt ons verder naar de Fraumünster Kirche. Een toegangsticket kost 5 Zwitserse frank, een faire prijs voor een bezoek aan deze mooie kerk met museum/crypte. Mooiste kunstvoorwerp in de kerk: de muurschildering die de stichtingslegende uitbeeldt: twee vrome prinsessen wilden hun leven aan goed wijden en werden door een hert naar de plek geleid, al waar ze prompt besloten een kerk te bouwen. Niet echt een originele stichtingslegende, maar de muurschildering is mooi bewaard gebleven. De crypte onder de kerk bevat een klein museum waar de restanten van de oorspronkelijke abdij die in de negende eeuw gesticht werd te bewonderen zijn. Wel stom dat het niet toegelaten is foto’s te nemen.

IMG_3739

We beginnen een beetje dorst te krijgen, hoog tijd om naar een leuke plek op zoek te gaan om iets te drinken. Ik typ ‘rooftopbar’ in Googlemaps en jawel, niet zo ver van ons vandaan is een rooftopbar. Helaas we zijn duidelijk niet de enige mensen die dorst hebben en na even rondgedraaid te hebben in de hoop dat er een tafeltje zou vrijkomen, geven we het op. Spijtig, want het zag er supergezellig uit.

IMG_3804

IMG_3810

IMG_3815

IMG_3817

IMG_3818

Van de Bahnhofstrasse wandelen we verder naar de St. Peter Kirche, een kerk die om verschillende redenen heel bijzonder is:

  • het is het enige gebouw in Zürich met een houten dak
  • de toren en het schip hebben twee verschillende eigenaren (de toren is van de stad Zürich en het schip, de beiaard en de trap naar de beiaard zijn eigendom van de kerkgemeenschap)
  • het uurwerk op de toren is het grootste uurwerk van Europa met een diameter van 8,7 meter

Wij lopen de kerk binnen op het moment dat er een generale repetitie van een kamerorkest plaatsvindt met als soliste een duidelijk zeer getalenteerde violiste. We blijven even luisteren en zetten dan onze weg verder naar het Lindenhof.

IMG_3825

Het Lindenhof, een plein gelegen op een heuvel met een fabuleus uitzicht, is het historische hart van Zürich. De heuvel bevat prehistorische, Romeinse en middeleeuwse restanten en staat op de Zwitserse inventaris van cultureel erfgoed van nationaal en regionaal belang. Maar de meeste bezoekers komen er uiteraard om een selfie te nemen met het prachtige uitzicht op de rivier de Limmat en de rest van Zürich.

IMG_3829

IMG_3831

IMG_3834

IMG_3835

IMG_3836

IMG_3841

Na uitgebreid van het uitzicht genoten te hebben, doen we een tweede poging om een rooftopbar te vinden. En zo komen we terecht op het dakterras van het hippe Hiltl, een vegetarisch buffetrestaurant dat ook een mooie drankenkaart heeft. We moeten even wachten om een tafeltje op het terras buiten te bemachtigen, maar we hebben geluk, er komt er snel eentje vrij. Ik bestel mij een heerlijke mango lassi, gevolgd door een Hugo (altijd lekker!).

IMG_3355

IMG_3359

IMG_3360

Na deze welverdiende pauze wandelen we verder naar Zürich Hauptbahnhof, een verrassend levendig station met in de ondergrondse gangen veel marktkraampjes die bereide gerechten en groenten en fruit verkopen. Super handig. In het station bevindt zich ook de Tourist Info, alwaar we een aantal foldertjes bijeen sprokkelen over Zürich.

IMG_3846

IMG_3847

We wandelen terug langs de Limmat en maken zo de lus van de wandeling dicht. We stoppen even bij ons hotel voor een sanitaire stop en merken dat we allebei flink wat zon gepakt hebben. Omdat het was fris was vandaag hebben we er geen van beiden aan gedacht zonnecrème in de rugzak van het fototoestel te steken. We smeren snel een beetje crème (veel te laat natuurlijk) en gaan weer op pad, terug richting het meer.

Ditmaal wandelen we langs de andere oever van het meer. We genieten van de warme gloed van de ondergaande zon op de bergen. Opeens zijn er wat wolken aan de hemel verschenen, maar in combinatie met de door de zon verlichte bergen levert dit prachtige foto’s op. We passeren langs Seebad Enge, een publiek badhuis in het meer en besluiten even een kijkje te gaan nemen. Wat een super ontdekking! Op een houten vlonder zitten overal mensen met blote voeten te aperitieven (je mag de vlonder niet met schoenen betreden). Wij bestellen twee glaasjes prosecco aan de bar en vervoegen de rest van de hipsters. 😉

IMG_3853

IMG_3854

IMG_3855

IMG_3863

IMG_3865

We lopen tot we aan een restaurant- en barcomplex komen dat zich een beetje in het meer bevindt. Op het eerste gezicht lijkt dit een ideale plek om te eten: het complex heeft een dakterras. Helaas blijkt het complex te complex voor ons. Er bevinden zich blijkbaar drie verschillende zaken in het gebouw (een fastfood afhaalrestaurant buiten op het gelijkvloers, een echt restaurant op de eerste verdieping en een bar op de hoogste verdieping). Het restaurant sluit binnen een kwartiertje (het is kwart voor negen ondertussen) en als we iets willen eten op het dakterras moeten we naar het afhaalrestaurant beneden gaan om daar iets te halen en dat zelf mee naar boven te brengen. Niet echt klantvriendelijk. Nu de zon onder is, begin ik het erg fris te krijgen en als dan ook nog eens het afhaalrestaurant aan het sluiten blijkt te zijn, trappen we het maar af.

We wandelen terug langs het meer in de richting van ons hotel alwaar we een Italiaanse tapas zaak vinden die ons wel nog eten wil serveren. Het is ondertussen half tien en de ober deelt ons mee dat de keuken over een kwartier sluit. We houden het simpel met een risotto en een pasta porcini. Lekker en net waar ik zin in had!

IMG_3383

Van Brussel naar Zürich – 29 mei 2019

Na een dagje werken, spoor ik naar Zaventem om de Swissair vlucht van 20.10u te nemen. Zoals gewoonlijk eet ik een slaatje bij de Exki en drink ik een groene smoothie om mezelf te hydrateren voor de vlucht. Raar maar waar: deze keer wordt ik niet gefouilleerd bij de security. Ik heb hoge verwachtingen van de Swissair-service, maar uiteindelijk blijkt het gewoon om een vermomd Brussels Airlines vliegtuig te gaan, dat uiteindelijk met wat vertraging vertrekt. Het enige wat deze vlucht het vermelden waard maakt, is het stukje Zwitserse chocolade dat alle klanten aangeboden krijgen.

IMG_3336

Het is voor mij de eerste keer dat ik land op de luchthaven van Zürich. Wat een gigantische luchthaven! En wat een contrast met de petieterige luchthaven van Genève, alles is zo blinkend en nieuw. Jammer genoeg heb ik niet veel tijd om rond te kijken, want ik wil graag zo snel mogelijk de trein naar Zürich centrum nemen, alwaar mijn vriend al in het Platzhirsch hotel op mij wacht. Ik vind dankzij de goede aanduidingen moeiteloos het treinstation en na een paar minuten wachten, heb ik al een trein naar Zürich Hauptbahnhof.

Welgeteld 13 minuten later stap ik uit in Zürich Hauptbahnhof. Helaas zijn de aanduidingen in het station een pak minder duidelijk dan in de luchthaven. Ik loop dus maar een beetje op goed geluk een richting uit. Om mijn gsm-rekening wat te sparen, zet ik in Zwitserland altijd mijn dataverkeer af (roaming kost daar stukken van mensen). Dat is meestal geen probleem, omdat ik kan meesurfen op de personal hotspot van mijn vriend, maar nu ben ik alleen op een plek die ik niet ken. Gelukkig blijk ik op gevoel de juiste richting gekozen te hebben en eens bovengronds, kan ik mij oriënteren op de rivier en is het niet moeilijk om het hotel te vinden.

Mijn vriend zit al op mij te wachten in de bar van ons hotel. Ik dump snel mijn spullen op de kamer en vervoeg hem om een absoluut fabuleuze mint julep te drinken. Alvast een goed begin van een lang weekend Zürich.

Musée Barbier-Mueller

Pinkstermaandag was het weer in Genève zo mogelijk nóg slechter als op Pinksteren. Zondag hadden we ten minste nog redelijk kunnen wandelen tussen de buien door, nu viel de regen met bakken tegelijkertijd uit de lucht. Dat betekende meteen dat we voor de tweede keer een kruis konden maken over onze geplande parapente duosprong. Ik was minder teleurgesteld dan de eerste keer, want ik had mij er al mentaal op voorbereid dat het niets zou worden. En persoonlijk spring ik liever bij een stralend blauwe hemel dan tussen grijze regenwolken door.

Op zoek naar een plan B dan maar. Zoals eerder gezegd, hebben mijn vriend en ik zo langzamerhand al bijna elk museum in Genève gezien en wordt het steeds moeilijker om slechtweeractiviteiten te bedenken, zeker op een maandag, sluitingsdag bij veel musea. Maar kijk, het Musée Barbier-Mueller, een museum met een collectie kunstvoorwerpen uit de oudheid, Afrika, Azië en Oceanië, hadden we nog niet bezocht. Zo’n gevarieerde collectie, dat moest wel de moeite zijn, dus hup, gewapend met twee regenjassen en nog slechts één paraplu (de andere was de dag voordien gepikt in het Rode Kruis museum) trokken we richting het oude stadscentrum.

En kijk, dit piepkleine museum (op een uur heb je alles wel gezien) bleek een aangename verrassing. Ik was bijzonder onder de indruk van de Indische juwelen en maskers uit Papoea-Nieuw-Guinea die tentoongesteld werden, maar ook de tijdelijke tentoonstelling rond Malinees fotograaf Malick Sidibé viel best te pruimen. Altijd fijn om nieuwe fotografen te leren kennen. De Indische juwelen waren gigantisch groot en versierd met prachtig gedetailleerde motieven. Deze juwelen hebben ongetwijfeld een fortuin gekost hebben. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen om met zoiets rond mijn nek rond te lopen, moet verschrikkelijk zwaar zijn.

IMG_3694

IMG_3696

IMG_3698

IMG_3699

IMG_3700

IMG_3703

IMG_3704

De maskers die getoond werden, waren erg goed bewaard gebleven en ja, dat blijft fascineren, he, die vreemde gezichten die je aanstaren vanachter een glazen wand.

IMG_3706

IMG_3708

IMG_3711

IMG_3717

IMG_3720

Er was ook een kamer met voorwerpen uit de oudheid, waarvan sommige zelfs dateerden uit 6000 voor Christus (!). Ongelooflijk hoe verfijnd de voorwerpen uit die tijd al waren.

IMG_3713

IMG_3715

Een deel van de tentoonstelling bestaande uit metalen altaarstukken uit Benin was in opbouw, waardoor nog niet alle voorwerpen van een label voorzien waren, maar dat stoorde me niet zozeer. Het smeedwerk was op zich fascinerend genoeg.

IMG_3721

IMG_3723

IMG_3724

Uit de informatie op de website leid ik trouwens af dat de collectie in het bezit van dit museum veel groter is dan het beperkt aan tal voorwerpen dat wij gezien hebben. Dat maakt het ongetwijfeld de moeite waard om nog eens terug te keren als de tentoonstellingen gewisseld worden.

International Red Cross and Red Crescent Museum

Zo mooi als het weer zaterdag was, zo bedroevend was het op Pinksteren. Al een geluk dat we besloten hadden lekker lang uit te slapen, zodat we al een stukje van deze grauwe dag gemist hadden.

Het probleem met grauwe, regenachtige dagen in Genève is dat er niet zo heel veel slechtweeractiviteiten zijn. Ondertussen hebben mijn vriend en ik al bijna elk museum bezocht en een namiddag in de cinema zitten is ook zo onnozel. Gelukkig was er nog één museum dat op ons todo-lijstje stond: het International Red Cross and Red Crescent Museum. We hadden al eens eerder op het punt gestaan dit museum te bezoeken, maar, ondanks de goede score die het museum krijgt op tripadvisor, had ik toen niet zoveel zin in een ‘zwaar’ museum. Het grijze weer paste echter perfect bij dit soort museum en uiteindelijk sta ik voor de volle honderd procent achter het werk van het Rode Kruis.

Ik trok twee regenjasjes over mekaar aan en deed mijn wandelschoenen aan (mij op vestimentair vlak zwaar vergist voor dit weekend: enkel lichte zomerkledij in de handbagage en zestien graden kan je bezwaarlijk zomerse temperaturen noemen). Gewapend met twee paraplu’s trokken we te voet richting het museum. Daar aangekomen maakten we bijna rechtsomkeert bij het zien van de lange rij aan de ticketbalie. Echt, die Franstalige Zwitsers, efficiënt zijn ze niet. Er waren nochtans twee kassa’s beschikbaar, maar een charmante jongedame handelde in haar eentje zowel de ticketverkoop als het uitdelen van de audioguides af. Series, dat kan beter georganiseerd worden.

Enfin ja, na een half uur (!) aangeschoven te hebben, was het dan eindelijk onze beurt. Ik kon het niet laten en gaf mijn organisatorische ergernis mee aan de jongedame in de kwestie. Ik snap best dat zij er niets aan kan doen dat ze alleen voor de kassa en de audioguides moet zorgen, maar ze kan dit hopelijk aan haar manager meegeven zodat die in de toekomst het proces kan verbeteren. Of bied mensen gewoon de gelegenheid om hun tickets online te kopen. Dat kan je toch amper nog revolutionair noemen in deze tijden?

Ik moet eerlijk zeggen dat het Red Cross Museum mijn hoge verwachtingen niet waar maakte. Ik snap waarom bepaalde keuzes gemaakt zijn, emoties zijn belangrijk om contact te leggen met je publiek, maar een beetje meer facts and figures had ik zeker geapprecieerd. In welke landen is het Rode Kruis werkzaam? In hoeveel conflictzones? Hoeveel haalt het Rode Kruis jaarlijks op aan giften? En ook de geschiedenis van de organisatie bleef te zeer onderbelicht, op die ene kanttekening over de houding van het Rode Kruis ten opzichte van de jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog na. Ik miste ook de stem van de Rode Kruis-medewerker zelf.

IMG_3666

IMG_3669

IMG_3670

IMG_3675

IMG_3677

IMG_3680

IMG_3683

Ik bleef dus wat op mijn honger zitten. Al zaten er zeker goede stukken in het museum. Het gedeelte over het systeem om krijgsgevangenen op te zoeken was heel interessant. De tijdelijke tentoonstelling over gevangenissen was meer mijn ding. Knap in beeld gebracht en de tentoonstelling werpt terechte vragen op over de manier waarop ons huidige strafuitvoeringssysteem in mekaar zit. Is de gevangenis wel het meest geschikte instrument om mensen die in de fout gegaan zijn terug op het rechte pad te brengen?

Maar in het algemeen vond ik het museum minder pakkend dat ik verwacht had. Komt daar nog bij dat we bij het naar buiten gaan moesten vaststellen dat mijn rood-wit geruite paraplu gepikt was. Tsss!

Als afsluiter van de dag gingen we eten bij ons favoriete Chinese restaurant. Voor mij inktvis in zwartebonensaus en voor mijn vriend canard à l’orange. Meteen goed voor wat extra vuurwerk. 😉

IMG_3686

IMG_3687

IMG_3689

IMG_3690