Afscheid van Valencia – 21 mei 2022

Om 8.30u zitten mijn vriend en ik op het dakterras voor ons laatste ontbijt. Een half uur later dan gepland, wat we geraakten simpelweg ons bed niet uit.

Omdat mijn vriend door zijn conferentie niet echt de gelegenheid heeft gehad om veel van Valencia te zien, heb ik een soort ‘best of’ voor hem samengesteld van mijn favoriete plekken.

We starten met een bezoek aan de San Nicolás de Bari y San Pedro Mártir, het barokke wonder dat zich wat mij betreft gerust kan meten met de Sixtijnse kapel. Vervolgens wandelen we naar La Llotja. De dame aan de balie van La Llotja blijkt me tot mijn grote verbazing te herkennen: “Was jij hier eergisteren ook al niet? En heb je gisteren niet het zijdemuseum bezocht?” Mijn eurocent valt: de dame in kwestie was de gids van de luidruchtige groep in het het Zijdemuseum. Grappig. :-) De dame informeert mij dat het combiticket dat ik een paar dagen geleden kocht, recht geeft op een gratis audiogids. Nice!

IMG_9686

IMG_9688

Dankzij de audiogids ontdek ik een pak nieuwe details die me tijdens mijn vorig bezoek ontgaan waren. De afbeelding van de heks met het duiveltje bijvoorbeeld had ik helemaal niet opgemerkt. In totaal duurt de rondleiding met audiogids een half uurtje en zijn we terug in het hotel om 11.30u. We moeten immers om 12u uitchecken.

IMG_9689

IMG_9692

IMG_9693

IMG_9694

IMG_9702

IMG_9707

IMG_9708

IMG_9710

IMG_9712

IMG_9714

IMG_9715

IMG_9720

IMG_9723

IMG_9726

IMG_9727 Continue reading

Torres de Seranos, Museu de la Seda en Museu de Bellas Arts – 20 mei 2022

Mijn vriend en ik ontbijten opnieuw samen met zijn collega’s. Gelukkig verloopt het ontbijt ditmaal veel minder chaotisch dan gisteren. Misschien heeft de bediening onze opmerkingen gehoord en hebben ze een verbeterplan geïmplementeerd. 😉

Ook vandaag heb ik een Teams meeting om 9.30u om de beslissing van de managementmeeting van woensdag aan de betrokken collega te communiceren. Ditmaal vloeien er wel traantjes. Lastig, want ik had zelf graag een andere uitkomst voor deze collega gezien.

Ik begin dus met een bezwaard gemoed aan mijn laatste volledige dag in Valencia. Al neem ik me voor er het beste van te maken. Ik wandel naar de Torres de Serranos die gisteren gesloten waren. Tot mijn grote verbazing is de beklimming van de torens gratis, je moet enkel een toegangsticketje halen aan de balie en meegeven van welk land je bent. Ik geniet van het mooie uitzicht en het zonnetje dat ook vandaag zich weer van haar beste kant laat zien.

IMG_3443

IMG_3448

IMG_3449

IMG_3451

IMG_3455

IMG_3457

IMG_3458

IMG_3459

IMG_3460

IMG_3461

IMG_3462

IMG_3463

Mijn volgende bestemming is het Museu de la Seda, de laatste plek die ik kan bezoeken met mijn combiticket. Onderweg passeer ik de Església de Santa Caterina Màrtir. Ik wandel de sobere kerk binnen en merk op dat je de toren kan beklimmen voor twee euro. Da’s geen geld en zoals jullie weten, ben ik een liefhebber van het beklimmen van torens. Ik kan deze beklimming alleen maar aanraden. Het uitzicht op de kathedraal van Valencia is prachtig en er zijn amper andere toeristen te bekennen. A lucky find.

IMG_3468

IMG_3478

IMG_3479

IMG_3483

IMG_3491

IMG_3495

Ook Museu de la Seda blijkt een schot in de roos. Het museum is gevestigd in een prachtig historisch gebouw met als topstukken een schitterende mozaïekvloer en een prachtige oude kapel. Ook de mooie zijden gewaden spreken mij aan. De uitleg over de weefgetouwen vat ik niet helemaal, dit specifieke Spaanse jargon is toch net iets te hoog gegrepen voor mij. Ik zie ook voor de eerste keer in mijn leven echte, levende zijderupsen.

IMG_9606

IMG_9607

IMG_9620 Continue reading

San Nicolás de Bari y San Pedro Mártir en la Llotja de la Seda – 19 mei 2022

Vandaag loopt er om de één of andere reden vanalles mis bij het ontbijt. Moeilijk te zeggen waarom, want ‘t is niet dat de menu elke dag verandert. We krijgen een fruitsap te weinig, ze vergeten het spek bij de scrambled eggs en alles duurt veel langer dan zou moeten. Net alsof het personeel allemaal aan hun eerste werkdag bezig is.

IMG_9496

Wanneer we terug komen van het ontbijt, is de kuisploeg net bezig in onze kamer. Dat verbaast ons een beetje, want ze zijn ettelijke uren vroeger dan de voorbije dagen. Gelukkig moeten we niet lang wachten tot we onze kamer opnieuw ter beschikking hebben.

Omdat er een aantal dringende mails zijn die ik moet afhandelen, blijf ik een tijdje werken. Uiteindelijk verlaat ik pas na 11u de kamer. De timing van dit weekje weg had echt niet slechter kunnen vallen, maar goed, ik ben al blij dat ik de kans heb om deze mooie stad te verkennen. Dat ik tussendoor wat moet werken, neem ik er graag bij.

Vandaag staat een bezoek aan de zogenaamde Sixtijnse kapel van Valencia op het programma, de San Nicolás de Bari y San Pedro Mártir. En amai, echt blij dat ik me maandag heb laten overhalen tot het kopen van die combitickets. Wat een ongelooflijk prachtig stukje barok. Ook de audioguide, die te consulteren valt via mijn smartphone, is zeer goed. De vele details in de kerk worden uitgebreid beschreven, maar dat zijn er zoveel dat ik moeite heb om alles op te kunnen nemen. Ik blijf dan ook veel langer in de kerk rondkijken dat ik oorspronkelijk van plan was. Het voordeel van alleen op stap zijn: je kan zo lang blijven als je wil.

IMG_9504

IMG_9507

IMG_9508

IMG_9513

IMG_3286

IMG_3289

IMG_3294

IMG_3298

IMG_3299

IMG_3301

IMG_3305

IMG_3306

IMG_3311

IMG_3318

Ondertussen heb ik een klein hongertje gekregen en besluit ik te gaan kijken of er plaats is aan de enige bar in de Mercat Central. Helaas, er staat een vrije lange rij aan te schuiven en daar heb ik niet het geduld voor. Ik koop me een vers fruitsapje om de honger wat te onderdrukken en besluit naar la Llotja de la Seda te gaan. Tot mijn grote verbazing is een bezoek aan deze prachtige vijftiende-eeuwse zijdebeurs (UNESCO werelderfgoed) gewoonweg gratis. Voor het gebruik van een audioguide is het wel bijbetalen. Ik besluit de audioguide links te laten liggen.

Ik ben erg onder de indruk van dit statige gebouw dat getuigt van indrukwekkend vakmanschap. Architect Pere Compte wist duidelijk waar hij mee bezig was. Ik ben vooral onder de indruk van de handelshal met de ranke, spiraalvormige pilaren. Prachtig! Het filmpje dat in één van de zalen getoond wordt, geeft wat meer context bij de geschiedenis en de functie van dit gebouw. Echt de moeite van een bezoek waard.

IMG_3325 Continue reading

Vergaderen en een namiddag aan het strand – 18 mei 2022

Samen met mijn vriend en zijn collega’s geniet ik van ons derde ontbijt op het dakterras van ons hotel. Gelukkig is het enthousiasme van de mannen om supervroeg op de conferentie te zijn al wat afgenomen, dus vandaag zitten we op een iets redelijker uur aan het ontbijt. Kan ik alleen maar blij om zijn.

De voormiddag en middag breng ik door op de hotelkamer, omdat ik een belangrijke managementmeeting heb, die ik niet wil missen wegens een aantal belangrijke beslissingen op de agenda. Over één van de (lastige) beslissingen moet ik deze week nog terugkoppelen aan de betrokken personen. Ik besluit zo snel mogelijk door de zure appel heen te bijten en boek een Teams-overleg in met mijn collega om 13.45u.

Uiteraard klopt om 13.30u de kuisploeg op de deur, maar ik vraag hen vriendelijk in het Spaans om over een uurtje terug te komen. Het brengen van de vervelende boodschap verloopt beter dan verwacht. De ontvanger nam het tot mijn grote opluchting goed op. Wat maakt dat ik om 14u eindelijk de deur van de hotelkamer achter mij kan dichttrekken.

Ik besluit het middagmaal te skippen en koop mezelf een ijsje bij Llinares: roodkapjes-ijs en rumrozijnen. Het prijswinnende roodkapjes-ijs is wat te zoet naar mijn goesting. Misschien had ik toch het bloedworst-ijs of het gazpacho-ijs of het ansjovis-in-azijn-ijs moeten uitproberen…

IMG_9436

IMG_9287

Na mijn ijsje opgesmikkeld te hebben, loop ik naar een drukke straat vlakbij ons hotel en hou een taxi aan om mij naar het strand te brengen. Een dik kwartier later kom ik aan bij Playa de las Arenas. Mijn eerste missie: een strandhanddoek kopen. Ik vind een mooie, grote vierkante handdoek in Ale-Hop, een prullariaketen die je zowat overal in Spanje vindt.

IMG_9438

IMG_9439

IMG_9445

IMG_9447

IMG_9449

IMG_9450

IMG_9452

Ik zoek een plekje op het brede strand en nestel me op mijn handdoek. Na een tijdje ben ik toe aan wat verkoeling en spreek ik in mijn beste Spaans drie oudere dames aan om te vragen of ze even op mijn rugzak met mijn smartphone willen letten. Aan het onbegrip in hun ogen te zien, begrijpen ze er niets van. Blijkt dat de drie dames afkomstig zijn uit de UK en geen woord Spaans spreken. En ik had nog zo’n mooie Spaanse zin gebrouwen! Gelukkig willen ze op mijn rugzak passen. Ik geniet met volle teugen van mijn zwempartijtje in de Middellandse Zee!

Rond 17u neem ik een taxi terug naar het hotel om een uitgebreide douche te nemen. Iets voor 18u vervoegt mijn vriend mij en trekken we samen met zijn twee collega’s naar het dakterras van ons hotel voor het aperitief. De twee collega’s moeten hun bon voor een gratis agua de Valencia nog omruilen. Mijn vriend en ik houden het op een glaasje cava (of twee). Het is aangenaam vertoeven op het mooi terras en we hebben fijne gesprekken. Tot ik erachter kom dat het verhaal van de lispelende koning Koning Ferdinand die in zijn eentje verantwoordelijk zou zijn voor de Spaanse uitspaak van de ‘z’ en de ‘c’, een urban legend is. Onze leerkracht Spaans heeft ons dus gewoon iets voorgelopen toen ze dat verhaal vertelde. En ik heb dat verhaal jarenlang geloofd en zelf tegen talloze mensen verteld. Wat een ontgoocheling!

Voor het avondmaal trekken we met ons vieren naar Orio, een Baskisch restaurant in de buurt van ons hotel. De Baskische oestertjes vallen wat tegen, maar de pintxos en de marmitako (een stoofpotje van tonijn) zijn erg lekker. Hoogtepunt van de avond is het feit dat ik van de ober zelf de cider mag uitschenken. De fles is van zo’n speciale schenktuit voorzien, waardoor ik vanaf een kleine halve meter zonder veel problemen de cider in het glas kan mikken. Leuk! Ik sluit de maaltijd af met een lekker kaasbordje.

IMG_9475

IMG_9477

IMG_9478

IMG_9480

IMG_9482

IMG_9484

IMG_9487

IMG_9493

Ook vandaag kruipen we mooi op tijd in bed. De mannen zijn moe van de conferentie en ikzelf kan ook wel een goeie nachtrust gebruiken.

Museo Nacional de Cerámica en Ciutat de les Arts i les Ciències – 17 mei 2022

Weer vroeg opgestaan vandaag om samen met mijn vriend en zijn collega’s te ontbijten voordat ze naar de conferentie gaan. Deze ochtend ga ik voor de eggs benedict met avocado in plaats van zalm. Verder staat er exact hetzelfde op het menu als gisteren. Grote fan trouwens van het heerlijk versgeperste fruitsap dat de obers serveren. Die Valenciaanse sinaasappelen zijn inderdaad heerlijk.

IMG_9298

Vandaag bezoek ik het Museo Nacional de Cerámica y Artes Suntuarias González Martí (amai, een hele mondvol) gelegen in het prachtige Palacio del Marqués de Dos Aguas. Dit keramiekmuseum ligt letterlijk op een paar passen afstand van ons hotel en werd bij het inchecken met stip aangeraden door de vriendelijke dame aan onze hotelreceptie.

En amai, ik ben niet teleurgesteld. Eigenlijk is dit niet zozeer aan bezoek aan een museum maar aan een volledig ingericht stadspaleis (te vergelijken met het Paleis op de Meir, maar nog veel grootser en indrukwekkender). De kamers van het paleis zijn prachtig gedecoreerd en voorzien van kunst en antieke voorwerpen. Je weet gewoon niet waar eerst kijken. Het museumgedeelte in het paleis beperkt zich tot het tentoonstellen van enkele protserige koetsen, een paar keramiekobjecten in aparte vitrines en een design tentoonstelling over waaiers ter ere van Valencia als World Design Capital 2022.

IMG_9304

IMG_9306

IMG_9309

IMG_9310

IMG_9312

IMG_9317

IMG_9321

IMG_9324

IMG_9325

IMG_3183

IMG_3185

Toegegeven er valt veel keramiek te bewonderen in de verschillende ruimtes van het paleis, maar het zijn vooral de prachtig versierde kamers zelf die met de eer gaan lopen. Ik probeer zoveel mogelijk van de overvloedige details in me op te nemen. Wat een weelde!

IMG_3187

IMG_3196

IMG_3208

IMG_3210

IMG_3206 Continue reading

Op verkenning in Valencia – 16 mei 2022

Veel te vroeg opgestaan om samen met mijn vriend om 7.30u (!) aan het ontbijt van hotel Marqués House te zitten. De conferentie waarvoor mijn vriend naar Valencia gevlogen is, start immers om 8 uur ‘s ochtends. Serieus, welke conferentie start er nu op zo’n ongoddelijk vroeg uur? Dat zou voor mij al reden genoeg zijn om niet te gaan (of gewoon de eerste sessies te skippen).

Tot onze verbazing moeten we aan de ontbijttafel een online menukaart consulteren. Het ontbijt wordt blijkbaar aan tafel geserveerd in gangen. Jammer, want zoals jullie ondertussen al weten zijn mijn vriend en ik grote aanhangers van het concept ontbijtbuffet. Niet dat we te klagen hebben over dit ontbijt, we krijgen een toast met jamón, vers fruit, vers fruitsap én eggs benedict met zalm. De eggs benedict doen me bijna het vroege uur vergeten. Superlekker!

IMG_9205

IMG_9207

IMG_9210

Na het ontbijt vertrekt mijn vriend met zijn gehuurde fiets naar de conferentie en ik wandel op mijn gemak naar de Mercat Central, een prachtige overdekte markt met een oppervlakte van meer dan 8.000 vierkante meter, die me sterk doet denken aan de Mercat de la Boqueria in Barcelona. Al is de architectuur van de markt in Valencia zeker knapper dan die van Barcelona. Vooral de prachtige koepel zuigt de aandacht naar zich toe. Ik loop wat rond om de sfeer op te snuiven en neem wat foto’s. Totaal nog geen honger na het uitgebreide ontbijt.

IMG_9223

IMG_9226

IMG_9228

IMG_9230

IMG_9232

IMG_9234

IMG_2987

IMG_2993 Continue reading

Van Leuven naar Valencia – 15 mei 2022

Vandaag om 6.20u uit de veren, want mijn vlucht naar Valencia vertrekt om 8.35u. Mijn vriend en ik hadden in september 2020 al eerder een bezoek aan Valencia gepland. Door de pandemie werden onze vluchten toen geannuleerd en kon dat bezoek niet doorgaan. Ik was dus heel verheugd toen mijn vriend mij een tijd geleden liet weten dat hij voor zijn werk naar een conferentie in Valencia moest. Een hotelkamer op kosten van zijn werk, dat kon ik niet laten schieten. Zelfs al viel deze week door de grote drukte op het werk voor mij niet ideaal.

Dus ja, het vroege opstaan, doet pijn (ik was dan ook zo dom geweest om de volledige puntentelling van het Eurovisiesongfestival tot het einde uit te zitten, terwijl het eigenlijk al van bij het begin duidelijk was dat Oekraïne zou winnen), maar het vooruitzicht van een weekje Valencia maakt veel goed.

IMG_9107

IMG_9113

IMG_9116

Op een kleine vertraging na verloopt de vlucht naar Valencia vlekkeloos. In de luchthaven moet ik een beetje geduld uitoefenen tot mijn bagage van de band rolt (toch altijd weer een opluchting dat je koffer niet per ongeluk op een andere vlucht is beland) en vervolgens neem ik een taxi naar het hotel. Ik ben te vroeg om al te kunnen inchecken, dus laat ik mijn valies achter en trek ik de stad in. Mijn vriend die vanuit Genève naar Valencia vliegt, landt een drietal uur na mij, dus ik heb de gelegenheid om de stad al even op mijn eentje te verkennen.

Maar eerst tijd voor lunch! Ik beland in een rustig filiaal van Bertal en bestel een rollo met een smoothie en rond mijn, niet zo gezonde, lunch af met een klein koffiekoekje. Ik maak gebruik van het feit dat ik mijn laptop bij heb om nog wat werkmails te beantwoorden. Hierdoor loopt mijn lunch ietwat langer uit. Maar voor mijn gemoedsrust doet het deugd om mijn achterstallige mails te zien slinken.

IMG_9119

Na een laatste keer op ‘verzenden’ geduwd te hebben, trek ik op verkenning in de gezellige straatjes van het oude stadscentrum van Valencia. Het is behoorlijk warm met mijn zware rugzak en mijn fototoestel rond mijn nek, maar de stad weet me onmiddellijk te bekoren.

IMG_9122

IMG_9127

IMG_2852

IMG_2855

Op de Plaça de la Mare de Déu stoot ik op een manifestatie die oproept tot vrede in Oekraïne. De blauw-gele vlaggen zijn overvloedig aanwezig en een operazangeres zingt een ode aan Oekraïne. Ik moet toegeven dat ik er hartzeer van heb: weer een oorlog in het hart van Europa. En waarom? Om de grootheidswaan van één man en zijn aanhangers te bevredigen, die menen dat zij het recht hebben de in het verleden ‘verloren’ Russische gebieden opnieuw te annexeren. Ik kan me goed voorstellen dat de Baltische staten de laatste ontwikkelingen met argusogen volgen.

IMG_2860

IMG_2862

IMG_2866

IMG_2867

Continue reading

Mont-Pèlerin in Vevey – 6 juni 2022

Deze ochtend zowaar uitgeslapen tot 9u! Woehoe! Heerlijk geslapen trouwens in de uitstekende hotelkamer van Base Vevey, dat zich op een veel handigere locatie bevindt dat ons vorige hotel, Modern Times. Enige nadeel is dat het hotel als ontbijt enkel een voorverpakt ontbijtpakket aanbiedt, terwijl mijn vriend en ik fan zijn van uitgebreide hotelbuffetten. Zo’n ontbijtpakket waarbij we moeten eten wat de pot schaft, is niet echt ons ding.

We besluiten dan ook te gaan ontbijten in de stad. Googlemaps wijst ons de weg naar het terras van Brew, alwaar we genieten van een werkelijk uitstekend ontbijt met scrambled eggs, avocado, zalm en champignons. Echt om duimen en vingers af te likken. Brew heeft ook een zeer uitgebreid aanbod aan koffies, gemaakt van bijzondere bonen en weer vind ik het ergens jammer dat ik geen koffie lust. Maar ik krijg dat vieze bruine goedje echt met de beste wil van de wereld niet binnen.

IMG_0405

Na het ontbijt keren we terug naar Base hotel, we checken uit en laten onze valiezen achter bij de receptie. Vanaf ons hotel wandelen we naar de Vevey-funi, een schattige funiculaire die ons wat dichter bij de top van Mont-Pèlerin brengt. We komen nét een minuut voor het vertrek van de funiculaire aan en kunnen nog net op tijd in het wagonnetje springen voordat de deuren sluiten. Na een kort ritje stappen we uit bij het eindstation. Altijd leuk, zo’n funiculaire.

Mijn vriend en ik beginnen aan de wandeling naar de top van Mont-Pèlerin, 1080 meter hoog. We puffen een beetje, want het is op deze Pinkstermaandag zonniger en warmer dan de weersvoorspellingen op voorhand hadden aangegeven. Gelukkig zijn we zo slim geweest om zonnecrème mee te nemen.

IMG_0409

IMG_0411

IMG_0412

Het hoofddoel van onze wandeling is van het uitzicht genieten vanaf de Tour Plain-Ciel. Helaas, het zit ons niet mee… Na een stevige wandeling blijkt de toren gesloten te zijn wegens een defecte lift. Doodjammer, want het hoogste punt van Mont-Pèlerin is volledig bebost waardoor we helemaal niks van uitzicht te zien krijgen. Da’s even vloeken.

IMG_0413

IMG_0433

Maar goed, niets aan te doen. We kiezen een andere weg naar beneden die niet door het bos leidt en zo kunnen we toch nog genieten van een mooie wandeling met uitzicht op Lac Leman. Continue reading

Vevey en Aubonne – 5 juni 2022

Opgestaan om 8.30u wat voor mij, ondanks het riante aantal uren slaap, toch nog te vroeg aanvoelt. Gelukkig is er het heerlijke ontbijt om de laatste restjes van de kater van gisteren te doen vergeten. We genieten uitgebreid van het ontbijt, pakken op het gemak onze bagage en checken uit een paar minuten voor 11u. Voor onze laatste overnachting hebben we immers een kamer geboekt in Base Hotel vlakbij het station van Vevey. Het is onze bedoeling om ons te voet naar dat hotel te begeven (een 35 minuten wandelen, gelukkig bergaf), maar buienradar voorspelt een stevige stortbui om 11.15u. Dus besluiten we nog even te wachten in de comfortabele zetels van het hotel tot de bui voorbij is.

IMG_0322

IMG_0323

IMG_0325

En jawel, buienradar had gelijk: stip om 11.15u valt de regen met bakken uit de hemel. Gelukkig duurt de regenbui niet lang en wanneer deze overgewaaid is, vertrekken mijn vriend en ik te voet met onze rolkoffertjes naar Base Vevey. Het is zondag, dus de straten zijn bijna verlaten. We voelen onderweg nog een paar druppels regen, maar gelukkig breekt de bui niet door.

IMG_0339

IMG_0340

Aangezien we pas om 15u kunnen inchecken in het hotel, vragen we aan het personeel of we onze bagage kunnen achterlaten. Spijtig genoeg begint het opnieuw te regenen op het moment dat we in het hotel de formaliteiten voor ons verblijf staan te regelen. Het supervriendelijke personeel biedt ons meteen een paraplu aan, zodat we toch buiten kunnen wandelen. Echt zelden zo’n sympathiek onthaald geweest in een hotel.

We bedanken de vriendelijke jongedame en gaan gewapend met onze paraplu’s naar buiten. We wandelen richting het meer, waar het ongeveer uitgestorven is. Gelukkig stopt het al snel met regenen en maken de stevige regenwolken langzaamaan plaats voor een aarzelend zonnetje. We maken een wandeling langs het meer in de richting van Corseau, genietend van de prachtige omgeving.

IMG_0344

IMG_0345 Continue reading

Caves Ouvertes Vaudoises – 4 juni 2022

Opgestaan om 8.30u, omdat mijn vriend al in de voormiddag met zijn collega heeft afgesproken om samen naar de Caves Ouvertes Vaudoises te gaan. Een beetje te vroeg voor mij, na een zeer intensieve werkweek had ik graag wat bijgeslapen. Maar goed, een lekkere douche later, voel ik me al heel wat frisser.

Het ontbijt in hotel Modern Times (genoemd naar een film van Charlie Chaplin) is werkelijk fenomenaal. Zowel mijn vriend als ik genieten uitgebreid van het buffet. Kwestie van een stevige bodem te leggen voor al die Zwitserse wijn. 😉

IMG_0165

IMG_0167

IMG_0168

IMG_0170

IMG_0171

IMG_0174

IMG_0175

De receptie bestelde een taxi voor ons om 10.10u, maar uiteindelijk moeten we nog een dik kwartier wachten tot de taxi aankomt. Wat maakt dat we een beetje te laat aankomen bij het station van Chexbres. Gelukkig heeft de Engelse collega van mijn vriend al onze bandjes en ons wijnglas opgehaald zodat we niet veel tijd verliezen.

We maken meteen kennis met de twee Turkse jongedames die hem vergezellen. Beetje een bizar verhaal: een gemeenschappelijk Turkse collega van mijn vriend en de Engelsman, had aan de Engelsman gevraagd om de jongedames mee te nemen naar de Caves Ouvertes, omdat hij zelf in Turkije zat. We zijn dus op stap met twee wildvreemden. De twee jongedames zijn opgetut alsof ze naar een feestje gaan, met make-up, hippe kledij en zelfs panty’s. De weersvoorspellingen verwachten vandaag temperaturen tot 30 graden. Hum. Interesting.

Gelukkig klikt het meteen met de twee jongedames, zelfs al kan één van de twee maar oppervlakkig Engels. Laat ons zeggen dat haar Engels alleszins stukken beter was dan mijn Turks. Ik ben zelfs vergeten hoe in het Turks tot tien te tellen. Een skill die ik ooit leerde toen ik in het ziekenhuis een kamer deelde met een Turks meisje na het operatief verwijderen van mijn vier wijsheidstanden. Beide dames overladen me met complimenten over mijn blauwe ogen. Meteen gescoord. 😉

Onze eerste stop van de dag is Domaine Pierre-Luc Leyvraz, niet ver van het station van Chexbres. We genieten van onze eerste proevertjes en maken verder kennis met de Turkse dames, die elkaar blijkbaar op de tennisles hebben leren kennen en nu regelmatig samen op reis gaan. Het is voor allebei hun eerste bezoek aan Zwitserland. In totaal zullen ze hier vijf dagen verblijven. Wel heel kort, vind ik persoonlijk, maar goed, ze worden meteen al ondergedompeld in de authentieke Zwitserse cultuur.

IMG_0180

IMG_0181

IMG_0182

We steken schuin de straat over om het volgende wijndomein te bezoeken. Jomini vins. Hier krijgen we een heuse rondleiding in de wijnkelder. Zeer boeiend, maar enkel in het Frans. Een beetje lastig dus voor de Turkse dames die geen woord Frans kunnen. Ik informeer bij de gids of hij ook wat uitleg kan geven in het Engels, maar helaas… Mijn vriend en ik doen ons best om zoveel mogelijk te vertalen, maar die technische wijntermen zijn voor geen van ons beiden parate kennis. Nuja, we kunnen wat toffe fotootjes maken. Ideaal voor de instagram account van de twee knappe dames. Continue reading