The Chelsea Physic Garden en Basquiat in het Barbican Centre – 28 september 2017

Super vroeg wakker deze ochtend om mijn vriend te helpen zijn valies te pakken, zodat op tijd is voor zijn vlucht van om 8.55u op Heathrow. Mijn vlucht naar Genève vertrekt pas ‘s avonds om 20.30u. Aangezien ik enkel met handbagage terugvlieg, heeft mijn vriend de gewichtige taak de rest van de bagage heelhuids in Genève te krijgen. Na mijn vriend gedag gezegd te hebben, kruip ik lekker terug in bed voor nog een aantal uurtjes slaap. Ontbijten doe ik vandaag in mijn eentje.

Ik besluit op mijn laatste dag een bezoek te brengen aan de Chelsea Physic Garden, één van de oudste botanische tuinen van Europa. De Chelsea Physic Garden gaat jammer genoeg pas open om 11u, maar op basis van googlemaps concludeer ik dat de tuin niet zo groot is en dat ik zonder problemen om 13u in het Barbican Centre zal geraken om de tentoonstelling van Basquiat te bezoeken.

De metro brengt mij tot Sloane Square en vandaar is het nog een kwartiertje stappen naar de Chelsea Physic Garden. Ik passeer door een zeer mooie en statige wijk met de prachtige naam The Royal Borough of Kensington and Chelsea. Prachtige huizen met veel groen, mooie straatjes, het restaurant van Gordon Ramsay en een heus militair ziekenhuis, maken dat ik langer dan het geplande kwartier over de wandeling doe. Rond 11.15u ben ik aan de ingang van de botanische tuin en koop ik mijn toegangsticket. De vriendelijke heer aan de kassa maakt mij erop attent dat er gratis rondleidingen in de tuin gegeven worden en dat de eerstvolgende rondleiding start om 11.30u. Altijd leuk. Ik loop alvast wat rond in de tuin en sluit om 11.30u aan bij de rondleiding.

IMG_2178

IMG_2185

IMG_2187

IMG_2192

IMG_2194

IMG_2198

IMG_2204

De zon komt erdoor en de tuin ziet er werkelijk prachtig uit met bladeren waarop de achtergebleven waterdruppels van de nachtelijke regen glinsteren in de zon. Wat oppervlakte betreft is de tuin inderdaad niet zo groot, maar wat een rijke collectie! De dame die ons rondleidt is een vat vol wetenswaardigheden en wijst ons om de ene na de andere bijzonderheid. Heel boeiend allemaal, maar tegelijkertijd houd ik mijn gsm bij de hand om de tijd in het oog te houden. Ik zou eigenlijk om 12.15u moeten vertrekken, maar ik beslis mijn tijd nog wat te rekken, ervan uitgaand dat ze mij, als ik een kwartier te laat ben, wel niet uit het Barbican Centre zullen schoppen. Uiteindelijk moet ik noodgedwongen om 12.30u de rondleiding verlaten en zet ik een spurtje in naar metrostation Sloane Square. Dik spijt dat ik geen ticket voor 14u gereserveerd heb. Ik heb het gevoel dat er nog veel meer te ontdekken valt in de Chelsea Physic Garden. Ik zal dus nog eens terug moeten komen!

IMG_2201

IMG_2208

IMG_2209

IMG_2217

IMG_2226

IMG_2227

IMG_2236

IMG_2238

IMG_2239

IMG_2240

IMG_2254

IMG_2258

De zon is ondertussen volop tussen de wolken doorgekomen en het is erg warm. Ik spring op een warme metro die helaas niet tot Barbican station rijdt, maar stopt in Edgeware Road. Heel wat verwarring later met treinen die spontaan van perron en van bestemming veranderen, slaag ik er toch in de juiste richting uit te kiezen. Omdat het ondertussen al veel te laat is, skip ik noodgedwongen mijn middagmaal en loop ik rechtstreeks naar de ingang van tentoonstelling van Basquiat. Ik ben een dik half uur te laat, want uiteindelijk nog goed meevalt.

De tentoonstelling van Basquiat is echt de moeite. Ik moet toegeven dat ik voordien niet echt bekend was met het werk van deze jonge Amerikaanse artiest, maar het is heel boeiend om de evoluatie in zijn werk te zien. De tentoonstelling doet veel moeite om de levensloop van Basquiat te schetsen: zijn faam in de New Yorkse kunstwereld, zijn samenwerking met Andy Warhol, zijn romance met Madonna, zijn muzikale samenwerking met hiphop artiesten,… Hij speelde zelfs een rol in een kunstfilm. Een bijzonder boeiend en rijk kunstenaar die als autodidact enkel maar respect afdwingt. Het enige wat ik jammer vind aan de tentoonstelling is dat er met geen woord gerept wordt over de heroïneverslaving die Basquiat op 27-jarige leeftijd het leven kostte. Toch een niet onbelangrijk detail, me dunkt. Maar verder niets dan lof!

Na het bezoek aan de tentoonstelling, dat ongeveer aan uur geduurd heeft, rommelt mijn maag van de honger. Ik loop naar de gezellige Broadgate Circle waar het stikt van de leuke eetgelegenheden en kies een tafeltje op het terras van restaurant Comptoir Libanais. Geen probleem om om 14.30u nog een maaltijd geserveerd te krijgen in Londen. Ik ga voor een heerlijke lamstajine en aangezien het mijn laatste momenten in Londen zijn, besluit ik mijn maaltijd af te ronden met een werkelijk voortreffelijke cheesecake. Wat een genot om eind september op een terrasje van de zon te kunnen genieten.

IMG_5910

IMG_5912

Helaas is het moment om van Londen afscheid te nemen aangebroken. Mijn vriend heeft me op het hart gedrukt zeker op tijd te vertrekken, omdat de metrorit op zichzelf al veel tijd in beslag neemt en de wachtrijen bij de security op Heathrow soms erg lang zijn. En ik luister altijd naar zijn goede raad (kuch). Naar goede gewoonte is het weer pokkeheet op de metro. Ach, heimwee naar die heerlijke aircogekoelde metrostellen in Singapore… Maar goed, ik ben al blij dat ik kan zitten.

Uiteindelijk ben ik twee uur te vroeg op de luchthaven en ben ik in een paar tellen door de security. Wat maakt dat ik tijd heb om nog een kaiten sushi mee te pikken bij Yo! Sushi. Jay!

wakame salad

sushi

En daarmee zit onze mini-uistapje naar Londen er weer op. Eén ding is zeker: I’ll be back!

The Charterhouse & Old Operating Theatre – 27 september 2017

Met een uitgebreid ontbijt achter de kiezen, keer ik terug naar de kamer om de plannen voor vandaag te finaliseren. Ik had graag een bezoek gebracht aan Dennis Severs’ House, maar blijkt dat je daar op voorhand voor moet reserveren. Spijtig. Weer iets om door te schuiven naar een volgende bezoek. Ik besluit dan maar richting het Barbican Centre te trekken om de befaamde tentoonstelling van Basquiat te aanschouwen.

Het weer zit nog altijd mee en ik heb zin in een stevige ochtendwandeling om mijn ontbijt te verteren. Ik passeer in de historisch interessante buurt Smithfield met oude markthallen en veilingsgebouwen. Als bij toeval vang ik vanuit een ooghoek een glimp op van een mooie toren en wijk ik af van de weg die googlemaps voor mij heeft uitgestippeld. En zo ontdek ik The Charterhouse, een historisch gebouwencomplex uit de veertiende eeuw. The Charterhouse is gratis te bezoeken en daar maak ik uiteraard graag gebruik van.

IMG_2007

IMG_2010

IMG_2012

IMG_2015

Zoals de naam doet vermoeden begon The Charterhouse als een katholiek kartuizerklooster. Het klooster werd gebouwd op een stuk grond dat enkele tientallen jaren vóór de stichting van het klooster dienst deed als begraafplaats voor de slachtoffers van de pest. Toen de kartuizermonniken in 1535 weerstand boden aan de godsdiensthervormingen van Koning Henry VIII, werden ze geëxecuteerd en werd het klooster in beslag genomen door de kroon. Vervolgens kwam het gebouwencomplex in handen van enkele edellieden, deed het dienst als hospitaal en jongensschool tot het in mei 1941 zwaar beschadigd geraakte tijdens de Blitz. In de jaren na de tweede wereldoorlog werd het complex zorgvuldig gerestaureerd en nu kan iedereen genieten van dit prachtig stukje Londense geschiedenis. Ik prijs het toeval dat mij hier bracht, want de gebouwen zijn prachtig en de tentoonstelling erg interessant.

IMG_2024

IMG_2028

IMG_2029

IMG_2036

IMG_2050

IMG_2053

IMG_2069

Natuurlijk is door dit ongeplande bezoek mijn planning helemaal door mekaar gegooid. Het is ondertussen al middag, maar ik besluit toch verder te lopen in de richting van het Barbican Centre. Vlakbij het Barbican Centre zie ik zowaar mijn eerste echte Banksy in het wild: een portret van Basquiat gefouilleerd wordt door de Metropolitan Police. Duidelijk een kritiek op het rascisme dat ook vandaag nog in alle lagen van onze samenleving aanwezig is. En tegelijkertijd een eerbetoon aan een collega-straatkunstenaar.

IMG_2085

Ik heb honger dus besluit op zoek te gaan naar iets lekkers om te eten. Ik passeer Finsbury Square Garden en kom vervolgens terecht op Finsbury Avenue Square. Overal zijn er kraampjes die street food verkopen. Londen is duidelijk fan (en ik ook!). Het is erg moeilijk kiezen en ik loop van het ene kraampje naar het ander. Uiteindelijk hak ik de knoop door en ga voor een Vietnamese noedelsoep, daarmee het totaal geconsumeerde noedelsoepen deze vakantie op drie brengend. Ik kan er niets aan doen, het is sterker dan mezelf. De Phở is dampend heet, zeer lekker en bijzonder goedkoop (7 pond). Waardoor ik het me permitteer om ook nog van een dessertje te snoepen: rijstpudding met mango. Heerlijk!

IMG_2093

IMG_2098

IMG_2100

IMG_5872

Via whatsapp spreek ik af met mijn vriend waar ik best reserveer voor ons laatste diner in Londen. De ervaring leert dat populaire plekken vaak stampvol zitten en voor onze laatste avond wil ik graag iets leuks doen. Onze eerste keuze: Koreaans restaurant Arang blijkt helaas vol te zitten. Gelukkig is er in onze tweede keuze wel nog een tafeltje vrij om 18u. Vanavond dineren wij in Rabot 1745, een restaurant dat met chocolade kookt en dat we ontdekten bij een wandeling in de buurt van Borough Market.

IMG_2117

IMG_2121

Met een volle maag begin ik aan mijn tweede poging om de Basquiat tentoonstelling in het Barbican Centre te bezoeken. Via de Barbican low emission walk (een verhoogd wandelpad) kon ik eindelijk in het Barbican Centre, dat, moet ik toegeven, eerder een sombere en donkere indruk op mij maakt. De indeling van het geheel is ook erg verwarrend. Zo’n plek waar je makkelijk verloren loopt. Neen, deze uiting van het brutalisme is bepaald niet aan mij besteed. Ik vind het complex (inclusief woontorens) bijzonder lelijk. Maar goed, ik kwam hier voor Basquiat.

IMG_2123

IMG_2124

Net voordat ik aankom bij het onthaal van de Basquiat tentoonstelling, krijg ik het bericht van mijn vriend dat zijn cursus er al op zit en het is pas 15u! Helaas, het next available time slot om de tentoonstelling vandaag nog te bezoeken is pas om 16.30u. Mijn vriend zou de tentoonstelling niet echt weten te appreciëren en in combinatie met de reservatie om 18u in Rabot 1745, was dit ook moeilijk haalbaar. Ik reserveer een kaartje voor 13u de volgende dag, meteen ook mijn laatste dag in Londen.

We spreken af dat we elkaar ontmoeten aan de ingang van het Old Operating Theatre. Ik neem in Barbican station de metro naar London Bridge en ben er een tiental minuten voor mijn vriend. Het gebouw waarin het Old Operating Theatre huist, staat volledig in de steigers en er wordt druk gewerkt aan de restauratie van de bijhorende kapel. En ouder heerschap met opvallend wit haar in een fluo vestje is belast met alle bezoekers erop attent te maken dat het Old Operating Theatre wel degelijk nog open is. Hij wil mij naar binnen begeleiden, ik sta zijn aanbod vriendelijk af, want mijn vriend is nog niet gearriveerd.

Het Old Operating Theatre is echt de moeite van een bezoek waard. Wij hebben geluk, want net op het moment dat wij er zijn, is er een toneelstuk aan de gang over het leven van John Keats. Een beetje vreemd misschien, maar ik maakte voor het eerst kennis met de Engelse dichter Keats in de Hyperion cyclus van de Amerikaanse schrijver Dan Simmons. Eén van de personages in zijn boeken was de kloon van John Keats. We pikken nog net de laatste twintig minuten van het toneelstuk mee dat zich afspeelt in de ruimte die vroeger voor operaties op vrouwen en tegelijkertijd als observatiezaal voor artsen in opleiding gebruikt werd.

Het Old Operating Theatre museum is tegelijkertijd een afstotende en fascinerende plek. Bij het lezen van de beschrijvingen hoe patiënten vroeger behandeld werden, gaat het haar op mijn armen recht overeind staan. We mogen van geluk spreken dat de geneeskunde momenteel wat verder geëvolueerd is dan aderlatingen en behandelingen met bloedzuigers. Het hele museum lijkt bevroren in de tijd, met zijn oude instrumenten, gedroogde bloemen en planten en zelfs enkele specimen op sterk water. Een bezoek is van harte aanbevolen.

IMG_2138

IMG_2146

IMG_2150

IMG_2157

Aangezien het museum sluit om 17u hebben we nog een uurtje voor onze reservatie. We richten onze stappen alvast naar Borough Market, een buurt die op mij een aantrekkingskracht uitoefent door de combinatie van de onwaarschijnlijke plek (gelegen onder een aantal spoorwegbruggen) en de geweldige, levendige sfeer die er heerst op elk moment van de dag. En voeg daar dan nog eens geweldig lekker eten aan toe en dan weten jullie het wel.

Mijn vriend en ik vinden een plekje om iets te drinken in een zetel onder een grote parasol op de charmante patio van Boro Bistro. Alleen jammer van de storende geur van sigarettenrook. Hoog tijd dat er een verbod komt op roken op terrassen! We genieten van een heerlijk glas prosecco als apertief, alvorens te vertrekken naar restaurant Rabot 1745.

IMG_2168

Rabot 1745 blijkt echt een schot in de roos te zijn, een zeer gezellig en mooi ingericht restaurant op de eerste verdieping met een prachtig terras met uitzicht op Borough Market (dat we helaas te laat ontdekten). We krijgen een fijne tafel toegewezen waarop een paar geroosterde cacaobonen liggen om de maaltijd op een gepaste manier te beginnen. Ik ga voor de 24-hour Cacao Pulp Marinated Roast Sea Trout en mijn vriend (hoe kan het ook anders) voor de Burger of the Gods. Beide gerechten zijn perfect uitgebalanceerd van smaak. De chocolade is een meerwaarde voor beide gerechten. Heerlijk! Na zo’n uitstekende maaltijd kan ik het niet laten om nog een dessertje te bestellen: een crumble met mascarpone sorbet. Uiteraard lieten we ons verleiden om nog een afzakkertje te drinken. Het is per slot van rekening onze laatste avond in Londen. Een heerlijk glaasje rum verwarmt de innerlijke mens en die salted caramel vodka schreeuwde gewoon om uitgeprobeerd te worden.

IMG_2169

IMG_5886

IMG_5888

IMG_5894

Na het eten merken we dat het zachtjes is beginnen regenen. Gelukkig is het nog steeds niet koud. Ondanks de regen maken we toch nog een fijne nachtelijke wandeling langs de Thames. De avond sluiten we af in het zwembad en de sauna van ons hotel. We maken het niet laat, want mijn vriend moet de dag nadien op een onchristelijk vroeg uit opstaan om zijn terugvlucht naar Genève te halen.

BAPS Shri Swaminarayan Mandir en London views – 26 september 2017

Na de copieuze maaltijd van de dag voordien, heb ik niet bepaald veel honger ‘s ochtends aan het ontbijt. Jammer, want een uitgebreid Engels ontbijt, daar doe je mij normaal gezien altijd een plezier mee. Deze voormiddag heb ik een bezoek aan een echte Hindoetempel gepland. (Ja, mijn research naar bijzondere bezienswaardigheden in Londen heeft zijn vruchten afgeworpen.) De BAPS Shri Swaminarayan Mandir ligt in de wijk Neasden, zo’n vijftig minuten reizen vanaf ons hotel. Ik wil de Jubilee lijn naar Neasden nemen, maar er loopt vanalles mis. De metro die ik genomen heb, geeft er de brui aan in West Hampstead met de droge mededeling “This train terminates at West Hampstead”. Ok… Uiteindelijk slaag ik er met wat vertraging toch in op een metro richting Neasden te stappen.

Vanaf de metrohalte Neasden is de weg naar de tempel zeer goed aangegeven. Al is de wandeling naar de tempel zelf niet zo aangenaam, ik ben blij dat ik langs een drukke weg met commerciële baanwinkels passeer, want mijn blaas staat ondertussen op springen. Ik huppel een Subway binnen en de lieve dame aan de toog is zo vriendelijk mij van haar faciliteiten gebruik te laten maken. Een beetje verder loop ik een aangename woonwijk binnen. Heel even verliest mijn gsm zijn connectie en vrees ik reddeloos verloren gelopen te zijn, maar dan vang ik mijn eerste glimp van de tempel op. De mandir is een bijzonder indrukwekkend bouwwerk opgetrokken uit wit Carrara marmer en Bulgaarse kalksteen. Spijtig genoeg zijn er werken aan de gang, waardoor de schitterende tempel hier en daar ontsierd wordt door stellages. Volgens wikipedia zou het slechts twee jaar gekost hebben om de tempel te bouwen en kostte het gebouw in totaal 12 miljoen pond, volledig betaald door de Hindoegemeenschap in de UK. Al het marmer werd trouwens naar India vervoerd om daar door een team van 1526 beeldhouwers bewerkt te worden. Indrukwekkend.

Helaas is het niet toegestaan om foto’s te maken in het complex zelf. Ik laat mijn fototoestel en rugzak achter in een klein gebouwtje aan de overkant van de straat, wandel doorheen een metaaldetector (ze lachen hier niet met de veiligheidsmaatregelen), laat mijn schoenen achter in een houten rek en stap op blote voeten het culturele centrum versierd met prachtig houtsnijwerk binnen. Van daaruit loop ik via een gang naar de mandir. De binnenkant van de mandir is zo mogelijk nog indrukwekkender dan de buitenkant. Het gebeeldhouwde marmer lijkt wel van kant en de koepel komt regelrecht uit een sprookje. Ongelooflijk dat een mens zoiets moois kan maken.

Ik ben net op het juiste moment gekomen. Er is een soort ceremonie aan de gang die bijgewoond wordt door een paar klassen Engelse schoolkinderen. Het is behoorlijk vol in de tempel, dus het is wat dringen, maar ik heb wel de gelegenheid om een goede blik te werpen op de beelden die in nissen opgesteld staan. Zoals gewoonlijk krijg ik kop nog staart aan de verwarrende hoeveelheid goden en godinnen van het Hindoegeloof. Ook een bezoek aan de permanente tentoonstelling “Understanding Hinduism” maakt met niet veel wijzer, buiten het feit dat dit geloof er prat op gaat de oudste religie ter wereld te zijn.

Na mijn bezoek wring ik me in allerlei bochten om toch maar een paar goeie foto’s van de buitenkant te nemen, maar de hoge muren en de ijzeren poorten rondom het complex maken het de amateurfotograaf niet gemakkelijk. Ondanks dit kleine ongemak kan ik een bezoek aan deze tempel ten zeerste aanraden. Een erg bijzondere ervaring die me zeker zal bijblijven.

IMG_1865

IMG_1868

IMG_1871

IMG_1872

IMG_1875

IMG_1878

Het is ondertussen al 13u en ik begin zo stilletjesaan honger te krijgen. Aangezien Neasden op culinair vlak niet al te veel te bieden lijkt het hebben, neem ik de bus en de metro naar Piccadilly circus. Daar aangekomen valt mijn internetconnectie weer even weg, waardoor ik op goed geluk bij Shoryu ramen terecht kom. Een heerlijk dampende kom pikante noedelsoep, de beste manier om het energieniveau opnieuw op peil te krijgen.

IMG_1880

IMG_1885

IMG_5832

Na het middagmaal is gelukkig ook mijn 4G-connectie gerevitaliseerd en wandel ik naar Farriers passage. Ik noteerde dit plekje op basis van een artikel dat enkele verborgen plekjes in Londen besprak die de moeite waren. En alhoewel charmant, ben ik toch niet echt onder de indruk. Ik blijf er welgeteld vijf minuten en besluit dan opnieuw richting Saint Paul’s Cathedral te lopen. Het weer zit nog altijd honderd procent mee, dus ik kan het niet laten een ijsje te kopen bij Four Winters, een wel heel bijzondere ijszaak, want je ijsje wordt ter plekke bereid met vloeibare stikstof. Ik bestel een German chocolate cake ijsje, omdat dit geafficheerd staat als ‘a chocolate lovers dream combination’. Het ijsje was niet slecht, maar naar mijn goesting zat er veel te veel kokos in, wat de smaak van de chocolade wat in de verdrukking bracht. Nu ben ik over het algemeen niet zo zot van kokos (behalve in de vorm van een echte kokosnoot), dus misschien had ik gewoon wat aandachtiger naar de ingrediënten moeten kijken. Al bij al is de bereiding van dit ijs eerder een gimmick, geef mij maar échte Italiaanse gelato!

IMG_1888

IMG_1892

IMG_5837

De wandeling naar Saint Paul’s brengt me langs een China Town en vervolgens prachtige lanen met majestueuze gebouwen. De herfstzon maakt dat ik volop geniet. Onderweg krijg ik een berichtje van mijn vriend dat zijn cursus alweer vroeger is afgelopen en ik laat hem weten dat ik onderweg ben naar One New Change Shopping Mall Terrace. Volgens mijn informatie zou je vanaf dit dakterras een prachtig zicht op Saint Paul’s Cathedral hebben en dat helemaal gratis.

IMG_1904

IMG_1911

IMG_1919

IMG_1924

IMG_1925

IMG_1928

IMG_1934

IMG_1948

Ik ontmoet mijn vriend vlakbij Saint Paul’s en na even zoeken, vinden we de glazen lift die ons naar het dakterras brengt. En jawel, het uitzicht is de moeite! Aangezien ik de fototoestelrugzak bij heb, worden we goed in de gaten gehouden door security. Het is duidelijk dat de veiligheidsmaatregelen in Londen na de voorbije aanslagen serieus zijn aangescherpt.

IMG_1958

IMG_1963

IMG_1977

IMG_1978

Het dakterras heeft ook een leuke bar. Het is warm genoeg om een terrasje te doen en we hebben geluk: er komt een tafeltje vrij. Mijn vriend drinkt een biertje en ik kan heb niet laten een berrie daiquiri te bestellen. Zeer passend bij de mooie locatie waar we ons bevinden.

Na dit fijne aperitief is het tijd voor het avondmaal. Ik heb om 19u gereserveerd bij de Wright Brothers in Borough Market, omdat we er vorig jaar niet geslaagd zijn daar een tafeltje te bemachtigen en het er zo gezellig uit zag. We krijgen tot mijn grote vreugde een plek aan de toog toegewezen met uitzicht op de chefs die al het lekkers voor de klanten bereiden. We beginnen de maaltijd met zes oesters en een glaasje cava. Can’t go wrong with that! Daarna kies ik voor de krab, die zeker lekker is, maar misschien net een beetje pit mist. Het is superdruk bij de Wright Brothers en na amper twee uur tafelen staan we alweer buiten. Het zal beslist niet lang duren voordat ons plekje wordt ingepikt, want er staan buiten al mensen te wachten.

IMG_5846

IMG_5853

Omdat de avond nog jong is, besluiten we nog iets te gaan drinken. Op goed geluk komen wij bij Davy’s Wine Merchants’ Mug House terecht, onder London Bridge. Wat een fijne verrassing! Het leek wel alsof we een andere wereld binnen stapten, zo warm en gezellig! Ze vonden een prachtig tafeltje met twee comfortabele zetels en bestelden ons een glaasje porto. En omdat eentje geentje is, bestelden we daarna nog een glaasje madeira. Heerlijke plek waar ik bij een volgende gelegenheid graag wil terugkomen om een hapje te eten.

Een mooie afsluiter van een geslaagde dag.

Roupell Street and National Portrait Gallery – 25 september 2017

Het heerlijke Novotel-bed (het contrast met onze harde twijfelaar in Genève waarvan ik rugpijn krijg, kan amper groter zijn) heeft me helaas geen onverstoorde nachtrust opgeleverd. Ergens in het midden van de nacht in paniek wakker geschoten en daarna moeite om de slaap terug te vatten. Gelukkig brengt de ochtend een stevig English breakfast! Het buffet is exact, maar dan ook exact hetzelfde als vorig jaar in Novotel Paddington. Al lijkt me alles net iets minder verzorgd en zijn er geen complementary smoothies.

IMG_5789

Na het ontbijt vertrekken mijn vriend en zijn collega naar de cursus en las ik wat tijd voor mezelf in. Ik trek naar het zwembad om baantjes te trekken en tussen de inspanningen door wat uit te puffen in de sauna. Het doet echt deugd om even te relaxen en het is ronduit geweldig dat ik het ganse zwembad voor mij alleen heb. Mijn rust wordt heel kort verstoord door een koppeltje dat even in de jacuzzi en de sauna gaat, maar zij blijven niet lang en ik kan na hun vertrek weer ongestoord verder baantjes trekken.

IMG_5795

Het is bijna middag tegen dat ik uit het zwembad kom. Hoog tijd om op verkenning in London te gaan! Ter voorbereiding van ons vorige bezoek aan Londen had ik een hele lijst aangelegd met dingen die ik wilde bezoeken. Veel te veel om op een week af te werken, dus duikel ik deze opnieuw op en beslis naar de National Portrait Gallery te gaan. Het weer ziet er immers even twijfelachtig uit als de dag voordien. Ik heb echter niet veel zin om de metro te nemen en besluit het erop te wagen en te voet te gaan. De wandeling brengt me door de pittoreske Roupell Street vlakbij ons hotel. Ik zie aan verschillende ramen affiches hangen met ‘Save Roupell Street’ en een kleine google-zoektocht leert me dat deze authentieke straat bedreigd wordt door projectontwikkelaars. Ik kan met mijn eigen ogen vaststellen dat de straat langzamerhand wordt ingesloten door hoogbouw, maar ik hoop van harte dat dit prachtige stukje Londen uit de klauwen van de projectontwikkelaars kan blijven.

IMG_1769

IMG_1770

IMG_1771

Ik kom langs St John’s Church in Waterloo Road en zie dat er twee kraampjes met street food opgesteld staan. Ideaal, want mijn maag maakt mij erop attent dat het middaguur reeds gepasseerd is. De keuze is tussen pad thai of falafel. Een hartverscheurende keuze, maar ik hak de knoop door en ga voor falafel. 4,5 pond voor een falafel wrap met halloumi: de prijzen in Londen zijn een pak redelijker dan in Zwitserland en ‘t is nog lekker ook! Ik ga op een bankje zitten en voerder per ongeluk een duif die listig aan mijn voeten plaatsneemt en afwacht tot er een stukje uit mijn wrap valt. Tsss!

IMG_5799

IMG_1772

Onderweg passeer ik langs de site van het Underbelly Festival en neem (nadat mijn rugzak gecontroleerd werd) even een kijken op het festival terrein. Vlakbij staat ook een enorme dubbeldekkerbus waar je frozen yoghurt kan kopen, maar ik weersta de verleiding. Al koop ik me wel een vers gemaakte smoothie van slechts 2 pond aan een kraampje bij Embankment. Ik blijf me erover verbazen hoe goedkoop het eten in Londen is in vergelijking met Genève, terwijl Londen toch ook gekend staat als een peperdure stad.

IMG_1777

IMG_1782

IMG_1785

IMG_1789

IMG_1796

De National Portrait Gallery blijkt echt helemaal mijn ding te zijn. Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik een bezoek aan dit museum zo lang heb uitgesteld (misschien omdat ik enkel portretten wat te eenzijdig vond?). De permanente collectie is nochtans gratis te bezoeken. Het museum is werkelijk prachtig en niet te groot, waardoor je de tijd hebt om alles rustig in je op te nemen. De portretten van bekende figuren (levend en dood) zorgen uiteraard voor veel momenten van herkenning, maar het is vooral de opbouw van elke zaal rond een bepaald thema die mij aanspreekt. De uitleg bij de werken is zeer omstandig en ik leer ontzettend veel bij over de Engelse geschiedenis. Daarnaast zijn er de portretten van schrijvers die ik herken van de achterkant van boekenflappen. Al moet ik toegeven dat het de portretten van Queen Elizabeth I zijn die het meest indruk maken op mij. Wat een uitstraling heeft die dame nog steeds na al die eeuwen! Girl power!

IMG_1804

IMG_1806

IMG_1813

IMG_1824

IMG_1837

IMG_1854

IMG_1857

Zo rond half vijf krijg ik een bericht van mijn vriend dat zijn cursus al gedaan is (da’s vroeger dan gepland) en keer ik terug naar het hotel. Het is nog steeds bewolkt, maar het blijft droog, dus ik keer te voet terug. Van al dat portretten kijken heb ik een beetje honger gekregen en ik kan de verleiding niet weerstaan om onderweg in een schattig winkeltje een brownie met vijgen en whisky te kopen. Op onze hotelkamer eet ik de brownie met smaak op, terwijl ik luister naar de eerste indrukken van mijn vriend. Blijkbaar zijn er maar drie mensen die de cursus volgen!

Ondertussen is het tijd om te vertrekken naar onze dinner date bij City Spice. Een dinner date die heel wat voeten in de aarde gehad heeft. Het oorspronkelijke plan was dat mijn vriend, ik en zijn Franse collega samen zouden curry gaan eten in Brick Lane met een Engelse collega van hen die toevallig op hetzelfde moment als wij in Londen was. Ik reserveerde dus voor vier personen. Wat later liet de Engelse collega weten dat er waarschijnlijk nog een vriend van hem zou meekomen. Ok, geen probleem, een stoel bij aan tafel schuiven, dat zal nog wel lukken. Ondertussen waren mijn vriend en ik volop bezig om af te spreken met onze Poolse vrienden die in Londen wonen. Zij zouden met hun hotelapp op een toerismebeurs staan net op de dagen dat wij in Londen waren. Ons eerste voorstel was woensdag na het einde van de beurs af te spreken, maar bij nader inzien zouden ze dan waarschijnlijk te vermoeid zijn om er veel aan te hebben. Dus pasten we de afspraak aan en nodigden we hen uit om maandag samen met ons curry te gaan eten, waarop zij toezegden. Het was niet veel moeite om de reservatie bij City Spice te wijzigen.

Vanaf ons hotel nemen we een dubbeldekkerbus om naar Brick Lane te gaan. We hebben geluk want de plaatsen helemaal vooraan op de eerste verdieping zijn nog vrij, waardoor we kunnen genieten van een prachtige avondlijke rit door Londen. Helaas krijg ik onderweg naar het restaurant een telefoontje van onze Poolse vriendin. Er zijn onverwacht problemen opgedoken bij de opbouw van hun stand op de beurs en ze zullen onze dinner date niet halen. Het gesprek valt een aantal keer weg, maar ik hoor aan haar stem hoe zenuwachtig ze is. Ik probeer haar te kalmeren en verzeker haar dat het bij een volgende gelegenheid wél zal lukken om af te spreken. ‘t Is niet dat Londen aan de andere kant van de wereld ligt, nietwaar?

Gelukkig doen ze bij restaurant City Spice niet moeilijk over de opnieuw gewijzigde samenstelling van onze groep. Ze verwijderen gewoon een tafeltje en klaar is kees. Ik had op voorhand veel research gedaan en City Spice kwam daarbij als één van de beste curryrestaurants in Londen naar voren. En dat is niet overdreven, de curries zijn echt geweldig. Alleen zijn de ogen van mijn gezelschap groter dan hun maag: ondanks mijn waarschuwingen, bestellen ze én papadums én nog een paar voorgerechten én dan voor iedereen apart nog een hoofdgerecht. Uiteraard is dat veel en veel te veel. En hoe lekker ook, we slagen er gewoon niet in alles op te krijgen.

IMG_5814

IMG_5816

IMG_5819

IMG_5823

Normaal zou ik nu schrijven dat het een heel gezellige avond was, in aangenaam gezelschap, maar dat was helaas niet het geval. De vriend die de Engelse collega meebracht, blijkt een behoorlijk irritante Ier te zijn (niet dat zijn nationaliteit er in dit geval toe doet). Echt zo’n persoon die vol van zichzelf is. Hij blijft aan één stuk ratelen tijdens het etentje en grappen maken die niemand van de niet-Engelsen aan tafel begrijpt. Echt heel vervelend dat hij niet oppikt dat zijn grappen niet aanslaan bij ons, wegens het hebben van een andere referentiekader. Hij spreekt zichzelf ook voortdurend tegen, waardoor het echt moeilijk is een normaal gesprek met hem te hebben. Erg vermoeiend en behoorlijk irriterend.

Enfin ja, ik heb na het etentje dus niet echt veel zin meer om nog iets te gaan drinken, maar de Engelse collega en zijn irritante Ierse vriend slagen erin mijn vriend en zijn Franse collega te overtuigen nog een laatste pint te gaan drinken. We belanden in The Ten Bells, een pub die linken zou hebben met twee van de slachtoffers van Jack The Ripper. Hoewel het interieur en in het bijzonder de blauwwitte tegels zeker mooi zijn, is het er te druk en te plakkerig naar mijn zin. Maar het allerergste is dat mijn witte wijn niet te drinken is. Echt verschrikkelijk slecht en zuur, zo slecht dat ik na een paar teugen het opgeef en het glas gewoon laat staan.

Een zure afsluiter van wat al niet echt een superavond was.

Aankomst in Londen – 24 september 2017

Aangezien onze vlucht naar Londen rond één uur ‘s middags vertrok, zorgden mijn vriend en ik dat we op tijd in de luchthaven van Genève waren; Zo konden we ter plekke nog iets te eten alvorens op het vliegtuig te stappen. Het is weinig origineel, maar we belandden voor de zoveelste keer bij Thai Urban Kitchen voor een lekkere rode curry met scampi (en pak beter dan de pad thai van de vorige keer). Thai street food for the win!

Aan de gate maakte ik kennis met de Franse collega van mijn vriend die samen met hem de cursus zou volgen. Een vriendelijke man van rond de vijftig. We spraken af om onder elkaar zoveel mogelijk Frans te spreken, zodat ik volop de gelegenheid heb om mijn Frans te oefenen. De verleiding om bij momenten dat een woord niet meteen op het puntje van de tong ligt, terug te vallen op Engels is anders te groot.

De vlucht naar Heathrow was in een zucht voorbij. Het was zo’n schitterend zonnig weer dat ik het niet kon laten een paar filmpjes te maken tijdens de vlucht. Opstijgen met zicht op de bergen én het meer van Genève, dat wordt een mens niet snel beu. Tijdens de vlucht had ik ook een heel mooi uitzicht op de Franse Noordzeekust die lag te blinken in het zonlicht. In wat amper een paar tellen leek, maakte het blauwe water van de Noordzee plaats voor het groene, glooiende Engelse landschap. Toch fantastisch hoe snel een mens zich tegenwoordig kan verplaatsen.

IMG_5769

Onze valies rolde als één van de eerste van de bagageband, daarna moesten we nog even geduld uitoefenen tot de valies van de collega van mijn vriend opdook. We vreesden al even dat we zijn valies als vermist zouden moeten opgeven. Gelukkig bleek dat niet nodig te zijn. We kochten een Oyster card en namen de metro naar Novotel Blackfriars, alwaar enkele vriendelijke dames de check-in voor ons regelden. We dropten onze valiezen af in de kamer en stonden tien minuten later alweer beneden om Londen in te trekken.

IMG_1746

IMG_1760

De weersvoorspellingen bleken niet helemaal overeen te stemmen met de realiteit: de voorspelde zon verstopte zich achter steeds dikker wordende wolken die me deden vrezen dat ik net iets te enthousiast geweest was bij het aantrekken van mijn flipflops. We wandelden langs de oevers van de Thames en liepen iet of wat per ongeluk een tentoonstelling aan boord van de HQS Wellington binnen. De tentoonstelling ‘Abandon ship!’ ging over de ervaringen van de bemanning van koopvaardijschepen tijdens de twee wereldoorlogen. Omdat deze schepen belangrijke voorraden vervoerden, waren zij voortdurend blootgesteld aan het gevaar van een aanval.

De tentoonstelling was gratis en bij het binnen stappen werden we door een paar bijzonder enthousiaste Britten op leeftijd welkom geheten. Een hoogbejaarde heer begroette ons en vroeg uit welk land we kwamen. Toen hij hoorde dat we van België en Frankrijk kwamen bekende hij vervolgens ootmoedig dat hij vóór de Brexit gestemd had, maar dat hij daar nu ronduit spijt van had. Met al de misinformatie die er tijdens de aan de stemming voorafgaande campagne verspreid werd, kon ik hem dat amper kwalijk nemen. Helaas is het moeilijk om nu de klok nog terug te draaien.

De tentoonstelling op de boot was vrij bescheiden, maar gaf wel een goed inzicht in de ontberingen die de bemanning van koopvaardijschepen meemaakten. Vooral het interview met de bemanning van de door een U-boot getorpedeerde Richmond Castle maakte indruk op mij. Sinds ik een barslechte nacht heb doorgebracht op de ferry van IJmuiden naar Newcastle is onder de waterlijn vast komen te zitten in een zinkend schip één van mijn grootste nachtmerries. Laat staan dat ik mezelf ooit in staat zal achten aan boord te gaan van een werkende onderzeeër. Brr, het idee alleen al.

IMG_1750

IMG_1753

IMG_1754

IMG_1756

IMG_1757

Na ons bezoek werd de deur van het schip achter ons op slot gedaan. Wij waren de laatsten om op deze zondag de tentoonstelling te bezoeken. We liepen verder naar het uiteindelijke doel van onze wandeling: Trafalgar Square, waar op dat moment een Japan Matsuri plaatsvond. Ik moet eerlijk zeggen dat we niet veel van de optredens gezien hebben. Enerzijds omdat de collega van mijn vriend duidelijk niet echt geïnteresseerd was en anderzijds omdat het mij eerder acts leken die in een intiemere setting thuishoorden dan op een podium op een groot plein. We concentreerden onze aandacht dus voornamelijk op de eetkraampjes met Japans street food.

Ik nuttigde takoyaki (beetje een tegenvaller, in Japan heb ik veel betere versies van dit gerecht gegeten) en werkelijk overheerlijke tonkotsu ramen. Niet makkelijk om rechtstaand op een plein noedels te slurpen uit een hete kartonnen beker, maar het lukte mij zonder al te veel geknoei. De collega van mijn vriend was een beetje teleurgesteld dat er nergens sushi te krijgen viel. Helaas voor hem is sushi geen street food. Gelukkig kon hij ergens een wagyu burger op de kop tikken. Ik sloot mijn maaltijd af met een een klassieke dorayaki, omdat het matcha ijs uitverkocht was.

IMG_1767

 

IMG_5783

IMG_5785

IMG_5787

Helaas begonnen de wolken er steeds dreigender uit te zien en kreeg ik het ook een beetje fris op mijn flipflops. We besloten dan maar iets te gaan drinken in een authentieke Engelse Pub met de bijzonder originele naam Sherlock Holmes. De pub zag er authentiek uit, maar hun huisbier kon mijn vriend en zijn collega niet echt bekoren. Mijn glaasje chardonnay daarentegen was prima.

IMG_1764

Na deze tussenstop was het volop beginnen regenen. Dat zal me leren om de weersvoorspellingen in Engeland te geloven! Om te vermijden dat ik onderweg zou doodvriezen, namen we de metro terug naar ons hotel. Vlak bij het hotel waren er immers ook nog een paar pubs. We belandden uiteindelijk bij de Mad Hatter op een steenworp van ons hotel. Een mooi ingerichte pub die veel minder druk was dan de Sherlock Holmes. De rode draad in het interieur zijn de glazen kastjes met daarin allerlei verschillende hoeden. De Poolse dame aan de toog leek haar tong verloren te hebben, maar we slaagden er toch in twee pints en een prosecco te bestellen. Gelukkig kon er een klein glimlachje vanaf toen we in het Pools (proszę rachunek) de rekening vroegen. Toch al veel plezier beleefd aan dat ene zinnetje dat ik ooit gememoriseerd heb. 😉

Omdat mijn vriend en zijn collega de volgende dag op tijd (en bij voorkeur ook fris) in de cursus wilden zitten, besloten we het daarbij te houden en op tijd in bed te kruipen.

Anello fornaci wandeling in Ispra – 18 september 2017

Onze laatste dag, snik. Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat we de voorbije dagen niet al te best geslapen hebben, dus uitgerust zullen we niet echt terugkomen van dit verlengde weekend.

We staan ‘s ochtends op tijd om op afscheid te nemen van onze zevenjarige, die ietwat beteuterd vraagt of we er nog zullen zijn als hij terug komt van school. Helaas, we moeten hem teleurstellen.

Nadat onze vriendin haar oudste zoon naar school gebracht heeft en de baby van voedsel voorzien heeft, vertrekken we met de wagen naar Ispra. De Anello fornaci wandeling werd ons aangeraden door de man van onze vriendin. Haar man kan soms een beetje Italiaans opvliegend zijn, maar ik moet toegeven dat hij goeie ideeën heeft. De wandeling is werkelijk prachtig.

We komen langs oude ronde torens geleden aan de oevers van het Lago Maggiore die vroeger dienst gedaan hebben als steenbakkerijen. Door de ligging aan het water, was het makkelijk om de afgewerkte stenen later op hun bestemming te krijgen. De torens zijn echte kunstwerkjes. Heel bijzonder en iets wat ik nog nergens anders gezien heb. Het Lago Maggiore is op zichzelf natuurlijk ook een plaatje. De wandeling heeft ook enkele pittige beklimmingen voor ons in petto. Respect voor de persoon die al die trappen heeft aangelegd! Ik pufte al alleen bij het naar boven klimmen ervan.

IMG_1561

IMG_1563

IMG_1571

IMG_1573

IMG_1585

IMG_1591

IMG_1586

IMG_1600

IMG_1608

IMG_1615

Wanneer de wandeling erop zit, is het tijd voor de lunch. Onze vriendin stelde voor om in een authentieke Italiaanse trattoria te gaan lunchen, niet ver van haar woonst. Trattoria delle Zucche stelt geenszins teleur. Het is warm genoeg om buiten op het terras plaats te nemen en voor 10 euro voor een primo en secundo piatto, inclusief water en wijn, kan een mens niet sukkelen. Mijn risotto porcini is geweldig en ook de vis als hoofdgerecht mag er zijn. Ook de baby geniet van zijn middagmaal.

Hierbij moet ik nogmaals benadrukken wat een brave baby dat wel niet is. Heel de wandeling geen kik gegeven. ‘t Is duidelijk dat hij graag op stap gaat. 😉

IMG_5664

IMG_5667

Na het middagmaal rijden we naar Gallarate, alwaar we eerst een grootwarenhuis aandoen om wat proviand voor de lange treinrit in te slaan en in één moeite ook een aantal flessen prosecco. De prosecco is hier lekker en spotgoedkoop. Wat een contrast met de prijzen in Genève!

Ons laatste wapenfeit in Gallarate ligt voor de hand: smullen van een heerlijke gelato van Evì! Omdat het de laatste gelegenheid is om gelato te eten, permitteer ik mij drie bolletjes: malaga, citroen en sachertorte. Alle drie lekker, maar het is de sachertorte die met de hoofdprijs gaat lopen. Wat een heerlijkheid!

IMG_5672

En daarmee is de tijd om afscheid te nemen aangebroken. We geven onze vriendin en de baby nog een dikke knuffel en stappen met onze valies vol prosecco op de trein naar Genève.

Omdat we te laat waren met boeken, was de snelste verbinding tussen Gallarate en Genève helaas niet meer beschikbaar. Dit betekent dat we noodgedwongen een extra overstap in Domodossola moeten inlassen. Omdat we zo’n drie kwartier moeten wachten op de volgende trein, trekken we nog even de stad in om iets te drinken. We komen terecht in Bar Moderno, een, in tegenstelling tot wat de naam deed vermoeden, alles behalve moderne bar. De prosecco is er spotgoedkoop, dus kunnen we het niet laten een glaasje te bestellen. Dat glaasje bleek serieus groter dan verwacht en dat slechts voor 3,5 euro! De verleiding om een tweede glas te bestellen kunnen we bijgevolg onmogelijk weerstaan. Dat we bij ons tweede glas ook nog eens wat hapjes krijgen, is een fijne verrassing. Helemaal niet erg, die extra tussenstop in Domodossola!

De verdere treinrit verloopt vlekkeloos. De overstap in Brig gaat vlotjes en we komen moe, maar tevreden aan in Genève.

Lago di Comabbio en Volandia – 17 september 2017

Gezellig samen ontbijten met heerlijke Italiaanse charcuterie en een versgeplukt vleestomaatje uit de eigen tuin, er zijn ergere manieren om de dag te beginnen. Ook deze zondag startten we op het gemak. Tot mijn grote vreugde was ook vandaag de zon weer van de partij. Niks aangenamer als het gevoel van de nazomerzon op je huid. Ik heb alvast mijn best gedaan om een extra portie vitamine D op te slaan. 😉

IMG_1455

Nadat de baby voldaan was, maakten we samen met onze vriendin en haar twee zonen een wandeling langs het Lago di Comabbio, vlakbij hun huis. Hoe heerlijk is het om vanaf je balkon uitzicht te hebben op zo’n prachtig meer? Alleen jammer dat zwemmen in het meer verboden is, wegens algen die schadelijk zijn voor de mens.

De wandeling bracht ons naar een kant van het meer die we nog niet eerder bezocht hadden. We genoten van de groene oevers en spotten verschillende reigers. Maar hét hoogtepunt van de wandeling was toch wel de drone die opsteeg langs de oevers. De oudste zoon van onze vriendin, ondertussen al zeven, was behoorlijk gefascineerd door dat staaltje technisch vernuft en hij stelde de dronebestuurder allerlei vragen. Als dat maar geen ingenieur wordt. 😉

IMG_1468

IMG_1477

IMG_1484

IMG_1485

IMG_1495

IMG_1504

IMG_1506

Stipt om half één waren we terug voor het middagmaal, zoals gevraagd door de man van onze vriendin, tevens chefkok van dienst. Met de vers gekochte zeevruchten van de dag voordien en tomaten uit hun eigen tuin toverde hij een feestmaal op tafel om duimen en vingers af te likken. Echt ongelooflijk lekker! Op mijn, toegegeven ietwat retorische, vraag wie hem zo had leren koken, was het antwoord uiteraard: la mamma!

pasta met zeevruchten

Terwijl we plannen aan het maken waren voor de namiddag, liet de zon ons echter abrupt in de steek. Dikke regenwolken dromden samen boven Ternate, gevolgd door dikke regendruppels die roffelden op het dak van de wagen. We besloten onze plannen te wijzigen en een namiddag in Volandia door te brengen, een luchtvaartmuseum gevestigd op de oude site van vliegtuigfabrikant Caproni (in 1983 overgenomen door Agusta).

Maar alvorens ons aan de ongetwijfeld talrijke vliegtuigen te vergapen, gingen we eerst om een Italiaans ijsje bij Il Gelato di Marina. Wat een geweldige gelatería: groot, splinternieuw en zoveel keuze dat het een hele uitdaging was om slechts twee smaken uit te kiezen. Yep, gelato fan, hier.

il gelato

Blijgezind reden we verder richting Volandia, de dikke regenwolken achter ons latend. Want ja, ter plekke, konden we verder genieten van een stralend zonnetje. Onverwacht, maar zeer welkom. Volandia bleek een ronduit indrukwekkende collectie te bezitten. Het museum was vele malen groter dan ik verwacht had. Eigenlijk veel te groot om grondig te bezoeken op slechts één namiddag. Veel van de uitleg bleek dan ook nog eens enkel in het Italiaans te zijn. Niet dat ik dat niet kan lezen, maar een tekst in het Italiaans lezen vraagt toch net iets meer inspanning dan in het Engels. Voor wie gepassioneerd is door vliegtuigen mag dit echter geen bezwaar zijn. Volandia is zeker een bezoek waard.

IMG_1521

IMG_1527

IMG_1530

IMG_1535

IMG_1544

Het laatste gedeelte van ons bezoek splitsten mijn vriend en ik ons af van onze vriendin die met haar twee zonen naar de speeltuin ging. Zo hadden wij de gelegenheid om op ons gemak het gedeelte over de ruimtevaart te bekijken. Toen we klaar waren met ons bezoek, bleek dat er zich een klein drama had voltrokken: kinderen werden enkel in de grote, coole binnenspeeltuin toegelaten als ze sokken droegen. Helaas, onze stoere zevenjarige had sandalen aan en natuurlijk had de mama geen paar extra sokken in haar handtas zitten. De enige in ons gezelschap met sokken aan, was trouwens mijn vriend. Wel jammer dat de speeltuin niet een paar reservesokken in voorraad had. Je kan op zo’n mooie zomerdag toch niet verwachten dat mensen sokken dragen? Gelukkig stonden er buiten ook nog een paar speeltuigen opgesteld, maar die waren uiteraard een pak minder cool dan die in de binnenspeeltuin.

Na een fijne namiddag keerden we terug naar onze thuisbasis in Ternate, alwaar we een simpel avondmaal aten bestaande uit brood en charcuterie. De rest van de avond speelden we met onze zevenjarige held (die zo nu en dan zowaar al wat puberale trekjes begint te vertonen) en keken we naar The Mask (willen jullie geloven dat ik deze klassieker met Jim Carrey nog nooit gezien had?). Ik vond de hele film wat voorspelbaar, maar ik kan niet ontkennen dat The Mask na al die jaren nog steeds overeind blijft.

We kropen op tijd in bed om fris te zijn voor de volgende dag: een maandag. Dat betekende dat we wat vroeger uit de veren zouden moeten om afscheid te nemen van onze zevenjarige. Want maandagnamiddag namen we de trein terug naar Genève. Aan alle mooie liedjes komt, helaas, een einde.

Ternate en Sacro Monte di Varese – 16 september 2017

Onze eerste zaterdag in Ternate was geheel ende volledig gewijd aan relaxen en bijpraten. We ontbeten op ons gemak samen met onze vrienden en genoten van de zon op hun balkon. Ons enige uitstapje in de voormiddag was een wandeling naar de Carrefour om inkopen te doen voor de rest van het weekend. We kochten er werkelijk overheerlijk uitziende verse zeevruchten en octopus. Het vooruitzicht deed me watertanden.

Na een simpele maaltijd ‘s middags met brood, zelfgemaakte confituur, pecorino en heerlijke prosciutto crudo, vertrokken we met onze vriendin en haar twee zonen naar Sacro Monte di Varese. De autorit naar boven was, euh, hoe zal ik het zeggen, behoorlijk spannend. Maar alle lof voor de rijkunsten van onze vriendin die onvervaard de haarspeldbochten en belachelijke smalle straatjes te lijf ging. Ik zou alleszins aan een iets gezapiger tempo de bochten genomen hebben. En mijn, tussen de twee jongens op de achterbank geperste vriend, dacht daar exact hetzelfde over. 😉

Zonder baby zouden we een stuk van de klim naar de top te voet gedaan hebben, maar met een drie maanden oude baby in een kinderwagen, was dat nogal lastig. We moesten ons dus jammer genoeg beperken tot het verkennen van het hoogste puntje van de berg waar de kerk zich bevond. We konden slechts een vluchtige blik op het interieur van de kerk werpen, want daar was net een trouw aan de gang. Vanaf de top van Sacro Monte di Varese hadden we een prachtig uitzicht op de kapellen van de heilige berg en de omliggende omgeving. Wat een plaatje!

IMG_1285

IMG_1286

IMG_1287

IMG_1288

IMG_1303

IMG_1311

IMG_1315

IMG_1325

IMG_1333

IMG_1342

IMG_1345

IMG_1354

IMG_1373

Voor de terugweg namen mijn vriend en ik samen met de zevenjarige zoon van onze vriendin de funiculare naar beneden. Onze vriendin en de baby zouden ons met de wagen beneden opwachten aan een bushalte. De uitleg die onze vriendin verschafte over de locatie van de bushalte was nogal onduidelijk, maar hey, zoveel opties om naar beneden te gaan zouden er wel niet zijn, we hadden er alle vertrouwen in. De rit met de funiculare was voorbij in een zucht. Beneden aangekomen leek het echter niet zo duidelijk welke weg we moesten op wandelen. Mijn vriend, afgaande op google maps, meende dat we een bospad moesten nemen, maar onze zevenjarige hield vol dat hij de vorige keer zeker niet die kant was opgegaan. Ik was persoonlijk eerder geneigd de zevenjarige te geloven en drong erop aan om voor de zekerheid nog eens naar onze vriendin te bellen. Mijn vriend beschreef haar het pad dat we wilden nemen en onze vriendin verzekerde ons dat we op de juiste weg waren. Vooruit dan maar.

Hoe verder we echter vorderden op het pad dat mijn vriend gekozen had, hoe meer ik begon te twijfelen. Het pad was echt heel moeilijk begaanbaar en bovendien leidde het ons naar een steile trap omhoog. Het leek me bijzonder vreemd om na de afdaling met de funiculare opnieuw te moeten stijgen. En ik ging ervan uit dat onze vriendin toch echt wel de aanwezigheid van steile trappen en gras zo hoog als onze zevenjarige vermeld zou hebben als bijzonderheid van deze route. Op mijn aandringen stuurde mijn vriend via whatsapp onze locatie door en hoewel onze vriendin eerst bevestigde dat we op de juiste weg waren, kwam wat later het bericht dat we helemaal verkeerd waren gelopen. Iets wat ik al van in het prille begin van onze tocht vermoed had. Gelukkig konden we dankzij googlemaps en Whatsapp coördinaten voor een nieuwe plek afspreken. Hoe deden mensen dat in het pré-smartphone tijdperk? Moraal van het verhaal: we hadden beter naar de zevenjarige geluisterd.

IMG_1400

IMG_1402

Na deze bijzonder avontuurlijke tocht door de bossen met een zeurende zevenjarige aan de hand vonden we dat we wel een ijsje verdiend hadden. Helaas, de gelateria waar mijn vriendin naartoe wilde was dicht. En de parkeerplaats waar we de auto wilden zetten, stond zo vol dat we ons plan maar volledig afbliezen. We reden terug naar Ternate, alwaar onze vriendin borstvoeding aan de baby gaf en mijn vriend en ik ondertussen met de zevenjarige naar het park wandelden. Daar was er een kraampje dat werkelijk fantastisch lekkere limoen-met-gember-sorbet verkocht. Heerlijk! We smulden van ons ijsje terwijl de zevenjarige ontelbare keren van de glijbaan naar beneden gleed.

Met de zon achter de wolken werd het eensklaps behoorlijk fris en toen onze vriendin ons vervoegde in het park, besloten we niet al te lang meer te blijven. We wierpen nog even een blik op de bijeenkomst van Volkswagen Beetles en keerden dan snel terug naar het warme huis van onze vrienden.

Voor het avondmaal trokken we naar La Scuderia voor authentieke Italiaanse pizza. Ik liet me verleiden door de delicious, een pizza met zo’n naam, dat kon alleen maar geweldig zijn! Helaas, eens te meer bleek dat pizza gewoon mijn ding niet is. Tegen dat je de helft van zo’n pizza verorberd hebt, is dat ding al koud en dat deeg is toch gewoon niet lekker? Ik zou pizza geweldig vinden, mochten enkel de ingrediënten óp de pizza geserveerd worden.

pizza delicious

Bij het uitrijden van de parking (we waren met twee wagens gekomen, omdat ons ganse gezelschap niet in één wagen paste), hadden mijn vriendin en ik nog een klein akkefietje door de slechte signalisatie in de parkeergarage. We reden ons vast op een onverhard weggetje dat uitkwam op een gesloten poort. Noodgedwongen moesten we in achteruit terugrijden om de juiste uitgang te kunnen nemen. En de mannen die bovengronds geparkeerd hadden, zich intussen maar afvragen waar we bleven.

Helaas, ook nu was de gelatería waar we dessert wilden gaan eten, gesloten. Het zat ons niet mee vandaag… Speciaal om ons gebrek aan gelato te compenseren stak de gemeente Ternate vuurwerk af in het park bij het Lago di Comabbio. Vanaf het balkon van onze vriendin zagen we de vuurpijlen ontploffen aan de avondlijke hemel. En gelukkig hadden onze vrienden nog een beetje gelato in de diepvries zitten. 😉

Dat alles viel uiteraard in het niets bij dé gebeurtenis van de dag: onze zevenjarige die zijn eerste melktand verloor. Apetrots was hij. 😉

Van Genève naar Ternate – 15 september 2017

Tweede keer goeie keer! Nadat we ons eerste weekendje noodgedwongen moesten uitstellen, was het dan eindelijk zover. Ik had er echt naar uitgekeken, vooral omdat het de voorbije week in Genève niet zo’n goed weer was en ik hoopte op een streepje Indian Summer in Noord-Italië. Al moet ik eerlijk toegeven dat de weerberichten aldaar er ook niet al te fameus uitzagen.

Mijn vriend en ik hadden na zijn werk afgesproken in het station van Genève, alwaar we op de trein van 17u richting Gallarate stapten. De treinrit, inclusief overstap in Brig, duurde iets meer dan vier uur. Dat lijkt lang, maar doordat we door een adembenemend landschap spoorden, was de treinrit voorbij voordat we er goed en wel erg in hadden. Oorspronkelijk hadden we het plan opgevat om het laatste stuk van onze rit te dineren in de restauratiewagon, maar die bleek vol te zitten en bediend te worden door één duidelijk erg overwerkte ober. Dus stuurden we een berichtje aan onze vriendin of we ‘s avonds nog iets bij hen konden eten. Uiteraard was dat geen probleem. Lang leve de Italiaanse gastvrijheid.

De treinrit van Brig naar Gallarate was om nog een andere reden dan het gerommel van onze lege magen memorabel: aan de overkant van het gangpad zat een meisje de ganse rit hartverscheurend te wenen. Wenen, als in onophoudelijk snikkend, met dikke tranen die over haar gezicht biggelden. Haar vriend deed zijn best om haar te troosten, maar veel leverde dat niet op. Het zag er zo dramatisch uit dat mensen speciaal voor haar afstand deden van hun toegewezen plaatsen (het was een trein met genummerde plaatsen). Meer dan een uur aan het stuk bleven de tranen stromen en toen we afstapten was ze nog altijd aan het wenen. Ik vroeg me echt af wat haar overkomen was. Het koppel waren overduidelijk toeristen, misschien een sterfgeval in de familie?

Onze vriendin was zo vriendelijk om ons te komen ophalen in het station van Gallarate, zo’n half uurtje rijden van Ternate. Dat spaarde ons een overstap en een lange wachttijd in Gallarate uit. Iets na 21u kwamen we aan in het station van Gallarate, alwaar onze vriendin ons al stond op te wachten. Een autorit van een klein half uur later, konden we onze schoenen uittrekken en onze voeten onder tafel schuiven. De Italiaanse echtgenoot van onze vriendin toverde voor ons een heerlijke pasta al pomodoro fresco op tafel. Mét tomaten gekweekt in hun eigen tuin. Simpel, maar overheerlijk! We sloten de maaltijd af met heerlijke gelato die onze vriendin voor onze aankomst nog snel was gaan kopen in een gelatería Gallarate. Ondertussen bewonderden we uitgebreid de nieuwste aanwinst van het gezin: een zeer brave baby van drie maanden, die zich al de aandacht liet welgevallen.

IMG_5629

Een goed begin van onze driedaagse in Italië!

Afscheid op paasmaandag – 17 april 2017

Laatste ontbijt in Abbotsford Lodge. Spijtig dat onze trip er alweer op zit. Oorspronkelijk waren we van plan om vanuit Callander rechtstreeks naar Newcastle te rijden om nog een beetje van de stad te kunnen meepikken alvorens in te schepen op onze ferry, maar bij nader inzien lijkt het geen goed idee met een koffer vol met whiskyflessen in een grootstad te gaan staan. Je weet niet wat er gebeurt en het zou jammer zijn, mocht onze laatste dag in mineur eindigen.

Dus pikken we nog een stukje Schotland mee en wandelen we naar de Bracklinn Falls in Callander. Een mooie waterval, die vooral de aandacht trekt door de moderne brug die de door de Keltie Water rivier uitgesleten kloof overbrugt. Erg mooie locatie en het zou tof geweest zijn nog wat meer van de omgeving te zien, maar daarvoor ontbreekt ons helaas de tijd.

IMG_9206

IMG_9212

IMG_9213

IMG_9219

IMG_9234

IMG_9238

Met pijn in het hart nemen we afscheid van het fantastische Schotland, met de belofte zeker nog terug te keren in de toekomst. Er wacht ons nog een tocht van zo’n drietal uren om in Newcastle de ferry van 17u te halen. We hebben dit keer ruim voldoende tijd ingecalculeerd. Als alles goed gaat, zullen we om 15u in Newcastle zijn, twee uur voordat de ferry vertrekt en één uur voor het einde van de check-in.

Onderweg naar Newcastle debatteren we of we al dan niet een middagstop zouden inlassen. Linlithgow lijkt een leuk plekje om dat te doen, maar de parkings staan zo vol en het ziet er overal zo druk uit, dat we besluiten om toch maar door te rijden, snel wat snacks te kopen in een Costa shop en deze veiligheidshalve in de auto op te eten. We hebben al genoeg ferry-drama gehad deze trip.

Dat blijkt een wijze beslissing te zijn, want niet veel later komen we in een monsterfile terecht. We zien de minuten die ons nog scheiden van Newcastle schrikbarend snel aantikken in Waze en besluiten van de snelweg af te rijden en een alternatieve route te nemen. Helaas, er zijn blijkbaar wel meer Waze gebruikers op hetzelfde idee gekomen: ook de alternatieve route is erg druk. En op het punt dat de alternatieve weg terug uitkomt op de snelweg zit alles weer potvast.

Ondertussen lijkt het erop dat we zelfs de laatste check-in om 16u niet meer zullen halen. Op een gegeven moment voorspelt Waze dat we pas om 16.36u in Newcastle zullen zijn. Anderhalf uur later dan gepland! Mijn vriend zit ditmaal aan het stuur en krijgt van ons allemaal de toesteming om flink op de gaspedaal te staan vanaf het moment dat de file oplost. We zullen de eventuele boete voor te snel rijden met liefde betalen als we toch maar de ferry halen.

Het wordt een helse rit en de knokkels van de handen van mijn vriend zien wit van het omklemmen van het stuur. Gelukkig is hij een zeer goed chauffeur en zien we de aankomsttijd minuut per minuut teruglopen. En jawel, om 16.10u kunnen we ons aanmelden om in te schepen! We slaan allemaal een zucht van verlichting. Alleen…. Het duurt wel heel erg lang voordat de jongeman onze identiteitskaarten verwerkt heeft en we bevestiging krijgen dat we mogen doorrijden. We beginnen allemaal lichtelijk ongerust te worden, want normaal gezien is dit een controle die maar een minuutje of zo in beslag neemt.

En jawel, mijn angstig voorgevoel wordt bewaarheid. Ik heb me vergist bij het boeken. Onze boeking is voor 18 april en niet voor 17 april. We zijn zowaar een ganse dag te vroeg voor onze ferry. Argl! Het is niet de eerste keer dat ik me vergist heb in Schotland, daarom dat ik aan al de deelnemers van onze roadtrip de gegevens had doorgestuurd ter nazicht. Blijkbaar was deze foute boeking iedereen ontgaan.

We vragen aan de jongeman of het nog mogelijk is onze boeking te veranderen. Binnen veertig minuten vertrekt de ferry, dus we hebben er niet al te veel hoop op, maar een mens kan maar proberen. Hij zegt dat we ons naar het ticket office moeten begeven en daar moeten vragen of dit nog mogelijk is. Op zich is dat een goed teken: de ferry is dus niet volzet. Alleen hopen dat het nog lukt om te herboeken, twintig minuten ná het officiële einde van de check-in.

We parkeren onze wagen vlakbij de ferry, de man negerend die teken doet dat we de ferry mogen oprijden en spurten naar het ticket office. De dame aldaar kijkt ons iet of wat meewarig aan, maar doet toch een poging om te herboeken. Keeping our fingers crossed… En jawel, voor 44 euro extra mogen we toch nog de ferry oprijden. Hoera! Wat een service! Dankjewel, DFDS!

We rijden de ferry op en een tweetal minuten later sluiten de poorten van de ferry. Oef! Oef! Oef!

Die herboeking blijkt zelfs een onverwachte meevaller te zijn. We hebben nu een kajuit met een raampje en daar zijn we allemaal ongelooflijk blij mee. We boeken ons een tafel voor het diner in het buffetrestaurant en drinken als aperitief 1 lite strawberry mojito. Om de emotie van deze tumultueuze dag door te spoelen.

IMG_3773

IMG_3785

IMG_3787