After work met fish and chips

Hoe dat juist zo gekomen is, is mij niet geheel duidelijk, maar op de één of andere manier ben ik gebombardeerd geraakt tot mede-organisator van de afterworks, terwijl het eigenlijk altijd mijn collega is die de data prikt en de andere collega’s uitnodigt. Maar goed, ze consulteert mij wel altijd eerst om een datum te prikken en ze zet mijn naam mee onder de uitnodiging. Dat telt, zeker?

Zoals jullie uit bovenstaande kunnen afleiden, beperkt mijn taak als mede-organisator zich gewoonlijk tot het fysiek aanwezig zijn op de afterworks. Deze keer had mijn collega echter een evenement, waardoor ze niet om 16.30u in het Muntpunt Grand Café kon zijn. Dat maakte dat de taak om de collega’s te verwelkomen opeens mij te beurt viel. Nu moeten jullie weten dat het momenteel erg druk is op het werk (als in: bijna elke avond tot 23u werken om mijn achterstand in te halen) en ik gewoonlijk pas ten vroegste om 18u op zo’n afterwork opduik. Maar, goed, je bent mede-organisator of niet. Dus was ik plichtsgetrouw om 16.30u op post. Gelukkig doken de eerste collega’s pas rond 17u op, zodat ik toch nog een half uurtje kon werken.

De opkomst was iets minder groot dan anders (het zijn drukke tijden voor iedereen), maar aan de andere kant leerde ik wel weer een aantal nieuwe collega’s kennen. Uiteindelijk sloten we de avond af met een klein groepje van vier personen bij de Bia Mara. En hoewel ik vroeger gezegd zou hebben dat fish and chips niet echt mijn ding zijn, moet ik zeggen dat de Bia Mara stilletjesaan mijn hart aan het veroveren is. Wie had dat ooit gedacht?

IMG_6026[1]

Arrogantie

Deze week zak de geschiedenis ingaan als een week vol van memorabele vergaderingen. Ik neem wel vaker deel aan vergaderingen waar de partijen een tafel tegengestelde belangen hadden (nog nooit zoveel advocaten onder de arm genomen als in mijn nieuwe functie), maar dat was niet eens het geval bij de vergadering die ik deze namiddag bijwoonde. Doelstelling was om tot een aantal heldere afspraken te komen om een gezamenlijk project voor beide partijen zo succesvol mogelijk te maken. Helaas gedroegen de personen die tegenover ons aan tafel zaten zich alsof de zon uit hun gat scheen (sorry voor deze vulgaire uitdrukking, maar het beschrijft de ganse situatie treffend). De arrogantie droop ervan af en de andere partij deed op geen enkel moment moeite om ons tegemoet te komen. En wij maar vriendelijk en redelijk zijn, terwijl ik eigenlijk gewoon op die kerel op zijn arrogante bakkes wou kloppen.

Uiteindelijk hebben we afgesproken dat wij de overeenkomst zullen aanpassen, wetende dat de andere partij die overeenkomst wellicht zal weigeren te ondertekenen. Echt waar, ik snap het niet, het lijkt wel alsof empathie in deze wereld een steeds schaarser goed wordt.

Sureëel

Het najaar is in alle hevigheid losgebarsten op het werk en ik moet toegeven dat ik soms niet weet aan wat eerst te beginnen. Mijn agenda zit door de dag propvol met vergaderingen, met als gevolg dat ik ‘s avonds vaak nog tot laat zit te werken.

Nu ben ik niet altijd de grootste fan van vergaderen, maar een goede voorbereiding en een goede voorzitter zijn meestal sleutelingrediënten voor succes. Aan de voorbereiding zal het alvast niet gelegen hebben, want daar hadden mijn collega’s en ik lang aan gewerkt. Het moet dan wel de schuld zijn van de voorzitter (aka onze grote baas) die opeens alle voorgaande afspraken volledig vergeten leek te zijn en heel de mooie voorbereiding geen blik waardig gunde.

Het was echt surreëel. Mijn collega’s en ik zaten met hand en tand ons voorstel te verdedigen en onze grote baas wou opeens iets helemaal anders. Een mens mag van gedacht veranderen, maar dit sloeg toch echt alles. Ik dacht zelfs even dat ik in een verborgen camera programma terecht was gekomen. Eentje met een zeer ironische wending.

Enfin ja, uiteindelijk zijn we min of meer tot een compromis gekomen. Maar het is lang geleden dat een vergadering mij nog zo op de zenuwen gewerkt heeft.

Building a circular future

Vandaag woonde ik na het werk een heel boeiende conferentie bij met als topic ‘circulair bouwen’. Hoofdspreker van de avond was Kasper Jensen van 3XN/GXN die illustreerde dat het ook in de bouwsector mogelijk is om duurzaam te zijn. Meer nog: circulair bouwen moet het mogelijk maken om de gebruikte materialen op termijn te hergebruiken in nieuwe projecten door aan elk materiaal een paspoort toe te kennen. Kasper Jensen toonde een aantal zeer indrukwekkende projecten. Al was het me niet altijd helemaal duidelijk of hij in elk project het principe van circulariteit volledig volgde.

Na de keynote werden de laureaten van de avond aan het woord gelaten: Multi en Ambassade. Qua schaal lagen de projecten ver uiteen, maar ze hanteerden wel allebei het circulariteitsprincipe. Vooral het enthousiasme van de groep mensen die achter het bouwproject de Ambassade zaten, was aanstekelijk. Het zijn immers de eigenaars en toekomstige bewoners van deze site die hun schouders onder het principe van circulariteit gezet hebben.

IMG_5681

IMG_5686

Natuurlijk volgde daarna een poepchique receptie, we zijn niet anders gewoon van de bouwsector. Normaal zou ik met een collega naar de receptie gegaan zijn, maar die moest last minute afhaken wegens ziekte. Dat betekende dat ik moederziel alleen aan een tafeltje stond tussen een overwegend Franstalig publiek. Ik deed mijn best om het gesprek gaande te houden met de eveneens eenzame Fransman aan hetzelfde tafeltje, maar het ging met horten en stoten. Mijn Frans is duidelijk niet meer wat het geweest is… Gelukkig was de schuimwijn lekker. 😉

Grand Opening XY – PILAR – JRSLM

Deze namiddag nam ik de metro naar de VUB. Na mijn ervaring met de Parijse metro, vind ik de Brusselse metro opeens een toonbeeld van comfort. Ik had zelfs een zitplaats!

Ondanks het feit dat het werkritme de laatste tijd weer stevig is toegenomen, kan ik niet ontkennen dat mijn job veel leuke kanten heeft. Zonder mijn job had ik nooit een uitnodiging gekregen om de ‘grand opening’ van de nieuwe studentenresidentie XY en culturele ontmoetingsplek PILAR op de VUB campus bij te wonen. Na wat speeches van belangrijke mensen (echt chapeau voor Caroline Pauwels, wat een ongelooflijke vrouw is me dat, een natuurkracht), kwam het interessantste gedeelte van de avond: de rondleiding in de tentoonstelling JRSLM door de curator. De afkorting JRSLM staat voor Jeruzalem, misschien een bijzondere keuze voor een ‘vrije’ universiteit, maar het is niet omdat een universiteit niet gelinkt is aan een geloofsinstelling dat er niet over geloof mag worden nagedacht, integendeel, zou ik zo zeggen.

IMG_5545

IMG_5548

IMG_5552

IMG_5554

IMG_5556

IMG_5557

De rondleiding had wat mij betreft nog wat langer mogen duren, maar bood toch een mooi overzicht van de topwerken. Indrukwekkend om te zien hoeveel kwalitatieve objecten de curator bij mekaar had gekregen, elk met een eigen boeiend verhaal en zonder de rode draad van de tentoonstelling uit het oog te verliezen. Na de rondleiding maakte ik van de gelegenheid gebruik om de rest van de gloednieuwe gebouwen te bewonderen én wat vegetarische rijstnoedels en pad thai te eten bij de Thaise foodtruck. Lekker!

IMG_5558

IMG_5559

IMG_5560

IMG_5561

IMG_5562

Mijn collega arriveerde net toen ik mijn portie rijstnoedels achter de kiezen had, maar aangezien ze met haar vriendin eerst nog de tentoonstelling wilde bekijken, had ik weinig zin daarop te wachten. Er waren verder geen bekenden en ik had onvoldoende energie om me tussen één van de geanimeerde gesprekken te wringen. Ik nam dus afscheid en keerde naar huis terug.

IMG_5565

IMG_5567

IMG_5568

IMG_5569

IMG_5571

Cultuurtip van de week: JRSLM op de VUB Campus.

Teamdag in X-beek

Na de ontwikkeldag op vrijdag bevond ik mij maandag alweer op weg naar Gaasbeek. Ditmaal voor onze jaarlijkse teamdag. Door ziektes was ons team helaas niet volledig (maar liefst vier mensen ontbraken). Laten we hopen dat we volgend jaar wel voltallig zijn! Ondanks het feit dat ons team iet of wat uitgedund aan de dag begon, zat de sfeer er goed in. Tegen alle verwachtingen in scheen de zon zelfs bij aankomst.

Nadat ik iedereen had welkom geheten, begonnen we aan de voormiddag met drie presentaties. De ene kort, de andere wat langer. Naar goede gewoonte liep de timing al van bij de eerste presentatie in het honderd. Tijdens de presentaties brak er een hevige regenbui los boven Gaasbeek en even vreesde ik dat de rest van de dag letterlijk in het water zou vallen. Gelukkig bleek de bui snel voorbij en tegen dat de presentaties afgerond waren, scheen de zon alweer. Uiteindelijk begonnen we met een uur vertraging aan de gegidste rondleiding door het kasteel. Ondertussen heb ik het kasteel natuurlijk al een paar keer bezocht, maar ik moet zeggen dat ik elke keer weer betoverd raak door het eclectische interieur met schitterende wandtapijten en houtsnijwerk. Mijn collega’s waren eveneens onder de indruk.

IMG_5458

IMG_5467

IMG_5474

IMG_5475

IMG_5479

IMG_5483

IMG_5485

IMG_5486

IMG_5487

IMG_5493

Omdat we er niet in geslaagd waren onze opgelopen vertraging in te lopen, hadden we het restaurant verwittigd dat we wat later zouden zijn. Onze tafel stond klaar in de zonnige veranda van restaurant Noa in Dilbeek. Ondanks het feit dat de deur van de veranda wagenwijd open stond, was het er flink warm. Iets waar niemand in ons gezelschap op gekleed was. En met een glaasje schuimwijn achter de kiezen zaten we al snel te zweten. Maar het eten was heerlijk en de bediening vriendelijk en efficiënt. Dat durfde in het verleden al eens anders te zijn…

IMG_5502

IMG_5503

IMG_5505

Na de middag stond er een wandeling in Dilbeek op het programma. Niet zomaar een wandeling, neen, we gingen zowaar Bruegel achterna! De Blik van Bruegel: reconstructie van het landschap is een openluchttentoonstelling met vijftien interventies van kunstenaars, designers en architecten, in het Dilbeekse landschap dat Bruegel inspireerde. Door de opgelopen vertraging konden we helaas niet de ganse route doen, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat iedereen ervan genoten heeft. Ook van de drassige gedeeltes van de Dilbeekse kleigrond. 😉 Aangezien één van mijn medewerkers aan de tentoonstelling had meegewerkt, nam zij de rol van gids op. Wat de wandeling nog een extra persoonlijke dimensie gaf.

We startten de wandeling bij de kerk van Sint-Anna-pede (te zien op het schilderij ‘De Parabel van de blinden’) en eindigden bij de watermolen van Pede (te zien op ‘De ekster op de galg’). De weergoden bleven ons goedgezind en de voorspelde regen bleef uit. Oef, want anders was het wel een héél modderige bedoening geworden. 😉 Mijn favoriete werken waren TOPOgrafie van Filip Dujardin, Exit van Koen van den Broek en Sint-Anna-Pede 2019 van Georges Rousse. De tentoonstelling loopt nog tot 31 oktober, dus haast je!

IMG_5507

IMG_5517

IMG_5519

IMG_5521

IMG_5528

IMG_5529

IMG_5531

IMG_5532

IMG_5534

De namiddag eindigde voor mij met een korte briefing door één van mijn medewerkers op de banken voor het station van Brussel-Noord ter voorbereiding van een stuurgroepvergadering op dinsdagochtend, waar ik mijn baas moest vervangen als voorzitter. Een beetje een surreëel einde van een fijne dag.

Laatste dag ontwikkelen

Met frisse tegenzin stond ik vorige vrijdag vroeger dan gewoonlijk op om samen met een collega te carpoolen naar het Kasteel van Gaasbeek. Ik keek niet bepaald uit naar de laatste dag van ons ontwikkeltraject als teamverantwoordelijken. Voor mij had dit gerust een half jaar eerder stopgezet mogen worden. Maar goed, het is altijd plezierig om te kunnen genieten van de omgeving van het meest romantische kasteel van Vlaanderen, zelfs op een grijze en druilerige dag.

Zoals verwacht kon ook deze laatste lesdag de verwachtingen niet inlossen (niet dat ik niet graag ga wandelen met mijn peer coach of kastanjes raap, maar moeten we daar nu echt een consultant duur voor betalen?). Al neem ik wel de tip i.v.m. met impactgericht denken mee.

IMG_5393

IMG_5396

IMG_5397

Wel positief aan deze laatste lesdag: nadat we onze dure consultant zonder spijt hadden uitgewuifd, trokken we met ons groepje naar Café De Pajot, een echt authentiek volkscafé, om daar de goedkoopste cava van gans België te drinken (3,5 euro en het was nog goeie ook). Vervolgens zakten we met een uitgedund groepje van vier die hards af naar restaurant Molensteen, alwaar we eerder al lekker gegeten hadden. Ik liet me verleiden om een klassieker te nemen die tegenwoordig niet meer zo vaak op de kaart staat: paling in’t groen. En jawel, het smaakte mij!

IMG_5401

IMG_5404

Smart tools en talenten

Zeg nu zelf, als je een uitnodiging krijgt voor een event met zo’n titel, dan schrijf je je toch meteen in? Zelfs al komt die uitnodiging van de naar mijn aanvoelen niet zo hippe Vlaamse Confederatie Bouw. En aangezien het een uitnodiging voor twee personen betrof, nam ik volgaarne één van mijn junior collega’s mee op sleeptouw.

Dat het goed gaat in de bouwsector, dat wist ik al voordat ik naar dit evenement ging, maar het poepchique decor, de piekfijn geregisseerde show (met hippe filmpjes en een zeer professionele presentatrice) en de zeer fancy hapjes onderstreepten dit nog eens extra. Al kon ik me alleen maar volmondig aansluiten bij wat Thierry Geerts, country director voor België bij Google zei: het is niet omdat je facturatie tegenwoordig digitaal verloopt dat je als bedrijf volop mee bent met de mogelijkheden die digitalisering biedt. Ik was alvast gefascineerd door de toepassing van drones, augmented reality en 3D-printing in de bouwsector. We staan duidelijk nog maar aan het begin van wat wel eens een serieuze omwenteling in deze toch wel conservatieve sector teweeg zou kunnen brengen.

IMG_5373

IMG_5374

IMG_5375

IMG_5376

IMG_5378

IMG_5380

IMG_5382

Een inspirerende avond dus, al waren het vooral de overheerlijke hapjes die me van mijn sokken wisten te blazen. En moet mijn junior collega (fervent gebruiker van een Fairphone) nog wat werken aan haar pokerface. De afkeer droop er bijna af tijdens ons gesprek met een Apple reseller. 😉

IMG_5384

IMG_5387