Een rustige Wapenstilstand

Ideaal om te bekomen van het personeelsfeest op donderdagavond! Net als vorig jaar vond ons personeelsfeest plaats de avond voor wapenstilstand, want zo’n vrije dag om te recupereren is echt geen overbodige luxe. Mijn collega’s weten hoe een feestje te bouwen!

Al begon de avond met een vals noot: aangezien ons feestje op een boot zou plaatsvinden, hadden de organiserende collega’s gezorgd voor een (elektrische) bus om iedereen naar de Heembeekkaai te vervoeren. Ik had me opgegeven voor de tweede bus. Helaas bleek dat er maar één bus voorzien was en die bus geraakte bij de eerste rit helemaal vastgereden in de Brusselse files. Geen nood, een beetje vertraging, daar kijken doorwinterde treinreizigers niet van op. In afwachting van de terugkeer van de bus besloten we dus met een groep van ongeveer twintig personen iets te gaan drinken bij Wings Taverne.

Terwijl we genoten van ons drankje stroomden de berichten van de collega’s binnen die op de bus zaten: dat de bus echt geen vooruitgang maakte en dan ze nog maar een paar honderd meter verder geraakt waren. Niet echt bemoedigend. Aangezien ik de hoogste in hiërarchie was, hakte ik de knoop door en stelde ik voor de tram te nemen. Ik gaf het adres in dat op ons intranet stond: Vilvoordsesteenweg 2 en zocht via Googlemaps de snelste tram. We geraakten met gans onze groep redelijk vlot op de tram en daarmee dacht ik dat het ergste leed geleden was.

Bij het uitstappen bleek echter dat de plek waarheen googlemaps ons geleid had zich op nog twintig minuten stappen bevond van de Heembeekkaai. Ik snapte er niks van, want ik had echt het correcte adres ingegeven. Dubbel gecheckt en al. Ik moet zeggen dat de moed mij even in de schoenen zakte. Ik had al een zware week achter de rug en had ernaar uitgekeken gewoon op het gemak op een bus te kunnen stappen en een avond te feesten. Ik had niet voorzien dat ik een bende van twintig collega’s op sleeptouw zou moeten nemen en dat ik dan ook nog eens aan een halte zou afstappen die op twintig minuten wandelen van onze bestemming lag. Komt daar nog eens bij dat het thema voor ons feestje ‘summer chic’ was en dat ik en nog wat collega’s sandalen met hakken aan hadden. Niet meteen het meest ideale schoeisel om lange wandelingen mee te maken.

Nu, uiteindelijk geraakten we ter plekke, maar ik heb nog een uur de adrenaline door mijn lijf voelen razen. Gelukkig zat ondanks de niet zo ideale start de sfeer er goed in en vond ik na een tijdje mijn goede humeur terug. Ik genoot van het lekkere vegetarisch buffet, de leuke quiz die mijn collega’s in mekaar gestoken hadden, de zangstonde met Allez, Chantez!, maar vooral de leuke gesprekken met collega’s en het dansen op de dansvloer. De boot die op het kanaal van Brussel naar Vilvoorde en terug voer, had voor mij persoonlijk weinig meerwaarde. Doordat het pikkedonker was, merkte je amper dat we aan het varen waren. Het ganse feest had wat weg van een ouderwets trouwfeest op een tikkeltje marginale locatie. Totally my jam!

Ik danste tot iets voor half twee mijn telefoon ging: Taxi Jenny was onderweg! Dankzij Taxi Jenny geraakten mijn twee andere collega’s uit Leuven veilig thuis. Al gebeurde er in de taxi een kleine omwisseling van de goodie bags en heeft mijn collega per ongeluk mijn truitje mee naar huis genomen. Oh well! Ik koester alvast de fijne herinneringen aan weer een geslaagd personeelsfeest.

IMG_7845

IMG_7846

IMG_7859

Een lastige dag

De beslissing zelf was al een tijd geleden genomen, maar de praktische uitvoering had wegens omstandigheden wat vertraging opgelopen. Deze namiddag bracht ik dan eindelijk, ondersteund door twee fantastische collega’s, de moeilijke boodschap dat een collega met onmiddellijke ingang niet meer welkom was op de werkvloer. Een zeer moeilijke beslissing met een zeer complexe voorgeschiedenis, maar op een zeker moment blijft er maar één oplossing meer over. Het is mij nog altijd een raadsel hoe het zo ver is kunnen komen en waarom de collega in kwestie, niet ver verwijderd van haar pensioen, zich op die manier gedragen heeft. De reactie op mijn boodschap was minder heftig dan ik verwacht had en uiteindelijk is de collega vertrokken zonder drama, maar ik zag dat het inwendig borrelde.

Daarna moest ik de moeilijke boodschap brengen aan het betrokken team, die er echt allemaal als een geslagen hond bij zaten. Ik was er zelf niet goed van, want ik merkte dat de voorbije maanden hen echt in chaos gestort hadden en dat het voor hen moeilijk was om vooruit te blikken en een rooskleurige toekomst te zien. Ze gaven op mij de indruk van stuurloze schipbreukelingen zonder enig idee of er land in zicht was. We gaan dus de komende maanden werken aan het heropbouwen van het zelfvertrouwen van de collega’s en hen stimuleren om zelf met ideeën en voorstellen te komen. Ik ben er zeker van dat er veel talent in die kleine ploeg huist, talent dat ondergesneeuwd is geraakt door een combinatie van ongelukkige factoren.

Na deze schok kan het alleen maar beter worden. The only way is up!

Diner bij La Manufacture en cocktails bij La Pharmacie Anglaise

Gisterenavond was ik met een collega op stap in Brussel. Ik weet dat onze hoofdstad niet altijd de beste reputatie heeft, maar persoonlijk boeien de tegenstellingen in deze stad, waarin zoveel verschillende werelden elkaar tegen komen, mij wel. En het culinaire aanbod is er enorm divers, da’s natuurlijk ook een pluspunt.

Mijn collega had nog een bongobon op te maken vóór de vervaldatum, dus trokken we naar restaurant La Manufacture, iets verder dan mijn normale actieradius in Brussel, maar ik was erg onder de indruk van het mooie historische pand waarin dit restaurant gelegen was. We kregen met onze bongobon voor het voorgerecht, hoofdgerecht en dessert telkens twee opties om uit te kiezen. Ik ging tweemaal voor de vis en als dessert kon ik de crème brûlée niet weerstaan. Mijn collega en ik hadden zeer fijne gesprekken, zowel over het werk als over onze privésituatie en genoten samen van een lekker flesje wijn. Alleen jammer dat het grote pand waarin het restaurant gelegen was, maar voor één zesde opgevuld was. Niet voldoende klanten om uit de kosten te komen, vrees ik. En dat op een vrijdagavond.

IMG_7737

IMG_7739

Velouté van pompoen met vanille van Madagaskar:

IMG_7741

Vis van de dag, bouillabaisse sap, citrusvruchten:

IMG_7744

Crème brûlée:

IMG_7746

Na de maaltijd trokken we naar La Pharmacie Anglaise, een poepchique cocktailbar waar je moet aanbellen om binnen gelaten te worden. We vonden een plekje voor twee op de galerij en genoten van de bijzondere omgeving (met slangen op sterk water achter ons) en de lekkere cocktails. Al moet ik eerlijk zeggen de cocktail mij toch wat te duur was, je betaalt vooral voor de exclusieve en stijlvolle locatie.

IMG_7749 IMG_7754

Bij het checken van de NMBS-app merkte mijn collega opeens op dat zijn laatste trein naar huis afgeschaft was. Daardoor moesten we onze avond wat vroeger afbreken dan gepland. Ik wandelde met hem mee naar het station en stelde samen met hem vast dat zijn trein maar liefst 37 minuten vertraging had. Gelukkig is de Brewdog een ideale plek om nog iets te drinken terwijl je op de trein wacht. Uiteindelijk vertrok de trein van mijn collega met 54 minuten vertraging. Dan hadden ze die trein beter nog 6 minuten later laten vertrekken, om eventuele reizigers die rekenden op de laatste trein niet te laten stranden in Brussel-centraal. Echt, de NMBS is de laatste tijd weer extreem onbetrouwbaar. Zelf nam ik een trein over de luchthaven, die me gelukkig zonder problemen in Leuven bracht.

IMG_7755

Een fijne avond die iet of wat doorkruist werd door treinperikelen.

Business lunch bij Barouche

Dit wordt duidelijk het najaar van de businesslunches. Al kan een kleine inhaalbeweging na de coronacrisis uiteraard geen kwaad. Deze middag had ik afgesproken met een collega-afdelingshoofd. Kwestie om wat ervaringen uit te wisselen en van elkaar te kunnen leren. Mijn collega staat voor een aantal stevige uitdagingen en het is altijd fijn om samen te brainstormen én tegelijkertijd wat stoom af te laten. Ik ben alleszins blij dat we open en eerlijk met elkaar van gedachten kunnen wisselen. En de falafalschotel mocht er ook zijn!

IMG_7734

Another lunch at Frank.

Na een vermoeiend lang weekend was ik blij om weer in de routine van het werk te kunnen stappen. Vooral omdat deze week veel mensen verlof hadden genomen en dit voor mij de ideale gelegenheid vormde om wat bij te werken én tegelijkertijd op het gemak te gaan lunchen met een collega, zonder voortdurend op de klok te moeten kijken. Zo fijn om gezellig te kunnen bijpraten en me te laten onderdompelen in haar enthousiasme over haar nieuwe functie. Echt onder de indruk van hoe mijn collega zich ontpopt heeft tot een echte powerwoman. You rock, girl!

Heerlijke Eggs Francine:

IMG_7705

En ‘s avonds wachtte er thuis een fijn (laat) cadeautje op mij voor mijn verjaardag. Een cadeautje dat een heel verlengd weekend in een afhaalpunt had doorgebracht, maar gelukkig was de orchidee er niet al te erg aan toe. Met dank aan mijn vriend om dit pakketje te gaan ophalen.

IMG_7706

Oog in oog met de Dood.

Don’t worry, darlings, de onheilspellende titel van deze blogpost verwijst naar een nieuwe tentoonstelling van Musea Brugge in het Sint-Janshospitaal. De volledige titel van de tentoonstelling is ‘Oog in oog met de Dood. Hugo van der Goes, oude meesters, nieuwe blikken‘. Het centrale werk in deze tentoonstelling is ‘De dood van Maria’ van Hugo van der Goes, één van de belangrijkste werken in de wereldbefaamde collectie Vlaamse primitieven van Musea Brugge. Tussen 2018 en 2022 onderging het schilderij een intensieve restauratie en nu kan het publiek eindelijk het eindresultaat van dit harde werk bewonderen.

Ik had een uitnodiging gekregen voor de feestelijke opening van de tentoonstelling op donderdag. Ik twijfelde even of ik wel zou gaan, omdat ik effectief langer in de trein zou zitten dan ik aanwezig kon zijn in het Sint-Janshospitaal, maar ik hakte de knoop door en ging toch. Benieuwd om dit prachtige werk van Hugo van der Goes met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Het avondmaal moest ik daardoor wel overslaan, maar gelukkig waren er lekkere vegetarische hapjes op de feestelijke receptie. Fijn trouwens om twee oud-collega’s tegen het lijf te lopen op de tentoonstelling. Ze straalden allebei, bij voor hen dat ze elders hun draai gevonden hebben.

De tentoonstelling zelf is prachtig. Het Sint-Janshospitaal is echt een perfecte plek om zo’n beladen thema als de dood te behandelen. En ja, het topstuk van Hugo van der Goes is letterlijk en figuurlijk het schitterende middelpunt van de tentoonstelling. Echt heel blij dat ik al dit moois met eigen ogen heb kunnen aanschouwen. De lange treinrit meer dan waard!

IMG_7289

IMG_7290

IMG_7291

IMG_7295

IMG_7297

IMG_7298 Continue reading

Lunch bij Frank

Ik heb me voorgenomen om dit najaar de banden met de collega’s wat nauwer aan te halen door ‘s middags samen te gaan eten. En dat lukt tot nu toe aardig goed. En Frank blijft daarbij één van mijn favoriete lunchplekken: lekker en met genoeg gezonde opties op de kaart om je niet schuldig te moeten voelen. Zo was ik aangenaam verrast door deze kikkererwtenpannenkoek.

IMG_7286

Een sobere verjaardag

Vandaag stonden er twee vergaderingen van drie uur en dan nog eentje van een uur in mijn agenda gepland, waardoor ik zelfs amper de tijd had om ‘s middags iets te eten. En één van die drie vergaderingen moest ik dan ook nog eens voorzitten. Een stevige kluif voor mijn verjaardag dus. Gelukkig slaagde ik erin tussen de vergaderingen door toch mijn collega’s te trakteren op de fantastische chocolaatjes van Bittersweet. Ook de grote baas was zeer blij met mijn traktatie en kwam op zijn beurt aanzetten met een ‘verjaardagscadeau’ voor mij. Een vaas met daarop het logo van een organisatie die ondertussen niet meer bestaat… Enfin ja, we zullen maar denken dat het gebaar telt, nietwaar?

De rest van de avond bracht ik gans alleen al werkend op ons appartement door. Maar geen erg: ik heb goeie vooruitzichten het komende weekend!

Business lunch in Vilvoorde

Deze middag was ik samen met drie andere collega’s uitgenodigd voor een lunch door een belangrijke business partner. En dus treinde ik naar Vilvoorde station (blijft één van de triestigste stations van België) alwaar mijn collega en ik opgehaald werden door een derde collega om samen naar Brasserie Taste te rijden. Een aangename ontdekking moet ik zeggen. Een zeer stijlvolle brasserie gelegen in een industriële zone, met veel ruimte en dagverse en zeer verzorgde gerechten. Geen culinaire hoogstandjes, maar eerlijke, klassieke gerechten. Ik genoot zowel van het eten als van de gesprekken. En meer moet dat echt niet zijn.

Kalfstartaar, kwartelei, radijs, focaccia, jus van appel en selder:

IMG_7171

Vis van de dag:

IMG_7174

En een heerlijke dame blanche om de avond mee af te sluiten:

IMG_7178

Lunch with a friend at Wolf

Genoten van een snelle lunch met een kameraad die zich tegenwoordig mijn collega mag noemen. Benieuwd waar deze carrièrewending hem zal brengen, want ik begrijp van hem dat er een paar lastige obstakels op zijn pad liggen. Ik probeerde hem dan ook zo goed mogelijk te adviseren tijdens onze korte, maar lekkere lunch bij Wolf. Want ja, een heerlijke phô van Hanoï station gaat er bij mij altijd wel in (al had de jongen die mij bediende nog nooit van sriracha gehoord, gelukkig hadden ze wel andere pikante saus).

IMG_7137