After Work met traantjes

Het was geleden van de maand augustus (kan iemand zich nog die lange hete zomer herinneren?) dat we nog eens een After Work gedaan hadden met de collega’s. Het najaar is zo ongelooflijk druk geweest dat de werken voorbij vlogen en het er gewoon niet van kwam. Gelukkig nam het organiserend comité op de valreep van 2018 de koe bij de horens en werd deze donderdag geblokkeerd voor de laatste After Work van het jaar. We startten de avond in À la Mort Subite met een groep die zo groot was dat het onmogelijk was met iedereen een babbeltje te doen. Fijn om te zien dat er veel nieuwe collega’s deelnamen. Een ideale gelegenheid om al dat nieuw jong volk wat beter te leren kennen.

Met een ietwat uitgedunde groep van elf personen zakten we na een paar drankjes (slechts één in mijn geval, want ik had mij later bij de groep gevoegd) af naar Italiaans restaurant Rugantino, een monument, zo verzekerde één van mijn collega’s mij. Dat viel dan toch dik tegen. De spaghetti vongole was echt de slechtste iteratie van dit beroemde recept die ik in mijn leven gegeten heb: de saus op de pasta bestond volgens mij enkel uit water en peper en de schelpen vielen op twee handen te tellen. Een misser die alleen maar goedgemaakt kon worden door een lekker Italiaans dessert.

En jawel, de zabaglione was heerlijk, maar tegen dat het dessert aan tafel arriveerde, was de collega die tegenover mij zat in tranen uitgebarsten, waardoor we, tussen de happen dessert door, al de moeite van de wereld moesten doen om haar te troosten. Door een stom ongeval is de ex-vriend van mijn collega (die ze in haar hart duidelijk nog niet als een ex beschouwde) zo’n vier maanden geleden gestorven en het rauwe verdriet kwam door een combinatie van drank en de gespreksonderwerpen aan tafel in alle hevigheid naar boven. De tranen bleven maar stromen. Ik had er echt mee te doen, maar denk dat ze in een situatie zit waarbij professionele hulp nodig is. Helaas kon ik niet tot het einde blijven om haar bij te staan, want ik moest de trein naar Leuven halen.

Op zich is het jammer dat de avond in tranen geëindigd is, maar aan de andere kant doet het ook deugd om te weten dat wij er als collega’s voor elkaar zijn. Ook op momenten dat het minder goed gaat.

Een Frans afscheidsontbijt

Het zijn de laatste dagen op het werk voor de collega die mij zo nauw aan het hart ligt. Met plezier kijk ik terug op onze vele fijne babbels. Eén van mijn fijnste herinneringen aan hem is die keer dat we samen het Gentse nachtleven indoken en ik vervolgens het genoegen had te mogen logeren in zijn prachtige appartement in Gent. Op 2 januari verhuist mijn collega naar Parijs en dan zal het gedaan zijn met de gezamenlijke lunches. Ik kan zelf amper bevatten hoe snel het jaareinde in zicht komt en het afscheid dichterbij snelt.

Uiteraard ben ik niet de enige collega die zijn collegialiteit en intelligentie zal missen. Het was dus drummen op het bijzonder toepasselijk Frans getinte afscheidsontbijt. Er waren croissants, chocoladebroodjes, stokbrood en zoet beleg. Helemaal in Franse stijl. De speeches gaven goed weer hoe geliefd de collega is die ons binnenkort zal verlaten. Niemand kon een slecht woord over hem bedenken. Hij werd letterlijk overladen met complimenten. En hoewel ik weet dat niemand perfect is, kan ik niet anders dan zeggen dat hij akelig dicht in de buurt komt.

Hij was alleszins erg opgetogen met het cadeau dat we voor hem in elkaar geknutseld hadden: een gepersonaliseerd kookboek vol met fijne herinneringen en lekkere recepten. Uiteraard kon ik het niet laten om een cocktailrecept voor hem neer te pennen. Met een chocoladetoets voor de zoetekauw die hij is!

Recept voor spicy hot chocolate!

Ingredienten:
500 ml water
2 eetlepel honing
1 klontje boter
1 eetlepel geraspte bittere chocolade
1 koffielepel cacaopoeder
1 snuifje kaneelpoeder
1 snuifje kardemom
1 kruidnagel
1 snuifje nootmuskaat
25 ml Zacapa 23

Bereiding:
Breng het water aan de kook en zet het van het vuur. Voeg er de overige ingrediënten aan toe en giet door een zeefje. Serveer warm.
Ideaal voor koude winterdagen in Parijs!

Recept voor Chocolate Mojito!

Ingrediënten:
30 ml witte rum
1-2 eetlepels rietsuiker of suikersiroop
30 ml doorzichtige chocoladelikeur
30 ml bruiswater
2 takjes verse munt
4 limoenpartjes

Bereiding:
De basis van deze cocktail is een mojito. Plet de limoen samen met de rietsuiker. Voeg hierna de rum en de chocoladelikeur toe samen met enkele blaadjes verse munt. Voeg crushed ice toe. Goed roeren met een barlepel en de rest van het glas aanvullen met bruiswater. Voeg nog een extra schepje chrushed ice toe. Als versiering zet je een munttakje in het glas. Opdienen met een After dinner chocolaatje.

Virtual Reality Sports!

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst en dat geldt in overtreffende trap voor de laatste weken van het werkjaar 2018. Het is zo druk dat ik amper nog weet waar mijn hoofd staat, laat staan dat ik aan sporten toe kom. Gelukkig zijn er dan onverwachte initiatieven op het werk, zoals de mogelijkheid om kennis te maken met Virtual Reality sport. Toen ik de aankondiging op ons intranet zag verschijnen, reserveerde ik zo snel als ik kon een time slot. Ik ben immers altijd te vinden voor een uitstapje naar een ander universum.

Rond 18u was het aan mij. Ik kreeg een helm met een ingebouwde VR-bril opgezet en het avontuur kon beginnen. Eerst speelde ik een spelletje squash, dat, hoewel minder intensief dan een echt spel (je moet immers niet lopen) er toch in slaagde mijn hartslag een beetje te verhogen. Maar het leukste was toch het spel waarbij ik een échte tegenstander kreeg en we mekaar met virtuele ballen moesten proberen te raken. Een eerste kennismaking die alvast naar meer smaakt!

Een feestje en een boekvoorstelling

Jawel, alweer een jarige om in de bloemetjes te zetten. Ditmaal vierden we het twintigjarig bestaan van een belangrijk onderdeel van mijn team. Met een schitterend boek blikken we terug op de voorbije twintig jaar. Het boek is het resultaat van het harde werk van twee collega’s, die terecht trots mogen zijn op hun ‘kindje’. Het eerste exemplaar van ons boek werd met gepaste luister overhandigd aan de minister van Cultuur in de AB. En vervolgens dronken we een glas (of twee) op onszelf. Dat mag ook al eens!

IMG_0721

IDEA Anniversary Day

Dat ik altijd wel te vinden ben voor een feestje, zal jullie ongetwijfeld bekend zijn. Toch twijfelde ik even toen de uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van IDEA in mijn bus viel, aangezien het feestje plaats vond aansluitend op ons eigen bedrijfsfeestje. Maar toen ik hoorde dat de Kapblok de catering verzorgde, was de knoop snel doorgehakt. Met als bonus dat een andere collega zich ook had ingeschreven voor hetzelfde feestje.

En het moet gezegd: de schuimwijn en de catering was toch van een iets ander niveau dan dat van ons werkfeestje. Het was zelfs zo leuk dat ik, toen mijn collega vertrok, besloot nog wat langer te blijven. En zeg nu zelf, wie krijgt er niet graag chocolaatjes als aandenken aan een fijne avond?

IMG_0685

IMG_0686

IMG_0689

Een moeilijke beslissing

Dat het pad van een leidinggevende niet altijd over rozen gaat, werd mij vandaag eens te meer duidelijk. Momenteel ben ik in mijn team bezig met het omzetten van een aantal tijdelijke contracten in vaste contracten. Om dit te kunnen doen, moeten de vacatures voor de functies, die nu reeds door iemand met een tijdelijk contract ingevuld worden, gepubliceerd worden. M.a.w. de mensen in kwestie moeten solliciteren voor hun eigen job. Een erg onaangename erfenis uit het verleden waarmee ik zelf erg verveeld zit.

En jawel, datgene waar ik voor vreesde is vandaag gebeurd: na een ganse dag sollicitatiegesprekken afnemen (na een veel te korte nacht), kwam een andere kandidaat als de beste uit de bus. Erger nog, de medewerker die momenteel de functie uitoefent, voerde echt een verschrikkelijk slecht sollicitatiegesprek. De medewerker in kwestie besefte het zelf, want de tranen welden op in zijn ogen. De ontgoocheling en frustratie hingen onuitgesproken in de lucht. Bijna tastbaar.

Dus kon ik niet anders dan de hartverscheurende keuze maken om voor de beste kandidaat te gaan. Laten we hopen dat mijn bijna-ex-medewerker elders wel de job van zijn leven vindt.

Food for thought

Doordat ik de laatste maanden zo’n lange dagen klop, blijft er weinig tijd over voor persoonlijke ontwikkeling. Momenteel volg ik geen taalcursussen mee en kom ik ook niet meer toe aan mijn andere hobby’s. Daarom probeer ik toch af en toe een intellectueel verrijkende activiteit op het programma te zetten. Zelfs al moet ik me bijna kapot haasten om vijf minuten te laat het Kolveniershof van het Rubenianum in Antwerpen binnen te glippen. Maar ik heb het me niet beklaagd: het gesprek tussen Jaap de Hoop Scheffer en Thomas Leysen gaf mijn hersenen zuurstof en het glaasje wijn achteraf was een mooie afsluiter. Dat spurtje dat een collega en ik moesten trekken om onze trein naar Leuven te halen, nam ik er vervolgens graag bij. Al moest ik wel een aantal minuten uitpuffen op de trein nadien. 😉