Een ongewenste uitkomst

Vandaag stond met stip genoteerd in mijn agenda: de dag dat ik mijn opvolger-teamverantwoordelijke zou helpen selecteren en met een gerust hart mijn team in goede handen zou achterlaten. Van bij de start van de procedure was het aantal kandidaten echter vrij beperkt en bij het eindgesprek bleef er bijna niemand meer over. Eén van de kandidaten haakte zelfs de dag zelf af. Misschien omwille van de corona-pandemie, maar goed, de echte reden voor het gebrek aan interesse voor toch een razend interessante job zullen we nooit weten.

Nuja, ik wilde niet op voorhand al de moed laten zakken en begon vol enthousiasme aan de gesprekken. Helaas, het mocht niet zijn. Ik heb mij altijd voorgenomen geen kandidaat te selecteren als ik er niet honderd procent overtuigd van was dat deze persoon de juiste match voor de job was. Zelfs niet als je eigenlijk bij wijze van spreken de dag nadien al iemand nodig hebt.  En hoewel de kandidaten zeker allemaal sterke punten hadden, was er niemand die als geschikt uit de bus kwam.

Dus ja, nu zit ik een beetje met de handen in het haar, want op 1 januari 2021 zal ik geen opvolger hebben. En tegelijkertijd zal ik me dan voor de volle honderd procent in mijn nieuwe job moeten smijten, wat een combinatie van beide jobs gewoonweg onmogelijk maakt. Allez, toch als ik nog wil slapen (fun fact: ik word erg kregelig als ik te weinig geslapen heb). Het zal er nu op aankomen om zo snel mogelijk een tijdelijke oplossing uit te dokteren en de vacature opnieuw open te stellen, in de hoop dan meer geluk te hebben.

Zucht. Niet echt de uitkomst waarop ik gehoopt had.

PS: Wel goed nieuws op persoonlijk vlak: door de verstrenging van de maatregelen in Genève, heeft mijn vriend zijn laatste vlucht naar Zwitserland voor dit jaar geannuleerd. Wat wil zeggen dat we de resterende weken van 2020 elke dag van elkaars gezelschap kunnen genieten.

Het pad van een leidinggevende

Gaat niet altijd over rozen…

Vandaag bezocht ik één van de externe afdelingen waarvoor ik verantwoordelijk ben in het verre Voeren. De afspraak lag al lang vast en ondanks de maximaal telewerken richtlijn vond ik het belangrijk om deze fysiek te laten plaatsvinden. Zeker omdat er mij een paar alarmerende telefoontjes bereikt hadden over een conflict met de nieuwe collega die er begin september startte. Dus spoorde ik naar Visé, met een overstap in het koude, maar impressionante station van Luik-Guillemins. Alhoewel ik blijf vinden dat deze bombastische architectuur hier misplaatst is, kan ik niet ontkennen dat ik bij elk bezoek een paar foto’s neem. Een haat-liefdeverhouding, heet dat zeker?

IMG_4202

IMG_4203

IMG_4204

IMG_4206

Tijdens de vergadering in de voormiddag voelde ik de onderhuidse spanning borrelen. En daar kon zelfs de gezamenlijke lunch op anderhalve meter afstand met lekkere broodjes (van de enige zaak die nog open was in Voeren, zo zeiden mijn collega’s) niets aan verhelpen.

IMG_4210

Na de lunch had ik één-op-één gesprekken met de vier collega’s ginder om tot de bodem van het probleem te komen. of alleszins een zo volledig mogelijk beeld te krijgen. Ik maak me geen illusies, na deze gesprekken zal het probleem niet vanzelf verdwijnen. Verdere stappen zijn onvermijdelijk. Nu eerst alles even laten bezinken en dan de opties overlopen met de personeelsdienst.

Gelukkig was er ‘s avonds heerlijk stoofvlees van Convento Food als opkikker!

IMG_4218

Birthday blues

Ik zal maar niet de vergelijking maken met vorig jaar toen ik in het zonnige Turijn op mijn verjaardag kon genieten van een fantastische food tour. In 2020 mogen we al blij zijn dat we gezond en wel zijn. Maar toch had ik mijn verjaardag liever niet van half tien ‘s ochtends tot vijf uur ‘s avonds vergaderend via Microsoft Teams willen doorbrengen (ok, er was wel een half uurtje tijd voor een middagpauze).

Die lange vergaderdag had tot gevolg dat mijn mailbox ‘s avonds zowat ontploft was. Serieus, 150 mails op één dag (da’s de automatisch gegenereerde mails, nieuwsberichten en nieuwsbrieven niet meegerekend, want die komen in aparte mappen terecht), what the hell is happening?

Ik had dus pas na al dat vergaderen de tijd om de cadeautjes open te maken die in de loop van de dag geleverd werden. Met dank aan de gulle gevers. Vooral het gepersonaliseerde boek trok mijn aandacht (op de cover van het boek staat mijn naam, hier op de foto uiteraard verwijderd, en ik ben doorheen het ganse boek het hoofdpersonage).

Kanttekening: Ik apprecieer het gebaar, maar ik vind koffie werkelijk het meest verfoeilijke drankje van heel de wereld. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dit drankje wel weten te appreciëren en die ik hiermee ongetwijfeld een plezier kan doen.

IMG_4187

IMG_4189

IMG_4190

IMG_4191

Het heerlijke varkenshaasje van Convento Food smaakte alleszins voortreffelijk! En omdat een mens maar één keer 25 wordt, trokken mijn vriend en ik nog een flesje champagne open. Alle redenen om te vieren, zijn welkom!

IMG_4195

De restaurants zijn dicht, lang leve take-away!

En zo begint het nieuwe take-away seizoen. Net als in de eerste lockdown, nemen mijn vriend onze verantwoordelijkheid om de lokale horeca te ondersteunen zeer serieus! De Leuvense restaurants kunnen op ons rekenen!

De dag begon trouwens in mineur, de geplande werkvergadering, gevolgd door een persoonlijke rondleiding in het M HKA werd ‘s ochtends vroeg last minute geannuleerd wegens de stijgende coronacijfers. Was ik helemaal voor niks vroeger opgestaan. Jammer, want stiekem had ik wel naar dit uitstapje uitgekeken, mondmasker of niet. En ik begin die Teams vergaderingen echt kotsbeu te worden.

Gelukkig kon de heerlijke afhaalmaaltijd van het Land aan de Overkant ‘s avonds mij een beetje opbeuren. Al had ik duizend keer liever de dag nadien met onze vrienden in ‘t echt geklonken in het restaurant zelf. En ja, ik ben mij er terdege van bewust dat ik geen reden to klagen heb: ik ben gezond, mijn vrienden en familie zijn tot nu toe allemaal redelijk gespaard gebleven van het virus of liepen een milde variant op, mijn werkgever stort mijn loon op het einde van de maand, ik woon in een comfortabel appartement in een aangename en gezellige stad en beschik over voldoende financiële middelen om mijn steentje bij te dragen om de lokale middenstand te ondersteunen. En dankzij heel de coronacrisis heb ik mijn vriend nog nooit zo veel gezien…

Enfin ja, genoeg redenen om de antieke borden van de oma van mijn vriend boven haalden voor een feestelijk diner voor twee en een flesjes champagne gevolgd door een flesje rode wijn van Convento Wines open te trekken. Met dank aan het Land aan de Overkant voor deze heerlijkheden!

Salade met Hamachi, koolsla en appel:
IMG_4125

IMG_4128

Stoofvlees van everzwijnwangen met knolselder met hazelnootboter, aardpeer met citroen en vanille, warme bonen salade en artiflette:
IMG_4133

En tarte tatin als dessert:
IMG_4135

In één woord: heerlijk!

Lunch bij Davi Thai

Twee redenen om naar mijn werk in Brussel te sporen vandaag: de ongeopende post wegwerken (voornamelijk aanmaningen en onbetaalde facturen, serieus, wij werken al jaren met e-invoicing!) en een lunch met de collega aan wie ik mijn oude digitale reflexcamera had gegeven. Mijn collega had me al bedankt met een heerlijke doos pralines van Marcolini, maar stond erop toch nog samen te gaan lunchen. Ik had hem uitdrukkelijk gezegd dat hij zich helemaal niet verplicht moest voelen om mij op een lunch te trakteren, ik was al heel blij met die pralines, maar hij drong aan. En laten we eerlijk zijn, een aanbod om te lunchen met een collega sla ik zelden af, zeker niet als daar lekker Thais eten bij te pas komt.

Ik was wel extra voorzichtig om deze lunch minstens op anderhalve meter van mijn collega te zitten, want hij hoort tot verschillende risicogroepen (leeftijd, gewicht en kankerpatiënt). Gelukkig was er weinig volk in het restaurant en hadden we een grote tafel waardoor we schuin tegenover elkaar konden zitten. Het was fijn om deze collega wat beter te leren kennen, want wij werken niet zo vaak samen. En eigenlijk liggen zijn werkelijke passies ook buiten het werk. Heel wat interessante zaken bijgeleerd, dat is zeker!

Het eten bij Davi Thai mocht er ook zijn. Genoten van mijn favoriete soep (Tom yam kung) en de heerlijke knapperige eend in zoetzure saus smaakte eveneens geweldig. Maar het blijft zeer doen om te zien hoe hard de horeca getroffen is door de maatregelen. Een restaurant als dit zou tijdens een gewone werkweek normaal stampvol zitten rond lunchtijd.

IMG_3968

IMG_3970

IMG_3963

Pannekoekenlunch bij Frank.

Serieus, wanneer voert Frank. een getrouwheidskaart in?

Nadat onze eerste poging tot een lunch op een sisser was uitgelopen omdat ik een hoog-risico contact gehad had, kon deze tweede poging wel doorgaan. Het was ondertussen al van januari geleden dat mijn peer coach en ik nog eens samen geluncht hadden, en amai, we hadden veel om bij te praten. Ik in quarantaine geweest wegens een hoog-risico contact, hij in quarantaine geweest wegens terugkomst uit een rode Spaanse zone, maar gelukkig nog allebei gezond en wel.

We wisselden tips uit om als leidinggevende je medewerkers zo goed mogelijk te ondersteunen in deze tijden. En dat is ook oog hebben voor diversiteit. Sommige mensen snakken ernaar om naar kantoor te komen, anderen kunnen zich niet over de drempel van het openbaar vervoer zetten. En toegegeven, zelf ben ik al die Teams meetings ook zo beu als koude pap.

Wat ik nog lang niet beu ben: de zalige fluffy pancakes van Frank!

IMG_3775

IMG_3777

Pizza-afscheid

Afscheid nemen in tijden van corona, het is allemaal net iets complexer dan vroeger. Maar toch wilde ik onze collega niet zonder ‘feestje’ laten vertrekken. Het is wel een beetje ironisch: de laatste collega die mijn team vervoegde, vertrekt na anderhalf jaar alweer voor een andere job. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ze nooit helemaal haar draai heeft gevonden in haar functie, maar dat neemt niet weg dat we haar zorgzame en humoristische persoonlijkheid zullen missen.

Dus organiseerde ik mijn allereerste corona-proof afscheidsfeestje. Ik reserveerde de grootste vergaderzaal op kantoor, zodat mijn collega’s en ik allemaal op anderhalve meter van mekaar konden lunchen en bestelde pizza’s bij de Italiaan om de hoek. Omdat het bij een afscheid net iets meer mag zijn, zorgde ik ook voor een flesje prosecco als aperitief. Met dank aan de lieve collega die daar nog snel ‘s ochtends om is gegaan. We waren net met tien personen en iedereen hield zich mooi aan de afstandsregels. Ramen open en alcoholgel bij de hand. Al een geluk dat oktober tot nu toe een zachte maand geweest is.

Normaal is het de gewoonte dat wij bij afscheid een cadeautje kopen voor de collega die vertrekt, en dat hadden we ook gedaan, maar onze collega kwam, zoals we dat ondertussen van haar gewoon zijn, zelf met een verrassing: een boek over oma’s en opa’s van Evelien De Vlieger, chocolade van Mohow en enkele prachtige stickers voor het ganse team. Zo attent! We werden er allemaal even stil van. Gelukkig maakten de prosecco en de pizza’s de tongen snel weer los.

IMG_3769

IMG_3773

Fantastische verwarring van de dag: toen ik onze acht pizza’s ging afhalen aan het onthaal, wist de onthaalbediende mij te zeggen dat hij net iemand aan de lijn had gehaald ivm de zeven pizza’s die besteld waren. Huh? Zeven pizza’s? Terwijl ik daar stond met een toren van acht pizzadozen in mijn handen. Ik in de war, de Franstalige onthaalbediende ook in de war.  Nu moeten jullie weten dat iets daarvoor de pizzazaak mij gebeld had om te zeggen dat ze per ongeluk één verkeerde pizza hadden meegegeven. Totaal niet erg, uiteraard, maar nu kon ik toch even niet meer volgen. Zou er nog een tweede pizzabestelling onderweg zijn? Ik had wat problemen gehad met de deliveroo-app toen ik bestelde, een aantal foutmeldingen na mekaar en opeens vreesde ik dat mijn bestelling dubbel was doorgegeven. Dus opnieuw naar de pizzazaak gebeld om zeker te zijn dat er geen tweede bestelling onderweg was op mijn naam. Gelukkig wisten ze mij gerust te stellen, neen, neen, er was echt maar één bestelling op mijn naam genoteerd en die was ondertussen geleverd. Oef!

Kom ik er ‘s avonds achter dat de collega’s van het andere team op mijn verdieping óók pizza’s besteld hadden diezelfde middag bij dezelfde pizzaleverancier. 😉 Al een geluk dat Ricotta & Parmesan de bestelling van mijn collega’s niet geannuleerd had na mijn telefoontje!

Shakshuka bij Bite Leuven

Niets beter om in de weekendstemming te komen dan een gezellige lunch in goed gezelschap in één van Leuvens beste lunchrestaurants. Al zeg ik het zelf! En óf ik genoten heb van de zalige shakshuka van Bite Leuven, een gerecht dat lichaam en ziel verwarmt. Ideaal comfort food na dagen van ‘s ochtends (niet zo vroeg) tot ‘s avonds laat werken.

IMG_3714

IMG_3715

Fijn trouwens om even de tijd te nemen om bij te praten met mijn Leuvense collega, sinds eind augustus terug uit Nieuw-Zeeland, waar zijn vrouw met hun twee dochters woont. Zijn oudste zoon, die zijn laatste jaar middelbaar in Nieuw-Zeeland succesvol afgemaakt heeft, reisde met mijn collega mee terug naar België om hier te starten aan zijn eerste jaar universiteit. Daar is mijn LAT-relatie peanuts tegen… Moet heel lastig zijn, je dochters en zoon aan de ander kant van de wereld in een compleet andere tijdzone zien opgroeien via een scherm. En hoe mooi Nieuw-Zeeland ook is, ik vraag me af of zijn vrouw, die diplomate is, deze opdracht opnieuw zou aannemen, wetende hoe zwaar de situatie weegt op haar gezin. En met al die coronatoestanden is terugkeren naar Nieuw-Zeeland zelfs bijna helemaal onmogelijk geworden. Enfin ja, nog een tweetal jaar en zijn vrouw krijgt een nieuwe opdracht. Hopelijk ditmaal iets dichter bij huis.

Back to Brussels!

Eerste keer terug naar Brussel na mijn quarantaine. Voor de gelegenheid was de NMBS zo vriendelijk om mij te vervoeren met één van  hun gloednieuwe treinstellen. Stijlvol, waarvoor dank!

IMG_3670

Mijn eerste dag in Brussel was meteen goed voor twee fysieke vergaderingen (uiteraard met iedereen op anderhalve meter afstand), een gezellige lunch bij het pas heropende Wolf met een oud-collega die onlangs van job veranderd is (hoera voor phở !) en een afspraak met een collega die mijn oude Canon EOS 6D kwam ophalen (een afspraak die ik wegens mijn quarantaine moest uitstellen).

Aan die laatste afspraak hield ik trouwens een lekker cadeautje over: heerlijke thee-pralines van Marcolini!

IMG_3674

IMG_3676

IMG_3677