Team coaching in Brussel

Vanochtend moest ik veel te vroeg uit bed, want om 9u werd ik in Brussel verwacht voor de eerste team coaching van het managementteam waarvan ik sinds 1 januari 2021 officieel deel uitmaak. Uiteraard liet Murphy zich gelden en kregen we het grote scherm niet aan de praat in de grootste vergaderzaal van het gebouw. Waarschijnlijk kapot gegaan door te lang niet gebruikt te zijn. ūüėČ Na een kwartier tevergeefs aan dat scherm geprutst te hebben, zijn we dan maar verhuisd naar de tweede grootste vergaderzaal, waar het nog net mogelijk was om anderhalve meter afstand van mekaar te houden.

Blijft toch raar, zo’n teamcoaching met mondmaskers op. Je mist een hoop mimiek die voor dit soort interactie bijzonder waardevol is. Oja, ik leerde (weer) een nieuwe persoonlijkheidstest kennen: DISC. Net zoals MBTI totaal niet wetenschappelijk onderbouwd, maar hey, wie leest er al eens niet stiekem zijn horoscoop? Persoonlijk hecht ik weinig waarde aan dit soort testen, maar hopelijk helpt dit om een aantal zaken te benoemen… Voor wie het zich dus afvraagt, ik ben een I gedragstype (Influencer, Inspirerend & Interactief) volgens DISC en volgen MBTI een ESTJ.

Doordat we te laat gestart waren, liep de team coaching uit en hadden we uiteindelijk een krap half uurtje om onze lunch naar binnen te werken alvorens de volgende vergadering begon. Gevolg: we zaten nog half te kauwen, toen de andere deelnemers zich virtueel toevoegden aan onze vergadering. Ondanks de vrij stevige vergadering van de namiddag toch genoten van mijn slaatje! En van het uitstapje naar Brussel. Het deed deugd om weer onder de mensen te zijn.

IMG_6246

De doorgehakte knoop

Toegegeven, het was niet gemakkelijk. Het aantal kandidaten dat zich geroepen voelde om de fakkel van mij over te nemen, had gerust wat hoger mogen zijn en op basis van de CV en de resultaten van de assessments was het moeilijk in te schatten wie de beste persoon zou zijn voor de job. Maar de gesprekken met de kandidaten leverden een duidelijke winnaar op. Een pak van mijn hart, moet ik toegeven.

Sushi!

Eén vergadering, vijf presentaties van meerjarenplannen en twee sollicitatiegesprekken later, vond ik dat ik mezelf wel mocht trakteren op een heerlijke sushiboot van Kintsugi! Als troost omdat ik na de presentaties van de meerjarenplannen noodgedwongen het aperitiefmoment aan mij moest laten voorbij gaan. Over plichtsbewustzijn gesproken!

IMG_6135

Middagwandeling in Leuven

Om mijn veel te lange werkdagen een beetje te breken, heb ik mij voorgenomen om ‘s middag wat meer buiten te komen. Doordat onverlaten ook ‘s middags afspraken in mijn agenda begonnen te plannen, kwam dat er steeds minder van en heb ik de eerste dagen van 2021 aan √©√©n stuk zittend achter een scherm doorgebracht. Niet bepaald een gezonde gewoonte. Dus probeer ik nu elke middag een blok van √©√©n uur in mijn agenda te reserveren om de wandelschoenen aan te trekken. Om de eentonigheid van steeds dezelfde locatie wat te doorbreken, luister ik tijdens de wandeling naar mijn favoriete podcasts. Dus tips op dat vlak zijn altijd welkom!

En zo nu en dan maak ik onderweg een fotootje van ons mooie Leuven:

IMG_5818

IMG_5819

Back to Brussels

Voor een halve dag dan toch. Was ondertussen alweer van vóór de kerstvakantie geleden dat ik nog eens naar ons kantoor in Brussel spoorde. Hoog tijd om te controleren hoeveel ongeopende post en aanmaningen voor onbetaalde facturen er daar op mij lagen te wachten Gelukkig was de NMBS mij ditmaal beter gezind en geraakte ik vlotjes in Brussel. Ik maakte zelfs een kleine omweg langs de akelig lege Grote Markt alvorens mij naar ons al even akelig leeg kantoor te begeven. Alsof ik per ongeluk op een feestdag was gaan werken, zo leeg was het.

IMG_5798

IMG_5801

Gelukkig viel de hoeveelheid post mee en om te vieren dat ik alles vlotjes weggewerkt kreeg, trakteerde ik mezelf op de terugweg naar het station op een doos met heerlijke chocolade hartjes van Marcolini. Kwestie van die zielige chocolatiers in de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen, die voornamelijk leven van de verkoop aan toeristen, een hart onder de riem te steken.

Virtuele nieuwjaarsdrink

Vandaag klonk ik samen met de collega’s van mijn afdeling via Microsoft Teams op het nieuwe jaar. Iedereen (behalve ik!) had een aperitiefbox (interessant om zien dat er hier een heel nieuwe business is ontstaan) ontvangen met instructies om deze pas te openen vrijdag tijdens de drink. Kwestie van het toch een beetje spannend te maken. Bij gebrek aan aperitiefbox voor mezelf opende ik dan maar een flesje schuimwijn (nog een overschotje van het ontbijtbuffet in Oostende) uit mijn eigen ijskast. Gelukkig is er √©√©n constante deze coronacrisis: onze drankvoorraad wordt nauwlettend in het oog gehouden en als de bliksem aangevuld¬†vanaf het moment dat er een tekort zou dreigen.

En ja, het was ongetwijfeld veel toffer geweest om elkaar live het beste te wensen, maar dankzij de ‘groep modus’ van Teams was het toch nog gezellig. Meteen ook mijn vuurdoop als kersvers afdelingshoofd:¬†mijn eerste offici√ęle nieuwjaarsspeech!¬†Toegegeven, ik zat toch wat zenuwachtig achter mijn scherm, want¬†ik wilde¬†een goeie eerste indruk nalaten. Ik probeerde zoveel mogelijk de verdiensten van de collega’s zelf in de verf te zetten hield het bewust beknopt. De beste speeches zijn diegene die niet te lang duren. ūüėČ Al sloop er toch een lapsus in, ergens een project van 15 mio euro over het hoofd gezien. Oepsie. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om aan te vullen. ūüėČ