Alden Biesen in dialoog met Raveel

Vanavond was het dubbel feest in Alden Biesen: we openden de tentoonstelling Hooitijd. In dialoog met Raveel. en onthulden tegelijkertijd de (voorlopig) laatste FAAM-tegel. Omdat alle écht belangrijke mensen hadden afgezegd voor de opening en de projectleider van het FAAM project vastzat in Edinburgh omdat zijn vlucht geannuleerd was, kwam het aan mijn collega en mezelf toe om de speeches over te nemen. Mijn collega gaf een woordje uitleg bij de tentoonstelling en ik nam de FAAM-speech voor mijn rekening. Inclusief een half mislukte act met kokosnoten die moest refereren aan de bekende scène uit Monty Python and the Holy Grail. Mijn nabootsing van het hoefgetrappel van een paard klonk redelijk gehandicapt. Ter mijner verdediging: ik had amper de tijd om deze act goed in te studeren. Maar het leverde me wel gegrinnik uit het publiek op.

Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.

Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.

Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.

Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!

Dessertoverschotje

Dat noem ik nu eens collegialiteit zie: met de laadkar rondkomen op de werkvloer om een dessertoverschot van een evenement te delen met de collega’s. Na een lange dag vol vergaderingen was deze zoete opkikker meer dan welkom.

Bijzondere tijden in Antwerpen

Once in a lifetime

Allez, dat mag ik toch hopen. De rit na de persconferentie in de Tesla van mijn baas naar Antwerpen was surreëel. Alsof ik in een film zat. Vooral de stop in een tankstation langs de weg om rap een slecht broodje te kopen, voelde onwerkelijk. Ik wil echt nooit meer voor een ploeg mensen staan die hun toekomst in de pers hebben moeten vernemen. Ik voelde de verslagenheid letterlijk uit al hun poriën stromen. Verslagenheid gevolgd door opstandigheid. Eén ding is zeker: deze dag zal nog lang nazinderen. En het einde van het rimpeleffect kan niemand op dit moment voorspellen.

Een onvoorziene uitstap naar Mechelen

Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.

Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

Voedseloverschot

Na nog snel een webinar van een uurtje meegepikt te hebben, haastte ik mij om 13u naar de lunch van het netwerkmoment dat mijn collega’s georganiseerd hadden. Ik verwachtte daar nog amper eten aan te treffen, want de lunch was al om 12u begonnen en ik was dus meer dan een uur te laat. Groot was mijn verbazing toen echter bleek dat er nog heel veel over was. Heel lekkere en gevarieerde slaatjes en een ganse berg dessert. Ik deed echt mijn best om zoveel mogelijk slaatjes weg te werken, want ik hou niet van voedseloverschotten, maar het was echt onbegonnen werk. Blijkbaar was de uitval van de deelnemers groter dan voorzien. Veel mensen hadden last minute afgezegd en daarnaast waren er nog een hoop no shows. Niet tof. Gelukkig vonden we voor het dessertoverschot een elegante oplossing. Ik schakelde een collega in, die met een karretje al de overschot kwam opladen om uit te delen aan de collega’s op de werkvloer. Laat ons hopen dat het gesmaakt heeft!

Feest op de nieuwe dansvloer van de Roma

Na vandaag alweer een crisis bezworen te hebben, zakte ik deze avond met de trein af naar Antwerpen-Centraal voor de feestelijke opening van de nieuwe zaalvloer van de Roma. Na een pittige werkdag besloot ik mezelf te trakteren op een lekkere dampende kom ramen bij Takumi Ramsen. Vergezeld van een glaasje Calpis, uiteraard, want dat staat in België zelden op de menukaart.

Na een korte speech werd de splinternieuwe parketvloer overgedragen aan de breakdancers van Battle Droids Crew, die hun beste battle skills boven haalden om de vloer in te dansen. Dikke ambiance! Oprecht onder de indruk van de letterlijke flexibiliteit van deze jonge sportievelingen.

Aangezien noch de schuimwijn, noch de witte wijn mij konden bekoren en ik verder geen enkel bekend gezicht zag in het aanwezige publiek, wandelde ik vlak na het einde van de dance battle terug naar Antwerpen-centraal om de trein naar Leuven te nemen. Mezelf voor het hoofd slaand dat ik deze avond geen hotel geboekt had in Antwerpen. Morgenochtend moet ik namelijk alweer naar Antwerpen sporen voor een vergadering in de Singel. Het was mij gewoon helemaal ontgaan dat ik twee dagen vlak na mekaar in Antwerpen moest zijn. Tegenwoordig leef ik letterlijk van dag tot dag en ik mag al blij zijn als ik 24 uur op voorhand mijn agenda geconsulteerd heb.

Mosselen op het werk!

Voor herhaling vatbaar wat mij betreft! Als een mooie dampende pot mosselen in het bedrijfsrestaurant geen goeie reden is om niet thuis te werken. 😉

Vooropening BRUSK

Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!

Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.

Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.

Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!

Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.

Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.

Teamdag in Mechelen

Omdat ik nog een belangrijke vergadering had in de voormiddag, moest ik het eerste gedeelte van de teamdag aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig lukte het wel om aan te sluiten voor het middagmaal in restaurant Puro. Het eten was zeker lekker, al was de tomatensaus bij de roodbaars voor mij iets te overheersend, waardoor de subtiele smaak van de vis wat overschaduwd werd. De citroentaart met merengue was dan weer heel lekker. Alleen de attitude van één van de personeelsleden kon voor mij echt niet door de beugel. We waren nochtans met een heel grote groep, dus je zou verwachten dat het personeel dan toch zeker hun best zou doen. Het begon al met het aperitief. Hij had ongevraagd voor iedereen een glas cava uitgeschonken, maar er waren redelijk wat collega’s die de voorkeur gaven aan een alcoholvrij aperitief. De ober deed daar erg moeilijk over, alhoewel dit toch echt geen onredelijke vraag is. Misschien zijn er mensen zwanger of drinken bepaalde mensen niet om wille van religieuze of gezondheidsredenen. Hij was natuurlijk slecht gezind omdat hij te veel glazen had uitgeschonken, maar dat kon hij ons nu toch amper verwijten. Het duurde vervolgens keilang voordat de collega’s in kwestie hun alcoholvrij drankje kregen (dat gewoon fruitsap met grenadine was, dus echt niet moeilijk om te bereiden.

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.

Yet Another Blog

Life on my side

werk