Marcel Broodthaers in Wiels

Woensdag bezocht ik samen met mijn collega’s de overzichtstentoonstelling in Wiels gewijd aan de ‘industriële gedichten’ van Marcel Broodthaers. Kwestie van het jaar 2022 goed te beginnen met een vleugje cultuur. Ik moet eerlijk bekennen dat ik allesbehalve een kenner ben van het werk van Broodthaers, maar deze tentoonstelling wist mij alleszins te prikkelen. De gehanteerde beeldtaal is erg aantrekkelijk en stelt de uniciteit van kunstwerken in vraag. Een stevige scheut ironie is nooit veraf. Tijdens de erg boeiende rondleiding door de directeur van Wiels werd ik letterlijk overspoeld met informatie. Te veel om alles goed te capteren, maar dat neemt niet weg dat ik genoten heb!

IMG_5883

IMG_5884

IMG_5885

IMG_5886

IMG_5887

IMG_5888

IMG_5889

IMG_5891

IMG_5892

IMG_5894

IMG_5895

IMG_5898

Na de rondleiding trokken we met de collega’s naar Le Schievelavabo in Vorst voor een gezellige nieuwjaarslunch. Hoewel de volkse uitstraling van dit restaurant mij zeker kon bekoren, was het eten op de menukaart veel minder mijn ding. Er stond zo weinig spek voor mijn bek op de kaart dat ik een Vol-au-vent bestelde, gewoon omdat de menukaart vermeldde dat dit huisbereid was. En jawel het was zeker lekker, maar ook heel zwaar… Alleszins waar voor ons geld. 😉

IMG_5904

Afscheidslunch bij Balls & Glory

Vandaag spoorde ik voor de laatste keer dit jaar van Leuven naar Brussel. Niet zozeer om werkredenen, thuiswerk leent zich nu eenmaal beter voor een eindeloze opeenvolging van Microsoft Teams vergaderingen, maar wel om afscheid te nemen van een collega wiens tijdelijk contract vandaag afliep. Voor deze gelegenheid gingen we met een handvol collega’s lunchen bij Balls & Glory, het favoriete restaurant van de afscheidnemende collega. Zelf ben ik minder een fan, maar voor één keertje wil ik wel eens een bal of twee eten. En ik moet eerlijk toegeven dat zowel de arancini als de kerstbal met veenbessen mij goed smaakten. De klassieke bal met kaas kon mij minder bekoren.

IMG_5682

Na de lunch maakte ik kort een ommetje in Brussel om al die ballenoverdaad te laten zakken en wat van de kerstsfeer in onze hoofdstad op te snuiven. Vervolgens nam ik de trein terug naar Leuven om te beginnen aan de laatste werkuren van het jaar 2021. Een bijzonder pittig jaar dat voor mij in volle coronacrisis de start in een nieuwe functie betekende, ontelbaar veel overuren en (te) veel hoofdbrekens op het vlak van personeel. Maar als ik terugkijk op het werkjaar 2021, kan ik niet anders dan tevreden zijn. Zeer trots op het harde werk en de goeie resultaten die mijn afdeling heeft neergezet in moeilijke omstandigheden.

IMG_5680

IMG_5689

Marathonvergadering

De laatste managementsvergadering van het jaar was er eentje om U tegen te zeggen. Mijn collega’s en ik zaten maar liefst van 9.30u tot 14u in vergadering omdat we er vlak voor het jaareinde nog een loodzware agenda door te jagen hadden. Gelukkig waren er ‘s middags broodjes voorzien om onze hersenen van brandstof te voorzien, want ik weet niet of ik het anders overleefd zou hebben. 😉

Quizzen en kerstbomen versieren

Nog net op de valreep van het werkjaar de derde en laatste teamactiviteit van het jaar meegepikt. Helaas wegens de alom gekende omstandigheden een activiteit via Microsoft Teams, maar ondanks deze handicap had de nieuwe teamverantwoordelijke haar best gedaan om er een toffe namiddag van te maken. Hapjes en drank kwamen we alvast niet te kort.

IMG_5642

We startten de namiddag met een quiz waarbij we moesten raden wiens bureau we te zien kregen (hieronder die van mij). Amai, ik zat er keer op keer naast. Echt moeilijk. Mijn mensenkennis dient duidelijk bijgeschaafd te worden. 😉

IMG_5554

Vervolgens begonnen we aan dé hoofdactiviteit van de namiddag: het samen versieren van de kerstboom. Jawel, dit jaar arriveerde er zowaar een heuse kerstboom met de post. Kan me eerlijk gezegd zelfs niet meer voor de geest halen wanneer ik voor het laatst een kerstboom gezet heb in ons appartement, want ik ben zelfs nog last minute om versiering moeten gaan. Gelukkig kon ik voor amper 11 euro wat lichtjes en kerstballen op de kop tikken bij de Chinese prullariawinkel vlakbij. Véééél goedkoper dan die dure pop-upwinkel Christmas World in de Diestsestraat, waar ik voor datzelfde bedrag letterlijk geen bal kon krijgen.

IMG_5649

Hieronder het eindresultaat. Toegegeven, niet de meest kunstzinnige kerstboom, maar hey, hij brengt toch gezelligheid in huis.

IMG_5693

Alleszins genoten van de fijne babbels en de inkijk in het interieur van mijn collega’s. 😉

Muzikaal erfgoed

Vandaag trokken vier collega’s en ik vanuit Leuven naar de Antwerpse havenzone voor een heel boeiend bezoek aan een aantal kunstdepots. Op vlak van infrastructuur was ik het meest onder de indruk van het volledig luchtdichte en energieneutrale depot dat we bezochten. Door CO2 in dit depot te pompen, was het zuurstofniveau er zo laag dat het risico op brand tot nul was herleid.  Dit betekende dat er geen sprinklerinstallatie of poederblussysteem moest geïnstalleerd worden en de opgeslagen kunstwerk geen schade veroorzaakt door bluswerken konden oplopen.

Op vlak van inhoud won de bijzondere orgelcollectie Ghysels moeiteloos mijn hart. Hoe fantastisch moet het niet geweest zijn om mooi opgedirkt in een grote feesttent te dansen op de tonen van zo’n orgel?

IMG_5519

IMG_5521

IMG_5524

IMG_5526

IMG_5529

Ook nog gespot: een knappe fontein van Wim Delvoye, niet moeilijk om te raden waar hij de mosterd haalde. 😉

IMG_5515

IMG_5516

Een blik in het restauratie-atelier van KMSKA:

IMG_5530

En nog wat kunstwerken in één van de depots:

IMG_5517

Maar het allerbeste aan deze namiddag was het samen zijn onder collega’s en het kunnen uitwisselen van gedachten en ideeën. We voelden ons echt als kinderen op een schoolreisje. Menselijk contact is de max!

Lunch bij L’Intermezzo

Eigenlijk moest ik vandaag niet echt op kantoor zijn (die post kon gerust nog een paar dagen langer ongeopend blijven), maar een lunchvoorstel sla ik nooit af. Uiteindelijk is het helemaal niet lang sporen tussen Leuven en Brussel en al zeker niet als je voorzien bent van een laptop en een personal hotspot. Voordat je het weet stopt de trein in Brussel-centraal.

En ik kan alvast bevestigen: samen lunchen is ideaal om de banden met de collega’s aan te halen. De gesprekken gaan zoveel vlotter als er geen scherm is dat je scheid van de andere. En ja, een lekkere portie spaghetti frutti di mare valt natuurlijk ook niet te versmaden.

IMG_5443

Achter de schermen bij DIVA

Een gunstige wind deed een uitnodiging voor een avondje achter de schermen van DIVA in mijn inbox belanden. Aangezien ik zo genoten had van mijn vorige bezoek, zei ik onmiddellijk toe, ondanks de verslechterende coronacijfers. Serieus zeg, wat is dat? In onze omgeving lijkt iedereen één voor één ten prooi te vallen aan het virus. Zelfs onze dubbel gevaccineerde vrienden zijn meestal stevig ziek: extreme vermoeidheid, grieperigheid, spierpijn, reuk- en smaakverlies. Tot nu toe zijn mijn vriend en ik erin geslaagd te ontsnappen aan het virus, laat ons hopen dat dat zo blijft. Wij wonen gelukkig niet samen met niet-gevaccineerde min-twaalfjarigen, wat in ons voordeel lijkt te zijn. Het is duidelijk dat het vooral de lagereschoolkinderen zijn die het virus binnen brengen in hun gezin.

Maar goed, dinsdagavond spoorde ik dus naar Antwerpen-Centraal en vanaf daar fietste ik met de blue-bike naar DIVA. ‘s Nachts fietsen doorheen de Antwerpse straten, niet meteen één van mijn favoriete bezigheden, met al die tramsporen en wegenwerken. Maar ik had voldoende marge ingecalculeerd zodat ik rustig kon fietsen en was stipt op tijd op de afspraak, alwaar mijn collega met wie ik afgesproken had al op mij stond te wachten. Fun fact: de collega in kwestie was exact een week eerder ook al naar Antwerpen gereden voor dit DIVA-bezoek. Ik kreeg toen ‘s avonds om 18u telefoon van haar en dacht even dat ik me vergist had van datum, maar het was zij die een week te vroeg was. Tweede keer, goeie keer dus, in haar geval.

Mijn collega en ik werden onthaald met een glaasje bubbels en wat hapjes. Pluim voor de organisatie die alles zeer coronaveilig had georganiseerd: iedereen moest aan aparte tafeltjes plaatsnemen en moest daaraan blijven zitten, terwijl het catering personeel de hapjes en drankjes rondbracht. Na een paar korte toespraken werden we in kleine groepjes opgedeeld voor het bezoek achter de schermen. Uiteraard allemaal voorzien van een masker. Heel fijn om te kunnen delen in het enthousiasme van de DIVA-medewerkers. Het was duidelijk dat ze uren over hun vakgebied konden praten. Super!

IMG_5200

IMG_5206

De gloednieuwe bibliotheek:

IMG_5213

Een bezoekje aan het archief met enkele bijzondere catalogi en promomateriaal.

IMG_5214

IMG_5215

IMG_5217

En ja, ik kijk graag naar blinkende dingetjes!

IMG_5208

IMG_5210

IMG_5219

We rondden de avond af met nog wat extra hapjes, drankjes en een heel fijn gesprek met één van de DIVA-medewerkers.

The roaring twenties

Die van de vorige eeuw uiteraard, de twenties van deze eeuw stellen op dat vlak iet of wat teleur. The roaring twenties was het thema van het personeelsfeest deze woensdagavond. Een heus avondfeest in het prachtige Vaudeville theater in de Koninginnegalerij in Brussel. Ik had er lang naar uitgekeken, al bleef het tot op de laatste moment spannend of we dit feest wel konden organiseren met inachtneming van al de nodige veiligheidsmaatregelen. Het aantal coronagevallen is duidelijk weer stevig aan het stijgen en ik hoor van steeds meer mensen in mijn omgeving dat ze ziek zijn of in quarantaine zitten.

Omdat het feest tot 2 uur duurde had ik een hotel gereserveerd. Als er gefeest wordt, blijf ik graag plakken tot de laatste mens. Iemand moet het feest afsluiten, he! Spijtig genoeg waren er last minute toch nog wat collega’s afgehaakt, omdat ze zich niet veilig voelden. Waar ik uiteraard alle begrip voor heb. De collega’s die er wel bij waren, hadden duidelijk, net als ik, zin in een feestje. Ik was echt onder de indruk van de inspanningen die de meesten gedaan hadden om zich uit te dossen in het thema. Zelf had ik nog ergens een kort, zwart glitterkleedje opgediept uit mijn kleerkast en een tochtje naar de Topolino tijdens mijn middagpauze leverde mij een zwarte hoofdband met veer op. Ik had helaas te weinig tijd om echt werk te maken van een fantastische outfit, maar leuk om te zien dat er zoveel mensen all the way gegaan waren.

Het feest zelf was tip top in orde. De cava en wijn vloeiden rijkelijk en voor het walking dinner waren er allerlei vegetarische hapjes voorzien. Enige opmerking daarbij: vegetarische hapjes zijn minder goed om een bodempje te leggen dan vlees of vis. Sommige mensen die iet of wat te veel gedronken hadden, zullen dat kunnen beamen. 😉

Ook top: de fraai uitgedoste barmannen die heerlijke cocktails voor ons mengden. Mijn persoonlijke favoriet: de Mexican Mule (met tequila ipv wodka). Er was ook nog een groepje dat wat live muziek en dans bracht in de stijl van de jaren twintig, maar eerlijk, er waren zoveel toffe collega’s met wie ik een babbeltje wilde doen, dat die optredens grotendeels aan mij voorbij zijn gegaan. En daarna was het uiteraard tijd om zélf de dansvloer onveilig te maken!

IMG_4814

Rond half twee verliet ik het feest even om een collega die iet of wat boven haar theewater was in een Uber te steken. Nog een heel gedoe met die Uber, want we vonden hem niet direct en tegen dat we hem gevonden hadden, had de chauffeur de rit geannuleerd. En ont-annuleren was niet mogelijk. Hele discussie in het Frans met te veel alcohol achter de kiezen, enfin, ik moet er geen tekening bij maken. Uiteindelijk kreeg ik de chauffeur zo ver om toch mijn collega mee te nemen. Met de belofte van cash geld, uiteraard. Gelukkig is ze veilig thuis geraakt, dat is het belangrijkste!

Tegen dat ik terug was, was het feest ver gedaan, ik nam afscheid van de laatste collega’s op de dansvloer en waggelde op zeer pijnlijke voeten (amai zeg, ik ben het echt niet meer gewoon om op hoge hakken te wandelen, laat staan een hele avond te dansen) naar mijn Ibis hotel, dat gelukkig vlakbij was.

Echt een topavond!

Een vergaderverjaardag

Het kan helaas niet alle dagen feest zijn en ‘t is niet dat ik de laatste tijd te klagen heb op dat vlak. Zodoende trok ik op mijn verjaardag naar het Kasteel van Gaasbeek voor een belangrijke vergadering en aansluitend een werfbezoek. Ditmaal kon ik meerijden met een collega die me kwam ophalen in Brussel-Noord, wat mij een vervelende busrit bespaarde.

De vergadering duurde maar liefst drie en een half uur en dat terwijl we in een amper verwarmde ruimte zaten. Zelfs met jas én sjaal aan had ik het nog koud. Ik deed als voorzitter nochtans mijn best om het tempo erin te houden, maar de aanwezigen waren duidelijk warmbloediger dan ikzelf. Doordat de vergadering zo lang geduurd had, was er geen tijd meer over voor een werfbezoek, dat bijgevolg verplaatst werd naar 2022.

Gelukkig vond ik de tijd om toch een paar foto’s te nemen.

IMG_4197

IMG_4198

IMG_4200

IMG_4202