Bento box lunch

Zelfs op een reizigersarme brugdag werd ik niet gespaard van treinvertragingen toen ik deze ochtend naar Brussel spoorde. Op deze zonnige vrijdag maakte ik graag gebruik van de brugdagluwte om mijn mailbox wat uit te mesten en ‘s middags samen te gaan lunchen met mijn lieve collega (die binnen een paar dagen voor drie weken naar Schotland trekt, jaloers!). Een bento box van Samouraï, dat was ondertussen alweer bijna twee jaar geleden. Gelukkig smaakte de box nog altijd even lekker. En omdat het een brugdag was, bestelden we een glaasje umeshu erbij. Gewoon, omdat het kon!

IMG_9870

IMG_9871

IMG_9877

Geslaagd afdelingsmoment!

Deze ochtend begaf ik mij een beetje zenuwachtig naar het Stripmuseum in Brussel. Het was immers de allereerste keer sinds mijn start als afdelingshoofd in volle coronacrisis dat ik voor onze afdeling een live samenkomst organiseerde. Door de hoge werkdruk was er niet veel tijd voor de voorbereiding, dus had ik het concept simpel gehouden: een paar presentaties van interessante projecten waar onze afdeling mee bezig is, gevolgd door een speed date en een broodjeslunch. Een beetje onder het motto: less is more (ook omdat ons budget geen grote uitspattingen toeliet).

Even een klein stressmomentje toen bleek dat de aansluiting van de projector niet paste op mijn werklaptop, waarop ik mooi alle presentaties had klaargezet. Gelukkig kon een collega mij uit de nood helpen met een iets recenter model van laptop. Ik was vroeg genoeg aanwezig in het Stripmuseum om dit kleine akkefietje te kunnen oplossen, zonder dat de rest van de aanwezigen hier iets van merkten.

En amai, tijdens de presentaties bleek eens te meer wat een gevarieerde en interessante projecten er binnen onze afdelingen lopen. Mooi om te zien met wat een enthousiasme mijn collega’s voor hun projecten gaan en hoe ze hun kennis graag delen met de rest van onze organisatie. Zo trots op mijn afdeling! De speed date bleek ook een schot in de roos. Die vijf minuten babbelen per date vlogen voorbij en ik moest soms zelfs aandringen bij de collega’s om van gesprekspartner te wisselen. Ja, er is natuurlijk veel gebeurd tijdens die twee jaar corona en sommige collega’s hadden elkaar al heel lang niet meer live gezien.

De broodjeslunch was de perfecte afsluiter van de voormiddag: gewoon een momentje om informeel bij te babbelen en wat nader kennis te maken met de nieuwe collega’s die tijdens de voorbije twee jaar startten in onze afdeling.

Ik ga alleszins met een goed gevoel het weekend in!

 

 

Mini-afterwork

De zeer succesvolle post-pandemie-afterwork (er kwamen zowaar 60 collega’s opdagen!), moest ik noodgedwongen missen, maar vandaag hielden we een kleine mini-editie om het succesvol afronden te vieren van een project dat een zeer moeizaam verloop kende. Met z’n zessen op het terras van het Muntpunt Café gewoon wat babbelen en genieten bij een glas. Blij dat we opnieuw kunnen klinken op successen!

Musée du quai Branly – 28 april 2022

We startten onze tweede en laatste dag in Parijs met een lekker ontbijt in de kleine ontbijtzaal van hotel Mercure. Er ware scrambled eggs en zalm en dan hoor je mij niet klagen.

IMG_8711

We zetten de vergadering van de dag voordien verder. Het tweede deel van de vergadering moest de voorzitter stevig ingrijpen omdat één van de deelnemers per sé een aanpassing in een document wilde doen, waarin de andere aanwezigen zich niet konden vinden. Na heel wat gehakketak, werd het punt vertikaal geklasseerd. Doordat er verschillende agendapunten stevig waren uitgelopen, kon ik helaas de tussenkomst die ik had voorbereid niet meer brengen. Spijtig, want ditmaal was ik wel tevreden over de tekst, die ik voor een groot deel zelf had herschreven op basis van de nogal ongestructureerde input van mijn collega, wiens taak het was deze vergadering voor te bereiden.

De lunch ‘s middags bestond, een beetje bizar, uit het overschot van de aperitiefhapjes van gisteren. Heel lekker, dat wel, maar je moest stevig veel hapjes eten om daarmee voldoende te hebben voor het middagmaal.

IMG_8712

IMG_8713

Na de middag ging het met een beperkte delegatie richting het Musée du quai Branly. Mijn collega en ik waren snel onze valiezen gaan halen in het hotel, om rechtstreeks na het museumbezoek de metro naar Paris Nord te kunnen nemen. Kwestie van wat tijd uit te sparen.

Een dik half uur wandelen langs de oevers van de Seine later, kwamen we aan bij het museum. Omdat ik niet verwacht had dat we zo lang zouden wandelen (mét een laptoprugzak en een rolkoffertje) had ik niet het juiste schoeisel aangetrokken en stonden mijn voeten tegen dat we het museum bereikten vol met blaren. Vervelend en pijnlijk, maar niets aan te doen. Ik ging er mijn museumbezoek niet door laten verknallen.

IMG_8714

Musée du quai Branly is een etnografisch museum dat officieel geopend werd door Jacques Chirac. Het museum brengt een aantal bestaande collecties samen. De vaste collectie bevat heel wat voorwerpen die verzameld werden tijdens de koloniale tijd, dus je kan terecht de vraag stellen of sommige van die objecten niet dienen teruggegeven te worden aan het land van herkomst.

IMG_8718

IMG_8720

IMG_8722

IMG_8723 Continue reading

Business trip to Paris – 27 april 2022

Jullie weten dat ik normaalgezien altijd wel te vinden ben voor een tripje naar het buitenland, zeker als dit op kosten van het werk is. Maar ik moet eerlijk zijn: dit tripje kwam mij echt niet zo goed uit. De werkdruk ligt momenteel erg hoog en het vooruitzicht om twee volle dagen mailachterstand weg te moeten werken, was niet zo aanlokkelijk. Bovendien ben ik niet zo’n fan van die formele Europese vergaderingen, waarbij je op voorhand afgestemde standpunten moet voorlezen en vooral moet zorgen dat je als deelnemer voldoende uit de verf komt. Kwam daar nog eens bij dat de donderdagavond dat ik op de Thalys zou zitten, wanneer de allereerste post-pandemie-afterwork met mijn collega’s in Brussel zou plaatsvinden. Iets waar ik erg naar het uitgekeken. Maar goed, ik was de Chinese vrijwilliger van dienst om mijn baas te vervangen op deze business trip.

Ik vertrok woensdagochtend samen met een collega vanuit Brussel-Zuid met de Thalys van 9.16u. De treinrit verliep vlotjes. Al was ik lichtelijk teleurgesteld dat het reisbureau geen eersteklasticket had geboekt, zoals gevraagd. Jammer, want een eersteklasticket was maar een kleine twintig euro duurder en het is toch pak comfortabeler reizen in eerste klas.

Aangekomen in Paris Nord, zocht ik op welke metro we moesten nemen om bij ons hotel te geraken, want mijn warhoofdige collega wist 1. niet in welk hotel we logeerden 2. had geen dataconnectie op haar smartphone om de metrolijnen op te zoeken. Met mijn collega achter mij aan op sleeptouw bereikten we zonder problemen ons hotel Mercure, niet ver van de Eiffeltoren. We dropten onze valiezen op de kleine kamer en gingen snel een bibimbap eten in een goedkoop zaakje vlakbij ons hotel.

IMG_8644

IMG_8651

IMG_8658

Daarna begaven we ons naar de vergaderlocatie die op vijf minuten van ons hotel lag, ideaal! Het verloop van de (lange) vergadering zal ik jullie besparen. Inhoudelijk kon niet alles me even hard boeien. Bovendien was ik ontevreden over mijn tussenkomst over de Oekraïnecrisis, maar mijn collega en ik konden wel een aantal interessante contacten leggen.

IMG_8659

Na de vergadering begaven we ons in groep te voet richting de Seine, alwaar we bij Port de Javel-bas aan boord gingen van de boot waarop we ons avondmaal zouden nuttigen. Het was prachtig zonnig weer, een beetje frisjes, maar met mijn jas aan warm genoeg om op het dek in de zon te staan. Mijn collega en ik hadden een aantal boeiende gesprekken met de andere aanwezigen en genoten ondertussen van een glaasje schuimwijn, de lekkere appetizers en al het moois dat op de oevers aan ons voorbij gleed. Al ging er een steek door mijn hart toen ik de grote kranen bij de Notre Dame zag staan. We namen wat mooie foto’s bij valavond en net op het moment dat onze boot 180 draaide om de terugweg aan te vangen, werden we uitgenodigd voor het diner binnen in de boot.

IMG_8663

IMG_8665

IMG_8668

IMG_8671 Continue reading

Tweedaagse in Destelheide

Maandag en dinsdag trokken we met alle leidinggevenden van mijn werk (19 personen in totaal) naar Destelheide voor een tweedaags managementseminarie. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er op voorhand niet superveel zin in had. Ik wordt nu eenmaal niet bepaald warm van activiteiten die starten om 8.30u (serieus!) op een maandagochtend. En het vooruitzicht om na twee dagen zonder laptop met een gigantische mailachterstand geconfronteerd te worden, schrok mij ook wat af. Aan de andere kant was het belang van deze bijeenkomst duidelijk. In de waan van alle dag is het immers moeilijk om momenten vrij te maken om grondig te werken aan de organisatie zelf en te reflecteren over fundamentele keuzes voor de toekomst. En met de coronacrisis die langzaamaan in de achteruitkijkspiegel verdwijnt, is het nodig om opnieuw te focussen op de samenhang van onze organisatie, die door het vele thuiswerken wat zoek is geraakt.

Het werd alleszins een memorabele tweedaagse. Het moet geleden zijn van de tijd dat ik met de middelbare school op bezinning geweest ben dat ik nog eens op een slaapzaal met stapelbedden geleden heb en van gemeenschappelijk sanitair op de gang gebruik moest maken. (Fun fact, iedere deelnemer aan ons seminarie had een aparte kamer.) (Of neen, toen ik nog aan de unief studeerde, ben ik een keertje een kameraad op Erasmus in Parijs gaan bezoeken en toen heb ik ook een nacht in een jeugdherberg op een slaapzaal doorgebracht.) Toch speciaal.

IMG_7975

IMG_7977

Mijn oorspronkelijke scepsis over de tweedaagse smolt al snel weg, want het bedrijf dat ons begeleidde, had alles erg grondig voorbereid en het programma rond de juiste onderwerpen opgebouwd. Ik moet zeggen dat het een behoorlijk intensieve dag was. Na al dat harde werk werden we ‘s avonds beloond met een heerlijk grootkeuken diner. 😉 Just kidding, het eten viel best wel mee!

IMG_7978

IMG_7980

En dan was het tijd voor het hoogtepunt van de tweedaagse: een heus bosspel met geblinddoekte (!) dropping. Believe you me, daar had ik nu eens helemaal geen zin in. Ik wilde veel liever met mijn collega’s, die ik al zo lang niet meer gezien had, aan de bar hangen. Ik was ook erg moe aan de tweedaagse begonnen, dus veel fut om in het donker in de bossen rond te hossen had ik niet. Maar goed, teamspeler die ik ben, deed ik dan toch maar mee, zij het iet of wat sputterend. Aangezien het bedrijf dat ons begeleidde erop aandrong niets publiek te maken over het spel zelf, zal ik die wens hier respecteren. Samenvattend kan ik zeggen dat we opgedeeld werden in verschillende groepjes, op verschillende plaatsen in het bos gedropt werden, voorzien van walkietalkies en een gsm uit de jaren stillekes en moesten proberen met alle groepen samen naar één doel toe te  werken, zonder dat we van onszelf en elkaar wisten waar we ons bevonden. Uiteraard bakten we er totaal niks van, maar onderweg zag ik wel talloze voorjaarsbloeiers en een stuk of zes padden. Dat alleen al maakte mijn avond goed, al had ik liever gewoon wat in het bos rondgewandeld, dan me met dat spel bezig te moeten houden. Gelukkig zat de sfeer goed in ons groepje!

Enfin ja, uiteindelijk belandden we rond een uur of elf ‘s nachts toch allemaal in de bar waar we menig flesje kraakten om het verdriet van ons falen te verdrinken. 😉 Het was zo plezant dat ik uiteindelijk pas rond half drie in bed lag. Wat ik de volgende dag natuurlijk dubbel en dik betaalde. Maar niemand zal mij kunnen verwijten dat ik niet aan teambuilding gedaan heb, daar in de bar!

De dinsdagochtend kregen we feedback over de dropping van de avond voordien. Mijn voornaamste feedback was dat ik meer mijn persoonlijke ambities had mogen formuleren. Met andere woorden, ik had moeten zeggen dat het hele spel me niet zoveel kon schelen en dat ik liever gewoon een boswandeling wilde maken. Die feedback is natuurlijk terecht, maar als ik heel eerlijk moet zijn, in andere omstandigheden had ik mij zeker ten volle op het spel zelf gegooid, dus dan had ik wellicht een ander soort feedback gekregen. Maar goed, ik was wel blij met de feedback dat ik erin slaagde de sfeer erin te houden en mij altijd constructief opstelde.

In de namiddag kreeg ik het wel wat lastig, de vermoeidheid en dat tikkeltje te veel alcohol begon zwaar op mij te wegen en ik was blij toen we rond 16.30u afrondden. Ik liet mijn vriend weten wanneer ik ongeveer thuis zou zijn (toch handig die location sharing), bedankte mijn chauffeur om me af te zetten aan het station en ging samen met mijn vriend iets lekkers eten bij L’Etoile d’Or, gewoon omdat ik zin had in kroketten. En een lekkere dame blanche was de perfecte afsluiter van de maaltijd.

IMG_7994

IMG_7996

Ik kijk alleszins met een positief gevoel terug op deze tweedaagse, denk dat we met alle leidinggevenden een belangrijke stap in de goede richting gezet hebben.

Saint Patrick’s Day met de collega’s

Na een fijne lunch ‘s middags, ‘s avonds op tijd de laptop dicht geklapt voor een avondje op stap met de collega’s. Een beetje last minute viel er een uitnodiging in mijn mailbox om Saint Patrick’s Day te vieren in Irish Pub O’Reilly’s in hartje Brussel. Laat ik eerlijk zijn: niet echt een fan van Guinness en aanverwanten, maar des te meer van op stap gaan met de collega’s! Eindelijk nog eens onbezorgd samen iets kunnen drinken, na meer dan twee jaar wachten! Al voelde het nog iet of wat onwennig aan: zo’n drukke pub vol met feestende mensen.

Tot mijn grote vreugde bleek O’Reilly’s kleine flesjes cava te verkopen. Ideaal voor niet-bierdrinkers zoals mezelf. En ja, ons groepje was eerder bescheiden in aantal, maar de aanwezigen hadden er duidelijk zin. Eén van mijn collega’s, had zelfs een volledige Saint Patrick’s Day outfit aan! Chapeau! In mijn kleerkast hangt er slechts één groene jurk en daarvoor was het nog nét dat tikkeltje te koud. Misschien mij volgend jaar een groene winterjurk aanschaffen?

Uiteraard bleef ik langer plakken dan ik mezelf had voorgenomen, want tegen het eind van de avond kwam er nog een oud-collega opdagen die ik al heel lang niet meer gezien had. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten! Hij was trouwens vergezeld van een zeer slimme en interessante dame, die ik in de toekomst vaker tegen het lijf hoopt te lopen.

Geïmproviseerde feestjes zijn vaak de beste feestjes!

IMG_7723

Ladies lunch at Spago

Met de pandemie steeds meer in de achteruitkijkspiegel, knoopten mijn lieve collega’s en ik opnieuw aan bij onze lunchtraditie. Op aanraden van onze jongste compagnon maakten we een afspraak om op Saint Patrick’s Day samen te lunchen bij Italiaans restaurant Spago.

Helaas, de ochtend van onze afspraak moest het jongste lid van ons trio afhaken wegens ziek opgestaan. Jammer, maar helaas. Omdat ik enorm uitgekeken had naar de lunch, besloot ik niet af te zeggen. Uiteindelijk was het al veel te lang geleden dat ik het derde lid van ons trio nog gezien had. En alhoewel ik niet veel tijd had, werd het toch een gezellige afspraak, zelfs al was ons trio afgeslankt tot een duo.

Restaurant Spago zelf wist mij echter niet te overtuigen. De tagliatelli met gerookte zalm, courgette en safraan (nochtans één van de suggesties) was gewoonweg te zwaar. Blijf het vreemd vinden dat een restaurant dat zich Italiaans durft noemen room in zijn sauzen verwerkt, zelfs al weet ik dat dit aansluit bij de smaak van de Belgen. Tja, wellicht was het gedeeltelijk mijn schuld dat mijn gerecht tegen viel, ik had me bij de echte klassiekers op het menu moeten houden, want de spaghetti carbonara van mijn vriendin zag er beter uit. Gelukkig smaakte dat stiekeme glaasje prosecco bij de lunch uitstekend!

IMG_7731

IMG_7733