Deze middag mocht ik aanschuiven bij de potluck van één van de teams die onder mijn afdeling vallen. Altijd een fijn om onder het genot van zelfgemaakt eten bij te praten met de collega’s. Mijn eigen bijdrage bestond uit helemaal zelf gekochte blauwe bessen en frambozen. Ik was voor de verandering eens voor een gezonde optie gegaan. Het moet niet altijd bananenbrood zijn. 😉 Mijn absolute favoriete gerecht waren de Aziatische noedels. Hemels gewoonweg!
Fijne lunch gehad met een collega met wie ik nog steeds wat zoekende ben om een goede werkrelatie op te bouwen. Heb echt het gevoel dat we na de gesprekken van deze middag elkaar weer een tikkeltje beter begrijpen. Wat mij betreft alleszins voor herhaling vatbaar. En Beaucoup Belge is echt een gezellige plek voor een lekkere en ongedwongen lunch.
Vandaag vond de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van mijn werk plaats in de Palace. Op zich wel een leuke locatie, maar om de één of andere reden zat de sfeer er dit jaar niet echt in. Misschien door de emotionele speech van onze grote baas die onlangs iemand verloor die hem heel dierbaar was. Of misschien vielen de veggie broodjes en slaatjes wat tegen (ik hoorde her en der wat gemor)? Persoonlijk vond ik het eten wel lekker, maar het was heel opvallend dat er massaal veel overschot was. Iets was ik altijd zonde vind, want ik weet dat door de strenge voedselveiligheidsrichtlijnen de catering dat eten helaas moet weg gooien.
Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.
We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.
Deze ochtend spoorde ik met een aantal Leuvense collega’s richting Kortrijk voor de allerlaatste teamdag van het jaar. Op het programma stond een gegidst bezoek aan Abby, het splinternieuwe museum in Kortrijk. Na een korte wandeling vanaf het station troffen we enkele van onze vroege vogels collega’s in Abby café, waar cake, koffie en thee voor ons klaar stonden. Druppelsgewijs stroomde de rest van de collega’s binnen en om 11u begonnen we aan de rondleiding. We hadden het geluk een zeer goede gids te treffen, die ons vol enthousiasme doorheen de tentoonstelling ‘Faith No More. Rituals for Uncertain Times’ leidde. Ik was echt aangenaam verrast door deze tentoonstelling. Het thema religie blijft mij, zelfs als doorgewinterde atheïst, fascineren en ik ontdekte veel mooie werken. Van harte aanbevolen.
Deze avond namen we afscheid van een freelancer die een paar jaar als projectmanager voor ons bedrijf gewerkt heeft. Het belangrijke project dat hij voor ons uitgerold heeft is afgerond, dus tijd voor hem om een andere uitdaging aan te gaan. Aangezien hij toch een aantal jaar voor ons gewerkt heeft, vonden we het niet meer dan gepast om hem te bedanken voor zijn inzet met een etentje bij Beaucoup Fish. Per slot van rekening zijn de mooie resultaten die we met dit project behaald hebben geheel en al aan hem te danken. Hij is echt van nul moeten beginnen en heeft in het begin heel wat weerstand moeten overwinnen.
Het eten bij Beaucoup Fish was zoals altijd heel lekker, maar de combinatie van de gefrituurde soft shell krab met een stevig stuk tonijn was toch iets te veel van het goede. Ik moest echt wringen om de laatste stukjes tonijn binnen te krijgen. Een dessert kon er daarna echt niet meer bij. Bij het diner dronken we een oude bekende: een fles Zilveroogje van d’Hellekapelle. Altijd fijn om van goede Belgische wijnen te kunnen genieten.
Soft-shell krab, curry, bloemkool:
Gegrilde tonijn, sandefjordsaus, miso spitskool:
Nadat wij ons afscheidcadeautje aan onze bijna oud-collega overhandigd hadden, verraste hij ons met mooie verpakte, zelfgebakken koekjes. Ik ben persoonlijk niet echt een koekjesliefhebber, maar deze zien er wel heel smakelijk uit. Ik ga ze alleszins met plezier op zijn gezondheid verorberen. En ik duim dat hij een fijne nieuwe opdracht tegemoet gaat! Al kunnen de collega’s nooit toffer zijn dan wij. 😉
Deze middag afgesproken met een goeie kameraad wiens bedrijf toevallig in hetzelfde kantoorgebouw gevestigd is. Omdat ik niet veel tijd had, werd het een lunchafspraak in ons bedrijfsrestaurant, maar kijk eens aan daar serveerden ze gevulde portobello en dat weet ik altijd wel te smaken. Als het goed is mag het ook gezegd worden.
Op de mooie Van Volxem-site in Vorst. Waar ik eerst kon genieten van een heerlijke veganistische lunch met miso soep, verse kruidenthee en een dessertje op basis van rode biet. Vervolgens kregen mijn gezelschap en ik een rondleiding 11in de bijna voltooide nieuwbouw. Het aftellen naar de opening kan beginnen!
Vandaag stond bijna volledig in het teken van de sollicitatiegesprekken voor het belangrijke project dat momenteel volop in opstart is en waarvan ik de eer heb de sponsor te zijn. Omdat ons recruteringsbeleid voorschrijft dat we eerst interne kandidaten de kans willen geven om binnen het bedrijf een nieuwe job te starten, zag ik veel intern talent de revue passeren. Heel erg fijn om bepaalde collega’s wat beter te leren kennen en zelfs al zal ik sommige collega’s moeten teleurstellen, het is sowieso knap dat ze hun ambities geuit hebben en de moeite genomen hebben tijd uit te trekken om zich voor te bereiden voor deze procedure.
Tussen de sollicitatiegesprekken door, ging ik rond de middag kort langs bij de potluck van één van de teams in mijn afdeling. Doordat er last minute een teamvergadering weg viel, was de opkomst minder groot dan gehoopt, maar dat hield ons niet tegen om er een gezellige middag van te maken. Mijn bijdrage aan de potluck bestond uit bananenbrood en chocolate chip cookies die ik ‘s ochtends gekocht had bij Madmum in het station van Leuven (wat een hele uitdaging bleek, want blijkbaar was hun kassasysteem niet voorzien op het verkopen van een gans bananenbrood). Natuurlijk waren het vooral de collega’s die zelf iets gekookt of gebakken hadden die (terecht) met de meeste lof gingen lopen. Ik genoot alvast van een lekkere quiche en heerlijke huisgemaakte worstenbroodjes. Meteen genoeg energie opgedaan om de gesprekken in de namiddag verder te zetten.
Ik sloot de dag af met drie korte vergaderingen van nog geen half uur. De laatste vergadering van de dag was om 16.30u met mijn stafmedewerker. We hadden afgesproken het kort te houden, want hij moest echt om 17u vertrekken om zijn trein te halen. En dan slaat Murphy toe natuurlijk: in de lifthal laat hij zijn glazen koffietas vallen, die in honderdduizend kleine stukjes uit mekaar spat. Ik zag de wanhoop in zijn ogen en bood meteen aan het gebroken glas in zijn plaats op te ruimen, wetende dat hij een belangrijke afspraak had. Hij nam ietwat gegeneerd afscheid, maar ik kreeg meteen al hulp van de directeur communicatie en een collega van IT. En zo kwamen we erachter dat er nergens in ons gebouw stoffer en blik te vinden is. Noodgedwongen moesten we de boel dus opruimen met een stuk karton. We raapten de grootste stukken op om die in de glasbak te gooien en veegden de kleine stukjes bij elkaar in een hoekje. We zetten er een kartonnen bordje voor om de collega’s te waarschuwen dat er gebroken glas lag en hoopten van harte dat de kuisploeg morgenvroeg haar werk zou doen.
Op zich vond ik dit nog wel een goeie afsluiter van de dag. Een echte demonstratie van team work!
Een managementcomité opgesplitst in twee delen (waarvan het eerste deel begon om 9u), omdat ik om 10u bij een andere belangrijke vergadering aanwezig moest zijn, waarop ik mij moest haasten om samen met mijn collega’s van het management om 12u op ons dakterras te poseren voor de traditionele kerstkaart voor onze collega’s (spoiler alert: er kwamen slingers aan te pas) om daarna meteen in het tweede deel van onze vergadering te duiken. Een bliksemsnelle lunch later zat ik alweer in een andere lastige vergadering, waardoor ik de stuurgroep voor de uitrol van ons nieuwe dossierbeheersysteem moest missen. Een mens kan zich immers niet in twee splitsen. En natuurlijk liep die laatste vergadering uit en zat ik uiteindelijk pas om kwart voor zeven ‘s avonds op de trein terug naar Leuven.
Waar blijft die kerstvakantie?
Na een voormiddag in de Brusselse BRONKS waar ik mee mocht brainstormen over de toekomst van de circuskunsten, sprong ik op de trein naar Gent-Sint-Pieters voor een bezoek aan de wonderbaarlijke Herbert Foundation. Echt de moeite van een bezoek waard als je in de buurt van Gent bent.
