Recept voor een geslaagd feestje: een leuk café, goed volk en drank à volonté. Aangezien mijn vriend dit weekend in Genève zat, zakte ik alleen af naar het feestje van de jarige. Gelukkig was er meer dan genoeg sociaal volk om een praatje mee te slaan. En zo leerde ik tegelijkertijd een nieuw café kennen, want tot mijn eigen verbazing had ik nog nooit een drankje genuttigd in dit Leuvense studentencafé, propvol studentikoze attributen.
Alweer een collega die andere oorden opzoekt. En dan nog wel een collega die ik zelf aangeworven heb. Nu, ik had al een tijdje het gevoel dat ze toe was aan een nieuwe uitdaging, dus ik gun het haar volledig. En natuurlijk laten wij een gewaarde collega niet vertrekken zonder uitwuiffeestje. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van de Flamingo, omdat ik de drank er niet lekker vind en de akoestiek er werkelijk verschrikkelijk is, maar het is wel een makkelijke plek om af te spreken, niet te ver van het station . Doordat het een grote zaak is, is er ook altijd plaats.
Lang kon ik jammer genoeg niet blijven, want ik verzuip momenteel in het werk, maar ik vond het toch belangrijk om even binnen te springen en mijn lieve collega veel succes te wensen met haar nieuwe job.
En dat moest natuurlijk gevierd worden! Ik had op voorhand aan de ouders een tip gevraagd voor een cadeau, want het is niet altijd makkelijk om een cadeau te vinden voor een coole tiener. Heel blij dat ik dankzij hun tip gescoord heb met mijn cadeau, een gloednieuw Corsair K70 CORE TKL Azerty toetsenbord. Dat huiswerk gaat nu nog vlotter afgewerkt geraken! Mijn petekindje kreeg ook een anatomisch model cadeau, wat ik zelf op zijn leeftijd ook super gevonden zou hebben. En natuurlijk wilde iedereen puzzelen met de organen. Moeilijker dan het eruit ziet, alleszins.
Het was warm genoeg om samen met de andere genodigden buiten op het terras van het aperitief te genieten. Voor het hoofdgerecht haalde onze kameraad de Kamado boven en konden we vervolgens genieten van zelf belegde hamburgers met heerlijke patatas bravas
Als dessert was er (hoe kan het ook anders op een verjaardagsfeestje) taart. De door de grootmoeder gemaakte chocoladetaart was aan de zware kant, maar wel heel lekker. Wees maar zeker dat ik geen ruimte meer had voor een tweede stuk. En uiteraard hadden we heel veel plezier met Undercover (Mr. White) spelen.
.
Na de gezellige verjaardagsdrink op vrijdag, zetten mijn vriend en ik de feestelijkheden ter ere van zijn verjaardag verder op zaterdag met een heerlijk diner bij Barba. We startte de avond met een lekkere cocktail en lieten ons vervolgens gewillige meevoeren langs de heerlijke gerechten die de chefkok op tafel toverde. Mét aangepaste wijntjes daarbij, uiteraard! Spijtig genoeg ben ik vergeten een foto te nemen van de menukaart, dus jullie zullen jullie verbeelding moeten gebruiken om de gerechten van een benaming te voorzien.
Een boeiende en fijne laatste dag van de week achter de rug. ‘s Middags woonde ik een AI inspiratielunch bij met boeiende sprekers en barslechte broodjes (echt niet te vreten). En ‘s avonds waren mijn vriend en ik te gast bij onze kameraad en wijnliefhebber, die ons bij hem thuis had uitgenodigd voor een kleine verjaardagsdrink te ere van zijn verjaardag een dikke week geleden. Iets minder spectaculair dan zijn vorige feestje, maar zeker zo gezellig! En aangezien mijn vriend vandaag verjaart, hadden we meteen twee jarigen te vieren.
Naar goede gewoonte had onze kameraad weer allerlei lekkers voorzien en konden we genieten van, noblesse oblige, uitstekende wijntjes. De perfecte kick-off van een feestelijk weekend!
Gisteren spoorde ik naar Gent om de feestelijkheden bij te wonen ter gelegenheid van de heropening van De Vooruit. Na jarenlang een bouwwerf geweest te zijn, heropent deze cultuurtempel in een nieuw jasje de deuren. We startten de avond met een rondleiding langs de vernieuwde ruimtes en amai, echt een resultaat om trots op te zijn. Sommige ruimtes werden herschilderd in de oorspronkelijke kleuren, die door onderzoek aan de oppervlakte gebracht waren. En ook de gloednieuwe majestatische glaskoepel van de Brugzaal, ontworpen door Sanderjan Cornelis, kon op veel goedkeuring rekenen.
Na de speeches was het tijd voor de receptie, die voor mij gerust wat langer had mogen duren. Er was zoveel bekend volk aanwezig om een praatje mee te doen!
Om 20u konden alle aanwezigen de Belgische première van THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 van Jan Martens & GRIP bijwonen in de prachtige Theaterzaal. De voorstelling is een heruitgave van een eerdere voorstelling uit 2014 en blies me echt van mijn sokken. Eigenlijk zit je meer dan een uur te kijken naar acht op en neer springende dansers, die een ongeziene lichaamsbeheersing en atleticisme tentoon spreiden. Eerst lijkt het repetitieve wat af te stoten, maar naarmate de voorstelling vorderde, raakte ik bijna in een trance. Echt heel blij dat ik dit stuk gezien heb.
Spijtig genoeg kon ik niet blijven plakken voor nog een glas na de voorstelling, want, jullie raden het nooit, ik moest me haasten om de laatste trein naar Leuven te halen!
Van de treinrit gebruik gemaakt om snel iets te eten, want deze vrijdagavond werd ik om 19u verwacht op het verjaardagsfeestje van onze goede vriend uit Wijgmaal die van voordeur veranderde. Spijtig dat mijn vriend dit weekend in Genève is en er dus niet bij kon zijn, maar geen nood, ik heb onze eer hoog gehouden.
Mijn Uber bracht me vlotjes (en goedkoper dan Taxi Jenny) naar Wijgmaal. En na het overhandigen van de cadeaus (bonnen voor de AS Adventure en een schaakbord) kon het feest echt van start gaan. Het was supergezellig. Ik genoot van meerdere glazen uitstekende cava en witte wijn en zoals we dat van onze vrienden gewoon zijn, waren er meer dan genoeg hapjes. Die kaasballetjes die de vrouw van de jarige later op de avond serveerde waren echt superlekker. Toffe gesprekken met boeiende mensen, meer moet dat echt niet zijn! En dankzij Uber geraakte ik ook weer vlotjes terug thuis.
Vanavond nam het team waarvan ik een paar jaar leidinggevende geweest ben afscheid van maar liefst vier collega’s. Nu, dat is minder dramatisch dan het klinkt. Twee collega’s maakten de overstap naar een ander team en van de twee andere collega’s liep het contract af. Maar toch, grote veranderingen op relatief korte tijd voor het team. En aangezien dit team nog altijd een bijzondere plek in mijn hart heeft, was ik superblij dat het mij lukte om aanwezig te zijn op het afscheidsfeestje in de AB. De collega’s hadden hun best gedaan om zelf hapjes te maken en we hadden samen gelegd voor de afscheidscadeautjes voor de collega’s. Aangezien de collega’s een drankforfait hadden afgesproken met de AB, bleef er op het eind van het feestje nog een budget over om samen shotjes te doen. Als iemand tegen mij shotjes zegt, dan doe ik uiteraard mee! Nazdrovje!
Met de plakkers zakten we na het einde van de feestje nog af naar Café De Markten, voor een pornstar martini, een wijntje, een biertje en mezze! Om de avond in schoonheid te eindigen.
Gisterenavond hadden mijn vriend en ik belangrijk bezoek over de vloer: mijn petekindje (ondertussen een middelbare scholier, no idea how that happened) kwam zijn zelfgemaakte nieuwjaarsbrief voorlezen. Als cover voor de nieuwjaarsbrief had hij een AI-bewerking gemaakt van een leuke foto van ons beiden genomen tijdens onze zeiltocht vorig jaar. In de bewerking had hij één van mijn favoriete gerechten verwerkt: oesters en in de zelfgeschreven nieuwjaarsbrief had hij zelfs Japanse uitdrukkingen opgenomen. Echt super-, supertrots op hem. Waar is dat verlegen mannetje gebleven dat bijna gedwongen moest worden om zijn nieuwjaarsbrief voor te lezen? Een mens zou er zowaar sentimenteel van worden.
Voor de gelegenheid hadden we antipasti en lasagnes van Il Pastaio voorzien. Altijd lekker! De antipasti verdwenen vliegensvlug in de hongerige magen, maar we hadden definitely te veel lasagne voorzien. Gelukkig kunnen we de overschot invriezen. Altijd handig om een kant en klaar gerecht in de diepvries te hebben.
En uiteraard speelden we een spelletje Trial by Trolley, dat in ons huishouden echt uitgegroeid is tot een hit bij kinderen en jongeren. En alhoewel ik eerst niet echt een fan was, begin ik het spel steeds meer te appreciëren, omdat het je de gelegenheid geeft door de discussies over de niet-alledaagse dilemma’s meer inzicht te krijgen in de denkprocessen en voorkeuren van jouw tegenspelers. Dus ja, toch een blijvertje.
Vandaag vond de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van mijn werk plaats in de Palace. Op zich wel een leuke locatie, maar om de één of andere reden zat de sfeer er dit jaar niet echt in. Misschien door de emotionele speech van onze grote baas die onlangs iemand verloor die hem heel dierbaar was. Of misschien vielen de veggie broodjes en slaatjes wat tegen (ik hoorde her en der wat gemor)? Persoonlijk vond ik het eten wel lekker, maar het was heel opvallend dat er massaal veel overschot was. Iets was ik altijd zonde vind, want ik weet dat door de strenge voedselveiligheidsrichtlijnen de catering dat eten helaas moet weg gooien.
Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.
We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.
