Het nieuwe jaar ingedanst in de AB!

Vandaag vond de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van mijn werk plaats in de Palace. Op zich wel een leuke locatie, maar om de één of andere reden zat de sfeer er dit jaar niet echt in. Misschien door de emotionele speech van onze grote baas die onlangs iemand verloor die hem heel dierbaar was. Of misschien vielen de veggie broodjes en slaatjes wat tegen (ik hoorde her en der wat gemor)? Persoonlijk vond ik het eten wel lekker, maar het was heel opvallend dat er massaal veel overschot was. Iets was ik altijd zonde vind, want ik weet dat door de strenge voedselveiligheidsrichtlijnen de catering dat eten helaas moet weg gooien.

Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.

We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.

Het nieuwe jaar in stijl ingezet bij Barba

Ook dit jaar waren mijn vriend en ik weer erg last minute met onze plannen voor Oudjaar. Omdat we er allebei een ongelooflijk druk jaar op hebben zitten, gaven we er de voorkeur aan om het splinternieuwe jaar 2026 rustig in te zetten, gezellig onder ons tweetjes. Omdat we vorig jaar zo genoten hadden van het oudjaarsmenu bij Barba, gingen we dit jaar voor een heruitgave. En ik denk dat het menu dit jaar zelfs nog beter was dan dat van vorig jaar. Om duimen en vingers af te likken. En de aangepaste wijntjes vormden echt een ongelooflijke meerwaarde. Enige kleine opmerking: het serveren van de menu ging iets té vlotjes, waardoor er een klein beetje een leeg moment was tussen de laatste gang en het feestelijk toasten op het nieuwe jaar. Dat lege moment hebben we dan maar opgevuld door wat kennis te maken met de tafel naast ons en wederzijds foto’s te nemen.

Carpaccio van coquille – agrume – aardpeer:

Tataki van tonijndille – mandarijn – nori – avocado:

Consommé van fazant – gebakken foie gras – beukenzwam:

Sliptong – groene kruiden – kaviaar:

Hert – witloof – schorseneer – rood fruit:

Tarte Tatin:

Thee met zoetigheden:

Naar goede gewoonte maak ik geen voornemens voor het nieuwe jaar, al wens ik mezelf op professioneel vlak wel een rustiger jaar toe. Iets minder werken en iets meer tijd voor mezelf zou ik echt wel appreciëren in 2026.

Jaarlijkse sushi-afspraak in de kerstvakantie

Net zoals de voorbije twee jaren kwamen onze vrienden uit Kumtich bij ons op bezoek om samen te genieten van lekkere sushi van Wabi Sabi. Voor de zekerheid had ik wat extra gefrituurde sushi besteld, omdat ik weet dat onze vrienden en hun twee dochters daar (in tegenstelling tot ikzelf) fan van zijn. We namen met plezier het smakelijke relatiegeschenk van onze vrienden in ontvangst, al vond ik het wel jammer dat dit jaar de lekkere perenadvocaat ontbrak, gelukkig is mijn advocaatvoorraad momenteel op peil. En met de koekjes en het speculaas kan ik zeker mijn collega’s een plezier doen. De chocolade zal ik zelf wel soldaat maken. 😉

Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.

Helaas raakte ik gewond tijdens een worsteling met een fles witte wijn van de Kleine Schorre. Bij het openen van de capsule zodat ik de fles kon ontkurken, zag ik een zwart goedje rond de hals van de fles. Mijn eerste instinct was de fles leeg te kappen, maar bij nadere inspectie leek het zwart goedje zich enkel aan de buitenzijde van de hals te bevinden. De kurk leek de fles zelf perfect afgesloten te hebben. Ik besliste dus met het kleine mesje van de flessenopener de volledig capsule rond de flessenhals te verwijderen. En toen gebeurde het: ik schoot uit met het mesje recht in de bovenkant van mijn linkerhand. Goed voor stevig wat bloed en ongetwijfeld later een litteken, maar de wonde zelf leek eerder oppervlakkig. Na de wonde uitgewassen en ontsmet te hebben, ging ik verder met het ontmantelen van de capsule en het schoon maken van de buitenkant van de fles. En jawel, de wijn zelf was uitstekend. Niks mis mee!

Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes terwijl we genoten van de lekkere wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.

Kerstavond bij mijn broer en zijn vriendin

Op kerstavond mogen wij volgens ons arbeidsreglement om 15u stoppen met werken. Ruimschoots op tijd om de trein van 16.13u naar Schulen te halen voor het kerstdiner bij mijn broer en zijn vriendin in het mooie Limburg. Helaas: om wille van ‘operationele redenen’ tussen Leuven en Aarschot werd onze trein afgeschaft. De operationele redenen waren van die aard dat er op de site van de NMBS stond dat de storing van onbepaalde duur was. We wilden niet het risico lopen om het kerstdiner bij mijn broer en zijn vriendin te missen, dus veranderden we onze reisplannen en spoorden we van Leuven naar Alken, waar mijn broer ons kwam ophalen. De vertraging bleef daardoor beperkt tot in totaal (reistijd naar Alken inbegrepen) een drie kwartier. Al bij al viel het voor ons nog mee dus, maar ongetwijfeld waren er andere mensen wiens plannen hierdoor wel in duigen vielen.

Maar goed, we lieten de NMBS-perikelen niet aan ons hart komen en klonken met een flesje heerlijke champagne op een (hopelijk) fijne avond. Aangezien de gerechten afkomstig waren van Alter, waren we er alvast zeker van dat ons een culinair hoogstaande avond te wachten stond. En mijn broer had voor de gelegenheid enkele uitstekende wijntjes uit zijn wijnkelder getoverd om te serveren bij al dat lekkers. Aangezien mijn broer een even goede smaak heeft als ik, zaten ook de wijnen van uitstekende kwaliteit. 😉

Zalm “label rouge’, koolrabi & pomelo:

Oestertjes:

Kreeft “salad’, pompoen, ras el hanout & mandarijn:

Wilde zeebaars, aardpeer, gerookte paling & gezouten citroen:

Parelhoen “Aradoa”, champignon, knolselder & truffel:

Peer, vanille, hangop & verveine:

Een fantastische avond, die we afsloten met een Uber rit terug naar Leuven, omdat de treinperikelen nog altijd niet achter de rug waren en we geen risico’s wilden nemen omdat we de dag nadien voor een paar dagen naar Lille vertrokken.

Vroeg kerstfeest in Herentals

Omdat het altijd een hele opgave is om een datum te vinden om samen kerst te vieren, zeker nu de kleinkinderen ouder worden en allemaal hun eigen verplichtingen hebben, vindt het traditionele kerstfeest bij de ouders van mijn vriend altijd plaats voor of na kerstdag. Voor mij prima, want ik hecht weinig belang aan kerkelijke feestdagen. Het is het gezellig samen zijn dat het belangrijkste is. Wat ik wel jammer vond, is dat het feest dit jaar op zondag plaatsvond. Zowel mijn vriend als ik moesten maandag 22 december nog werken (ik zelfs nog tot en met kerstavond), dus dat betekende dat we moesten mikken op de laatste trein van Herentals terug naar Leuven en iedereen weet hoe slecht de Kempen ontsloten zijn met het openbaar vervoer… Gelukkig was de schoonbroer van mijn vriend zo vriendelijk om ons te komen ophalen aan het station en ons ook weer terug te brengen.

Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.

Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.

Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!

Afscheidsetentje bij Beaucoup Fish

Deze avond namen we afscheid van een freelancer die een paar jaar als projectmanager voor ons bedrijf gewerkt heeft. Het belangrijke project dat hij voor ons uitgerold heeft is afgerond, dus tijd voor hem om een andere uitdaging aan te gaan. Aangezien hij toch een aantal jaar voor ons gewerkt heeft, vonden we het niet meer dan gepast om hem te bedanken voor zijn inzet met een etentje bij Beaucoup Fish. Per slot van rekening zijn de mooie resultaten die we met dit project behaald hebben geheel en al aan hem te danken. Hij is echt van nul moeten beginnen en heeft in het begin heel wat weerstand moeten overwinnen.

Het eten bij Beaucoup Fish was zoals altijd heel lekker, maar de combinatie van de gefrituurde soft shell krab met een stevig stuk tonijn was toch iets te veel van het goede. Ik moest echt wringen om de laatste stukjes tonijn binnen te krijgen. Een dessert kon er daarna echt niet meer bij. Bij het diner dronken we een oude bekende: een fles Zilveroogje van d’Hellekapelle. Altijd fijn om van goede Belgische wijnen te kunnen genieten.

Soft-shell krab, curry, bloemkool:

Gegrilde tonijn, sandefjordsaus, miso spitskool:

Nadat wij ons afscheidcadeautje aan onze bijna oud-collega overhandigd hadden, verraste hij ons met mooie verpakte, zelfgebakken koekjes. Ik ben persoonlijk niet echt een koekjesliefhebber, maar deze zien er wel heel smakelijk uit. Ik ga ze alleszins met plezier op zijn gezondheid verorberen. En ik duim dat hij een fijne nieuwe opdracht tegemoet gaat! Al kunnen de collega’s nooit toffer zijn dan wij. 😉

Lunch bij Notoir

Deze zondagochtend spoorden mijn vriend en ik naar Hasselt voor een afspraak met mijn vader om zijn verjaardag te vieren. 75 is een memorabele leeftijd en dat wilde ik niet zomaar laten passeren. Ondanks onze ietwat moeilijke verstandhouding de laatste jaren, vind ik het belangrijk om toch te blijven investeren in onze relatie.

We spraken af bij restaurant Notoir, waar we de enige gasten bleken te zijn. Jammer, want je zou toch verwachten dat een restaurant op dit niveau meer gasten moet kunnen aantrekken op een zondagmiddag. Wij lieten het alvast niet aan onze harten komen, want zo konden we genieten van privébediening. Uiteraard startten we de maaltijd met een glaasje crémant de Bourgogne om te klinken op de jarige. Vervolgens bestelden we het viergangenmenu, dat bestond uit kleine verfijnde gerechtjes. De perfecte hoeveelheid om niet met een overladen maag naar huis te gaan.

De ober had opgepikt dat we een jarige in ons midden hadden en zorgde voor een brandend kaarsje op het dessert van mijn vader. Een kleine attentie die ik bijzonder apprecieerde. Notoir is een fijne plek met lekker eten en bijzonder vriendelijke bediening, laat ons hopen dat de klanten volgen…

Croquetas de jamón ibérico:

Gefrituurde artisjok:

Miso, kabeljauw & bloemkool:

Varkenslapje met spek:

Dame notoir:

Iets zoets voor bij de koffie of thee:

LOV is in the air

Noch mijn vriend, noch ikzelf hadden gisterenavond nog veel goesting om buiten te komen na onze uitstap naar Drogenbos. Maar ik voelde mij als trotse Leuvenaar min of meer verplicht om naar het LOV Leuven feestje te gaan om te vieren dat Leuven in 2030 de titel van Europese Culturele Hoofdstad mag dragen. Gelukkig bevindt het Depot zich op enkele stappen van onze woonst.

Het feestje zelf vond ik eerder aan de tamme kant, maar net toen mijn vriend en ik op het punt stonden er stilletjes van onderuit te muizen, werd ik aangesproken door een paar oude bekenden. De babbel die daarop volgde was werk gerelateerd. Niet dat ik daar veel zin in had na een zware werkweek en inwendig vloekte ik dat we geen paar minuten eerder vertrokken waren, maar ik deed mijn best om mijn gesprekspartners een bevredigend antwoord te geven op hun vragen.

Uiteindelijk bleven we niet langer plakken dan nodig, want slechte schuimwijn uit plastic bekers, vrolijk word ik daar niet van.

Personeelsfeest in de AB Club

Dat dit najaar tot nu toe ongewoon tumultueus geweest is, mag een understatement heten. Nog nooit in mijn leven zoveel werkuren geklopt en zoveel moeilijke en emotioneel uitputtende vergaderingen bijgewoond. De werkdruk en daaraan gekoppelde stress ligt momenteel erg hoog, maar met het eindejaar in zicht wilden we als management de collega’s nog op een laatste feestje trakteren voordat de eindejaarsrush ons helemaal zou opslokken.

En daarvoor was de AB club de perfecte plek. We startten de avond met een speech van onze grote baas, gevolgd door een optreden van special guest Metal Molly. Daarna zette een collega met talent zich aan de draaitafel en barstte het feest op de dansvloer in volle hevigheid los. De cava vloeide rijkelijk, wellicht iets te rijkelijk… Enige tegenvaller: de veggie wrap die zo droog en onsmakelijk was dat ik er met moeite de helft van binnen kreeg.

Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het een vrolijke treinrit was, met een ganse bende feestvierders op de laatste trein van Brussel naar Leuven.

Uitspattingen die we ons uiteraard de dag nadien dik beklaagden tijdens de dilemmatraining voor leidinggevenden die om 9.30u ‘s ochtends startte. Al slaagde de externe lesgeefster er tot mijn grote verbazing vrij vlot in opnieuw energie te krijgen in een bende collega’s met een kater. Chapeau voor haar! Al moet ik bekennen dat ik blij was dat ik in de namiddag thuiswerk gepland had. 😉

Vijf jaar meemoo!

Aangezien ik aanwezig was bij de geboorte, was het niet meer dan gepast dat ik ook acte de présence zou geven voor het verjaardagsfeestje van deze kloeke vijfjarige. Zeker omdat het feestje plaatsvond in M Leuven, letterlijk op een paar stappen van mijn voordeur.

De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.

Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.

Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.

Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!

Yet Another Blog

Life on my side

feest