Afscheid van Lyon – 17 maart 2019

De weersvoorspellingen voor vandaag zien er eerder twijfelachtig uit. Toch schijnt de zon als we ‘s ochtends opstaan. Na het ontbijt besluiten we een vervolg te breien aan onze culinaire ontdekkingsreis door Lyon, capitale de la gastronomie. We wandelen op ons gemak naar Les Halles de Lyon – Paul Bocuse, genoemd naar de fameuze chefkok.

We kijken onze ogen uit. Wat een overvloed aan heerlijkheden liggen hier tentoongespreid! We wandelen van het ene kraampje naar het andere. Vis, vlees, zeevruchten, zoetigheden, kazen, charcuterie (waaronder de befaamde Jezus worst van Lyon), bereide gerechten, olijven, confituren, wijn, sterke drank,… Alle kraampjes zijn een lust voor het oog en het is behoorlijk druk, deze zondagochtend. Veel kraampjes hebben tafeltjes waar mensen zitten te eten. Vooral de zeevruchten zijn populair. Ik heb al bijna spijt dat wij een tafeltje gereserveerd hebben bij AOC Les Halles.

IMG_0412

IMG_0415

IMG_0417

IMG_0423

IMG_0425

IMG_0427

IMG_0428

IMG_0434

IMG_0437

IMG_0438

IMG_0439

IMG_0445

IMG_0448

IMG_0451

IMG_0456

IMG_0458

IMG_0464

Rond het middaguur begeven we ons naar AOC Les Halles, een restaurant dat zich midden in de Halles de Lyon bevindt. Al een geluk dat we een tafel gereserveerd hebben, want het zit er werkelijk stampvol. Ik bestel de vis van de dag en uiteraard drinken we als aperitief een glaasje champagne. When in France… De vis is simpel bereid, een beetje botersaus en wat gestoomde groentjes. Niets spectaculair, maar gewoon heel lekker.

IMG_2026

IMG_2027

Als dessert kopen we nog een paar macarons in de meest uiteenlopende smaakjes. Het weer is jammer genoeg omgeslagen: daar is de voorspelde regen. We halen onze regenjassen boven, want het is meteen een pak frisser nu de zon nergens meer te bekennen is. Wat doet een mens als het regent: een museum bezoeken, natuurlijk! Tripadvisor raadt me het Musée Cinéma et Miniature aan. Laten we dat dan maar doen.

IMG_2039

Tijdens de wandeling naar het museum merk ik dat mijn blaas spoedig geledigd moet worden. We lassen een tussenpauze in en stappen het Grand Café des Négociants binnen, een prachtige zaak die uit een ander tijdperk afkomstig lijkt te zijn. Het is er heel erg druk, deze zondagnamiddag, maar we slagen erin een plaatsje aan de bar te bemachtigen. Ik haast mij naar het toilet dat zowaar over een heuse vestiaire inclusief bewaakster beschikt. We drinken nog een glaasje lekkere Franse wijn aan de toog en wandelen vervolgens verder naar het Musée Cinéma et Miniature gelegen in Vieux Lyon.

IMG_0471

Heel eerlijk: ik wist niet zeker of dit museum iets voor mij zou zijn, maar de recensies op tripadvisor waren unaniem lovend, dus waagden we het erop. Het eerste gedeelte van het museum is gewijd aan de special effects die in films gebruikt worden. Van de vroegere ingenieuze handgemaakte truukjes tot de huidige geraffineerde computertechnologie. Best wel boeiend, al zijn het natuurlijk de vele kostuums (Spiderman, Mystique,…) en rekwisieten uit o.a. Gremlins, Back to the Future en Alien die met de aandacht gaan lopen. Ook de filmsets van ‘Parfum’ (naar het boek van Süskind) spreken tot de verbeelding.

IMG_0477

IMG_0479

IMG_0481

IMG_0482

IMG_0483

IMG_0484

Het naar mijn mening meest boeiende gedeelte van dit museum vinden we op de hoogste verdieping: de fabuleuze collectie miniaturen van Dan Ohlmann. Schitterend gewoon. Het oog voor detail van de kunstenaar die dit alles gemaakt heeft, is fenomenaal. Jammer dat we de tijd in het oog moeten houden, want ik had graag nog wat langer van deze miniatuurkunst genoten. Ik wil echter niet het risico lopen mijn Thalys naar Brussel-Zuid te missen. Het is dus een beetje op een drafje dat we dit laatste stuk bekijken.

IMG_0495

IMG_0497

IMG_0499

IMG_0500

IMG_0502

IMG_0504

IMG_0506

IMG_0508

IMG_0511

IMG_0514

In marstempo keren we terug naar ons hotel om mijn valies op te halen, om in het treinstation Lyon Part Dieu vast te stellen dat mijn Thalys aangekondigd is met een uur vertraging. Ik vloek binnensmonds. Als ik dat eerder had geweten, hadden we nog wat langer in het Musée Cinéma et Miniature kunnen doorbrengen. Niets aan te doen uiteraard. Dus drinken we nog iets in het hotel terwijl we ondertussen op onze respectieve laptops werken.

Mijn vriend vergezelt me naar het station om me uit te wuiven (zijn trein naar Genève vertrekt iets later). Bij het instappen meldt de conducteur echter dat alle reizigers naar Brussel-Zuid moeten overstappen in Charles de Gaulle Airport. Geen fijne boodschap om te horen, maar niet veel aan te doen, uiteraard. Wel spijtig dat ik niet onbezorgd kan wegzakken in mijn zetel in eerste klasse.

Vlak voordat we in Charles de Gaulle stoppen, komt de melding opnieuw door de intercom: alle reizigers naar Brussel uitstappen, een andere trein zal ons opwachten op het tegenoverliggende spoor aan hetzelfde perron. Er stappen verrassend veel mensen uit (duidelijk veel groepen die naar Disneyland in Parijs geweest zijn, te oordelen aan de muisachtige hoofddeksels) en jawel er staat een trein klaar op het andere spoor. Jarenlange ervaring met de NMBS heeft mij echter geleerd altijd op mijn hoed te zijn. De lichtkrant op de zijkant van de trein vermeldt nergens Brussel als bestemming en het lijkt ook niet het juiste type trein te zijn. Uiteraard valt er niemand te bekennen om bevestiging te vragen, alleen andere gestrande passagiers die even hard in de war zijn als ikzelf.

Enfin ja, uiteindelijk vinden we een SNCF medewerker die ons bevestigt dat we nog even geduld moeten uitoefenen tot de juiste trein op het perron zal aankomen. Het is ijskoud op het perron en ik sta ei zo na te klappertanden. Gelukkig komt onze vervangtrein na een kwartier wachten opdagen en meldt de conducteur ons dat deze trein rechtstreeks naar Brussel zal rijden. Iedereen stapt zomaar een willekeurig rijtuig in, wat duidelijk niet naar de zin is van de conducteur die via de intercom meedeelt dat iedereen op de plaats die op zijn of haar ticket staat moet gaan zitten. Ik kan mijn medereizigers alleen maar gelijk geven dat ze met hun ticket tweede klas gewoon in eerste klas blijven zitten. Ik zit zelf ook niet op mijn plaats.

Het is in de wagon bijna even koud als op het perron en ik zie zwaar af. De conducteur komt langs en jaagt alle tweedeklassepassagiers naar een andere wagon. Tegen mij is hij wel heel vriendelijk en hij zegt me dat in de andere wagon de verwarming wel werkt. Allez, dan toch maar verhuisd naar de zetel met het nummer dat op mijn ticket staat. Als ik het koud heb, smelt mijn opstandigheid als sneeuw voor de zon.

Uiteindelijk kom ik pas om middernacht in Brussel-Zuid aan. Alwaar ik nog een twintigtal minuten moet wachten op de laatste trein naar Leuven. En jawel, het is ook ijskoud in Brussel-Zuid, het meest rottige treinstation van gans België.

Ik ben alleszins dolblij mijn Leuvens bedje weer te zien na een lange en vermoeiende dag. Benieuwd hoe fris ik morgen op het werk zal zitten!

Lyon – 16 maart 2019

De dag begonnen met een lekker ontbijtje met lokale kazen, roerei en pannenkoekjes in ons hotel. Goed begonnen is half gewonnen! Het is een prachtige dag in Lyon. De zon schittert aan een stralend blauwe hemel. Wat een contrast met het grauwe België.

IMG_1951

IMG_1952

Mijn vriend en ik wandelen van ons hotel naar het oude stadscentrum van Lyon. Een wandeling van zo’n veertigtal minuten, maar wie maalt daarom als je verwarmd wordt door een zalig lentezonnetje? We moeten twee rivieren (de Rhône en de Saône) en evenveel bruggen oversteken om onze bestemming te bereiken. Vanuit Vieux Lyon klimmen we naar de top van de Fourvière heuvel. Boven aangekomen genieten we eerst en vooral van het prachtige uitzicht op Lyon aan onze voeten, alvorens de Basiliek Notre-Dame de Fourvière te bezoeken.

IMG_0190

IMG_0192

IMG_0197

IMG_0202

IMG_0210

IMG_0211

IMG_0217

IMG_0222

IMG_0227

IMG_0231

IMG_0232

IMG_0233

IMG_0240

IMG_0247

IMG_0249

IMG_0251

IMG_0253

De Basiliek Notre-Dame de Fourvière is werkelijk een pareltje. Zowel van binnen als van buiten. Het bouwwerk combineert romaneske en byzantijnse stijlen in een bijzonder eclectisch geheel. En wat nog meer indruk maakt: deze kerk gewijd aan de Maagd Maria is volledig met privégeld gefinancierd. Het interieur is zo mogelijk nog indrukwekkender dan de gevel. De prachtige glasramen en mozaïeken zijn betoverend mooi onder de steeds veranderende lichtinval. Er is gewoon zoveel te zien in deze basiliek dat we er veel meer tijd in doorbrengen dan gepland. Ik wist trouwens niet dat de Notre-Dame de Fourvière een stop was op de route naar Santiago de Compostela.

IMG_0257

IMG_0259

IMG_0267

IMG_0280

IMG_0287

IMG_0288

IMG_0293

IMG_0295

IMG_0304

IMG_0310

IMG_0316

Na het uitgebreide bezoek aan de basiliek (al een eerste letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van onze trip) drinken we iets op een terrasje in de zon bij een ijsjeszaak in de straten van Vieux Lyon. Mijn vriend bestelt een milkshake met rhum raisin en ik ga voor een drankje met citroensorbet en citroenlimonade. Lekker verfrissend.

Na deze korte tussenstop haasten we ons naar het vertrekpunt van de Lyon Food tour. Al een geluk dat deze pas om 3 uur in de namiddag van start gaat. Plaats van afspraak: bij de afbeelding van Paul Bocuse op de Fresque des Lyonnais, een muurschildering van 800 vierkante meter waarop 30 bekende inwoners van Lyon figureren. Heel toepasselijk, want Paul Bocuse is de enige chef ooit die gedurende 53 opeenvolgende jaren drie sterren toegekend kreeg door de Michelin Gids. En dat de inwoners trots op hun beroemde chef-kok zijn, moge duidelijk zijn. Lyon noemt zich immers niet voor niet Capitale de la Gastronomie.

IMG_0333

IMG_0338

IMG_0340

IMG_0342

IMG_0345

We maken kennis met onze sympathieke gids en de rest van de deelnemers aan de Food Tour. De andere deelnemers blijken drie Amerikaanse koppels met hun kinderen te zijn die de tour liever in het Engels zouden volgen. Volkomen begrijpelijk, maar het plaatst onze gids wel voor een moeilijk dilemma: wij hebben immers de tour in het Frans gereserveerd (ik wilde graag mijn Frans wat oefenen). Onze gids Mégane put zich uit in duizend verontschuldigingen, terwijl wij blijven herhalen dat het voor ons niet uitmaakt en dat wij in feite veel makkelijker Engels begrijpen dan Frans. In het begin doet ze zelfs moeite om elke uitleg zowel in het Frans als in het Engels te geven, maar na nog een paar keer benadrukt te hebben dat ze gerust Engels mag spreken, geeft ze dat gelukkig op.

Onze culinaire ontdekkingsreis start bij Boulangerie Saint Vincent, een biologische bakkerij alwaar we het meest bekende gebak van Lyon proeven: brioches aux pralines roses. Een zoet brood met geplette roze pralines dat me qua smaak niet geheel weet te overtuigen. Ik ben ook bijzonder verward door de term praline, waarbij ik spontaan aan onze heerlijk Belgische chocoladekunstwerkjes denk. In Frankrijk blijkt een praline echter een amandel te zijn met een suikerlaagje errond. De pralines van Lyon onderscheiden zich van alle andere gelijkaardige zoetigheden door hun roze kleur.

De gids slaagt er meteen in de Amerikaanse kinderen te laten griezelen door hen te vragen of ze weten hoe de praline aan hun roze kleur komen. Dat weten ze uiteraard niet, waarop de gids hen een afbeelding van een aantal kevers toont, die geplet worden om dit mooie roze kleurtje te verkrijgen. Afschuw alom. 😉 De kinderen in het gezelschap zijn trouwens niet op hun mondje gevallen en delen de gids mee dat ze het gebak toch niet zo lekker vinden.

IMG_1955

IMG_1957

Als volgende halte bezoeken de Halles de la Martinière, een food hall waar je duurzame voedingswaren kan kopen. De gids legt uit dat deze plek die focust op biologische producten vrij uniek is voor Lyon, waar het veganisme en aanverwanten nog als een rare afwijking worden gezien. Op gebied van voedsel zijn de Lyonnais nogal behoudsgezind. Hun maaltijden zijn meestal nogal stevig en rijk aan vlees. Charcuterie en kazen hebben een ereplaats in de keuken van Lyon. Daarnaast zijn de Lyonnais enorm trots op hun streekproducten. Doorheen gans de stad kan je de plaatselijke specialiteiten proeven.

IMG_0347

IMG_0349

IMG_0350

We wandelen verder doorheen de wijk Terreaux terwijl de gids ons vertelt over de geschiedenis van Lyon. Ze toont ons een paar van de steegjes en doorgangen, traboules, waar Lyon zo om bekend is. De traboules lopen dwars door huizenblokken zodat je via binnenkoeren en steegjes naar de andere kant kan. Ze toont ons ook een miraboule: een binnenplaats die doodloopt, maar wel vrij te bezoeken is.

IMG_0353

IMG_0356

IMG_0357

IMG_0362

Mijn vriend en ik maken nader kennis met de Amerikaanse koppels, die supervriendelijk zijn en zich ondertussen al ettelijke keren verontschuldigd hebben omdat wij, ocharme, door hun schuld de rondleiding in het Engels moeten volgen. Eén van de drie koppels blijkt in Frankrijk te wonen en aardig goed Frans te spreken. De drie koppels zijn oorspronkelijk afkomstig van Libanon, terwijl de kinderen duidelijk geboren zijn in de Verenigde Staten, want die spreken enkel Engels. Onder mekaar spreken de volwassenen een taal die ik niet kan thuisbrengen, maar aan hun uiterlijk te oordelen vermoed ik dat het Armeniërs zijn. Het zijn duidelijk geen moslims, want ze eten worst met varkensvlees en drinken wijn. Ik durf niet goed doorvragen naar de reden van hun verhuis naar de Verenigde Staten, uit schrik misschien een gevoelige snaar te geraken.

Onze gids leidt ons langs een plek waar vroeger Kapucijner monniken verbleven en legt zo de link naar onze volgende culinaire stop: Tom & Co: Brasseurs de Lyon, een micobrouwerij! Wie dacht dat ze in Frankrijk alleen wijn dronken heeft het jammerlijk mis. Er zijn zo’n 400 microbrouwerijen in Lyon. Bier is de laatste jaren duidelijk aan populariteit aan het winnen. Tom & Co wordt uitgebaat door een sympathiek koppel dat bestaat uit een Lyonnaise en een rasechte Schot met vuurrood haar. Ik laat de bierproevertjes aan mij voorbij gaan, maar smikkel graag van de bijpassende chocolade.

IMG_0363

IMG_0365

We wandelen verder en onze gids vertelt dat Lyon niet alleen de capitale de la gastronomie is, maar ook de capitale de la résistance. Tijdens de Tweede Oorlog vormde Lyon namelijk het bolwerk van het verzet. De vele steegjes (traboules) maakten het voor de verzetstrijders makkelijk om aan de Duitse vijand en de collaborerende Fransen van het Vichy regime te ontsnappen. Een stukje Franse geschiedenis die mij niet bekend was.

IMG_0369

IMG_0372

IMG_0375

IMG_0377

Volgende stop: Les Fromagivores, een supergezellig én mooie kaaswinkel. We krijgen een prachtige kaasplank met proevertjes geserveerd. We proeven geitenkaas, Tomme en een blauwe kaas. Heerlijk! De kinderen zijn enthousiast. Eén van de jongens roept zelfs uit: “This is the best cheese I have ever eaten!” En ja, het is écht heerlijk.

IMG_1958

IMG_1960

IMG_1965

IMG_0380

De gids brengt ons vervolgens naar een plek waar zijde geverfd wordt. We lopen het atelier binnen en bewonderen de techniek van de ambachtslieden. Lyon is erg gekend om zijn zijde. En er is zelfs snoepgoed in de vorm van de cocon van een zijderups. Vroeger stonden de zijdewevers op bij het krieken van de dag en nuttigden ze in de ochtend een zware maaltijd (mâchon) in een typische bouchon, een volks restaurant dat stevig eten serveert voor een lage prijs.

IMG_0381

IMG_0382

IMG_0387

IMG_1968

Wij werpen een blik op de etalage van de befaamde chocolatier Voisin aan de Place des Terreaux, bekend om de coussins de Lyon, chocolade ganache omhuld met een laagje groene gesuikerde amandelpasta. Onze gids vertelt ons over die keer dat de voetbalclub Olympique Lyon het Franse kampioenschap won en en de voetballers op het balkon van het stadhuis verscheen. De uitzinnige massa op de Place des Terreaux sprong zo hard op en neer dat ze de fonteinen (ontworpen door van Christian Drevet en Daniel Buren) op het plein kapot sprongen. Het plein ligt momenteel open om deze fonteinen te herstellen.

IMG_0391

Onze rondleiding eindigt in een authentieke bouchon met roodwit geblokte tafelkleedjes op de tafel. Café des Fédérations ademt een gemoedelijke en volkse sfeer uit. Wij nemen met ons gezelschap plaats aan de tafel die voor ons is gedekt en maken kennis met allerlei specialiteiten uit Lyon: cervelle de canut (romige geitenkaas met kruiden en heel veel look), grattons (gefrituurd varkensvet), charcuterie en linzensalade (om toch een beetje gezond te doen). We wensen mekaar ‘bon appetit et large soif’ en klinken met een glaasje wijn met siroop van blauwe bessen. Deze maaltijd is niet helemaal mijn ding, moet ik ootmoedig toegeven. Maar wel fijn om hetzelfde eten te kunnen proeven als de zijdewerkers een paar eeuwen geleden.

IMG_0393

IMG_1970

IMG_1975

IMG_1977

Daarmee zit onze tour erop. Mijn vriend en ik nemen afscheid van de Amerikanen (die zich nogmaals excuseren voor het feit dat de tour in het Engels was) en we lopen terug naar chocolatier Voisin om wat typische zoetigheden te kopen om onze collega’s te trakteren.

We keren terug naar Vieux Lyon op zoek naar een leuke bar om iets te drinken. L’Illustre is een gezellige, niet al te grote bar alwaar we een glaasje champagne (of twee) drinken om te toasten op een geslaagde kennismaking met de culinaire bijzonderheden van Lyon. Veel honger hebben we niet meer, maar voor de goesting bestellen we bij een volgende glaasje wijn een bordje huisgerookte zalm en een bordje eendenborst. Toch iets meer mijn smaak dan het eten dat we in Café des Fédérations voorgeschoteld kregen. 😉

IMG_1982

Rond een uur of negen ronden we af en wandelen we door de nachtelijke straten op ons gemak terug naar het hotel.

IMG_0411

Ochtendwandeling in Gaasbeek

Mijn collega en ik hadden, vooruitziend als we zijn, een hotelletje geboekt om na het openingsfeest van Feast of Fools in de buurt overnachten. Dit bleek bij nader inzien niet nodig te zijn, want aangezien we geen van beiden bier lusten, kwamen we bloednuchter en totaal verkild terug van de receptie. Gelukkig was de taverne bij ons hotel nog open en konden we daar opwarmen met een glas gluhwein. Man, en óf dat deugd deed. We praatten nog een beetje na, dronken een glaasje prosecco en sloten de avond af met een warme thee om goed te kunnen slapen.

Helaas bleek mijn zwaar verkouden collega nogal hard te snurken en schoot ik gedurende de nacht regelmatig wakker. Gelukkig brachten mijn wireless earbuds in combinatie met mijn favoriete podcasts soelaas.

We startten de ochtend met een naar mijn normen (ik weet het, dik verwend) vrij basic ontbijt. Gelukkig was er vers fruit en actimel! Na het ontbijt maakten we een mooie knooppuntenwandeling doorheen het glooiende pajottenland. Jammer dat de zon zich schuil hield achter de wolken, maar de mistige ochtend had zo ook haar charmes.

IMG_2464

IMG_2466

IMG_2467

IMG_2468

IMG_2470

IMG_2472

IMG_2475

IMG_2482

IMG_2508

IMG_2514

IMG_2516

IMG_2520

 

Als afsluiter van de voormiddag aten we een heerlijk ijsje van de Krijmerie. Al goed dat ik niet in Gaasbeek woon of werk, want anders zou ik zeker vaste klant zijn. 😉

IMG_2521

IMG_2525

Feast of Fools. Bruegel herontdekt

Na een iet of wat avontuurlijke rit dwars door Brussel (met dank aan de GPS die de Wetstraat de meest ecologische route vond), woonde ik gisteren in het fabuleuze Kasteel van Gaasbeek de opening van de tentoonstelling Feast of Fools bij. Feast of Fools is een tentoonstelling die helemaal rond Bruegel draait zonder ook maar één schilderij van Bruegel te tonen. In de vele vertrekken van het kasteel konden we werk ontdekken van Belgische en internationale kunstenaars tijdens het interbellum en later (o.a. James Ensor, Gustave van de Woestyne, Jean Brusselmans, Constant Permeke,…) die zich door Bruegel lieten inspireren. Deze werken werden op hun beurt geconfronteerd met werk van hedendaagse kunstenaars. Dit leverde soms geslaagde combinaties op, maar vaak ook niet.

Als ik eerlijk moet zijn: de nieuwe hedendaagse kunstenaars die ik in Gaasbeek ontdekte, werden moeiteloos in de schaduw gezet door klassebakken als Ensor, van de Woestyne en Permeke. Bij momenten was het contrast tussen de werken zelfs pijnlijk. En ook het nieuwe werk van Rimini Protokoll, ‘Global Village. After Bruegel’, kon me slechts matig bekoren. Maar misschien kwam dat ook doordat er zoveel volk was dat er amper tijd was om dit werk grondig te laten doordringen. Het hedendaagse werk dat mij het meest aansprak waren de goudstaven van Leo Copers met de stempel van de duivel.

IMG_2429

IMG_2438

IMG_2441

IMG_2443

IMG_2448

IMG_2452

IMG_2453

Gelukkig maakte het lekkere op Bruegel geïnspireerde eten op de receptie veel goed. Al had ik wel liever een glaasje wijn gehad in plaats van bier om dit alles door te spoelen. Ik probeerde een slokje kriek en gevolgd door drie slokken framboise, maar neen, bier, het is en blijft niet mijn ding. Om mezelf te troosten at ik dan maar een extra rijstpapje.

IMG_2455

IMG_2456

IMG_2457

PS: Het was voor mij de eerste keer dat ik de museumtuin van het Kasteel bezocht. Prachtig!

IMG_2412

IMG_2413

IMG_2426

IMG_2428

Spektakel-musical 40-45

Zoals gezegd, bracht ik gisteren een avond door in Puurs. Reden: ergens in het najaar stelden mijn broer en zijn vriendin voor om samen naar de spektakelmusical 40-45 te gaan kijken ter ere van mijn verjaardag. Tickets bemachtigen bleek echter niet zo evident en uiteindelijk kochten we tickets voor een weekavond in maart.

Gisteren was het dus zover. Ik liep in zeven haasten weg uit mijn laatste vergadering van de dag om de trein van vijf na vijf naar Mechelen te halen, alwaar ik overstapte op de stoptrein naar Puurs met een kwartier vertraging. Tja, de NMBS heeft een reputatie hoog te houden, natuurlijk.

Uiteindelijk bleek ik zelfs nog eerder in het station van Puurs te zijn dan mijn broer en zijn vriendin die een aaneenschakeling van files moesten trotseren. Ach, de Belgische verkeersopstroppingen, al bijna even legendarisch als de NMBS.

Doordat we wat tijd verloren hadden, bleef er niet veel tijd meer over om samen te dineren. Het was nochtans gezellig in Hof ter Zielbeek. Mochten we meer tijd gehad hebben, zouden we zeker nog een dessertje genomen hebben. Nu hielden we het op een hoofdgerecht vergezeld van een glaasje wijn. Mijn asperges met zalm en hollandaise saus smaakten alleszins!

IMG_1905

Rond kwart voor acht vertrokken we uit het restaurant. Een kwartier later dan gepland. Gelukkig moesten we niet te lang aanschuiven om een plekje op de parking te vinden. De wachtrij bij de vrouwentoiletten was langer. 😉 En zo kwam het dat we eigenlijk maar een paar seconden voordat we de zaal in mochten, klaar waren. Just in time, heten ze dat.

Ik had al veel goeds gehoord over deze voorstelling, maar was toch een beetje sceptisch. Zou de voorstelling de torenhoge verwachtingen inlossen? Ik werd echter niet teleurgesteld. 40-45 is echt een totaalbeleving. Het rollende podium maakte dat je de opvoeringen vanuit verschillende hoeken kon bekijken en de bewegende decorstukken leken je reinste tovenarij. En jawel dat gigantische neergestorte vliegtuig en vooral die trein waren behoorlijk spectaculair. Toch had ik nooit het gevoel dat al die technische huzarenstukjes gratuite waren, ze stonden wel degelijk ten dienste van het verhaal. Een verhaal dat niet bijster origineel is en een tikkeltje voorspelbaar, maar voor een musical mag dat. De hoofdrolspelers zongen zich de longen uit het lijf en bleven overeind tussen al die technische hoogstandjes. Meer nog ze wisten me oprecht te ontroeren met hun vertolkingen. Knap, knap, knap.

IMG_1921

Na de voorstelling kostte het een klein beetje overredingskracht om mijn broer en zijn vriendin over te halen nog eentje te drinken. Maar de gezellige inkleding van de loods (want ja, dat hele gebouw is op maat van deze voorstelling opgetrokken) en het feit dat we niet veel zin hadden om aan te schuiven in de file om de parking te verlaten, maakten dat we nog even bleven plakken. Terwijl we nipten van ons drankje, lieten we ons entertainen door drie knappe dames die live muziek uit de periode van de Tweede Wereldoorlog brachten. En maar goed dat we nog even waren plakken, want zo hadden de vriendin van mijn broertje en ik de gelegenheid om op de foto te gaan met de twee piepjonge hoofdrolspelers. Een mooi aandenken!

Dikke pluim trouwens voor de logistiek van dit evenement. Echt alles was tot in de puntjes verzorgd en perfect georganiseerd. Indrukwekkend wat een goed geoliede machine Studio100 is.

In de reeks: waar was yab vandaag?

In De Brakke Grond in Amsterdam. Met dank aan de Thalys voor de vlotte heen- en terugrit én de onverwachte ontmoeting met een vriendin die in dezelfde wagon richting Amsterdam als ik bleek te zitten. It’s a small world after all.

IMG_1861

IMG_1862

IMG_1864

IMG_1866

IMG_1869

 

Lunch van de dag: een boterham met huisgemaakte makreelsalade. Heerlijk! En als afscheidscadeautje kreeg ik een potje honing mee naar huis van de bijen op ‘t dak van De Brakke Grond.

IMG_1870

IMG_1872

IMG_1878

Winterwandeling in de Hoge Rielen

Aansluitend op de fijne namiddag in het Frans Masereel Centrum reden mijn vriend en ik met de wagen van zijn ouders (wel zo gemakkelijk dat zijn ouders in Herentals wonen) naar de Hoge Rielen, alwaar we om 17u verwacht werden om een panelgesprek bij te wonen over de toekomstige architecturale ontwikkelingen op de site. Als ik heel eerlijk moet zijn: het gesprek miste vuurwerk. Al de deelnemende architecten waren het roerend met elkaar eens en het bleef naar mijn aanvoelen allemaal wat in het abstracte hangen. De discussie werd afgewisseld met muziek van BRZZVLL.

IMG_1555

Na het panelgesprek volgde een walking dinner met hapjes bereid door de eigen catering. Vervolgens hadden we de gelegenheid om deel te nemen aan de winterwandeling “Uit het donker II” met kunstwerken van Zoro Feigl, Oscar Peters en Karel Burssens. Vooral het kinetische werk van Zoro Feigl sprak me aan. Tijdens de wandeling door het duistere bos word je als deelnemers opeens gevangen gezet in een felle spot. Opeens ben je van een anonieme wandelaar opgeschoven naar het centrum van de aandacht.  Een interessante commentaar op onze huidige samenleving.

Het was een beetje modderig op de paadjes doorheen het bos en ik was met mijn hakken niet echt gekleed op een lange wandeling, maar uiteindelijk ben ik toch blij dat we het gedaan hebben. Al was het maar om te genieten van de frisse buitenlucht.