Opening ‘Magritte. La ligne de vie’ in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen om in het KMSKA de opening van de nieuwe tentoonstelling van één van mijn favoriete schilders bij te wonen. De rode draad van de tentoonstelling is de lezing die René Magritte in 1938 in datzelfde KMSKA gaf over zijn visie op de werkelijkheid. De lezing ging in op de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst, en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België. Onder de titel La ligne de vie was deze lezing de belangrijkste die Magritte ooit over zijn werk heeft gehouden. Een must dus voor elke liefhebber van Magritte en het surrealisme.

Gaat dat vooral zelf zien!

Brunch en wandeling bij de Adbij van Averbode

Op deze grauwe Allerzielen hadden we om 10u afgesproken met onze vrienden uit Zichem voor een gezamenlijke brunch bij Het Moment in Averbode, na een eerdere mislukte poging. Niet alleen is Het Moment een supergezellige plek om te brunchen op een zondagmiddag, deze brasserie geeft daarnaast mensen met een grote afstand tot de ‘gewone’ arbeidsmarkt de kans om de draad weer op te pikken en hun professionele carrière een nieuwe wending te geven. Na verloop van tijd is het de bedoeling dat deze medewerkers doorstromen naar een job in het reguliere arbeidscircuit. Een nobel doel dat perfect aansluit bij de rijke traditie van de Abdij van Averbode.

De brunch bestond uit heerlijke klassiekers en het buffet werd goed bijgevuld. Uiteraard waren talrijke producten afkomstig van de abdij zelf. Extra punten voor de heerlijke aspergesoep, waarvan ik toch meerdere koppen gedronken heb.

Na de overvloedige lunch maakten we een mooie wandeling in de omgeving van de abdij. De grijze regenlucht maakte zelfs even plaats voor een streepje blauw, waardoor de mooie herfstkleuren extra tot hun recht kwamen.

Op het einde van de wandeling sprongen we nog even binnen in de mooie abdijkerk om er een topstuk te bewonderen: het retabel van Averbode, dat na een omzwerving van 150 jaar in Antwerpen, teruggekeerd is naar zijn oorspronkelijke thuis.

We sloten de namiddag af met een portie biertapas in Het Moment. Al liet ik het merendeel van de hapjes over aan mijn gezelschap, want ik kon nog makkelijk teren op de brunch van deze middag. 😉

Een aangename zondag die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar is.

Painting After Painting in het SMAK en Stephan Vanfleteren in het MSK

Deze middag spoorden mijn vriend en ik naar Gent om twee tentoonstellingen mee te pikken: Painting After Painting in het SMAK en Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea in het MSK.

Persoonlijk was ik vooral nieuwsgierig naar de Painting after Painting, een groepstentoonstelling met werk van 74 kunstenaars die de recente evoluties en tendensen binnen de schilderkunst in België schetste. Als ik eerlijk ben: ik vond de kwaliteit van de tentoongestelde werken eerder wisselvallig. Al waren er gelukkig genoeg werken die me aanspraken. Mijn vriend daarentegen vond er niets aan. Hij heeft dus een paar uur moeten lijden voor de kunst. 😉

Continue reading →

Intervisie in Plantentuin Meise

Vandaag carpoolde ik met een aantal collega’s uit het Leuvense naar de plantentuin in Meise voor een intervisie met het management en het lager kader rond het thema samenhorigheid en samenwerking. Aangezien ik komend weekend verjaar, had ik pralines van mijn favoriete chocolatier Bittersweet mee om mijn collega’s te trakteren. Bleek echter dat de plantentuin in Meise ook pralines voorzien had voor ons gezelschap. Pralines die zelfs bijna even lekker waren als die van Bittersweet! Geen erg, er is bij mijn weten nog nooit iemand gestorven aan een overdosis chocolade. 😉

De voormiddag was bijzonder productief en er werden concrete afspraken gemaakt rond hoe we de teams en afdelingen in de toekomst beter kunnen laten samenwerken. Na een lekkere broodjeslunch strekten we de benen in de mooie plantentuin van Meise. Voor mij de allereerste keer dat dit deze majestueuze plek bezocht. We bezochten één van de serres, bewonderden ijverige bijtjes en staken met een vlot een watertje over. Heel even leek het alsof we de rest van de wandeling in de regen zouden moeten verder zetten, maar op een paar dikke druppels na, hielden we het droog.

Omdat iedereen veel werk had (en ook omdat we de files voor wilden zijn), hielden we het bij een redelijk bescheiden wandeling en keerden we tijdig terug naar Leuven. Om mijn werktijd te optimaliseren, haalde ik tijdens de terugrit al mijn computer boven. Ik ben deze avond immersl verplicht op tijd te stoppen met werken, want mijn vriend heeft voor mijn verjaardag gereserveerd bij één van onze favoriete Leuvense restaurants: Barba!

Alden Biesen in dialoog met Raveel

Vanavond was het dubbel feest in Alden Biesen: we openden de tentoonstelling Hooitijd. In dialoog met Raveel. en onthulden tegelijkertijd de (voorlopig) laatste FAAM-tegel. Omdat alle écht belangrijke mensen hadden afgezegd voor de opening en de projectleider van het FAAM project vastzat in Edinburgh omdat zijn vlucht geannuleerd was, kwam het aan mijn collega en mezelf toe om de speeches over te nemen. Mijn collega gaf een woordje uitleg bij de tentoonstelling en ik nam de FAAM-speech voor mijn rekening. Inclusief een half mislukte act met kokosnoten die moest refereren aan de bekende scène uit Monty Python and the Holy Grail. Mijn nabootsing van het hoefgetrappel van een paard klonk redelijk gehandicapt. Ter mijner verdediging: ik had amper de tijd om deze act goed in te studeren. Maar het leverde me wel gegrinnik uit het publiek op.

Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.

Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.

Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.

Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!

Opening Film Fest Gent

Tussen al de chaos en zottigheid op het werk door, besloot ik deze avond effe te deconnecteren en de trein naar Gent-Sint-Pieters te nemen om de openingsfilm van het Film Fest Gent mee te pikken. Met de blue-bike was ik er in een zucht. Ik nestelde mij in de comfortabele zetels van Kinepolis Gent om te genieten van Julian, het filmregiedebuut van jong talent Cato Kusters. De film was (gelukkig) minder verpletterend dan andere openingsfilms van de voorbije jaren, maar de film wist me toch te ontroeren. Een mooi liefdesverhaal over twee vrouwen die een sprookjesromance beleven tot kanker roet in het eten komt zaaien. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Fleur Pierets die haar partner veel te vroeg moest afgeven. Zeer onder de indruk ook van de naturel van hoofdrolspelers Nina Meurisse en Laurence Roothooft. Het applaus na de film voor heel de crew was wat mij betreft meer dan verdiend.

Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

Opening Donas, Archipenko & La Section d’Or in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen de opening van de nieuwe tentoonstelling in het KMSKA te mogen bijwonen. De tentoonstelling focust op de betekenisvolle positie die de Antwerpse kunstenares Marthe Donas en haar partner, de Oekraïense beeldhouwer Alexander Archipenko samen met het kunstenaarscollectief La Section d’Or, innamen op het circuit van de internationale avant-garde. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik tot voor deze tentoonstelling nog nooit van beide kunstenaars, noch van La Section d’Or gehoord had, maar hey, altijd fijn om iets bij te leren.

Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. 😉 Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)

Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!

Vooropening BRUSK

Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!

Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.

Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.

Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!

Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.

Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.

Teamdag in Mechelen

Omdat ik nog een belangrijke vergadering had in de voormiddag, moest ik het eerste gedeelte van de teamdag aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig lukte het wel om aan te sluiten voor het middagmaal in restaurant Puro. Het eten was zeker lekker, al was de tomatensaus bij de roodbaars voor mij iets te overheersend, waardoor de subtiele smaak van de vis wat overschaduwd werd. De citroentaart met merengue was dan weer heel lekker. Alleen de attitude van één van de personeelsleden kon voor mij echt niet door de beugel. We waren nochtans met een heel grote groep, dus je zou verwachten dat het personeel dan toch zeker hun best zou doen. Het begon al met het aperitief. Hij had ongevraagd voor iedereen een glas cava uitgeschonken, maar er waren redelijk wat collega’s die de voorkeur gaven aan een alcoholvrij aperitief. De ober deed daar erg moeilijk over, alhoewel dit toch echt geen onredelijke vraag is. Misschien zijn er mensen zwanger of drinken bepaalde mensen niet om wille van religieuze of gezondheidsredenen. Hij was natuurlijk slecht gezind omdat hij te veel glazen had uitgeschonken, maar dat kon hij ons nu toch amper verwijten. Het duurde vervolgens keilang voordat de collega’s in kwestie hun alcoholvrij drankje kregen (dat gewoon fruitsap met grenadine was, dus echt niet moeilijk om te bereiden.

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.