Planckendael en sushi

Tijdens ons diner vrijdag vertelde Goofball dat ze plannen had om met haar oudste zoon en een vriendje naar Planckendael te gaan. Omdat altijd maar kuisen op den duur ook begint tegen te steken, bood ik aan om mee te gaan. Kwestie van ook wat volwassen conversaties te kunnen hebben tijdens het uitstapje. 😉

Het beloofde dinsdag een heel warme dag te worden, dus trok ik mijn fleurigste zomerkleedje aan en fietste ik ‘s middags, fototoestelrugzak op de rug, naar Goofball. We haalden de twee jongens op bij de sporthal waar ze zich in de voormiddag fysiek hadden kunnen uitleven en begonnen aan onze rit naar Planckendael. Een klein beetje file later was Kabouter al in slaap gesukkeld en dat bleef zo tot we aankwamen op Parking 2. Dat microdutje had blijkbaar deugd gedaan, want na een kort ritje in de buggy kreeg hij aan de ingang van Planckendael een nieuwe opstoot van energie. Van vermoeidheid geen spoor.

Na een boterhammenlunch trokken we het park in. ‘t Is vreemd, in mijn hoofd zijn Pairi Daiza en Planckendael blijkbaar ergens verknoopt geraakt tot één gigantische dierentuin wat het voor mij verwarrend maakte om mijn weg te vinden. Gelukkig was het vriendje van Kabouter (eveneens drie jaar) al zo vaak in Planckendael geweest dat hij ons vol overtuiging de weg wees.

IMG_1162

Het is alleszins een feit dat ik nog nooit zo snel door Planckendael gehold ben. Telkens wanneer we stilstonden vroeg het vriendje van Kabouter na een minuutje dieren kijken: “Gaan we door?” 😉 Enfin, we zagen dus heel veel dieren op een drafje. Met speciale vermelding voor de lemuren die zowel Kabouter als zijn vriendje met hun uitwerpselen lieten kennismaken. Gelukkig heb ik altijd en overal papieren zakdoekjes bij om in noodgevallen als deze boven te halen (al waren vochtige doekjes beter geweest). Wel spijtig dat Goofball het moment dat de lemuur zijn kakje liet vallen gemist heeft, omdat ze buiten met de buggy stond te wachten.

IMG_5538

Oja, en natuurlijk moest er ook een ijsje gegeten worden! Ik denk dat de ijsverkoop in Planckendael op deze warme dag alle records gebroken heeft! Ik was trouwens onder de indruk was van de praatvaardigheid van beide jongens. Drie jaar oud en al zo’n uitgebreide woordenschat. Knap.

Rond half vijf hadden beide jongens hun maximumlimiet aan dieren bereikt en wilden ze graag als afsluiter van de namiddag met de lego spelen (excuseer, ‘bouwen’, zoals het vriendje van Kabouter mij enkele keren verbeterde). Er loopt momenteel namelijk een grote legotentoonstelling in het dierenpark, waarbij doorheen gans het park prachtige legokunstwerken opgesteld staan.

IMG_1166

IMG_1212

IMG_1218

Ook Goofball haalde haar beste bouwkunsten boven, met een kubistische leeuw als resultaat. 😉

IMG_5531

En jawel, natuurlijk liep ik weer wat bekenden tegen het lijf: mijn twee favoriete slimme turnsters! Fijn dat ik op de valreep voor de definitieve verhuis naar Zwitserland nog een paar mensen tegen het lijf loop.

Het kostte een beetje overredingskracht om de jongens bij de lego weg te krijgen, maar uiteindelijk waren ze allebei moe genoeg om zonder al te veel tegenpruttelen naar de auto te gaan. Onderweg terug naar Leuven, bestelde ik bij Deliveroo ons avondmaal. Kwestie van niet te veel inspanningen te moeten doen op zo’n warme dag.

We leverden het vriendje van Kabouter vuil en bezweet af bij zijn ouders en wachtten tot de fietskoerier onze Taste of Asia bestelling kwam brengen. Helaas viel de maaltijd een beetje tegen. De sushi die we als voorgerecht besteld hadden, was ok, maar zowel bij Goofball als bij mezelf was het vlees in onze gerechten veel te lang gebakken. Een taaie lamscurry en een taaie teriyaki, niet bepaald waarop we gehoopt hadden… Gelukkig maakte het fijne gezelschap veel goed én kon ik een blik werpen op het nieuwe bed van Beertje!

IMG_5541[1]

Kermis in Genève

Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden uit Willebroek, reserveerde mijn vriend een waterfiets voor zes personen en gingen we op zoek naar iets om te eten. Momenteel zijn de Fêtes de Genève volop aan de gang. Dat betekent dat er langs beide zijden van het meer kermisattracties, eettentjes en drankgelegenheden staan opgesteld (en dat er bijna elke dag vuurwerk wordt afgestoken). Aangezien het echter nog maar twaalf uur was, waren veel eetstandjes nog aan het opstarten en iedereen weet dat hongerige kinderen geen plezante kinderen zijn. Na een uitgebreide enquête over het lievelingseten van de drie kinderen afgenomen te hebben, besloten we een pizzazaak op te zoeken. 😉 De eerste zaak die we in het vizier hadden, bleek echter gesloten te zijn. Bij de tweede zaak (die we veiligheidshalve eerst opgebeld hadden), hadden we meer succes. Onze tafel op het terras stond al klaar en we kregen meteen een menukaart aangereikt.

Lang moest er niet nagedacht worden: vier pizza’s en één gnocchi del nonno (drie keer reden wie dat laatste gerecht bestelde). De pizza’s werden met bijzonder veel smaak verorberd. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de kinderen zo goed zouden eten. Al bleken ze er geen moeite mee hebben nog een plekje te vinden voor het snoepgoed dat de ober na de maaltijd kwam brengen. Da Gabriele, dikke aanrader als je met kinderen op stap bent.

IMG_5165

IMG_5167

We waren mooi op tijd voor ons tochtje met de waterfiets. De zon scheen volop, dus werd de zonnecrème bovengehaald om al die tere huidjes te beschermen. mijn vriend deed het meeste trapwerk, maar ook de kinderen lieten zich niet onbetuigd. Aangezien er kandidaten genoeg waren om te watertrappelen, beperkte ik mij tot genieten van het zonnetje en het fijne briesje.

IMG_0865

IMG_0869

Na het waterfietsen (dat de stoere jongen toch maar een beetje saai vond) wandelden we naar het reuzenrad dat opgesteld stond in de Jardin Anglais. Onderweg werden we staande gehouden door een pottenbakker die ter plekke drie kleine kleicreaties voor de kinderen draaide, elk met in het Arabisch hun naam erop. De pottenbakker reikte de nog zachte klei aan op een stukje karton, wat betekende dat we de rest van de namiddag supervoorzichtig moesten zijn om deze fragiele creaties heelhuids thuis te krijgen. 😉

Het reuzenrad bood ons een schitterend uitzicht over Genève en het meer, waarna we de Pont du Mont-Blanc over wandelden om de kinderen bij Mullers Factory te trakteren op een welverdiend ijsje. Helaas besloot de bol stracciatella van het oudste meisje na een paar happen dat het tijd was om de vrijheid (aka de grond) op te zoeken. Ze keek behoorlijk beteuterd, maar wilde, ondanks aandringen van onze kant, geen tweede ijsje.

IMG_0938

Daarna was het tijd om eendjes te vangen en stoer te doen op de botsautootjes. De botsautootjes zullen voor mij altijd verbonden blijven met die periode uit het middelbaar dat de botsauto’s ongeveer de stoerste attractie waren op de kermis en onderdeel uitmaakten van het subtiele paringsgedrag der pubers met te veel hormonen. Maar ‘t was wel leuk om mijn stuurkunsten nog eens te mogen boven halen! 😉

mijn vriend ging met de drie kinderen ook nog in een funhouse, terwijl ik op de tassen paste. Daarna vonden we het welletjes en besloten we een rustig terrasje op te zoeken om nog iets te drinken. Terwijl ik ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ speelde met de kinderen, ging mijn vriend de auto ophalen.

We slaagden erin om alle drie de kinderen heelhuids terug af te leveren bij hun ouders, alwaar we vriendelijk uitgenodigd werden om te blijven eten voor het avondmaal. Daar zeiden we natuurlijk geen neen tegen!

Zeven kinderen en vier volwassenen

Mijn vriend en ik hebben geluk dat een aantal van onze vrienden momenteel vakantie in de buurt van Genève houden, want de dag na ons uitstapje naar Frankrijk, maakten onze vrienden uit Willebroek met hun kroost een tussenstop in Genève op weg van Oostenrijk naar Frankrijk. Afspreken was een heel gedoe, want mijn vriend en ik hadden beloofd om die zondag op de kinderen van onze vrienden uit Aubonne te passen, opdat zij zich volop op de verhuis konden concentreren. Omdat onze vrienden uit Willebroek slechts een voormiddag in Genève zouden zijn, leek het ons het handigste om op te splitsen: mijn vriend zou de kinderen gaan afhalen in Aubonne en ik zou onze vrienden uit Willebroek om 9.30u ontmoeten aan de ingang van de Jardin Botanique.

Alles verliep volgens plan. Ik stond een tiental minuten op voorhand aan de ingang van de Jardin Botanique te wachten, terwijl ik whatsapp-gewijs updates doorgestuurd kreeg van mijn vriend. Onze vrienden uit Willebroek waren mooi op tijd. Terwijl onze vriend de wagen ging parkeren, trok ik met zijn echtgenote en kroost de tuin in. Ik moet zeggen dat ik twee keer met mijn ogen moest knipperen, zo groot dat die kinderen geworden worden zijn! Hun oudste dochter is al een heuse jongedame, terwijl ze in mijn hoofd nog steeds dat kleine meisje is met wie we op een swamp Louisiana alligators zijn gaan bekijken. Ik had zelf de Jardin Botanique nog niet bezocht, dus het werd een fijne ontdekkingstocht. We bezochten een serre waar we nat werden van de vernevelaars die de luchtvochtigheid op peil moesten houden om de tropische planten in optimale omstandigheden te laten gedijen.

Het duurde lang voordat onze vriend zich bij ons voegde en even begonnen we te vrezen dat het hem niet lukte om een parkeerplaats te vinden, maar gelukkig dook hij toch op om ons gezelschap compleet te maken.

IMG_0771

IMG_0778

IMG_0784

Vanaf de Jardin Botanique wandelden we terug langs het Meer van Genève richting de Quai du Mont-Blanc, alwaar ik afgesproken had met mijn vriend. Omdat het zondag was, bleek de Quai du Mont-Blanc echter afgesloten voor het verkeer en moesten mijn vriend en ik last minute een andere plek zoeken om af te spreken. Ik liet onze vrienden uit Willebroek even achter om de kinderen op te halen, zodat mijn vriend de wagen op zijn werk kon gaan parkeren (daar staat hij gratis). mijn vriend zou dan met de fiets terugkeren naar de plek die ik hem whatsapp-gewijs zou mededelen.

En zo waren we met een groepje van drie volwassenen en zeven kinderen. Het eerste contact tussen de kinderen verliep een beetje stroef. Ik had eerlijk gedacht dat het vlotter zou gaan, maar ze kenden elkaar natuurlijk helemaal niet. En misschien lagen de leeftijden wat te ver uiteen. Het leek me een leuk idee om samen een Mouette te nemen naar de overkant van het meer. Een ticketje voor zo’n overtocht kost niet veel geld, je ziet Genève vanaf het water en je spaart er een wandeling mee uit. mijn vriend was net op tijd terug met de fiets om aan te sluiten bij ons groepje en op een zucht waren we aan de overkant van het meer.

We liepen met ons groepje van zeven kinderen en vier volwassenen over de pier naar de Jet d’Eau (met zijn 140 meter één van ‘s werelds hoogste fonteinen). Ideaal om wat leuke foto’s te nemen.

IMG_0842

Helaas was het ondertussen al middag geworden en moesten we afscheid nemen van onze vrienden uit Willebroek. Het weerzien was te kort, maar het was fijn dat ze de moeite deden om speciaal voor ons een extra tussenstop in hun programma in te lassen!

Uitstapje naar de buren

Zaterdag zouden we voor de allereerste keer bezoek krijgen in Genève van onze vrienden uit Zoutleeuw en hun kinderen. Voor hen zou het hun laatste vakantiedag zijn, alvorens terug te keren naar België. Ze hadden de voorbije weken in het bloedhete Italië (alwaar Lucifer ook stevig zijn best doet) doorgebracht en na een oververhitte ervaring in Milaan zagen ze het, begrijpelijkerwijze, niet echt zitten om met drie kinderen opnieuw een hete stad in te trekken.

Geen probleem voor ons, momenteel beschikken wij nog altijd over een (zij het lichtelijk gedeukte) wagen. We spraken iets na de middag af bij het Lac des Ecoles in Les Gets, waar een soort waterpark is in het midden van het meer. Mijn vriend en ik konden ook wel een beetje verfrissing gebruiken. 😉

Het werd een supergezellige reünie. En het verbaasde me vooral hoe groot de kinderen alweer geworden waren. Vooral de oudste is al een hele jongedame, met haar instagram en musical.ly account. Een coole chic, die er (voorlopig) gelukkig nog geen graten in ziet om wat rond te hangen met twee oudjes zoals mijn vriend en mezelf.

Jammer genoeg was het waterpark afgehuurd voor de ganse namiddag en konden we dus dat cool uitziend parcours niet uitproberen. Gelukkig was er een glijbaan om voor de nodige waterpret te zorgen. Zullen we dus nog eens voor moeten terugkomen. Lac des Ecoles ligt op slechts een uur een twintig minuten rijden van Genève, ideaal voor een daguitstapje.

IMG_0704

Toen we genoeg hadden van het relaxen en zwemmen, reden we met de wagen naar Les Lindarets, aka het geitendorp. En dat mogen jullie gerust letterlijk nemen: het stikte er van de geiten. Je kon er geitenhapjes kopen om de geiten te lokken, al was dat niet echt nodig. De beesten waren zo tam dat je geen trucjes moest uithalen om hen te aaien. Heel leuk, al moet ik bekennen dat de geur van geitenuitwerpselen in het dorp vrij overheersend was. Er waren wel veel leuk uitziende eetgelegenheden, maar het idee om in deze geur te moeten eten, sprak geen van ons allen aan.

IMG_0721

IMG_0734

Terwijl een gedeelte van ons groepje wat de berggeit uithing, belde mijn vriend om een tafel voor zeven personen te reserveren bij Le Grillon. Een goede keuze, want de bediening was supervriendelijk én het eten was er sneller dan dat ik drie keer met mijn ogen had kunnen knipperen. Ik kon de verleiding van de fondue savoyarde aux cèpes niet weerstaan en vond gelukkig in mijn vriend een bondgenoot om dit streekgerecht te proberen. Voor het dessert liet ik me verleiden door de colonel (citroensorbet met wodka) op de kaart. Heerlijk en een perfecte afsluiter van deze kleine reünie met mijn oud-klasgenootje en haar gezin.

kaasfondue

colonel

Hopelijk lukt het de volgende keer wel om af te spreken in Genève!

Fête Nationale – 1er août 2017

1 augustus vieren alle Zwitserse kantons de Nationale Feestdag. Deze zomerse datum werd gekozen omdat begin augustus 1291 (exacte datum is niet gekend) de drie Alpenstaatjes Uri, Schwyz en Unterwalden een overeenkomst sloten om elkaar tot in de eeuwigheid bij te staan in hun verzet tegen buitenstaanders.  Pas sinds 1994 is 1 augustus een officiële feestdag in gans Zwitserland.

Onze vrienden hadden ons uitgenodigd om samen met hen onze allereerste nationale feestdag op Zwitserse bodem te vieren en tegelijkertijd ook een beetje de verjaardag van ons petekindje, hun jongste dochter, die in juli verjaard was. Tegen de middag waren we in Aubonne om eerst ons petekindje cadeautjes te zien uitpakken en dan te genieten van een heerlijke gezamenlijke Mexicaanse lunch op hun terras met uitzicht op het meer. Ok, burrito is niet echt Zwitsers, maar op een hete dag van meer dan 30 graden wellicht beter geschikt dan kaasfondue. 😉 Als voorgerechtje serveerde onze chefkok een heerlijk boekweitpannenkoekje met gerookte zalm en zure room. Samen met een glaasje champagne de ideale manier om een feestelijk dag te beginnen.

IMG_5068

Na het verorberen van ettelijke burrito’s (helaas geen fotografisch bewijs ter illustratie), maakten we een wandeling naar het nieuwe huis van onze vrienden. Eind augustus trekken ze erin en het zag er al bijna helemaal afgewerkt uit. Na de vertering bevorderende wandeling was er weer een beetje plek voor een typisch Zwitsers dessert met meringue, room en ijs. Heerlijk!

IMG_5069

Ondertussen was de avond gevallen en was het tijd om naar het centrum van Aubonne te trekken om deel te nemen aan de feestelijkheden op het binnenplein van het kasteel van Aubonne. De binnenplaats was feestelijk versierd met vlaggen en er stonden lange tafels en banken opgesteld om aan te eten en te drinken. We dronken een glaasje wijn, aten een stukje saucisse, maakten kennis met wat dorpsbewoners en deden ons best om het Zwitserse volkslied mee te playbacken. Het enthousiasme waarop het volkslied werd meegezongen, was groot. En ook het daaropvolgende ‘prière patriotique’ werd uit volle borst mee gebeden. Het lijkt erop dat de mensen in Zwitserland iets religieuzer zijn dan in België.

IMG_0551

IMG_0602

Na het gebed trokken we in optocht door de straten van Aubonne. De kinderen kregen papieren lampionnen uitgereikt en de stoet werd begeleid door de plaatselijke fanfare.

IMG_0603

IMG_0604

IMG_0609

Daarna liepen we terug naar het huis van onze vrienden om van daaruit met de wagen naar Saint-Prex te rijden voor het grote vuurwerk dat zou afgeschoten worden vanaf twee platforms op het meer.  We waren duidelijk niet de enige mensen die van het vuurwerk wilden genieten. Het was erg druk in het centrum van Saint-Prex, maar gelukkig slaagden we er zonder al te veel moeite in om een plek te vinden aan de oever van het meer met goed zicht op het vuurwerk. We moesten even geduld uitoefenen, maar om 22.47u was het dan eindelijk zover! De vuurpijlen schoten de lucht in en ik moet zeggen: die Zwitsers kennen iets van vuurwerk maken. Behoorlijk indrukwekkend!

IMG_0648

IMG_0658

IMG_0661

IMG_0668

IMG_0687

IMG_0693

Het late uur zorgde ervoor dat ons petekindje tijdens het vuurwerk in slaap gesukkeld was in de armen van haar mama. Begrijpelijk, want het was dan ook een vermoeiende dag. 😉

Na al die feestelijkheden lagen we uiteraard veel te laat in ons bed, maar dat hadden we er graag voor over!

Uitstapje naar Luik met de Franse les

Deze zaterdag stond er een (niet verplichte) uitstap naar Luik op het programma. Aangezien ik deze twee weken zomercursus wil gebruiken om mijn Frans zo snel mogelijk terug op een aanvaardbaar niveau te krijgen, kon ik deze uitstap moeilijk aan mij laten voorbij gaan. Daarnaast was het al geleden van het middelbaar dat ik Luik nog eens bezocht. Al dan niet gewilde uitstapjes naar Liège-Guillemins buiten beschouwing gelaten. In mijn hoofd zweefde nog ergens een vaag beeld van een stad aan een stroom, een zeer mooie doopvont, smalle straatjes en heel veel trappen.

Dat beeld bleek nog min of meer accuraat te zijn, al moet ik zeggen dat het beeld in mijn hoofd veel grauwer was dan de realiteit. Ik vermoed dat er de voorbije jaren heel wat investeringen gedaan zijn om van Luik een aangenamere plek te maken. Ik was alleszins aangenaam verrast.

Na een busrit van ongeveer een uur, waarin ik gezellig babbelde met een klasgenootje, stond eerst een wandeling met gids op het programma. De gids nam ons mee op een boeiende en gevarieerde tocht door Luik en mixte geschiedenis met archeologie en andere fijne weetjes. De gids deed extra moeite om zo duidelijk en verstaanbaar mogelijk te praten, waardoor het voor mij soms een beetje te traag ging. Maar in onze groep zaten ook leerlingen van een lager niveau, dus fijn dat iedereen kon volgen.

IMG_0412

IMG_0414

IMG_0426

IMG_0442

IMG_0445

IMG_0456

IMG_0473

IMG_0477

IMG_0482

IMG_0487

IMG_0494

‘s Middags gingen we lunchen bij A Pilori. Niet echt om over naar huis te schrijven, maar wat kan een mens verwachten voor de prijs van 15 euro (inclusief een glas warme witte wijn)? Hoe ouder ik word, hoe meer de combinatie van pasta en room mij trouwens begint tegen te steken.

IMG_4970[1]

Na de lunch splitste onze groep op. Eén groep zou een bezoek brengen aan de Curtius brouwerij, een tweede groep zou een korte wandeling maken en de echt stoere mensen zouden een lange wandeling maken. Drie keer raden tot welke groep ik behoorde. 😉

Die lange wandeling bleek trouwens helemaal niet zo lang te zijn. Het moeilijkste gedeelte was de beklimming van trappen van de Montagne de Bueren in het begin, daarna kwamen we (met wat verloren lopen, onze gids kon niet zo goed kaart lezen) terecht in een bijzonder verrassend stukje Luik: Favechamps, een stukje platteland in de stad, met een boomgaard en grazende koeien. Echt heel bijzonder.

IMG_0500

IMG_0504

IMG_0507

IMG_0515

IMG_0518

IMG_0523

IMG_0524

IMG_0526

IMG_0532

IMG_0533

Twintig minuten voor vier waren we terug op de plek van afspraak. Aangezien de bus die ons terug zou brengen naar Leuven pas om vier uur vertrok, hadden we nog net genoeg tijd om in een galerie vlakbij een Australian Ice Cream te gaan kopen en op te smikkelen. Een smakelijk einde van een fijne dag.

Tijdens de busrit naar huis zag ik veel knikkebollende hoofden, maar zelf voelde ik me verrassend fit en wakker. De herontdekking van Luik had me duidelijk wat extra energie gegeven.

Lucky number 25

Goed, ik zal maar met de deur in huis vallen: na mijn allerlaatste werkdag bracht ik de avond door samen met een collega in het Grand Casino Brussels VIAGE. Niet echt mijn idee, want mijn eerste bezoek aan een casino was zó tegen gevallen dat ik daarna nooit meer een voet in een dergelijk établissement gezet heb. Maar goed, ik had mijn collega beloofd voor een laatste keer samen op stap te gaan en hij had voorgesteld om naar Viage te gaan. En omdat ik ervan overtuigd ben dat een mens soms zijn grenzen moet verleggen (en in fonteinen moet springen), zei ik ja op zijn voorstel. Deels over de streep gehaald met de belofte aan gratis pannenkoeken en hapjes ter gelegenheid van de Franse Nationale Feestdag.

Nadat we onze jassen en rugzakken bij de vestiaire hadden achter gelaten, kocht ik me voor tien euro een lidkaart en trad ik binnen in het oord des verderfs! De (opgewarmde) pannenkoek viel wat tegen, maar ik nam me voor er het beste van te maken tijdens mijn allerlaatste avondje Brussel. Het gratis welkomstdrankje en het fijne gezelschap van mijn collega maakten alvast veel goed. Dat de Franse hapjes geserveerd zouden worden op enkele feestelijk uitgedoste dames, dát had ik alvast niet zien aankomen. Ik had wel wat te doen met de twee meisjes die zich met hun lading hapjes doorheen het publiek van de Viage moesten manoeuvreren op torenhoge naaldhakken. Mochten jullie dit ooit lezen dames: mijn diepste respect dat jullie steeds bleven glimlachen.

IMG_4868

Nu moet ik eerlijk zijn dat ik het zicht van al die mensen aan slotmachines een beetje zielig vond. Dat mensen kunnen opgaan in spellen zoals poker en roulette, kan ik goed begrijpen, maar zo’n slotmachine, dat is toch maar een saai iets? Hoe kan je daar nu in opgaan? Enfin, mijn collega wilde graag een gokje wagen aan zo’n ding. Helaas lukte het ons niet om te ontcijferen welke combinatie je nu net moest hebben om te winnen, maar goed, voor een paar cent per inzet, kan een mens niet klagen. Ik was alleszins snel uitgekeken op de Miss Kitty Slot Machine.

Daarna probeerden we ons geluk uit op de roulette. We speelden een paar keer op getallenreeksen, maar toen besloot ik eens zot te doen en in te zetten op één getal: 25. En jawel, zoals de titel al verklapt: we hadden prijs. In één klap veertig euro rijker. Niet slecht als je weet dat we de avond begonnen waren met een budget van twintig euro. We waagden ons nog aan één (verliezend) spelletje en besloten daarna eieren voor ons geld te kiezen en onze winst te gaan opeten in restaurant Saffron. Het eten (een wontonsoepje en een zeebrasem) was eerlijk waar, heel lekker. Een aangename verrassing voor mij alleszins en het kader waarin we aten, kon je, ondanks de neonlichten, bijna gezellig noemen.

wonton soep

zeebrasem

Daarna beperkten we ons tot een paar drankjes aan de bar om te vieren dat we onze winst ondertussen al ruimschoots opgegeten en -gedronken hadden. Waarna we (ik een beetje waggelend) naar het station terugkeerden, om aldaar vast te stellen dat mijn trein afgeschaft was, waardoor mijn collega en ik wel genoodzaakt waren er nog eentje te gaan drinken bij Brasserie 28, vertrouwde stek bij openbaarvervoercalamiteiten.

 

Leven op klompen

Respect voor de boeren die de voorbije eeuwen op klompen naar hun veld togen. Wat een rottig schoeisel is me dat! Geef mij maar het comfort van zacht leer (of flipflops!).

Zaterdag trok ik samen met mijn petekindje en zijn gezin naar Laakdal. Mijn vrienden waren zo vriendelijk me te komen ophalen aan het station van Zichem en vandaar reden we verder naar het klompenmuseum. We leenden elk een paar klompen uit (die kleine klompjes van het tweejarige broertje van mijn petekindje waren gewoon überschattig) en trokken op verkenning in het bos. Het klompenbelevingspad had heel wat obstakels voor ons in petto, die ik, toegegeven, niet allemaal genomen heb. Met een zware fototoestelrugzek op mijn rug en een bengelend fototoestel rond mijn nek, zag ik me al met klompen en al tegen de grond gaan.

IMG_0370

Gelukkig bleef gans ons gezelschap overeind. Al kan ik niet ontkennen dat ik na deze, toch wel unieke beleving, blij was die dekselse klompen te kunnen uittrekken. Comfortabel is anders. Ik neem aan dat de boeren vroeger heel wat eelt op hun voeten hadden om dat schoeisel te kunnen verdragen.

Om onszelf te belonen aten we een ijsje op het mooie terras van Afspanning Den Eik. Mijn sorbet met vers fruit bleek zo’n grote portie te zijn dat elk opkomend hongertje wel voor een paar uur gestild was. Vriendelijke bediening ook. Echt een toffe plek om te relaxen.

sorbet met vers fruit

Na dit stevig vieruurtje reden we naar het huis van onze vrienden voor het avondmaal. We dronken een glaasje wijn en ik speelde nog wat met de jongens. Spijtig genoeg was mijn petekindje een beetje ziekjes, waardoor hij wat zielig lag te wezen in de zetel. Echt klagen over specifieke pijnen deed hij niet, waarschijnlijk was hij een beetje grieperig of zo. Al had hij zich, met de hulp van een pijnstiller, heel flink gehouden tijdens ons uitstapje op klompen.

Onze vrienden hadden echt hun best gedaan om een fijn zomers avondmaal te voorzien: een heerlijke pastasalade, ideaal om buiten op hun mooie terras te eten en als dessert een crumble met mascarpone en rood fruit. Mij hoorde je alleszins niet klagen!

pastasalade

crumble met vers fruit

Weekendje Maastricht

Vrijdagavond 30 juni landde mijn vriend opnieuw in Brussel voor een weekendje met vrienden in Maastricht. Alhoewel ik jaren in Limburg gewoond heb, was het er tot op heden nog nooit van gekomen de Nederlandse grens over te steken voor een bezoekje aan deze stad aan de Maas. Het voorstel kwam van onze vrienden, zij wilden al jaren eens gaan eten bij Beluga loves you en dus vatten we de koe bij de horens en planden we daar meteen een weekendje rond. Ik boekte twee hotelkamers bij hotel Kaboom en onze vrienden reserveerden het restaurant.

Onderweg van Leuven naar Maastricht, stopten we voor een broodjeslunch bij mijn broer en zijn vriendin in Limburg. Mijn vriend en ik hadden wat spullen bij om af te zetten (ik ben eindelijk aan de Grote Opruimactie in ons appartement begonnen), maar mijn ouderlijk huis stond al zo vol dat het ons verstandiger lijkt om alles wat we niet kunnen verhuizen naar Genève bij mijn vriend zijn ouders onder te brengen. Niet verwonderlijk natuurlijk, mijn vader heeft jarenlang niets weggegooid en nu mijn broer en zijn vriendin tijdelijk onderdak bij hem gevonden hebben tot hun nieuwbouw klaar is, is het er alleen maar voller op geworden. Maar goed, dat zijn allemaal tijdelijke ongemakken. Ik duim heel hard dat, na alle tegenslagen die ze al gehad hebben, mijn broer en zijn vriendin snel hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken.

Onze vrienden die iets eerder dan wij in Maastricht gearriveerd waren, lieten ons weten dat het niet zo evident was om de ingang van de parking te vinden. Och, dachten we, Waze zal ons wel de weg wijzen, maar dat viel lichtelijk tegen. Een heel onduidelijk aangegeven omleiding later, slaagden we er toch in de parking te vinden. ‘t Was alsof die Maastrichtenaars niet wilden dat je je wagen in hun mooie betaalparking zou parkeren.

Enfin ja, onze vrienden zaten een kopje koffie te drinken, want ze moesten op mij wachten om in te kunnen checken. Raar, beide reservaties stonden op mijn naam, maar dat heeft voordien nog nooit problemen opgeleverd bij het inchecken. Ik stuur ook altijd reservatienummer en de bevestigingsmail door aan het andere koppel, maar nu volstond dat niet. Ik moest mijn identiteitsbewijs boven halen voordat we beide kamersleutels in ontvangst konden nemen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, voor de prijs die we betaalden, het hotel vond tegenvallen. Vooral de rioolgeur die in de gangen hing was een echte afknapper. En het interieur van de kamer kon me ook niet echt bekoren. Het behangpapier en de luster vond ik zelfs afgrijselijk lelijk.

IMG_0314

IMG_0316

 

IMG_0312

Alvorens ons op te tutten voor ons avondje uit, liepen we nog even de stad in. Maastricht is een charmant stadje waarin een belangrijke hoofdrol is weggelegd voor de Maas. We liepen over de Sint Servaasbrug naar de andere kant van het water. Spijtig genoeg had het mooie zomerweer ons in de steek gelaten. Dikke, donkere wolken deden vermoeden dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En jawel, de eerste druppels vielen al snel. We gingen schuilen in een brillenwinkel waar net een mooie actie liep. Mijn vriendin is al een tijdje op zoek naar een nieuwe bril, dus sloeg ze aan te passen. Ik kon het niet laten om zelf een paar belachelijke modellen op mijn neus te zetten en kwam zelfs even in verleiding om een knotsgekke goudkleurige zonnebril te kopen.

Om 17u verlieten we noodgedwongen de winkel, want het was sluitingstijd. Mijn vriendin had veel gepast en ondertussen ook haar ogen laten opmeten, maar nog niet beslist welk montuur ze nu uiteindelijk zou kopen. Gelukkig was de winkel zondag ook open. We keerden terug naar het hotel om te douchen en onze feestelijke kleren aan te trekken voor het diner bij Beluga loves you.

Ik had op voorhand niets opgezocht over het restaurant omdat ik mezelf wilde laten verrassen. En wat een verrassing was me dat! Prachtig modern pand gelegen aan het water, bekroond met maar liefst twee Michelinsterren. Jawadde! Dat had ik niet verwacht. Het werd een memorabele avond. Het eten was fabuleus, maar de kers op de taart was de werkelijk fantastische bediening. Grappig en gevat en helemaal niet stijf. Ik vermoed dat onze pogingen tot grapjes maken flauwer werden naarmate de avond vorderde en de drank rijkelijk vloeide, maar ik neem aan dat ze op dat vlak wel wat gewoon zijn.

Het is trouwens de allereerste keer in mijn leven dat ik aan de praat geraak met iemand op het toilet en daar zelfs een gezamenlijke selfie aan overgehouden heb. De charmante Elène liet alleszins niet blijken dat ze dit een ongewoon verzoek vond van die twee zatte Belgische deernen en lachte breeduit op de foto.

Toegegeven naar het einde van de avond toe was ik serieus boven mijn theewater. De glazen werden wellicht iets té vlot bijgeschonken en van de hapjes bij de thee herinner ik me nog maar vaag waar de gesprekken over gingen. We maakten wel nog een tweede selfie met onze hele bende én Elène en haar man, die hun huwelijksverjaardag aan het vieren waren. Ze zullen ons alleszins niet licht vergeten, daar bij de Beluga. 😉

Dit passeerde er op onze borden:

olijvencake / mos+zomerprikkels / bietjes+augurk:
olijvencake / mos+zomerprikkels / bietjes+augurk

“Hit Me 2017″:
"Hit Me 2017"

watermeloen / groene asperge / gegaarde zomertruffel / groene tomaat /daslook: totaal vergeten foto van te maken.

aardappel- & oestersteentje / krab / zeeaster / citroengel / krokante kaviaar:
aardappel- & oestersteentje / krab / zeeaster / citroengel / krokante kaviaar

kalfs americain / ‘summer style 2017′:
kalfs americain / 'summer style 2017'

drie bereidingen ganzenlever:
drie bereidingen ganzenlever

artisjok / jonge kreeft / verveine / ‘kookvocht':
artisjok / jonge kreeft / verveine / 'kookvocht'

zeetong / pinda’s / spicy spinazie:
zeetong / pinda's / spicy spinazie

duroc varkensvlees / gepofte jonge prei / rode ui / stoof van aardappel & varken:
duroc varkensvlees / gepofte jonge prei / rode ui / stoof van aardappel & varken

fruit of this summer:
fruit of this summer

zoetigheden bij de thee:
zoetigheden bij de thee

Op de terugtocht naar het Kaboom hotel kon ik de verleiding niet weerstaan om met mijn zatte botten een fontein te stappen. Iets wat ik stiekem altijd al eens wilde doen en waarvoor ik nu genoeg alcohol achter de kiezen had. Mijn vriendin vergezelde mij, wat een paar hilarische foto’s opleverde van twee zatte mekaar omhelzende vrouwen in een fontein. Helaas was de bodem van die fontein spekglad, waardoor ik, plets, tegen de grond ging toen ik drogere oorden willen opzoeken: gevolg twee dikke blauwe plekken, eentje op mijn elleboog en eentje op mijn heup, maar dat merkte ik uiteraard pas de dag nadien. No regets, want was het meer dan waard!

De dag nadien stonden we allemaal met een lichte kater op en deden we het rustig aan. We checkten uit en gingen op zoek naar een plek om te ontbijten. De Poshoorn bleek echter een tegenvaller van formaat: de eggs benedict die mij naar binnen gelokt hadden, waren werkelijk schandalig slecht. Het eigeel van de gepocheerde eieren was niet eens meer vloeibaar en van sauce hollandaise viel geen spoor te bekennen. Triestig. Ik had echter zo’n honger dat ik alles toch maar op at.

IMG_4589

IMG_4592

We liepen vervolgens nog wat rond in Maastricht: over de Hoge Brug naar de Oude Minderbroederskerk en het Vrijthof. Daar namen we afscheid van onze vrienden die nog wat brillen gingen passen. Ik at nog een ijsje en toen zat onze trip naar Maastricht er alweer op.

IMG_0323

IMG_0326

IMG_0330

IMG_0336

IMG_0337

IMG_0341

IMG_0346

IMG_0347

IMG_0359

IMG_0363

Een weekend om in de annalen bij te schrijven!

Avonturen met het openbaar vervoer

‘t Was vandaag niet de beste dag voor de NMBS. Deze ochtend viel de locomotief van mijn trein naar Brussel in panne in het station van Leuven en kwam ik bijgevolg dik twintig minuten te laat op het werk. Gelukkig was er een extra trein naar de kust waarop ik in Leuven station kon overstappen om de schade enigszins te beperken.

Deze avond ging ik dan met wat collega’s naar de vernissage van een collega die zijn afstudeerwerk fotografie tentoonstelde in het oude Havenhuis van Antwerpen. In de loop van de dag had ik al allerlei berichten gekregen van collega’s die gigantische vertragingen hadden opgelopen omdat er in Duffel en tussen Landen en Hasselt persoonsongevallen (eufemisme voor zelfmoord) gebeurd waren. Nu, ik hoopte dat de naweeën daarvan tegen de avond wel weggewerkt zouden zijn. IJdele hoop, natuurlijk.

Toen mijn collega’s en ik in het Brussel-Centraal aankwamen (nadat we eerst in ons kantoorgebouw een heerschap geholpen hadden die naar een afgelaste brainstorm kwam), bleken alle treinen gigantische vertragingen te hebben om wille van problemen met de seinen. De eerstvolgende trein naar Antwerpen was een stoptrein die er maar liefst 1 uur en 11 minuten over zou doen. En de daarop volgende trein (die van 18.01u) kwam er maar niet door. We zagen de vertragingen alleen maar aantikken en beslisten wijselijk om eerst snel iets te gaan eten in de buurt van Brussel-Centraal.

Brasserie 28 leek de beste optie, want gelegen in het station zelf. Gelukkig was er plaats zat. We bemachtigden zonder problemen een tafeltje en bestelden snel snel een hamburger (jawel op nog geen maand tijd heb ik maar liefst twee keer een hamburger gegeten, terwijl ik me daarvoor de laatste keer dat ik een hamburger at zelfs niet meer voor de geest kon halen), in de hoop dat zo’n hamburger de naam fast food alle eer zou aandoen. Het duurde toch nog langer dan een kwartier voordat we bediend werden, dus veel tijd om op ons gemak te eten restte er ons niet.

IMG_4454[1]

Maar kijk, de NMBS-goden waren ons goed gezind: de trein van 18.01u die we oorspronkelijk wilden halen, was er uiteindelijk toch doorgekomen met maar liefst een uur vertraging. We feliciteerden onszelf met onze geniale inval om eerst iets te gaan eten en stapten blij gezind op de trein richting Antwerpen. Ons goed humeur kreeg een kleine deuk toen de conducteur na een kwartiertje sporen via de intercom liet weten dat de trein ‘wegens te hoog opgelopen vertraging’ niet verder zou rijden dan station Mechelen.

Niets aan te doen uiteraard, buiten afstappen in Mechelen en daar de eerstvolgende trein naar Antwerpen-Centraal te nemen. Ondertussen zagen we de tijd verder wegtikken en werd het al twijfelachtig of we het officiële openingswoord van Vitalski om 20u nog wel zouden halen. Gelukkig konden we vrij snel op de Amsterdammer van 19.25u overstappen en kwamen we rond 19.45u in het station van Antwerpen aan.

We slaagden er vervolgens in de juiste bus vlak voor onze neus te missen en besloten dan maar het openbaar vervoer te laten voor wat het was en een taxi te nemen naar het oude Havenhuis van Antwerpen. De taxichauffeur was een buitenlander die het in Keulen hoorde donderen toen we Entrepotkaai opgaven als bestemming en ook het tonen van het adres op Googlemaps leverde niks op. Gelukkig reageerde hij wel toen ik zei dat we in de buurt van het MAS moesten zijn. Na wat omwegen wegens al de werken in Antwerpen, bereikten we tot onze grote vreugde stipt om 20.02 het oude Havenhuis.

Natuurlijk begon de speech van Vitalski uiteraard pas om 20.20u, maar we waren gewoon erg blij dat we er na veel vijven en zessen toch geraakt waren. Daarna volgde een heel fijne avond, met een prachtige voorstelling van de werken van onze collega door Vitalski. Die werken zelf mochten er trouwens ook zijn: het thema was ‘afbrokkelende macht’ en ik hield vooral van de soberheid en vergankelijkheid die zijn beelden uitstraalden. Een zeer geslaagd afstudeerproject.

Vervolgens zwermden mijn collega’s en ikzelf uit over het oude Havenhuis om de rest van de tentoongestelde werken te bewonderen, al vond ik deze persoonlijk niet allemaal even kwaliteitsvol. Mijn collega zijn werken staken er voor mij toch wel bovenuit, samen met die van een fotografe die de Siberische winter in beeld gebracht had. Zeer knap! Alleen jammer dat het zo heet was in de afstudeerlocatie.

We dronken nog een glaasje tequila (het drankje dat bij de werken van mijn kersvers afgestudeerde collega hoorde) onder collega’s en toen was het tijd om weer huiswaarts te trekken. Mijn leidinggevende en ikzelf slaagden erin een bus te nemen die tot ons tot aan de Rooseveltplaats bracht en van daar was het niet ver meer naar Antwerpen-Centraal. Met een klein spurtje slaagde mijn collega erin met enkele seconden respijt haar trein naar Brussel te halen, terwijl ik op mijn gemak naar spoor 4 wandelde voor de trein naar Leuven.

Een bijna probleemloze (natuurlijk moest de trein even stoppen om een andere trein voor te laten) treinrit later stapte ik af in het station van Leuven. De NMBS, een onuitputtelijke bron van vermaak ende vertier.