Île-aux-Moines en Vannes – 10 augustus 2020

Vandaag om 7.30u opgestaan, daar slaag ik zelfs op de meeste gewone werkdagen niet eens in. Vreemd genoeg hebben zowel mijn vriend als ikzelf niet zo geweldig goed geslapen. Gelukkig geeft het ontbijtbuffet ons een energieboost.

Tot onze grote verbazing regent het, dat hadden we totaal niet zien aankomen. De weersvoorspelling gaven immers mooi weer. We vragen ons af of we onze plannen moeten omgooien, maar besluiten toch door te zetten en naar Île-aux-Moines te rijden. Hopelijk trekt die regenbui snel over en indien niet, dan zullen onze regenjasjes deze reis toch één keer dienst gedaan hebben.

We rijden met de wagen naar Port Blanc, van waaruit verschillende boten en ferry’s vertrekken. We parkeren op een gigantische parking die al goed vol staat en zien massaal veel mensen richting het haventje wandelen. Het is even zoeken waar we aan een ticket voor de ferry naar Île-aux-Moines kunnen geraken, maar daarna verloopt de overtocht vlotjes. Een tochtje van vijf minuten met mondmasker op. Voorbij voordat we er erg in hebben. En goed nieuws: het is ondertussen gestopt met regenen en het ziet er zelfs naar uit dat de grijze wolkenlucht langzaam begint open te trekken.

Net als bij ons vorige eilandbezoek huren we een fiets, de ideale manier om een klein eiland te verkennen. En jawel, ook dit eiland heeft heel wat mysterieuze dolmen en menhirs waarvan niemand de bestaansreden kent. We fietsen meteen helemaal naar het uiterste punt van het eiland en maken van daaruit een wandeling langs de kustlijn. De wandeling brengt ons langs mooie stranden en prachtige, dikke dennenbomen. We zijn alleszins blij met de schaduw die deze oude bomen bieden, want met het wegtrekken van de wolken, begint de zon steeds harder te branden. Yep, die regenjassen hebben we duidelijk voor niets meegesleurd.

IMG_9251

IMG_9255

IMG_9266

IMG_9269

IMG_9278

IMG_9279

IMG_9282

IMG_9283

IMG_9286

IMG_9287

IMG_9288

IMG_9289

IMG_9290

Na deze prachtige wandeling springen we opnieuw op de fiets om een plek te zoeken om te lunchen. Het is bijzonder druk in het centrum van het eiland waar de meeste restaurants zich bevinden. En het is echt zoeken naar een plaatsje. Op goed geluk komen we bij Les Embruns terecht. Helaas lukt het ons niet een plekje op het terras vast te krijgen, daarvoor is het gewoon té druk, maar we zitten binnen wel vlak aan een open raam.

Ik bestel mij een groot bord fruits de mer met een glaasje champagne daarbij. De champagne smaakt zo goed dat ik niet anders kan dan nog een tweede coupe bestellen. De dame die ons bedient, komt de vraag net op het juiste moment stellen en ik kan echt geen neen zeggen… Een goeie verkoopster!

IMG_2530

Na de lunch is de zon echt op volle kracht gekomen. Tijd om wat af te koelen in het zeewater. Mijn vriend en ik fietsen naar een strandje waar we onze handdoeken uitspreiden en onszelf en onze rugzakken neervlijen. We durven het niet goed aan om samen te zwemmen. Er moest maar eens iemand met mijn fototoestelrugzak aan de haal gaan… Dus wisselen we af. Om te gaan zwemmen moeten we eerst bijna vijfhonderd meter te voet het water in waden om de ondiepte achter ons te laten. Het water is vrij koud, wat het heerlijk verfrissend maakt. Onze eerste (en wellicht ook laatste) namiddag op het strand.

IMG_9313

We zijn net op tijd om onze fiets binnen te doen en kunnen rechtstreeks aan boord gaan bij de ferry van 17u. Perfecte timing!

Na even zoeken vinden we onze Cambio terug op de gigantische parking. We hebben nog geen zin om terug naar Vannes te gaan en maken een klein omweg naar de mooie haven van Arradon. We drinken iets bij L’Abri-Cotier dat een prachtig terras heeft met uitzicht op de boten. Het prachtige terras compenseert de bijzonder chaotische bediening, die er maar liefst twee keer in slaagt te vergeten dan mijn vriend een biertje besteld heeft. Gelukkig is mijn mojito royal top en genieten we van de mooie plek.

IMG_2545

IMG_9318

IMG_9319

IMG_9323

IMG_9325

Terug in Vannes gaan we op zoek naar een plek voor het avondmaal. Bibovino heeft een gezellig terras en op het eerste gezicht een leuk aanbod. Ik bestel een plank met verschillende rilettes van vis. En amai, dat is werkelijk uitstekend, maar ook: veel te veel. Ik moet echt wringen om al dat lekkers binnen te krijgen. En jawel, ook hier serveren ze uitstekende champagne. When in France…

IMG_2551

IMG_2552

We zijn moe na deze goed gevulde dag en kruipen na het avondmaal vroeg in bed.

Roeselbergwandeling

Deze zaterdag hadden we afgesproken om coronaveilig te gaan wandelen met onze vrienden uit Wijgmaal en hun twee zonen. Niet helemaal hetzelfde als een lang weekend in Lontzen, maar hey, wie het kleine niet eert… We zijn tegenwoordig al blij wanneer we nog eens gesprek kunnen voeren dat niet via het computerscherm verloopt.

We kozen voor één van de herfstwandelingen op de site van Toerisme Vlaams-Brabant: de Roeselbergwandeling. Onvoorstelbaar dat we ondertussen al bijna alle wandelingen op die site gedaan hebben. Dat had je mij een jaar geleden nooit kunnen wijsmaken…

Mijn vriend en ik hadden voor de verplaatsing van Leuven naar de Kapel van Roeselberg een Cambio voorzien, want de fietsafstand was ons net iets té ver. We hadden om 13.30u afgesproken met onze vrienden, maar vertrokken een beetje vroeger, want om 13u trouwde onze kameraad met zijn slimme vriendin uit Trinidad. Gezien de omstandigheden konden we enkel virtueel aanwezig zijn, maar de bruidegom zorgde voor live streaming via Zoom, zodat we toch een beetje konden delen in de vreugde. En zo zaten mijn vriend en ik op de parking bij de Kapel van Roeselberg in een Cambio te supporteren voor onze vrienden die elkaar het jawoord gaven in het stadhuis van Kampenhout. Veel gekker dan dat moet 2020 toch niet worden…

IMG_4905

Doordat onze vrienden uit Wijgmaal een tiental minuten te laat waren, konden we gans de ceremonie meemaken. Wij wensen onze kersvers getrouwde vrienden alvast alle geluk van de wereld en dat feest houden we nog wel te goed.

De Roeselberg wandeling deed ons eens te meer beseffen dat je niet ver moet reizen om mooie plekken te ontdekken. En wat is er fijner dan zo’n ervaring delen met andere mensen? We hadden uiteraard heel veel om over bij te praten met onze vrienden terwijl we genoten van de frisse buitenlucht. Bepaalde stukken van de wandeling waren bijzonder modderig, maar we wisten ons behendig te manoeuvreren rond de plassen heen. Op een bepaald moment passeerde we langs de Winge Golf & Country Club. Golf lijkt me de ideale hobby in tijden van corona. Altijd in de buitenlucht en anderhalve meter afstand houden is op zo’n golfterrein een fluitje van een cent. Deed me terugdenken aan die tijd dat ik in diezelfde club een golfinitiatie volgde.

IMG_4899

IMG_4902

IMG_4907

IMG_4908

IMG_4913

IMG_4917

IMG_4920

IMG_4921

IMG_4922

IMG_4925

IMG_4926

IMG_4930

IMG_4931

Aangezien we de wandeling iets té kort vonden, breiden we er nog een korte lus aan bij. Op het einde volgden we een pijl die ons bij Het Mooi Alternatief bracht, alwaar we allemaal een warme chocomelk bestelden (ik eentje met vitamine D want dat schijnt te beschermen tegen COVID-19). Natuurlijk verbrandde de jongste onder ons meteen zijn mond aan de gloeiend hete chocomelk. En daarnaast hadden we wel wat tijd verloren met dit kleine zijsprongetje. Geen onverdeeld succes dus.

Terug in Leuven waren mijn vriend en ik net op tijd om ons avondmaal bij EssenCiel te gaan oppikken. Zeer fijne uitstap die zeker voor herhaling vatbaar is, minus de chocomelk dan.

Wandelen in Villers-la-Ville en omgeving

Deze zaterdag was ideaal wandelweer voorspeld en aangezien het onduidelijk is of er ons nog veel zulke dagen gegund zijn, boekten mijn vriend en ik een Cambio om onze actieradius te vergroten. Mijn vriend vond een wandeling die de ideale combinatie leek van natuur en cultuur.

En jawel, we werden niet teleurgesteld. Het begin van de wandeling zakten we met onze wandelschoenen weg op de modderige paden, dus lieten we de zoektocht naar de beverburcht noodgedwongen achterwege. Twaalf kilometer wandelen met natte voeten zagen we niet zitten. Na het drassige gedeelte droogde de wandelpaden op en kwamen we al snel bij de prachtige ruïne van de Abdij van Villers.

De abdij was nog steeds open voor bezoekers en we waren duidelijk niet de enige Vlamingen die dit prachtig stukje cultureel erfgoed wilden bewonderen. Het was er vrij druk, maar gelukkig hield iedereen zich mooi aan de mondmaskerplicht. Aangezien we nog een hele wandeling voor de boeg hadden, konden we niet zo lang blijven als we wilden (de zon gaat vroeg onder), maar ik weet zeker dat we nog zullen terugkeren naar deze prachtige plek.

IMG_4752

IMG_4753

IMG_4755

IMG_4757

IMG_4759

IMG_4760

IMG_4762

IMG_4763

IMG_4765

IMG_4767

IMG_4771

IMG_4777

IMG_4778

IMG_4781

IMG_4782

IMG_4784

IMG_4786

IMG_4792

IMG_4795

IMG_4796

IMG_4801

Aangezien we langer dan verwacht op deze prachtige site doorbrachten, moesten we er noodgedwongen stevig de pas in zetten voor de rest van de wandeling. Geen erg, da’s goed voor de gezondheid!

IMG_4802

IMG_4805

IMG_4806

IMG_4807

IMG_4808

IMG_4809

IMG_4810

En kijk, door ons wandeltempo te verhogen, waren we zelfs vroeger dan gepland bij onze wagen. Om 15.50u zaten we alweer in onze Cambio voor de terugrit, met tussenstop bij Cum Laude om ons avondmaal op te halen. Kwestie van deze mooie dag in stijl af te sluiten.

Fietsen langs de Voervalleiroute

Ondanks het ietwat twijfelachtige weer, wilden mijn vriend en ik deze Wapenstilstand liever niet binnenshuis doorbrengen. Ditmaal kozen we voor de fiets als vervoersmiddel (afwisseling moet er zijn) en om onszelf een beetje uit te dagen, pikten we een route uit van zo’n 50 kilometer. Aangezien mijn fietslichten nog altijd niet gerepareerd zijn, gingen we veiligheidshalve met twee blue-bikes op pad. De zon gaat tegenwoordig vroeg onder en we moesten maar eens verloren rijden…

De Voervalleiroute leidde ons naar het prachtige Park van Tervuren, waar zich heel strategisch aan de ingang een foodtruck had gepositioneerd die warme chocomelk met échte chocolade maakte. Ja serieus, dat kon ik toch niet aan mij voorbij laten gaan… We parkeerden onze fietsen en maakten een kleine wandeling in het prachtige park, terwijl we van onze warme drankjes genoten.

IMG_4670

IMG_4672

IMG_4680

IMG_4681

IMG_4683

IMG_4684

IMG_4692

IMG_4693

Na de statige vijvers van het park en het Africamuseum achter ons gelaten te hebben, fietsten we een stukje door het bos waarbij we volop genoten van de herfstkleuren. Vervolgens ruilden we het bos in voor de landelijke gemeenten Duisburg, Huldenberg en Loonbeek, alwaar we getrakteerd werden op prachtige vergezichten.

IMG_4696

IMG_4697

IMG_4699

IMG_4700

IMG_4701

IMG_4703

IMG_4705

IMG_4706

IMG_4707

We stopten even aan de kerk van Neerijse, die met haar twee prachtige torens het hart van dit charmante dorpje vormt. De kerk blijkt trouwens een zeer boeiende geschiedenis te hebben.

IMG_4714

IMG_4715

Op het einde van onze fietstocht, toen de Imec-toren in zicht kwam, brak zowaar de zon door de wolken. Zeker om ons te feliciteren met het feit dat we onze langste fietstocht sinds het begin van de eerste lockdown in maart tot een goed einde gebracht hadden. En ja, er waren een paar zeer steile heuvels die ik te voet heb genomen, maar dat steek ik dan maar op het feit dat die zware blue-bikes niet echt gemaakt zijn om hellingen mee te nemen.

IMG_4717

IMG_4718

Speelbergwandeling

De dag gestart met het wegwerken van het dessert dat mijn vriend gisterenavond met de beste wil van de wereld niet meer op kreeg. Gelukkig waren er twee stukken geitenkaas met frambozenvinaigrette en spekjes, zodat ik ook kon meesmullen van dit tot ontbijt omgetoverd dessert.

IMG_4507

Natuurlijk maakten we gebruik van deze prachtige, zonnige zaterdag om nog eens een wandeling in de buurt van Leuven te maken. Toegegeven het wordt steeds moeilijker om nieuwe plekken te ontdekken op fietsafstand van ons appartement, maar we doen ons best. Ditmaal fietsten we naar de Sint-Kwintenkerk in Linden waar de Speelbergwandeling van start ging. Een wandeling van een dikke 11 kilometer doorheen het Lindenbos en het Chartreuzenbos. Een stuk van dit parcours (de Chartreuzenberg) hadden we al eerder gedaan, maar de herfstkleuren in combinatie met de stralende zon gaven deze plek nog nét dat beetje extra. Fijn om dezelfde plek in verschillende jaargetijden te kunnen bewonderen.

Dat we niet de enige waren die van dit uitzonderlijk zachte herfstweer wilden genieten, bleek al snel. Het was bijzonder druk in de Vlaams-Brabantse bossen. Het is duidelijk dat half België aan het wandelen geslagen is. Mja, ‘t is niet dat er momenteel zoveel alternatieven zijn en al die kinderen moeten toch ergens hun energie aan kwijt geraken tijdens deze twee weken durende schoolvakantie, nietwaar? We genoten zo van de wandeling dat we nog een kleine lus extra deden en in totaal op zo’n 15 wandelkilometers uitkwamen.

IMG_4510

IMG_4515

IMG_4518

IMG_4520

IMG_4521

IMG_4523

IMG_4525

IMG_4526

IMG_4527

IMG_4528

IMG_4530

IMG_4532

IMG_4533

IMG_4534

IMG_4535

IMG_4537

IMG_4538

IMG_4539

IMG_4542

IMG_4544

IMG_4546

IMG_4548

IMG_4552

IMG_4556

IMG_4560

IMG_4561

Eén ding is zeker, deze coronacrisis heeft onze kennis van de streek rond Leuven een stevige boost gegeven.

The Last Restaurant Dinner of 2020

Allez, volgens mijn prognose dan toch. Let wel, ik ben superblij dat mijn vriend en ik de mogelijkheid hebben om van deze laatste avond te genieten. Ik besef maar al te goed dat wij ons op dat vlak in een luxepositie bevinden. En het lijkt wel of het personeel voor deze laatste avond dubbel zijn best wil doen om ons in de watten te leggen. Toegegeven, restaurant Corneille is natuurlijk een maatje te klein om zich te kunnen meten met sterrenrestaurant De Kristalijn, maar dat wil niet zeggen dat het eten ons niet smaakt. We hebben allebei een gezonde eetlust overgehouden aan onze wandeling in Connecterra.

Appetizers:

IMG_4397

IMG_4399

Zalm met rode bietjes:
IMG_4400

Hertenfilet:
IMG_4403

IMG_4405

Fabuleus chocoladedessert:
IMG_4407

En ja, daar mochten gerust aangepaste wijntjes bij geschonken worden, want wie weet wanneer we opnieuw op restaurant zullen kunnen gaan? Ik klasseer dit weekend bijgevolg onder ‘laatste decadente uitspattingen van 2020′. Snif.

Op ontdekkingstocht in Connecterra

Na de uitspattingen van gisteren opgestaan met een lichte kater. Niets van een uitgebreid ontbijt niet kan fiksen! En amai, het ontbijtbuffet van hotel Stiemerheide mag er zijn! Om de verspreiding van het virus tegen te gaan, is zelfbediening niet toegestaan, maar het bijzonder vriendelijke personeel schept met plezier ons eten op ons bord en de vers geperste fruitsap in onze glazen. Chapeau om nog altijd met de glimlach aan het ontbijt te staan, wetende dat maandag de maatregelen alweer verstrengd worden. En of ik het mij laat smaken! Wat gerookte zalm en forel, scrambled eggs, een warm tomaatje en vers gebakken brood. Meer moet dat echt niet zijn. Al laat ik de bubbels wijselijk aan mij voorbij gaan. Morgen misschien!

IMG_4303

We nemen de tijd om van het ontbijt te genieten, want we hebben de sauna pas om 11 uur gereserveerd. Terug in onze kamer lezen we nog een beetje en trekken vervolgens onze badjas en slippers aan. Klaar om te zweten! Toch geweldig zo’n privésauna voor ons tweetjes. Al blijft het jammer (maar begrijpelijk) dat het zwembad gesloten is.

IMG_4308

IMG_4309

Helemaal relax trekken we onze kleren weer aan en vertrekken naar Connecterra, de plek waar meer dan een kwart eeuw geleden de steenkoolmijn van Eisden op volle toeren draaide. De sporen van de mijnactiviteit zijn ook vandaag nog zeer zichtbaar in het landschap: kunstmatige meren en heuvels (de terrils) vormen nu een prachtige omgeving om in te wandelen. En we zijn niet de enige die van deze prachtige herfstdag willen genieten. Het is druk op de terrils en de wandelpaden langs het meer. De herfst toont zich op haar best met kleurrijke bladeren en ontelbare paddenstoelen. Jammer genoeg is het wegens werkzaamheden niet mogelijk om helemaal rond het meer te lopen. Noodgedwongen volgen we dus de alternatieve paarse route van 13 kilometer. Maar dat houdt ons niet tegen om te genieten van al het moois dat de omgevings on te bieden heeft.

IMG_4311

IMG_4315

IMG_4316

IMG_4317

IMG_4318

IMG_4324

IMG_4330

IMG_4331

IMG_4339

IMG_4340

IMG_4346

IMG_4347

IMG_4348

IMG_4350

IMG_4352

IMG_4353

IMG_4354

IMG_4355

IMG_4356

IMG_4357

IMG_4358

IMG_4359

IMG_4360

IMG_4365

IMG_4366

IMG_4368

IMG_4370

IMG_4372

IMG_4376

IMG_4379

Helemaal op het einde van onze wandeling, breekt de avondzon net door de wolken om de twee schachttorens, getuigen van het vorige leven van deze site, in een prachtig avondlicht te omhullen.

IMG_4381

Een passend einde van een prachtige wandeling.

Genieten bij De Kristalijn

Omdat ik het oorspronkelijk geplande lange weekend met onze vrienden en de nichtjes van mijn vriend door het coronavirus noodgedwongen moest annuleren, boekte ik last minute een culinair weekendje in Hotel Stiemerheide in het mooie Limburg. Die Cambio was toch al gereserveerd en ik vond dat ik nog een verjaardagsfeestje te goed had.

Door de aangekondigde verstrenging van de maatregelen was het niet geheel zeker of ons weekend zou kunnen doorgaan, zoals gepland. Want dat er een nieuwe lockdown zat aan te komen was glashelder. Mijn vriend en ik waren er dus mentaal op voorbereid om zaterdagochtend alweer naar Leuven terug te rijden, maar hoopten dat ons toch nog één diner en één overnachting gegund zouden zijn.

We hadden allebei vrijdag vrijaf genomen, dus konden we iets na de middag al vertrekken. Onderweg stopte we bij onze vrienden in Heverlee om wat van het snoepgoed dat ik voor mijn verjaardag had gekregen achter te laten voor hun vier zonen. We hadden een fijn gesprek op anderhalve meter afstand aan de voordeur, inclusief mondmasker. En al heb ik ondertussen al een hele collectie mondmaskers bij mekaar gespaard, het blijft onnatuurlijk aanvoelen om op die manier met je vrienden te moeten communiceren. De jongens waren alleszins aangenaam verrast toen ze bij hun terugkomst van school al dat lekkers aantroffen.

Een paar minuten na 15u parkeerden we onze Cambio op de parkeerplaats en gingen we ons aanmelden bij de receptie van het hotel. We boekten meteen een uurtje sauna voor de dag nadien, nog steeds niets wetend of dat effectief zou kunnen doorgaan of niet. We testten eerst en vooral de stevigheid van de bedden in de kamer uit en zakten daarna af naar de bar om ons welkomstdrankje te consumeren. Een glaasje bubbels gaat er altijd wel in en omdat eentje geentje is, bestelden we er stiekem nog een tweede. Terwijl het overlegcomité overlegde, groeide ons vertrouwen dat het geplande avondmaal in De Kristalijn niet in gevaar zou komen.

IMG_4230

IMG_4253

Rond half zes keerden we terug naar de kamer om ons nog wat op te tutten en vervolgens trokken we stipt om 18u naar De Kristalijn dat zich op een paar stappen van het hotel bevond. Waarom zo vroeg, zullen jullie je ongetwijfeld afvragen. Wel, volgens de richtlijnen mag er na 20u geen alcohol meer verkocht worden. En het zou zonde zijn om in een sterrenrestaurant geen glaasje wijn te kunnen drinken bij de gerechten.

IMG_4237

IMG_4256

IMG_4257

Wat volgde was een werkelijk fenomenale avond. Van het beste wat ik in 2020 geconsumeerd heb. Tongstrelend! Ook erg onder de indruk van de Limburgse schuimwijn van Hoenshof die als apertief werd geserveerd. Ik laat jullie meegenieten.

Appetizers:
IMG_4259

IMG_4261

IMG_4271

Coquillebloemkool, ei en truffel:
IMG_4275

IMG_4276

IMG_4278

Wilde zeebaarsschorseneren, selder en vadouvan:
IMG_4282

Varkensnek, truffel, peterselie en bospaddenstoelen:
IMG_4284

Hertenkalfspitskool, bietjes en mosterd:
IMG_4288

Chocolade ‘pure’framboos, kokos en macadamia:
IMG_4291

IMG_4293

Zoetigheden bij de thee:
IMG_4301

Tijdens ons diner druppelde het nieuws over de maatregelen van het overlegcomité binnen via Whatsapp. Aangezien de meeste maatregelen de nacht van zondag op maandag zouden ingaan, bleef ons weekendje gespaard. Ik was alleszins blij dat het ons op de valreep nog gelukt is er even tussenuit te knijpen, want realistisch gezien zal dit de laatste keer in 2020 geweest zijn. Om het personeel van het restaurant een hart onder de riem te steken, lieten we een dikke fooi achter. En ja, ik weet dat onze bijdrage een druppel is op een hete plaat, maar alle beetjes helpen, niet?

Cap Coz, Quimper en Pont-Aven – 8 augustus 2020

Gisteren wat meer aangeduid op het befaamde ontbijtformulier en nu kwamen we niets tekort.

IMG_2396

Vandaag willen we een aantal zaken in de omgeving van Concarneau verkennen. We rijden eerst naar Cap Coz, een langgerekte landtong met aan beide zijden een zandstrand. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik daar een hotel geboekt, gelegen aan het strand. Helaas werd die kamer geannuleerd, maar we willen toch graag even bekijken wat we gemist hebben.

Onze eerste stop is het Centre Nautique, om te informeren of het eventueel mogelijk is zeiltochten te maken. De persoon die de infodesk bemant, weet echter van toeten noch blazen. Hij raadt ons aan om in de namiddag terug te bellen. Jah, zo lang gaan we hier niet met onze duimen zitten draaien, he. Lichtelijk teleurgesteld druipen we af.

We parkeren onze wagen aan het begin van de langtong en wandelen het ganse strand af. En jawel, dit is absoluut een toplocatie om te watersporten. We wandelen langs het hotel dat we oorspronkelijk geboekt hadden en stellen vast dat ze daar verbouwingswerken aan het doen zijn. Waarschijnlijk gebruik makend van het feit dat er nu minder toeristen zijn, al moet ik zeggen dat we daar nog niet veel van gemerkt hebben. De hotels en restaurants die wij tot nu toe bezochten zitten allemaal goed vol.

IMG_2397

IMG_9001

IMG_9004

IMG_9006

IMG_9007

IMG_9008

IMG_9009

IMG_9011

IMG_9013

IMG_9014

Na onze wandeling op Cap Coz rijden we door naar Quimper, de meest Bretonse van alle Bretonse steden, volgens wikipedia. Via googlemaps vind ik een ondergrondse parking in de buurt van het oude stadscentrum mét de befaamde Saint-Corentin kathedraal. Het viel me op dat deze parking maar een score van slechts drie sterren had op google en bij het binnen rijden wordt meteen duidelijk waarom: de parking is zo smal dat op eender welke muur en pilaar lakresten van wagens aan te treffen zijn. Na de eerste bocht genomen te hebben, breekt zowel bij mij als bij mijn vriend het koud zweet uit. We denken allebei hetzelfde: maken dat we hier zo rap mogelijk weer uit zijn. Ik stap uit en help mijn vriend centimeter voor centimeter onze Cambio wagen opnieuw naar buiten te manoeuvreren. Dat lukt gelukkig zonder schade aan de wagen, maar plezierig is anders. We vinden het dan ook onze plicht om de Nederlanders met de grote stationwagen die net de parking willen binnen rijden, te waarschuwen voor het onheil dat hen wacht.

We rijden dan maar terug naar het station van Quimper en parkeren de Cambio daar bovengronds. Dat stukje extra wandelen, nemen we er met plezier bij. Al worden we ook hier meteen met een uitdaging geconfronteerd: het lukt ons met de beste wil van de wereld niet om met onze bankkaarten te betalen aan de parkeerautomaat. Uiteindelijk zit er niets anders op dan alle munten die we hebben bijeen te zoeken en cash te betalen.

Enfin ja, na deze parkeerperikelen wandelen we naar de prachtige gotische kathedraal om deze van binnen en van buiten te bewonderen. Het stadscentrum van Quimper weet me meteen te bekoren met charmante vakwerkhuizen en smalle, gezellige straatjes. Uiteraard is het dragen van een mondmasker hier verplicht.

IMG_9015

IMG_9017

IMG_9024

IMG_9027

IMG_9030

IMG_9031

IMG_9035

IMG_9040

IMG_9042

IMG_9043

Het is ondertussen alweer na 13u. Tijd om een plek te zoek om iets te eten. We komen terecht op het terras van Italiaans restaurant La Pépinière in het straatje vlak naast de kathedraal. Over het uitzicht hier hebben we alvast niet te klagen. Als voorgerechtje kiezen mijn vriend en ik allebei voor de ceviche en voor het hoofdgerecht ga ik voor de quiche met groenten. Lekker, maar het is de wijn die moeiteloos met de aandacht gaat lopen. Dit Italiaans restaurant blijkt immers een wijnbar te zijn en de witte wijn die de ober ons aanraadde is echt een streling voor de tong.

IMG_2400

IMG_2406

De temperatuur in Quimper is ondertussen geklommen tot een warme 31 graden. Da’s uiteraard niets in vergelijking met de verschroeiende hittegolf die België momenteel in zijn greep heeft, maar we voelen ons toch een beetje solidair.

Na de lunch wandelen we op het gemak door de leuke straatjes van Quimper, al moet ik zeggen dat we het beiden net iets té warm vinden om van een stad met smalle straatjes te genieten. Waar ik wel met volle teugen van kan genieten: een heerlijk ijsje van Maison Georges Larnicol. Voor mij graag een bolletje rhum raison en een bolletje chocolade, s’il vous plait!

IMG_2410

IMG_9049

IMG_9051

IMG_9052

IMG_9053

IMG_9054

IMG_9055

IMG_9056

IMG_9057

IMG_9059

IMG_9063

IMG_9064

IMG_9070

IMG_9072

IMG_9077

IMG_9079

IMG_9082

We laten het té warme Quimper achter ons en wandelen terug naar de parking bij het station om van daaruit naar onze laatste stop van de dag te rijden: het schildersdorp Pont-Aven. Dit dorp dankt haar bekendheid aan de “School van Pont-Aven”, opgericht door een groep groep postimpressionistische Franse kunstschilders, waaronder Paul Gauguin, Émile Bernard en Paul Sérusier. Het dorpje is idd schilderachtig en het is niet moeilijk om je voor te stellen waarom deze schilders zich door Pont-Aven lieten inspireren.

IMG_9087

IMG_9089

IMG_9090

IMG_9092

IMG_9094

IMG_9095

IMG_9096

IMG_9097

IMG_9099

IMG_9105

IMG_9108

We bezoeken een aantal galerijen met schilderijen. De werken van de ene kunstenaar spreken ons al meer aan dan die van de andere. De hitte vergezelt ons echter en we puffen al bij het minste hellinkje. Mijn vriend en ik hebben nood aan verfrissing, die we vinden op een mooi terras bij de watermolen. Erg hard genoten van mijn vers geperst sinaasappelsap! Dat deed deugd.

Eerlijk, Pont-Aven is niet echt een omweg waard, tenzij je een grote kunstliefhebber bent. En dan nog vond ik de meeste werken middelmatig van kwaliteit. Na ons drankje keren we dan ook terug naar ons hotel in Concarneau om nog een laatste keer te genieten van hun wellness faciliteiten.

We eindigen ons verblijf in Concarneau bij hetzelfde restaurant als gisteren: Chez Nat. Geheel uitzonderlijk beste ik níet de Sint-Jacobsvruchten, maar de lotte met paddenstoelen en spek als hoofdgerecht. En daar mag gerust een flesje champagne bij. Heerlijk!

IMG_2420

IMG_2427

Na genoten te hebben van onze laatste zonsondergang kruipen we mooi op tijd in bed. Morgen staat immers een bezoek aan de megalieten van Carnac en Vannes op het programma.

IMG_2432

IMG_2438

Pointe du Raz en Concarneau – 6 augustus 2020

Ons laatste ontbijtbuffet in Hotel Le Continental in Brest. We nemen afscheid van dit prachtige art-deco-hotel, pakken onze valiezen en vertrekken naar Concarneau. Ik heb op voorhand een route uitgestippeld die ons via Pointe du Raz (de verst uitstekende westelijke kaap van Bretagne en Frankrijk) en Quimper naar onze bestemming zal brengen.

IMG_2258

IMG_2267

IMG_2268

De eerste rit is er meteen al een stevige: 1 uur en 46 minuten kunnen we van een prachtig ruraal landschap genieten. Al had dat stukje dat we vastzaten achter een zeer rurale tractor wel wat korter mogen zijn.

IMG_8774

IMG_8777

We rijden op een prachtige weg langs de kust wanneer we Point du Raz in het vizier krijgen. De 72 meter hoge kaap ligt in de mist en even vrees ik dat we niet veel te zien zullen krijgen van wat één van de (letterlijke en figuurlijke) hoogtepunten van deze dag had moeten zijn.

IMG_8779

IMG_8782

IMG_8785

IMG_8786

IMG_8787

We zetten toch door en parkeren onze wagen op een heel drukke betaalparking. Onze eerste indruk: een zeer commerciële plek met een hoop bistro’s en pannenkoekenrestaurants en de ene na de andere souvenirshop. We laten de commercie achter ons en wandelen verder op het pad dat ons naar de kaap zelf moet leiden. En jawel, het blijft druk, maar al snel maakt de commercie plaats voor natuurschoon. De mist trekt op terwijl we ernaar kijken: we zien fotogenieke mistbanken zich over de heuvels plooien en plaats maken voor blauwe lucht. Prachtig! En ook hier kunnen we genieten van de bloeiende heide.

IMG_8792

IMG_8793

IMG_8795

IMG_8801

IMG_8803

IMG_8804

IMG_8807

Hoe dichter we de rotsige kaap naderen, hoe duidelijker het wordt dat flipflops misschien toch niet het ideale schoeisel waren voor deze tocht. Na zo’n twintig minuten wandelen bereiken we het verste punt. En hoewel ik niets liever had gedaan dat de rotsen te beklimmen, besef ik dat ik het ongeluk misschien niet moet zoeken. Bewonderen vanop een afstand kan ook leuk zijn.

IMG_8822

IMG_8827

IMG_8846

IMG_8853

IMG_8857

IMG_8860

IMG_8861

IMG_8862

IMG_8865

Bij aankomst dachten we dat dit een vrij kort bezoek zou zijn, we hebben echter de afstand onderschat van de parking naar de kaap zelf en ook de tijd die we nodig hadden om het ons omringende natuurschoon in ons op te nemen. Daardoor zijn we pas om 15.15u terug aan de wagen en dan hebben we nog niet eens middag gegeten. We laten de commerciële restaurants achter ons en zoeken iets in de buurt. Uiteindelijk komen we in Le Raz de Sein terecht, waar de keuken nog nét niet gesloten is en waar ik een veel te lauwe vissoep met rouille, kaas en croutons eet. Als er één eigenschap is die ik belangrijk vind aan soep, dan is het wel dat deze warm moet zijn. Een tegenvaller dus. Ik had toch voor de pannenkoeken moeten gaan. Jammer.

IMG_2278

Aangezien we pas om 15.40u aan het middagmaal begonnen, beslissen we ons gepande bezoek aan Quimper over te slaan. Per slot van rekening is het nog 1 uur en 7 minuten rijden naar ons Thalasso Concarneau Spa Marin Resort Hotel.

Bij aankomst in Concarneau parkeren we onze wagen op de gigantische parkeerplaats vlakbij het strand. De infrastructuur maakt het meteen duidelijk: dit is geen klein charmant hotelletje. Dé hoofdreden om hier te boeken, zijn uiteraard de spa faciliteiten. We checken in, lezen snel de informatie over de veiligheidsmaatregelen die het hotel treft om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan (enkel beschikbaar in het Frans, uiteraard), reserveren een tafel voor twee in het restaurant van het hotel, droppen onze valiezen op de kamer, trekken ons zwempak aan en begeven ons rechtstreeks naar de spa.

Wat een zaligheid! We genieten van de verschillende massagemogelijkheden in het zoutwaterzwembad, waarbij de waterstralen om de voeten te masseren mijn absolute favoriet zijn. En we warmen lekker op in de hamman. Amai, dat doet deugd.

Na het zoute water van ons afgespoeld te hebben, kleden we ons op voor het diner en begeven ons naar het restaurant. We krijgen een tafeltje buiten in de zon toegewezen, waar het bij nader inzien toch wel stevig opwarmt. Een parasol was welkom geweest. Het is fijn om buiten te kunnen dineren, maar omdat een drukke weg het hotel van het strand scheidt, vind ik de locatie zelf wat tegen vallen.

Het eten daarentegen stelt niet teleur. En dat mag ook wel, want in vergelijking met eerdere restaurantbezoekjes, zijn deze gerechten toch aan de prijzige kant. Maar dat houdt ons alleszins niet tegen om oesters en champagne te bestellen als voorgerecht. When in France…

IMG_2285

Retour de pêche noble, blanc de blettes aux herbes, sauce champagne rosé, pommes de terre de Noirmoutier:
IMG_2286

Bulle chocolat blanc, cassis et framboise, crème glacée palet breton:
IMG_2292

Na het diner steken we de straat over om te genieten van onze eerste zonsondergang boven zee. We zijn niet alleen, er hebben zich veel mensen op het strand verzameld om te genieten van het prachtige kleurenpalet waarmee de zon de lucht schildert. Erg romantisch allemaal.

IMG_2295 IMG_2299 IMG_2300

We maken nog een korte wandeling langs het strand, maar zijn allebei zo moe dat we besluiten vroeg in bed te kruipen. Morgen is er nog een dag.