Avonturen in de sneeuw

Gisteren trokken mijn vriend en ik met onze vrienden richting Korbeek-lo voor een wandeling doorheen de velden rondom het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Kamillus. Onze vrienden waren zo vriendelijk om ons voor onze deur te komen ophalen, zodat we rechtstreeks naar het vertrekpunt van de wandeling konden gaan.

Ondanks de dreigende grijze lucht, genoten we van de wandeling die ons langs holle wegen en het mooie Heilige Geesthof bracht. De weersvoorspellingen gaven sneeuw en effectief na drie kwart van de afstand afgelegd te hebben, kwamen we terecht in een stevige sneeuwbui. Gelukkig waren we erop voorzien en gaf de sneeuwbui een extra romantisch tintje aan de wandeling.

Na deze fikse wandeling hadden we wel een drankje verdiend. Het buurthuis van Korbeek-lo was de ideale plek om op te warmen en onze natte spullen wat te laten opdrogen. Een gezellig, druk café dat duidelijk het hart van de buurt is. Ik bestelde eerst een theetje om wat op te warmen en liet me vervolgens verleiden tot het consumeren van een glaasje witte wijn. Heel grappig: onze vrienden kwamen zowaar bekenden tegen op deze toch wel wat afgelegen plek. Het blijft me verwonderen hoe klein de wereld is…

Tijdens het verorberen van onze consumpties in het buurthuis bestelden we de sushi om te laten leveren bij onze vrienden in Wijgmaal. Want van zo’n wandeling door de sneeuw krijgt een mens honger en de oudste zoon had al lang gevraagd om nog eens samen suhi te eten.

Alvorens de wagen sneeuwvrij te maken voor de terugrit naar Wijgmaal, hielden we een klein sneeuwballengevecht met de verse sneeuw. Helaas was het snel gedaan met de vrolijkheid toen onze vrienden in de wagen telefoon kregen van hun oudste zoon om te zeggen dat zijn broer (de jongse zoon van onze vrienden) ergens zijn smartphone in de sneeuw was kwijt geraakt. De jongste zoon was helemaal overstuur, ocharme.

Bij aankomst in het huis van onze vrienden, stelden we meteen een zoekploeg samen: onze kameraad met zijn oudste zoon en mijn vriend trokken naar het besneeuwde voetbalveld waar de jongste zoon zijn smartphone verloren had, in een poging om de smartphone terug te vinden. Ondertussen probeerde ik samen met mijn vriendin de jongste zoon te kalmeren, terwijl we op de sushi wachtten.

Uiteraard keerden de heren na een zoektocht in extreem moeilijke omstandigheden van een kale reis terug. Toen tijdens de gesprekken na de zoektocht naar boven kwam dat de smartphone in kwestie een iphone was, suggereerde mijn vriend meteen om via icloud de ‘find my iphone’ functie te proberen. En kijk eens aan, bleek dat die iphone helemaal niet op een besneeuwd voetbalveld lag, maar twee straten verder lekker warm bij een kameraadje van de jongste zoon. De jongste zoon was dus helemaal vergeten dat hij zijn iphone in de zak van zijn kameraad had gestoken… Eind goed, al goed, dus!

De euforie van de terug gevonden iphone maakte dat de sushi dubbel zo goed smaakte. Om van de wijn nog maar te zwijgen. 😉 Gelukkig bracht de taxi ons veilig terug naar ons appartement in Leuven na een bijzonder avontuurlijke namiddag/avond!

Valentijn vieren in Zoutleeuw

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de Cambio richting het mooie, maar helaas met het openbaar vervoer slecht bereikbare Zoutleeuw voor een bezoek aan onze vrienden. Het was lang geleden dat we nog eens in Zoutleeuw geweest waren en de kinderen van onze vrienden in levende lijven gezien hadden. De oudste dochter zit ondertussen aan de unief en de tweeling in de laatste jaren van het middelbaar. Ze doen het allemaal uitstekend. Echt heel beleefde en verstandige jongeren. Fijn om te zien.

We babbelden op het gemak bij met een smaakvol alcoholvrij aperitief. Het is niet altijd makkelijk om een lekker alcoholvrij aperitief te vinden, dus deze moet ik onthouden. Mijn favoriet was de ginger mule. Wel jammer dat de kerk gesloten was: ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Om de eetlust op te wekken (we hadden ‘s avonds gereserveerd in een fancy restaurant) maakten we samen een wandeling in Zoutleeuw. Echt wel een prachtige plek om te wonen. Een rijke geschiedenis en gelegen midden in het groen. Wel spijtig dat de kerk gesloten was, want ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Na de wandeling keerden we terug naar het huis van onze vrienden en reden we samen naar Gastrobar 3Sense voor een heerlijk Valentijnsdiner. Want Valentijn mag dan wel het feest van de liefde zijn, vriendschappen die al meer dan een kwarteeuw meegaan, mogen wat mij betreft zeker ook gevierd worden!

Valentijnsaperitief:

Coquilles / schorseneer / buikspek / boterazijn:

Winterkabeljauw / prei / beurre blanc:

Zwartpootkip / kalfszwezerik / wortel / champignon / pommes pont neuf:

Kaasselectie “Freddy Fromage” – Saint-Siméon:

Openingsfestival 164VANVOLXEM

Deze avond had ik de eer het openingsfestival 164VANVOLXEM bij te wonen dat georganiseerd werd naar aanleiding van de voltooiing van de vernieuwde kunstcampus aan de Van Volxemlaan in Vorst. Deze bijzondere site in Vorst biedt onderdak aan maar liefst drie culturele organisaties: Rosas, P.A.R.T.S en Ictus.

Het festival werd (hoe kan het ook anders) officieel ingedanst door Boštjan Antončič vlak voor het kunstwerk Zeitgeber, een gekapte, imposante beuk op het gazon die om veiligheidsredenen geveld moest worden.

Na de traditionele speeches spreidde het feest zich verder uit over de ganse site en woonde ik de voorstelling ‘Rosas danst Rosas SUPERCAST, gedanst door 100 dansers van Rosas, Platform-K, Dancingkids en P.A.R.T.S bij. Ik vind dansvoorstellingen altijd iets fascinerends hebben, ondanks het feit dat deze voorstelling eigenlijk bijzonder repetitief is, wordt je als toeschouwer toch helemaal meegezogen. Ook fijn om zoveel dansers van verschillende leeftijden en achtergronden samen te zien dansen.

Laat kon ik het jammer genoeg niet maken, want deze avond staat er nog een verjaardagsfeestje op het programma!

Alicja Kwade en Kennis in Zicht in M

Gisteren hadden mijn vriend en ik de eer en het genoegen om zijn zus en haar drie dochters te gast te hebben. Een beetje een verderzetting van onze vorige date in oktober, want mijn oorspronkelijke plan was na de wandeling nog een bezoek te brengen aan M, wat uiteraard veel te ambitieus was. Maar hey, uitstel is geen afstel! Hadden we meteen een goeie aanleiding om een nieuwe date vast te leggen.

We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Luz y sombra. Goya en het Spaanse realisme

Een weekend vol kunst en cultuur voor mij! Na het Plantin-Moretus museum en het KMSKA op zaterdag, spoorden mijn vriend en ik deze zondag naar Brussel om samen met zijn ouders de tentoonstelling opgebouwd rond het werk van Goya in Bozar te bezoeken.

Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.

Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.

Continue reading →

Twee Antwerpse musea op één dag

Deze middag spoorde ik samen met Goofball, haar man, haar twee zonen en een uitwisselingsstudente waarvan Goofball via de Rotary Club het meterschap op zich genomen had, naar Antwerpen-Centraal. De concrete aanleiding voor deze uitstap was de wens van de uitwisselingsstudente om de tentoonstelling Vrouwenzaken/Zakenvrouwen in het Plantin-Moretus museum te bezoeken. Dit op aanraden van een leerkracht geschiedenis waarvoor ze duidelijk veel bewondering koesterde.

De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Continue reading →

Teamuitstap naar Abby in Kortrijk

Deze ochtend spoorde ik met een aantal Leuvense collega’s richting Kortrijk voor de allerlaatste teamdag van het jaar. Op het programma stond een gegidst bezoek aan Abby, het splinternieuwe museum in Kortrijk. Na een korte wandeling vanaf het station troffen we enkele van onze vroege vogels collega’s in Abby café, waar cake, koffie en thee voor ons klaar stonden. Druppelsgewijs stroomde de rest van de collega’s binnen en om 11u begonnen we aan de rondleiding. We hadden het geluk een zeer goede gids te treffen, die ons vol enthousiasme doorheen de tentoonstelling ‘Faith No More. Rituals for Uncertain Times’ leidde. Ik was echt aangenaam verrast door deze tentoonstelling. Het thema religie blijft mij, zelfs als doorgewinterde atheïst, fascineren en ik ontdekte veel mooie werken. Van harte aanbevolen.

Continue reading →

Walk for Street Kids in Herent

Gisteren fietste ik met een elektrische blue-bike naar sport- en ontmoetingscentrum De Warot in Herent om samen met Goofball de begeleide wandeling van 10,5 km te doen ter voordele van Mobile School. Aangezien de fietstocht naar Herent over redelijk heuvelachtig terrein ging, was ik blij dat ik een elektrische fiets geleend had, anders zou ik al moe geweest zijn voordat de wandeling effectief van start ging. 😉

Om kwart na twee startten we met de groep aan de wandeling. Gelukkig waren de weersvoorspellingen ons goed gezind en konden we genieten van een prachtig herfstzonnetje. Altijd fijn als je het droog kan houden tijdens een wandeling. We wandelden aan een stevig tempo door de natuur rondom Herent, waardoor we al iets voor vier uur terug in de Warot waren. Tijd voor de reünie met de echtgenoot en zonen van Goofball. En natuurlijk konden we niet anders dan onszelf te trakteren op een glaasje cava en een garnaalkroket om het succesvolle einde van onze wandeling te vieren.

Om vijf uur vertrekken we opnieuw voor de avondwandeling van 5 km, een kleine, familievriendelijke lus waarbij iedereen een lichtgevende ballon aangereikt krijg. Goofball en haar gezin zijn versierd met vrolijke, kleurrijke lichtjes. Iets om in te investeren tegen volgend jaar. We worden uitgewuifd door een opzwepende percussiegroep en iedereen is duidelijk goedgemutst. De wandeling is erg sfeervol en we genieten van het blauwe uurtje en de avond die langzaam valt.

Na de wandeling neem ik afscheid van Goofball en haar gezin. Ik ben moe van een tumultueuze werkweek en ik moet nog een stevig eindje terug fietsen. Gelukkig wijst iemand mij erop dat de fietssnelweg langs het spoor een fijnere route terug naar Leuven is. Een goeie tip, want dit is idd veel aangenamer fietsen dan de route langs de steenweg die ik deze middag nam.

In de reeks: waar was yab vandaag?

Na een voormiddag in de Brusselse BRONKS waar ik mee mocht brainstormen over de toekomst van de circuskunsten, sprong ik op de trein naar Gent-Sint-Pieters voor een bezoek aan de wonderbaarlijke Herbert Foundation. Echt de moeite van een bezoek waard als je in de buurt van Gent bent.

Continue reading →

Vernissage 45-65. Jan Walravens kunstcriticus in FeliXart museum

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.

Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:

Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.

Een blik op de tentoonstelling: