Inhuldiging kunstwerk Collana van Kris Martin bij het Kasteel van Gaasbeek

Deze voormiddag reden mijn vriend en ik met onze volgeladen Cambio naar het Kasteel van Gaasbeek voor de inhuldiging van het nieuwe kunstwerk Collana van Kris Martin. Omdat we vlak na de inhuldiging zouden doorrijden naar Boulogne-sur-Mer voor een lang weekend met vrienden, waren we deze ochtend iets vroeger opgestaan om onze valiezen te maken en de nodige spullen bijeen te zoeken. De koffer van de Cambio zat zo vol dat je zou denken dat we voor twee weken op vakantie gingen, in plaats van een paar dagen. 😉

Toen we vertrokken vanuit Leuven naar Gaasbeek scheen de zon volop, helaas trokken de regenwolken steeds dikker samen naarmate we Gaasbeek naderden en net toen we onze wagen parkeerden, vielen de eerste regendruppels uit de lucht. Gelukkig barstte de bui nooit volledig los en bleef het bij een dreigende lucht.

Na de traditionele speeches werden we uitgenodigd om het kunstwerk te bewonderen. De gigantische natuurstenen ketting van kunstenaar Kris Martin, die trouwens een zeer aimabele man bleek te zijn, is een prachtige aanvulling bij het onthaalgebouw. Het kunstwerk heeft zelfs een interactief aspect: je kan de reusachtige ketting rondom je eigen hals hangen en je meteen een dame of heer van adel wanen.

Vervolgens konden we genieten van een werkelijk uitstekende broodjeslunch, vergezeld van een glaasje bubbels, uiteraard. Lang geleden dat ik nog zo’n lekkere broodjes gegeten heb! De ideale brandstof voor een lange rit naar Boulogne-sur-Mer.

ROHTKO in De Singel

Gisteren zakte ik af naar Antwerpen voor de voorstelling ROHTKO van de Pool Łukasz Twarkowski. Ik dropte eerst mijn spullen af bij mijn collega in Berchem die zo vriendelijk was om mij een logeerbed voor de nacht aan te bieden. Daarna fietsten we samen naar De Singel voor één van de meest bijzondere voorstellingen die ik laatste jaren gezien heb. De tikfout in de titel ROHTKO refereert naar één van de grootste schandalen uit de kunstwereld, dat uitkwam toen een nietsvermoedend echtpaar voor meer dan acht miljoen dollar een vervalst schilderij van Mark Rothko kocht, en bleek dat het vermaarde New Yorkse Knoedler al jaren handelde in vervalsingen van Rothko, Jackson Pollock en Robert Motherwell.

De hele voorstelling draait rond de vraag of fake ook echt kan zijn. Brandende actueel dus. De enscenering was ook erg bijzonder: met live camerabeelden, bewegende containers die steeds van plaats veranderden, snoeiharde beats en flashy belichting. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd op het theaterpodium dat mijn hersenen onmogelijk alles konden capteren. De pauze in de VIP-ruimte was dus meer dan welkom om even te bekomen met een glaasje wijn en wat lekkere hapjes.

Russian Warship, go fuck yourself!

Ook fijn: dat ik een kwartier na de voorstelling mij al kon klaarmaken om in bed te kruipen. Met dank aan mijn lieve collega om voor gastvrouw te spelen.

Exiles – Belgian National Orchestra, Daniel Bjarnason & Ekaterina Levental in Bozar

Gisteren met mijn vriend afgezakt naar Bozar voor het concert Exiles, gebracht door het Belgian National Orchestra onder leiding van Daniel Bjarnason en soliste Ekaterina Levental (zang en harp). Voor het concert trakteerden we onszelf op een diner bij Victor Bozar Café. En natuurlijk kon ik het niet laten om als dessert de sabayon met Poire Williams, brunoise van peer, vanille-ijs en gebrande amandel te bestellen. Het is niet dat sabayon zo vaak op de dessertkaart staat, he.

Ons toegangsticket voor het concert gaf ons recht op een gratis Brugse Zot of Sportzot die we konden ophalen bij een foodtruck geparkeerd vlak bij de ingang van Bozar. Ik ben zelf niet meteen een bierliefhebber, dus offerde mijn vriend zich op. 😉 Voordat we de concertzaal binnen gingen, maakte ik nog snel een fotootje op de de Kunstberg van de mooie kleuren in de avondlucht.

Het centrale werk van het concert was Exiles, een stuk dat Max Richter schreef in 2021, diep geraakt door de vluchtelingencrisis. Zangeres en harpiste Ekaterina Levental, geboren in Oezbekistan, putte uit haar eigen ervaringen als vluchtelinge om te vertellen hoe het voelt om alles wat vertrouwd is achter te moeten laten en te vertrekken naar een nieuw land waar je letterlijk vanaf nul moet beginnen, op zoek naar een nieuwe identiteit. Samen met het orkest nodigde Ekaterina ons uit voor een muzikale tocht langs vier innerlijke landschappen: verlies, zwerftocht, confrontatie en hoop. Heel pakkend.

Nabucco in de Antwerpse Opera

Deze namiddag spoorden Goofball en ik naar Antwerpen-Centraal om in rode zetels van één van de loges te genieten van de opvoering van Nabucco. Voor Goofball de eerste keer dat ze een operaopvoering bijwoonde, dus ik was best wel vereerd dat ik deze ervaring samen met haar mocht delen.

Het was even zoeken naar de juiste loge en de juiste stoelen, maar eens we zaten, waren we vertrokken voor een fantastische opvoering. Ik was bijzonder onder de indruk van de scenografie, met twee gigantische bewegende spiegels die boven de scène bevestigd waren en de scène zelf die tijdens de opvoering onder water werd gezet. Wat een heel bijzonder effect opleverde. En natuurlijk kippenvel tijdens de uitvoering van het slavenkoor toen de koorzangers opdoken tussen het publiek zelf. Onvergetelijk!

We sloten de namiddag af met een drankje in brasserie Le Royal in Antwerpen-Centraal, omdat we net onze trein gemist hadden. Ideaal om nog wat na te praten.

Denkdag met het management, vroeg lenteweer en een boekvoorstelling

Alweer een goed gevulde dag achter de rug. Vandaag waren we een ganse dag op verplaatsing op de Tour & Taxis site voor een denkdag met het management. De denkdag was goed voorbereid en iedereen had er duidelijk zin in. Spijtig genoeg moest ik de (naar ik vernam) uitstekende lunch missen voor een belangrijk overleg om 12u in de omgeving van Brussel-centraal. Ik leende een fiets voor deze verplaatsing, maar had er niet op gerekend in wegenwerken verzeild te geraken. Gelukkig had ik voldoende marge voorzien en kwam ik een paar minuten voor 12u op mijn bestemming aan. Lang leve de elektrische fiets!

De broodjes voor deze lunchvergadering vielen eerlijk gezegd tegen en ook het resultaat van de vergadering was niet wat mijn collega’s en ik gehoopt hadden. Een beetje teleurgesteld fietste ik terug naar de Tour & Taxis site. Dit keer langs een route zonder wegenwerken. Nadat ik de fiets achter gelaten had in de parkeergarage trakteerde ik mezelf op een snelle pannenkoek (stiekem, want mijn collega’s waren ondertussen al aan de volgende brainstorm bezig), kwestie van de teleurstelling met iets zoets te onderdrukken.

De verdere namiddag vloog voorbij en na in de koffiebar nog wat dringende mails weggewerkt te hebben, sloot ik me aan bij mijn collega’s die een plekje in de zon op het terras van de Zennebar hadden ingenomen. Het deed deugd om buiten te kunnen zitten en te genieten van deze mooie bijna-lentedag. Ik trakteerde mijn collega’s op wat biertjes en dronk zelf een wijntje. De wijn was niet meteen fantastisch te noemen, maar wat kan je verwachten van een brasserie die gespecialiseerd is in bier? We aten snel iets ter plaatse (de pulled pork burger was best ok), want om 19u moesten een aantal collega’s en ikzelf in het Beurscafé zijn voor een boekvoorstelling.

We deelden een Uber en waren op een zucht in het Beurscafé, mooi op tijd voor de voorstelling. In het café troffen we een hoop andere bekenden en gingen zo op in onze gesprekken dat we uiteindelijk geen plaats meer hadden om te zitten. Gelukkig duikelde iemand wat krukjes op, zodat we toch nog plaats konden nemen vlak achter de laatste rij met stoelen. De boekvoorstelling zelf was heel erg boeiend. De avond opende met een dialoog gebracht door twee actrices geïnspireerd op het boek Dodeman. Vervolgens kwam de uitgeefster aan het woord, gevolgd door een gesprek met schrijfster Uschi Cop, die het boek opdroeg aan haar tweelingzus. Na een streepje poëzie las Uschi tot slot een stuk voor uit haar eigen werk. Het onderwerp van het boek, femicide en de morele grenzen van verzet, spreekt mij alvast aan. Ik kocht meteen twee exemplaren, die ik liet signeren, en ik hoop van harte dat dit boek er eindelijk in zal slagen mij opnieuw aan het lezen te krijgen. Een hobby die ik de laatste jaren heb laten verwateren door tijdsgebrek.

Een boeiende avond met inspirerende gesprekken, ik kreeg er zowaar energie van!

Winters wandelen in Herentals

Gisteren genoten van een fijne winterse wandeling langs de Kleine Nete in Herentals. Dankzij de inspanningen van de laatste jaren om de meanders te herstellen, slingert de Nete opnieuw door het landschap zoals vroeger. Heel pittoresk, maar gewoonweg ook veel beter voor de natuur en de watervoorraden. De tijden dat we het regenwater zo snel mogelijk wilden afvoeren naar de zee, liggen immers al even achter ons.

De wandeling bracht ons door het schilderachtige natuurgebeid Hellekens, waar het bijzonder drassig was door de overvloedige regenval van de voorbije dagen. We spotten pas geboren lammetjes, reigers en runderen. We hielden een uitgebreide poseersessie op de 24 meter lange Eddy-brug, genoten van het uitzicht op de vallei van de Kleine Nete en spotten zelfs een recent aangelegde vistrap. De natuur is hier duidelijk aan een opmars bezig.

In Kasteeldomein Le Paige spotten we de eerste sneeuwklokjes van het jaar die hopelijk de belofte van een mooie lente inhouden.

We sloten de avond met ons allen af in het gezellig huis van de ouders van mijn vriend met een echte Vlaamse klassieker: huisgemaakt stoofvlees (met veenbessen om voor een exotische toets te zorgen)! Altijd lekker!

En na deze overvloedig met wijn overgoten feestmaaltijd bracht de laatste trein ons veilig naar Leuven terug.

Avonturen in de sneeuw

Gisteren trokken mijn vriend en ik met onze vrienden richting Korbeek-lo voor een wandeling doorheen de velden rondom het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Kamillus. Onze vrienden waren zo vriendelijk om ons voor onze deur te komen ophalen, zodat we rechtstreeks naar het vertrekpunt van de wandeling konden gaan.

Ondanks de dreigende grijze lucht, genoten we van de wandeling die ons langs holle wegen en het mooie Heilige Geesthof bracht. De weersvoorspellingen gaven sneeuw en effectief na drie kwart van de afstand afgelegd te hebben, kwamen we terecht in een stevige sneeuwbui. Gelukkig waren we erop voorzien en gaf de sneeuwbui een extra romantisch tintje aan de wandeling.

Na deze fikse wandeling hadden we wel een drankje verdiend. Het buurthuis van Korbeek-lo was de ideale plek om op te warmen en onze natte spullen wat te laten opdrogen. Een gezellig, druk café dat duidelijk het hart van de buurt is. Ik bestelde eerst een theetje om wat op te warmen en liet me vervolgens verleiden tot het consumeren van een glaasje witte wijn. Heel grappig: onze vrienden kwamen zowaar bekenden tegen op deze toch wel wat afgelegen plek. Het blijft me verwonderen hoe klein de wereld is…

Tijdens het verorberen van onze consumpties in het buurthuis bestelden we de sushi om te laten leveren bij onze vrienden in Wijgmaal. Want van zo’n wandeling door de sneeuw krijgt een mens honger en de oudste zoon had al lang gevraagd om nog eens samen suhi te eten.

Alvorens de wagen sneeuwvrij te maken voor de terugrit naar Wijgmaal, hielden we een klein sneeuwballengevecht met de verse sneeuw. Helaas was het snel gedaan met de vrolijkheid toen onze vrienden in de wagen telefoon kregen van hun oudste zoon om te zeggen dat zijn broer (de jongse zoon van onze vrienden) ergens zijn smartphone in de sneeuw was kwijt geraakt. De jongste zoon was helemaal overstuur, ocharme.

Bij aankomst in het huis van onze vrienden, stelden we meteen een zoekploeg samen: onze kameraad met zijn oudste zoon en mijn vriend trokken naar het besneeuwde voetbalveld waar de jongste zoon zijn smartphone verloren had, in een poging om de smartphone terug te vinden. Ondertussen probeerde ik samen met mijn vriendin de jongste zoon te kalmeren, terwijl we op de sushi wachtten.

Uiteraard keerden de heren na een zoektocht in extreem moeilijke omstandigheden van een kale reis terug. Toen tijdens de gesprekken na de zoektocht naar boven kwam dat de smartphone in kwestie een iphone was, suggereerde mijn vriend meteen om via icloud de ‘find my iphone’ functie te proberen. En kijk eens aan, bleek dat die iphone helemaal niet op een besneeuwd voetbalveld lag, maar twee straten verder lekker warm bij een kameraadje van de jongste zoon. De jongste zoon was dus helemaal vergeten dat hij zijn iphone in de zak van zijn kameraad had gestoken… Eind goed, al goed, dus!

De euforie van de terug gevonden iphone maakte dat de sushi dubbel zo goed smaakte. Om van de wijn nog maar te zwijgen. 😉 Gelukkig bracht de taxi ons veilig terug naar ons appartement in Leuven na een bijzonder avontuurlijke namiddag/avond!

Valentijn vieren in Zoutleeuw

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de Cambio richting het mooie, maar helaas met het openbaar vervoer slecht bereikbare Zoutleeuw voor een bezoek aan onze vrienden. Het was lang geleden dat we nog eens in Zoutleeuw geweest waren en de kinderen van onze vrienden in levende lijven gezien hadden. De oudste dochter zit ondertussen aan de unief en de tweeling in de laatste jaren van het middelbaar. Ze doen het allemaal uitstekend. Echt heel beleefde en verstandige jongeren. Fijn om te zien.

We babbelden op het gemak bij met een smaakvol alcoholvrij aperitief. Het is niet altijd makkelijk om een lekker alcoholvrij aperitief te vinden, dus deze moet ik onthouden. Mijn favoriet was de ginger mule. Wel jammer dat de kerk gesloten was: ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Om de eetlust op te wekken (we hadden ‘s avonds gereserveerd in een fancy restaurant) maakten we samen een wandeling in Zoutleeuw. Echt wel een prachtige plek om te wonen. Een rijke geschiedenis en gelegen midden in het groen. Wel spijtig dat de kerk gesloten was, want ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Na de wandeling keerden we terug naar het huis van onze vrienden en reden we samen naar Gastrobar 3Sense voor een heerlijk Valentijnsdiner. Want Valentijn mag dan wel het feest van de liefde zijn, vriendschappen die al meer dan een kwarteeuw meegaan, mogen wat mij betreft zeker ook gevierd worden!

Valentijnsaperitief:

Coquilles / schorseneer / buikspek / boterazijn:

Winterkabeljauw / prei / beurre blanc:

Zwartpootkip / kalfszwezerik / wortel / champignon / pommes pont neuf:

Kaasselectie “Freddy Fromage” – Saint-Siméon:

Openingsfestival 164VANVOLXEM

Deze avond had ik de eer het openingsfestival 164VANVOLXEM bij te wonen dat georganiseerd werd naar aanleiding van de voltooiing van de vernieuwde kunstcampus aan de Van Volxemlaan in Vorst. Deze bijzondere site in Vorst biedt onderdak aan maar liefst drie culturele organisaties: Rosas, P.A.R.T.S en Ictus.

Het festival werd (hoe kan het ook anders) officieel ingedanst door Boštjan Antončič vlak voor het kunstwerk Zeitgeber, een gekapte, imposante beuk op het gazon die om veiligheidsredenen geveld moest worden.

Na de traditionele speeches spreidde het feest zich verder uit over de ganse site en woonde ik de voorstelling ‘Rosas danst Rosas SUPERCAST, gedanst door 100 dansers van Rosas, Platform-K, Dancingkids en P.A.R.T.S bij. Ik vind dansvoorstellingen altijd iets fascinerends hebben, ondanks het feit dat deze voorstelling eigenlijk bijzonder repetitief is, wordt je als toeschouwer toch helemaal meegezogen. Ook fijn om zoveel dansers van verschillende leeftijden en achtergronden samen te zien dansen.

Laat kon ik het jammer genoeg niet maken, want deze avond staat er nog een verjaardagsfeestje op het programma!

Alicja Kwade en Kennis in Zicht in M

Gisteren hadden mijn vriend en ik de eer en het genoegen om zijn zus en haar drie dochters te gast te hebben. Een beetje een verderzetting van onze vorige date in oktober, want mijn oorspronkelijke plan was na de wandeling nog een bezoek te brengen aan M, wat uiteraard veel te ambitieus was. Maar hey, uitstel is geen afstel! Hadden we meteen een goeie aanleiding om een nieuwe date vast te leggen.

We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Yet Another Blog

Life on my side

uitstap