Alden Biesen in dialoog met Raveel

Vanavond was het dubbel feest in Alden Biesen: we openden de tentoonstelling Hooitijd. In dialoog met Raveel. en onthulden tegelijkertijd de (voorlopig) laatste FAAM-tegel. Omdat alle écht belangrijke mensen hadden afgezegd voor de opening en de projectleider van het FAAM project vastzat in Edinburgh omdat zijn vlucht geannuleerd was, kwam het aan mijn collega en mezelf toe om de speeches over te nemen. Mijn collega gaf een woordje uitleg bij de tentoonstelling en ik nam de FAAM-speech voor mijn rekening. Inclusief een half mislukte act met kokosnoten die moest refereren aan de bekende scène uit Monty Python and the Holy Grail. Mijn nabootsing van het hoefgetrappel van een paard klonk redelijk gehandicapt. Ter mijner verdediging: ik had amper de tijd om deze act goed in te studeren. Maar het leverde me wel gegrinnik uit het publiek op.

Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs  waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.

IMG_5640

IMG_5641

IMG_5656

IMG_5658

IMG_5660

Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.

IMG_5662

IMG_5663

IMG_5665

IMG_5669

IMG_5670

IMG_5672

IMG_5675

IMG_5676

IMG_5678

IMG_5682

IMG_5683

IMG_5685

IMG_5689

IMG_5690

Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.

IMG_5691

Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!

Opening Film Fest Gent

Tussen al de chaos en zottigheid op het werk door, besloot ik deze avond effe te deconnecteren en de trein naar Gent-Sint-Pieters te nemen om de openingsfilm van het Film Fest Gent mee te pikken. Met de blue-bike was ik er in een zucht. Ik nestelde mij in de comfortabele zetels van Kinepolis Gent om te genieten van Julian, het filmregiedebuut van jong talent Cato Kusters. De film was (gelukkig) minder verpletterend dan andere openingsfilms van de voorbije jaren, maar de film wist me toch te ontroeren. Een mooi liefdesverhaal over twee vrouwen die een sprookjesromance beleven tot kanker roet in het eten komt zaaien. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Fleur Pierets die haar partner veel te vroeg moest afgeven. Zeer onder de indruk ook van de naturel van hoofdrolspelers Nina Meurisse en Laurence Roothooft. Het applaus na de film voor heel de crew was wat mij betreft meer dan verdiend.

IMG_5490

IMG_5500

Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

Opening Donas, Archipenko & La Section d’Or in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen de opening van de nieuwe tentoonstelling in het KMSKA te mogen bijwonen. De tentoonstelling focust op de betekenisvolle positie die de Antwerpse kunstenares Marthe Donas en haar partner, de Oekraïense beeldhouwer Alexander Archipenko samen met het kunstenaarscollectief La Section d’Or, innamen op het circuit van de internationale avant-garde. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik tot voor deze tentoonstelling nog nooit van beide kunstenaars, noch van La Section d’Or gehoord had, maar hey, altijd fijn om iets bij te leren.

Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. 😉 Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)

Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!

IMG_5397

IMG_5412

IMG_5415

IMG_5416

IMG_5417

IMG_5418

IMG_5419

IMG_5420

IMG_5421

IMG_5422

IMG_5423

IMG_5424

IMG_5425

IMG_5426

IMG_5428

IMG_5429

Vooropening BRUSK

Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!

Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.

IMG_4923

IMG_4931

IMG_4943

IMG_4950

Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.

Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!

Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.

Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.

Teamdag in Mechelen

Omdat ik nog een belangrijke vergadering had in de voormiddag, moest ik het eerste gedeelte van de teamdag aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig lukte het wel om aan te sluiten voor het middagmaal in restaurant Puro. Het eten was zeker lekker, al was de tomatensaus bij de roodbaars voor mij iets te overheersend, waardoor de subtiele smaak van de vis wat overschaduwd werd. De citroentaart met merengue was dan weer heel lekker. Alleen de attitude van één van de personeelsleden kon voor mij echt niet door de beugel. We waren nochtans met een heel grote groep, dus je zou verwachten dat het personeel dan toch zeker hun best zou doen. Het begon al met het aperitief. Hij had ongevraagd voor iedereen een glas cava uitgeschonken, maar er waren redelijk wat collega’s die de voorkeur gaven aan een alcoholvrij aperitief. De ober deed daar erg moeilijk over, alhoewel dit toch echt geen onredelijke vraag is. Misschien zijn er mensen zwanger of drinken bepaalde mensen niet om wille van religieuze of gezondheidsredenen. Hij was natuurlijk slecht gezind omdat hij te veel glazen had uitgeschonken, maar dat kon hij ons nu toch amper verwijten. Het duurde vervolgens keilang voordat de collega’s in kwestie hun alcoholvrij drankje kregen (dat gewoon fruitsap met grenadine was, dus echt niet moeilijk om te bereiden.

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

IMG_4872

IMG_4875

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

IMG_4878

IMG_4881

IMG_4882

IMG_4890

IMG_4907

IMG_4908

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

IMG_4909

IMG_4911

IMG_4914

IMG_4916

IMG_4917

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.

 

Wandelen in de omgeving van Bertem

Dit weekend trakteerden mijn vriend en ik zijn ouders op een hotelovernachting in Leuven. Het was lang geleden dat ze nog eens bij ons te gast geweest waren en we wilden vermijden dat ze nog ‘s avonds laat met de wagen naar Herentals moesten rijden.

Het oorspronkelijke plan was om op zaterdag samen een fietstocht te maken, maar omdat de moeder van mijn vriend last had van haar nek, besloten we de plannen aan te passen en een wandeling te maken.

De voormiddag gebruikten we om de laatste rommel op te ruimen en de op voorhand bestelde visschotel van De Walvis op te halen. Nadat de ouders van mijn vriend ingecheckt waren bij ParkInn Leuven, lunchten we samen met een boterhammetje en reden vervolgens naar Bertem voor een wandeling in de omgeving.

Doordat de ouders van mijn vriend met de wagen gekomen waren, was onze actieradius wat groter dan met de fiets en kozen we een wandeling uit die we nog niet gedaan hadden tijdens de coronaperiode.

Het merendeel van de wandeling was het onverwacht zonnig en warm en we genoten van de mooie holle wegen en de natuur rondom ons. Al hield ik onderweg wel angstvallig de KMI app in het oog, want er was in de namiddag regen voorspeld. Gelukkig schoof de voorspelde regen steeds verder op in de tijd en het leek er even op dat we de dans zouden ontspringen. Te vroeg gejuicht echter: een uur voor het einde van de wandeling werden we overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig hadden we grote en stevige paraplu’s bij, die ons tegen het ergste van de bui beschermden. Maar dat nam niet weg dat mijn schoenen en benen stevig onder de modder hingen na de wandeling.

IMG_4622

IMG_4625

IMG_4629

IMG_4631

IMG_4632

IMG_4633

IMG_4635

IMG_4636

IMG_4637

IMG_4639

IMG_4641

IMG_4643

IMG_4644

IMG_4645

IMG_4646

IMG_4650

Omdat de lucht er na de regenbui dreigend bleef uitzien, kortten we de wandeling een stuk in en keerden we eerder naar de wagen terug dan oorspronkelijk gepland. Een slimme zet, want we zaten letterlijk nog geen twee minuten in de wagen of er barstte een nieuwe bui boven onze hoofde los.

De rest van de avond genoten we van de heerlijke visschotel van De Walvis, voor de gelegenheid uitgebreid met een half kreeftje per persoon. Gewoon omdat we daar zin in hadden! Uiteraard vergezeld van een glaasje lekkere witte wijn! We sloten de avond af met een aantal miniproevertjes whisky. Kleintjes, omdat we zondag op Open Monumentendag een goed gevuld programma af te werken hadden.

IMG_4656

Afdelingsdag in Gent

Superblij na een zeer geslaagde afdelingsdag in het mooie Gent. Al startte de afdelingsdag niet helemaal onder een goed gesternte: de steak tartaar van de dag voordien vocht in het midden van de nacht een robbertje uit met mijn darmen. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust, maar ik beet door. Ik laat mij niet klein krijgen door wat buikpijn en een paar extra toiletbezoekjes!

‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.

In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.

Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.

IMG_4519

Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. 😉 Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.

IMG_4521

IMG_4523

IMG_4526

IMG_4528

Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!

IMG_4530

IMG_4532

IMG_4539

IMG_4541

IMG_4543

IMG_4548

IMG_4549

IMG_4551

IMG_4552

IMG_4554

IMG_4557

Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.

De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.

Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…

Een zonnig weekend in Libin

Ons traditionele vriendenweekend in Libin is weer voorbij gevlogen. We waren in totaal met 37 personen, waaronder 21 kinderen. De meeste kinderen zijn ondertussen tieners en slagen er uitstekend in zich onderling bezig te houden, wat maakt dat de volwassenen meer tijd hebben om op het gemak bij te praten. De zon was volop van de partij, er werd veel gegeten (die pizza’s op vrijdagavond verdampten letterlijk), quasi geen alcohol gedronken (waardoor mijn vriend en ik nu met een stevige wijnvoorraad zitten) en in het zwembad gedobberd. Het traditionele weerwolven spel blijft de topper van het weekend, maar er werden ook veel andere spelletjes gespeeld. Ik mocht alvast een poker van de azen in vijf beurten op mijn conto schrijven. We slaagden er dit keer zelfs in het huisje twee keer achter ons te laten: één keer voor een bezoek aan een artisanaal marktje in Redu op zaterdag (waar een heer rondliep met een kerkuil op zijn hoofd) en een tweede keer om samen te genieten van de natuur tijdens de promenade des Troufferies op zondag (waarbij we onderweg een hazelworm tegen kwamen). Een laaiend succes, zou ik durven zeggen.

IMG_4138

IMG_4140

IMG_4147

IMG_4149

IMG_4154

IMG_4155 Continue reading

Wandelen rondom het Kasteel van Horst

Met onze vrienden uit Heverlee en hun slimme zoontje. En een dikke kater door de barbecue-uitspattingen van de dag voordien. Al moet ik zeggen dat de wandeling deugd deed. En naarmate ons totaal aantal stappen vorderde, voelde ik me langzaam aan weer heropleven.

IMG_3879

IMG_3882

IMG_3883

IMG_3884

IMG_3885

IMG_3886

IMG_3888

De wandeling had zelfs mijn eetlust opgewekt en ik genoot van de portie gemengd (mét augurken en opgelegde uitjes!) en de garnaalkroketten. Er bleef zelfs nog een plekje over voor de redelijk volumineuze dame blanche. Al had ik achteraf het gevoel dat ik toch beter een kinderijsje besteld had.

IMG_3889

IMG_3892

IMG_3898

IMG_3900

IMG_3904

Het was alleszins heel fijn om bij te praten met onze vrienden en te zien hoe hun zoon groeit en bloeit. Onze vrienden brachten ons met de wagen terug tot aan hun huis in Heverlee, waarna wij op onze elektrische blue-bike sprongen en we in een wip weer thuis waren. Dikke fan van die elektrische blue-bikes, want ik ben niet zeker of ik met mijn houten kop tijdens de heenrit met een gewone fiets die berg zou op geraakt zijn. 😉