Limburgse liefdesperikelen

Rond de jaarwisseling kreeg ik bericht van mijn Limburgse vriendin dat haar vriend het uitgemaakt had. Ze hadden al een paar jaar een knipperlichtrelatie waar ik eerlijk gezegd kop noch staart aan kreeg. Bottom line is dat hij bindingsangst had, maar ondertussen wel naar andere vrouwen keek. Ok, toegegeven ik was geen fan van de kerel, maar heb hem altijd het voordeel van de twijfel gegeven. Die twijfel smolt als sneeuw voor de zon toen ik las dat hij mijn vriendin in de steek gelaten had voor een andere vrouw met wie hij al een tijdje aan het sms’en was en wie weet wat nog allemaal uitspookte achter haar rug.

Enfin, ik belde om mijn vriendin een hart onder de riem te steken en we spraken meteen af dat ik naar Tongeren zou komen om de ganse affaire eens grondig te bespreken, wat bij nader inzien iet of wat bemoeilijkt werd door het feit dat ik zaterdagochtend opstond zonder stem. Een stevige luchtwegeninfectie die duidelijk op mijn stembanden geslagen was. Veel meer dan gepiep kwam er niet uit. Maar hey, dat zou mij niet tegenhouden om naar Tongeren te gaan! Ook zonder stem ben ik best in staat mijn vrienden te troosten.

Dus spoorde ik zaterdag, mij iet of wat mottig voelend, naar Tongeren. Helaas, de NMBS was mij ditmaal niet goed gezind. Ik miste mijn overstap in Hasselt met twee minuten, omdat de trein vanuit Leuven waarop ik zat maar liefst 18 minuten vertraging had. Toppunt van ironie: vlak voordat we in Hasselt zouden aankomen, riep de conducteur mooi alle aansluitingen af, dus mijn hoop laaide op dat ik alsnog de trein naar Tongeren zou kunnen halen (de NMBS-app deelde droogweg mee dat de aansluiting niet gegarandeerd was). Valse hoop, zo bleek, want perron twee was akelig leeg: de trein had niet gewacht. En dus zat ik bijgevolg een uur vast in Hasselt, waar in de directe stationsomgeving nu eens helemaal niks te beleven valt. Van pure miserie ben ik dan maar iets gaan drinken in de Domino’s pizza, het enige etablissement dat er enigszins aanvaardbaar uit zag.

Een klein uur later zat ik gelukkig wel op de trein naar Tongeren, alwaar mijn vriendin me stond op te wachten aan het station. We gingen eerst naar haar huis om de renovaties en uitbreidingen te bewonderen die ze recent had laten doen. Mijn vriendin is gescheiden en deelt het huis met haar kinderen. Dat wil m.a.w. zeggen dat zij de enige baas in huis is en dat ze naar eigen zeggen ‘nu eens volledig haar goesting gedaan heeft’. Ik was vooral onder de indruk van de fancy terrasuitbreiding met luifel en glazen zijpanelen. Ik kijk al uit naar de terraswarming!

Mijn vriendin had gereserveerd in restaurant Intermezzo, alwaar ik genoot van een heerlijk stukje hertenkalf. Tijdens de maaltijd namen we uitgebreid de tijd om de huidige relatiestatus van mijn vriendin te bespreken. Want ja, uiteraard was haar niet-meer-ex-vriend met de staart tussen de bene terug gekomen. Nu ben ik helemaal van het principe dat iedereen een misstap kan maken. En als je als koppel de keuze maakt om zo’n misstap achter je te laten, geloof ik echt dat je relatie te redden valt. Maar die kerel heeft al zoveel steken laten vallen dat het niet meer mooi is. Ik vond dat ik het aan mijn vriendin verplicht was haar hierop te wijzen. Maar uiteindelijk is het haar keuze en als zij ervoor kiest haar hart te volgen, kan ik dat alleen maar respecteren. Hopelijk komt die beloofde beterschap er nu echt….

IMG_7158

Ladies night out in Bar Jérôme

Vrijdagavond had ik een date met een vriendin waarmee ik al bevriend ben sinds het tweede middelbaar. We waren super close tijdens die rare tienerjaren waar iedereen een beetje op zoek is naar zichzelf en ook tijdens onze studententijd in Leuven bleef onze vriendschap zeer hecht. Spijtig genoeg zien we elkaar nu veel minder dan ik zou willen. En ja, het drukke leven van een volwassene mag geen excuus zijn om een vriendschap niet te onderhouden, maar toch vormt het vaak een obstakel: opgroeiende kinderen met hobby’s, een veeleisende job, een woonplaats die moeilijk bereikbaar is met het openbaar vervoer,…

Enfin, ik was alleszins heel blij dat het nog eens lukte om samen af te spreken. En we maakten er meteen een classy date van, met heerlijk eten van Bar Jérôme. De kookkunsten van Laura zijn altijd een genot voor de smaakpapillen. Na het diner zakten we af naar Café Caché, een supergezellig én stijlvol café waar ik me steeds meer begin thuis te voelen. Het was er lekker rustig, ideaal om bij te praten over alles wat er de laatste maanden in ons leven was gebeurd.

IMG_7141

IMG_7144

IMG_7146

Met als surprise act van de avond: mijn vriend die rechtstreeks van Brussels Airport naar het café was afgezakt. Meteen het signaal om in de cocktails te vliegen. Een goed begin van het weekend. 😉

Op babybezoek in Mechelen!

Maandagavond spoorde ik samen met een kameraad naar Mechelen om de nieuwste aanwinst in zijn gezin te bewonderen. Na twee zonen, een schattig meisje dat in tegenstelling tot haar twee broers geen wittekopje is. Al herkende ik in haar gezichtje wel duidelijk de trekken van haar broers.

IMG_7105

De twee grote broers waren erg in de wolken met hun nieuwe zusje. Ze straalden van trots en gingen maar al te graag bij haar op de foto. Van jaloezie geen spoor. Ze waren ook dolenthousiast om mij terug te zien, ondanks het feit dat het toch alweer even geleden was, en taterden me de oren van het hoofd. De mama en de papa kregen er amper een woord tussen. Ik voelde me meteen welkom!

IMG_7100

IMG_7101

IMG_7106

Op de koop toe kreeg ik dan ook nog eens heerlijk verse pasta pesto én spaghetti bolognaise voorgeschoteld. Door de slimme mama gewoon kant en klaar gekocht bij de traiteur. Ook mijn favoriete trucje om iets lekkers op tafel te toveren. En dan heb ik niet eens het excuus dat ik pas nieuw leven op de wereld gezet heb. 😉

IMG_7102

En kwam ik daar na het eten toch wel geen Storm Trooper tegen, zeker?

IMG_7113

Een zaterdag in Rumbeke

Al een geluk dat ik graag in de trein zit en je tegenwoordig bijna overal 4G-ontvangst hebt, want een treinrit van tweeënhalf uur zou anders maar een saaie bedoening zijn. Hoog tijd dat de NMBS inzet op het beter bereikbaar maken van de uithoeken van het land (denk: Limburg, West-Vlaanderen en de Kempen). Door de lange reistijden zijn mensen nu eenmaal niet geneigd de trein te nemen. Als ik de wagen gebruikt had voor de verplaatsing van Leuven naar Rumbeke en terug zou ik er twee uur minder lang over gedaan hebben. Maar goed, dank God voor lichte laptops en externe batterijen.

Iets na twee uur in de namiddag kwam ik aan in het station van Roeselare. Mijn vriendin stond me daar al op te wachten samen met haar dochter (haar zoon was naar een verjaardagsfeestje). Het was een aangename winternamiddag met zelfs een klein waterzonnetje. Ideaal voor een korte wandeling. Een mens heeft de neiging om zich in de winter op te sluiten in huis, maar een wandeling in de gezonde buitenlucht (of wat daar in Vlaanderen voor moet doorgaan) doet altijd deugd. We gingen naar het Sterrebos, dat er een beetje modderig bij lag en maakten van de gelegenheid gebruik om wat bij te praten. Mijn vriendin heeft er een zware periode opzitten, maar het ziet ernaar uit dat de laatste loodjes van de afhandeling van de echtscheiding in zicht zijn. Ondertussen heeft ze én een nieuwe job én een nieuwe vriend. 2020 ziet er alvast veelbelovend uit voor haar! En ook de kinderen schijnen hun draai gevonden te hebben.

IMG_7072

IMG_7075

IMG_7076

Na de wandeling speelden we samen een aantal gezelschapsspelletjes. Ik maakte kennis met het spel Ramses II en realiseerde mij dat zulke spelletjes waarbij je het vooral van een goed kortetermijngeheugen moet hebben niet meer aan mij besteed zijn. Ik kan gewoonweg de moeite niet doen om te onthouden onder welke piramide zich welke schat bevindt. En ja, die jonge hersenen zijn op dat vlak duidelijk superieur. Geef mij maar Rummikub daarmee haal ik (voorlopig) nog steeds de bovenhand.

Terwijl mijn vriendin haar jongste zoon ging oppikken, testten haar dochter en ik wat instagram filters uit. Het moge duidelijk zijn dat ik me daar helemaaaaal nog niet te oud voor voel. 😉

Net zoals bij mijn vorig bezoek aan Rumbeke aten we gezellig met zijn vieren samen in het Mango-café. Ik smulde er van werkelijk overheerlijke Sint-Jacobsvruchten met bospaddenstoelen en puree met truffel. Om duimen en vingers af te likken!

IMG_7085

We sloten de avond af met een zotte danspartij in de living van mijn vriendin en toen was het helaas al tijd om naar Leuven terug te keren. ‘t Is niet dat er veel treinen rijden tussen Roeselare en Leuven en ik was niet echt voorzien op een logeerpartij.

Mini-blogmeet in Leuven

Toen ik een tijdje geleden de oproep van Mademoiselle Julie zag passeren op haar blog, dacht ik: “Wel ja, waarom niet, lang geleden dat ik nog eens met mede-bloggers heb afgesproken.” De tijden dat ik als enthousiast groentje blogmeets organiseerde liggen ondertussen al zo ver achter mij dat de herinneringen steeds meer op een vage droom beginnen te gelijken. Ik ben in de loop der jaren ook cynischer geworden wat het hele blogwereldje betreft. Die argeloze onschuld van de beginjaren van het bloggen in Vlaanderen ligt helaas al ver achter ons. Voorgoed neergeslagen toen bloggers opeens influencers werden.

Maar hey, Julie is een toffe dame en nieuwe mensen leren kennen is altijd leuk. Die datum was dus snel geprikt. Wat later volgde de concretisering van onze afspraak: bleek dat Julie net als ik een sushi-liefhebber is. Zij was zo vriendelijk om naar Leuven te sporen en we spraken af in mijn favoriete sushi-restaurant: Kintsugi. Wat volgde wat een fijne avond waarop heel wat leuke onderwerpen de revue passeerden. Er waren zoveel raakvlakken tussen ons dat ik op het einde van de avond het gevoel had nog lang niet uitgepraat te zijn.

IMG_7064

Na het verorberen van een heerlijke sushi-boot zakten we af naar de Octobar op het Alfons Smetsplein, een nieuwe culinaire hotspot in Leuven. Ik was er al ettelijke keren langs gelopen, maar het zat er altijd vol. Op deze uitzonderlijk rustige eerste vrijdagavond na de kerstvakantie was het geluk aan onze kant. We vonden een plekje voor twee en bestelden een lekker glaasje witte wijn. Toevallig zaten er nog andere vrienden van mij in de Octobar. Grappig, Leuven heeft zoveel culinaire hotspots en dan belanden we op dezelfde avond in dezelfde bar. Meteen gelegenheid om hen gelukkig nieuwjaar te wensen.

Omdat onze fijne mini-blogmeet in stijl af te sluiten, bestelden Julie en ik nog een cocktail. Op aanraden van de vrienden die net vertrokken waren, ging ik voor de amaretto sour. Die was zeker lekker en volgens de regels van de kunst bereid, maar toch een beetje aan de zoete kant voor mij. Ik was even vergeten dat de dagen dat ik amaretto heerlijk vond al even achter mij liggen. Nu vind ik amaretto voornamelijk te zoet.

IMG_7067

Na deze laatste cocktail wandelde ik samen met Julie terug naar het station van Leuven, alwaar we afscheid namen aan het perron. Zeer geslaagde avond die zeker voor herhaling vatbaar is.

Een werk van barmhartigheid: de zieken bezoeken

Of toch niet helemaal, want echt ziek is mijn collega niet. Ze moet plat liggen omdat haar baarmoederhals veel te snel verkortte en de baby best nog een paar weken zou blijven zitten. De geschiedenis herhaalt zich, want tijdens haar eerste zwangerschap moest ze ook al platliggen na een paar maanden zwangerschap. Om de eenzaamheid en verveling van deze anders zo dynamische dame wat te doorbreken, bracht ik een bezoekje aan haar. Ik had dit al eerder willen doen, maar het was er tijdens de drukke decembermaand helaas niet van gekomen. Tijdens de kerstperiode kreeg ik van haar het bericht dat de baby misschien al zou komen en onze januari-date zonder voorwerp zou worden, maar gelukkig bleef hij (het is een jongen) nog wat zitten.

En dus spoorde ik donderdag naar Wijgmaal met een doosje Neuhaus pralines in de hand (mijn motto: chocolade is goed voor alles). Mijn collega zag er vrolijk en opgewekt uit en tijdens ons gesprek bleek dat de eenzaamheid en verveling best meevielen. Ze kan vanuit de zetel veel praktische zaken regelen voor hun nieuwbouw en natuurlijk moet er voor de komst van de baby ook het één en ander voorbereid worden. Het was zo’n avond die gewoon voorbij vloog. We hadden elkaar een hele tijd niet gezien en er viel veel bij te praten. Mijn collega was uiteraard ook nieuwsgierig naar de perikelen op het werk. Stof genoeg om over te babbelen…

Uiteindelijk nam ik de laatste trein terug naar Leuven en kroop ik vrijwel onmiddellijk in bed. Moe na wat toch al een heel heftige eerste werkweek is geweest.

KonMari workshop

Dinsdag kreeg ik een berichtje van een Leuvense vriendin: of ik geen zin had om deel te nemen aan een KonMari workshop. Gecertificeerd KonMari-consultant Tessy Troubleyn zou ons tijdens deze workshop inwijden in de geheimen van de Marie Kondo opruimmethode. Voor wie niet met Marie Kondo bekend is (wellicht niemand, want de KonMari-methode doet al een tijdje de ronde op social media): Marie Kondo is een Japanse opruimgoeroe.

Nu moet ik zeggen dat mijn vriend en ik tijdens de voorbereidingen van onze verhuis naar Genève zo goed hebben opgeruimd dat er amper nog iets valt weg te doen in ons huis (we hebben zelfs potten en pannen moeten gaan kopen deze kerstvakantie omdat ik gewoon letterlijk geen ei meer kon bakken), maar hey, wat opruimtips zijn altijd welkom, uiteraard. En ik was ook wel benieuwd naar die manier van kleren vouwen die zowel plaats zou besparen als overzicht creëren. Via o.a. de blog van Leen had ik al wat foto’s gezien van het resultaat van deze opvouwmethode.

Natuurlijk was het eerste dat mij opviel dat het aanwezige gezelschap voor de workshop uitsluitend vrouwelijk was. Alsof opruimwerk alleen aan vrouwen besteed zou zijn. Ik voelde al een paar stekeltjes recht komen staan, maar aangezien ik recentelijk feedback gekregen heb dat ik te kritisch ben, besloot ik me toch open te stellen voor wat Tessy Troubleyn te zeggen had. En ik moet zeggen dat ik het in grote lijnen wel met haar eens ben: een opgeruimd huis creëert rust in je hoofd en bied je de mogelijkheid ook andere aspecten van je leven op te ruimen. En ik geloof wel in het principe: “Does is spark joy? No? Than throw it out!” En sinds ik mijn halve inboedel via Gift Leuven heb weggeschonken, merkt ik dat de rommel van de ene, de schat van de andere is.

Onze gastvrouw had erg haar best gedaan: de salontafel waarrond we met ons groepje van acht personen zaten, was overladen met hapjes en de aanwezige dames waren stuk voor stuk intelligent én sympathiek. En toch konden sommigen onder hen de rommel in hun huis niet de baas. Wat volgens mij vooral te wijten is aan het feit dat wij in België gewoon veel te ruim wonen, waardoor we extra ruimte creëren om spullen te verzamelen die we helemaal niet nodig hebben. Ikzelf shop niet graag, dus te veel kleren heb ik niet. En ik draag alles af tot er letterlijk gaten in zitten. Ik ben gestopt met boeken te kopen (voornamelijk omdat ik geen tijd meer heb om te lezen) en durf te zeggen dat mijn appartement eerder leeg dan vol lijkt (ok, dat komt misschien ook omdat we een aantal zaken nog steeds niet hebben uitgepakt). Als mijn verhuis me één ding heeft geleerd dan is het wel dat spullen mij niet gelukkig maken. Wooncomfort (een goed bed, een goeie douche mét mengkraan, een moderne keuken) zijn daarentegen wel erg belangrijk voor mijn geluksgevoel.

IMG_7048[1]

IMG_7050[1]

Als ik eerlijk moet zijn, ik denk niet dat ik na deze workshop veel ga veranderen in mijn leven. Ik heb ondertussen een vaste plek voor mijn sleutel en de meeste van mijn kleren hangen op een hanger in de kast. De kans dat ik mijn ondergoed en sokken op de KonMari-methode ga vouwen, acht ik niet zo groot, ik heb immers niet veel zin om extra dozen mijn leven binnen te sleuren. Mijn lades zijn ruim genoeg om al mijn ondergoed en sokken in kwijt te raken en ik heb een eigen systeem van opbergen waar ik me eigenlijk goed bij voel .

Wat niet wegneemt dat ik het een heel fijne avond vond. Leuk om eens wat nieuwe mensen te leren kennen.

Sterren tellen bij EED

Een paar maanden geleden kreeg ik een berichtje van een goeie vriendin van ons. Ze was er op de één of andere wijze in geslaagd een tafel bij EED vast te krijgen en ze had de mogelijkheid om haar reservatie voor twee personen aan te passen naar eentje voor vier en of we zin hadden om mee te gaan dineren. Euh, daar moest ik geen twee seconden over nadenken. Mijn vriend en ik hadden toen net beslist welke periode hij zou overkomen naar België voor de feestdagen, dus de timing was perfect. Bovendien stond een bezoek aan EED al heel lang op mijn todolijstje, alleen lukte het mij maar niet om een reservatie vast te krijgen. En ja, ik ben er mij terdege van bewust dat een bezoek aan een sterrenrestaurant in het midden van de feestdagen iet of wat decadent is, maar zo’n buitenkansje om lekker te eten in goed gezelschap konden we niet laten liggen.

We kregen voor ons vieren een gezellige ronde tafel toegewezen helemaal achteraan in het restaurant vlakbij de keuken. De beste plek van het huis, als je het mij vraagt. En ja, het eten was uiteraard geweldig lekker met porties die net gepast waren om na het diner niet met een overladen maag te zitten en bijzondere wijntjes daarbij. En oh my, die cocktail van het huis met wodka, bessen en basilicum wat was me dat een gevaarlijk lekker snoepje! Onze vrienden hadden zelfs een cadeautje bij voor ons: een fles Belgian Owl whisky. Mijn vriend en ik moesten even blozen, want wij hadden helemaal niet aan een cadeautje of iets dergelijks gedacht. Maar het gebaar wordt uiteraard geapprecieerd!

Appetizer:
IMG_7013

IMG_7015

Zeebaars. Koolrabi. Vinaigrette van appel en prei:
IMG_7016

IMG_7017

Knolselder. Rammenas. Hazelnoot. Bouillon van champignon en gember:
IMG_7018

Fazant. Aardpeerd. Gele curry:
IMG_7030

IMG_7031

Bloedsinaas. Gepofte zaden en pitten. Citroentijm:
IMG_7033

IMG_7034

Versnaperingen bij de thee:
IMG_7037

We sloten de avond af met een drankje aan de bar. Een whisky/cognac voor de heren en een whisky sour voor de dames. We waren de laatste vier mensen in het restaurant en hadden een heel prettige babbel met de charmante zaalverantwoordelijke Maxime. EED is wat mij betreft echt een aanwinst voor Leuven.

Impressie van het lege restaurant dat wij achter ons lieten, stipt om 23.30u:
IMG_7038

Sushi op de voorlaatste dag van 2019

Onder het motto: “There is always room for sushi” dineerden mijn vriend en ik maandagavond samen met een vriendin en een vriend die we vele jaren geleden in de Spaanse les leerden kennen. Als restaurant had ik Kintsugi uitgekozen, niet alleen omdat het personeel daar supervriendelijk is en de sushi heerlijk vers, maar ook omdat het begrip kintsugi (金継ぎ: ‘gouden verbinding’) voorkomt in de nieuwe dichtbundel van onze cichter-vriend, de dichter. Toepasselijker kan niet!

En jawel, de sushiboot smaakte, al moet ik toegeven dat de hoeveelheid sushi lichtelijk overdadig was, zo tussen al die feestdagen door. Dus bestelden we maar wat warme saké om al die vis en rijst door te spoelen. Altijd lekker!

IMG_6949_2

Uiteraard sloten we de avond af met een glaasje whisky op ons appartement. Het doet met plezier mijn vrienden te kunnen trakteren op een écht goeie whisky.

Masalatop kennismaking

Zondagavond hadden mijn vriend en ik een dinner date in de Masalatop met een kameraad die we al veel te lang niet meer gezien hadden. Het was een heel bijzondere date, want we zouden voor het eerst zijn, ondertussen niet meer zo nieuwe, vriendin te zien krijgen. Ik was uiteraard heel nieuwsgierig om haar te ontmoeten.

En jawel, tot mijn grote vreugde klikte het meteen. Zijn vriendin is een heel slimme dame afkomstig uit Trinidad. Via een ganse omweg (ze studeerde in Cuba en in de UK) is ze uiteindelijk aan de Universiteit van Gent terecht gekomen, waar ze momenteel werkt aan haar doctoraat in sportpsychologie. Ze is niet alleen slim, maar ook sportief: ze is een niet onverdienstelijk badmintonspeelster, die niet alleen op internationaal niveau aan wedstrijden deelneemt, maar ook scheidsrechter is. Ik voelde me even klein ten opzichte van zo’n multigetalenteerde dame.

Onze kameraad en zijn vriend zijn trouwens het prototype van de uitspraak: ‘opposites attract’. Hij heeft totaal geen interesse in sport (noch als toeschouwer, noch als participant) en is als informaticus vooral op een zeer praktisch niveau bezig. Hij heeft ongeveer de bleekste huid denkbaar en haar huid is een prachtig melkchocoladebruin. Een moeilijkere horde om te nemen, lijkt me dan weer het feit dat zij zeer gelovig is en hij helemaal niet. Maar ondanks deze tegenstellingen was het mooi te zien hoeveel verliefde blikken ze de ganse avond uitwisselen. En wat ze alvast wel gemeen hebben: hun voorkeur voor lekker eten. Dé beste basis voor een relatie, als je het mij vraagt! Het Indisch eten van de Masalatop viel alvast in de smaak. Extra punten voor de heerlijke mango lassi.

IMG_6932

IMG_6933

IMG_6935

Na het diner zakten we af naar Café Caché voor nog één drankje. Wel jammer dat onze Piëmontese medereiziger niet achter de bar stond. Wegens al genoeg uitspattingen de voorbije dagen hielden we het bij één drankje als afsluiter van een gezellige avond die voor herhaling vatbaar is!

Wel spijtig dat Trinidad zo moeilijk bereikbaar is, want ik zou heel graag kennismaken met het land en de cultuur van onze nieuwe vriendin.