Genève en Aubonne – 15 mei 2017

De eerste nacht is achter de rug. Ik heb redelijk geslapen, maar ik moet toegeven dat het slaapcomfort van ons Leuvense bed een pak hoger ligt (kan ook moeilijk anders, want gekocht bij slaapspecialist Sit&Sleep). Het bed is smaller dan we gewoon zijn en nogal aan de harde kant. Maar daar valt wel aan te wennen. Hopelijk geldt dat ook voor het straatlawaai. In Leuven ligt onze slaapkamer ook aan de kant van de ring, maar daar valt het verkeer bijna stil na 11 uur. In de Rue de Lyon lijkt het verkeer de ganse nacht verder te razen. Misschien toch eens overwegen om met oordopjes te slapen.

Na gedoucht te hebben in de minibadkamer (jammer dat de douchekop zo laag hangt dat zelfs ik me moet bukken), trekken mijn vriend en ik erop uit op zoek naar eten om onze ochtendlijke honger te stillen. Het winkelcentrum Charmilles lijkt een ideale plek om snel te ontbijten. En jawel, er zijn verschillende plekken die de mogelijkheid aanbieden om te ontbijten. Helaas bestaat het standaardontbijt uit un pain au chocolat ou un croissant avec un café. Tja… De kans dat ik in Genève een full Scottish breakfast zou scoren, had ik op voorhand al niet hoog ingeschat. We houden het dan maar allebei bij een pain au chocolat. Mijn vriend gaat voor de koffie, ik laat met verleiden door een versgeperste smoothie. Kwestie van de dag toch half goed te beginnen. 😉

Omdat het zijn eerste dag is, moet mijn vriend pas om 10u op zijn werk zijn. Zo komt het dat we nog tijd hebben om langs een telecomshop te gaan om een simkaart te kopen. Bedoeling is dat ik deze simkaart zal gebruiken tijdens mijn verblijf hier en dat mijn vriend de kaart na mijn vertrek in zijn gsm steekt. We kopen ook nog snel wat nieuwe handdoeken voor mijn vriend in de Migros, omdat het in het appartement aanwezige voorraadje niet zo groot is en we geen handdoeken vanuit Leuven hebben meegenomen.

Vervolgens nemen we afscheid van elkaar en wens ik mijn vriend veel geluk op zijn allereerste werkdag. Erg benieuwd om vanavond zijn verhalen te horen! Ikzelf keer terug naar het appartementje om mijn spullen te gaan halen om een dagje te lezen in de naburige parken. Bij binnenkomst merk ik dat de door de huisbaas aangekondigde werkman er al is. De werkman moet ons bad van een nieuw laagje lak voorzien. Hij is al druk aan het werk, dus ik neem mijn spullen (inclusief een bus zonnecrème, want de zon brandt al hevig zo vroeg in de ochtend) bijeen en vertrek naar het vlakbij gelegen Parc de Franchises alwaar ik mij met ‘El amante japonés‘ van Isabel Allende op een bankje in de zon zet. Het park is een leuke plek om te vertoeven, al had ik het nóg leuker gevonden zonder grasmaaiers en onkruidverbranders. Nuja, onderhoud moet gebeuren, niets aan te doen.

‘s Middags houd ik het bij een snelle lunch: ik eet een lekker quiche van Migros en begeef me daarna naar mijn volgende park in de hoop dat het daar iets rustiger is. Ook in Parc Geisendorf zijn werken aan de gang, maar minder luidruchtig dan de grasmaaiers in het andere park. Ik smeer me voor de zoveelste keer in met zonnecrème, maar begin te vermoeden dat ik beter een plekje in de schaduw opzoek. Vooral mijn hoofdhuid begint verbrand aan te voelen.

Ik schiet flink op in mijn boek. Het doet deugd om eindelijk eens tijd te hebben om door te lezen. De paar minuten op de trein van Leuven naar Brussel volstaan niet om voldoende in het ritme van de Spaanse taal te komen om goed op te schieten. Nu ik echter uren aan een stuk kan lezen, mindert het aantal nog te lezen de pagina’s zienderogen. Het einde van het boek komt met rasse schreden dichterbij.

Rond 17u keer ik terug naar het appartement om dat te luchten. Heel erg nodig, want op de gang ruik ik al de doordringende geur van het product dat de werkman gebruikt heeft. Ik gooi alle ramen wagenwijd open en wacht in een zeteltje bij het raam tot mijn vriend terug is van zijn eerste werkdag. Die eerste werkdag is alvast goed meegevallen, want hij komt erg enthousiast thuis. Goed onthaald, vriendelijke mensen, hij heeft zelfs al een mini-laptop gekregen. Goed geregeld, allemaal!

Hij vertelt me over zijn eerste indrukken en dan is het alweer tijd om te vertrekken. We rijden met onze schurende auto naar onze vrienden in Aubonne. De zon schijnt nog steeds volop en zowel mijn vriend als ikzelf zijn bijzonder goed geluimd. Onze eerste dag in Genève is alvast goed verlopen.

In Aubonne genieten we van een aperitief met een glaasje champagne gevolgd door heerlijke raclette (yep, we zijn al meteen aan onze integratie begonnen) en gourmet. Uiteraard hebben wij Belgische pralines van Bittersweet mee om onze reünie te vieren. Na het eten stappen we terug de wagen in om samen met onze vriendin het huis te gaan bekijken dat ze onlangs gekocht hebben. Onze vrienden zijn nog volop bezig met de verbouwingen, maar je kan nu al zien dat het een prachtige woonst zal worden. Met een uitzicht op het meer van Genève dat gewaagd is aan dat van het huis dat ze momenteel huren.

We keren terug voor nog een glaasje wijn en nemen dan afscheid van elkaar. Gelukkig deze keer niet voor lang!

After work!

Of hoe de personeelsvergadering die afgesloten werd met een kleine drink in de cafetaria gezellig overliep in één van de meest succesvolle after works ooit. Denk dat we met een groep van ongeveer 30 personen waren. Eerst zaten we binnen bij de Scott’s Bar, maar nadat de heftige regenbui overgedreven was, trok de hemel open en konden we naar het terras buiten verhuizen. Enige minpuntje: door het goede weer van de voorbije dagen zat de Scott’s Bar volledig zonder cava. En zelfs na herhaaldelijk aandringen van onze kant, konden we het personeel niet overtuigen om naar een winkel te gaan om wat flessen in te slaan. Dus hield ik het maar bij een glaasje witte wijn en een cocktail (of twee).

Dinner bij Ko’uzi

Een afspraak met Kato en Dieter staat altijd garant voor nieuwe culinaire ontdekkingen in Antwerpen en dankzij de NMBS moeten we niet discussiëren over wie BOB is én kunnen we genieten van het mooiste station ter wereld.

Ditmaal stond een bezoek aan restaurant Ko’uzi op het programma. Ik had ooit tijdens een event van de Japanse ambassade al eens kennis gemaakt met de creatieve sushi van Ko’uzi, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Gelukkig werden deze probleemloos ingelost. Wat een sushiweelde! Natuurlijk gingen we voor de creatieve sushi’s. Hoewel ik in principe een sushipurist ben (nooit een echte fan geweest van de Amerikaanse sushivarianten), kan ik zo’n creatief uitstapje bij tijd en wijlen zeker appreciëren. Het moet gezegd, de sushi die Ko’uzi serveert is werkelijk een kunstvorm. Fenomenaal lekker. (Bij het schrijven van deze blogpost komt het water me alweer in de mond.) En de perfecte wagashi als dessert was de heerlijke kers op de taart.

sushi

wagashi

Zoals de traditie het wil, sloten we met ons vieren de avond af in een Antwerpse cocktailbar. De uitgebreide kaart van Cocktails at Nine maakte kiezen moeilijk, maar uiteindelijk slaagden we er allemaal in een drankje naar onze smaak te vinden. En als iedereen een andere cocktail neemt, kan je natuurlijk bij elkaar proeven en vergelijken. We zakten gezellig weg in de zeteltjes van Cocktails at Nine en babbelden tot het tijd werd de laatste trein naar Leuven te halen.

old fashioned

Heerlijke avond.

Mijn collega’s zijn geweldig

Ik schreef al eerder dat mijn collega’s een beetje in shock waren bij het vernemen van het nieuws van onze verhuis naar Genève. Gelukkig is de eerste ontzetting nu achter de rug en blijf ik nog lang genoeg op mijn huidige werk om mijn medewerkers aan het idee te laten wennen en ervoor te zorgen dat ze in goede handen achter blijven.

Eén van mijn collega’s stond erop mijn vriend en mij nog een laatste keer uit te nodigen alvorens mijn vriend naar Genève zou verhuizen. Het was niet makkelijk nog een moment te vinden, maar nu donderdag was het dan zover. Op de valreep, want zondag is de verhuis naar Genève gepland. Naast mijn vriend en ik had mijn collega ook de teamgenote waarmee hij het nauwst samenwerkt uitgenodigd. Oorspronkelijk waren mijn vriend en ik van plan om met de fiets te gaan, maar een plaatselijke wolkbreuk boven Leuven, deed ons van gedachten veranderen. Gelukkig konden we meerijden met mijn collega en haar man die zo vriendelijk waren ons een lift met hun Cambiowagen te geven. Anders hadden ze mijn vriend en mezelf na die fietstocht zeker kunnen uitwringen!

Het regende nog de ganse weg naar Bierbeek, maar eens we daar aankwamen, trok de hemel open en konden we zelfs aperitieven op het mooie terras van mijn collega. Weliswaar ingepakt in een fleece dekentje, maar toch, we zaten buiten. Na het aperitief verhuisden we naar binnen en genoten we van al het lekkers dan mijn collega en zijn vrouw hadden klaargemaakt. De ceviche was wellicht een beetje aan de zure kant (citroenen door limoenen veranderen heeft dat effect natuurlijk), maar ik hou van zuur, dus ik vond het heerlijk. Het hoofdgerecht (en de wijn!) mocht er trouwens ook zijn. Mijn collega had nog een leuk grapje uitgehaald: als hoofdgerecht presenteerde hij mijn vriend hersenen op een bord verstopt onder een deksel. Mijn vriend gaat immers werken voor het Blue Brain project.

ceviche

hoofdgerecht

Omdat mijn collega en haar man op tijd hun trein terug naar Antwerpen moesten halen, was er niet meer voldoende tijd voor een uitgebreid dessert. Gelukkig gaan truffels van Tartufo er altijd wel in! We hadden nog uren kunnen kletsen, maar de NMBS wacht niet, dus kwam het afscheid helaas vroeger dan gewenst.

Terug onderweg naar het station werd mijn lieve collega helaas geflitst. Een klein12e domper op een fantastische avond.

Champagne met vrienden

Dinsdagavond waren we uitgenodigd bij onze lieve vrienden in Wijgmaal om een glas champagne te drinken op het vertrek van mijn vriend naar Genève het komende weekend. Maar dat was niet de enige reden om de glazen te klinken. Onze vriend, die professor van beroep is, had diezelfde dag een belangrijke prijs in zijn vakgebied mogen ontvangen uit de handen van Prinses Astrid. Hij en zijn team waren voor deze gelegenheid uitgenodigd op het koninklijk paleis. Vol trots toonde hij het certificaat met het geld voor zijn onderzoek. Bijzonder knap om zo’n erkenning te ontvangen voor zijn onderzoek. Zeker als je weet dat onze vriend nog niet zo lang professor is en hij in het begin wat opstartproblemen binnen zijn team gekend heeft. Benieuwd welke revolutionaire vondsten hij in de toekomst zal doen!

Redenen genoeg om champagne te drinken, dus. Tegelijkertijd is het jammer dat onze gezamenlijke drinkpartijen in de toekomst minder frequent zullen plaatsvinden. Al ben ik er zeker van dat onze vrienden wel een keertje naar Genève zullen afzakken!

Limburgse dessertoverdaad

Net als twee jaar geleden bij de communie van onze vriendin haar zoon, waren mijn vriend en ik uitgenodigd voor het dessertbuffet ter gelegenheid van de plechtige communie van haar dochter. Aangezien mijn vriend op datzelfde moment met een bootje ergens op de Nederlandse wateren ronddobberde (de oorspronkelijk geplande oversteek van het kanaal werd door zijn onervaren medezeilers en hemzelf net iets té ambitieus bevonden), spoorde ik alleen met de trein naar Tongeren, alwaar onze vriendin iemand had opgetrommeld om mij te komen ophalen aan het station.

Ik ontmoette in de leefruimte van onze vriendin een paar bekende gezichten, maar ook veel onbekenden. Terwijl ik genoot van de overheerlijke desserts (allemaal zelfgemaakt door onze vriendin en haar dochter) knoopte ik her en der gesprekken aan. Het was frappant om te merken hoe klein de leefwereld was van de meeste mensen waarmee ik sprak. De meeste gesprekken stokten nadat de aanwezigen trots hadden opgesomd welke studierichtingen hun kinderen volgden en wat de kinderen hun hobby’s waren. Ik zocht wanhopig naar aanknopingspunten voor de gesprekken en voelde mij als kinderloze die ondertussen toch al een mooi stuk van de wereld gezien heeft, echt een vreemde eend in de bijt. En al helemaal toen ik vertelde over onze emigratieplannen naar Genève. Denk niet dat één van de aanwezigen ooit overwogen heeft om Limburg vaarwel te zeggen.

Ik denk echter niet dat het gebrek aan klik lag aan het feit dat er enkel ouders met kinderen op het feestje aanwezig waren. Integendeel, mijn vriend en ik hebben veel supercoole vrienden met kinderen die er een spannender leven op na houden dan ikzelf (inclusief onze vriendin zelf). Maar het was wel confronterend om te merken hoe oud en afgeleefd deze mensen eruit zagen, en dat terwijl ze toch allemaal van mijn leeftijd waren.

Het was alleszins een bijzonder interessante namiddag voor mij, want ik kon het gevoel dat ik naar een alternatieve versie van mijn eigen leven keek niet van me afschudden. Een leven waarin ikzelf ook verstrikt had kunnen raken als ik braaf in Limburg naar de hogeschool was geweest, vervolgens zoals het hoort voor de kerk getrouwd was en twee kindjes gemaakt had. Het idee om een leven te leiden, vastgeroest in een klassiek patroon dat zich steeds weer herhaalt, vind ik gruwelijk. Blij dat ik de dans ontsprongen ben!

PS: Het interessantste gesprek van heel de namiddag had ik met een twaalfjarige die me ingewijd heeft in de geheimen van het leven der mieren. Hij had een mierenkoningin gekocht en was nu bezig met het uitbouwen van zijn eigen nest. Wat een coole hobby!

Verwennerijen

Iet of wat gegeneerd informeerde onze vriend of we toch wel zalm lustten? Want dat was een belangrijk ingrediënt voor zowel zijn voor- als hoofdgerecht, klaargemaakt in de gloednieuwe keuken van zijn prachtige appartement. Of dat een retorische vraag was, riposteerde ik, want zalm staat hoog genoteerd in mijn top honderd van favoriete etenswaren. Samen met asperges. En kijk, laat onze vriend als het voorgerecht nu net een combinatie van beide geserveerd hebben, afgewerkt met een prachtig gepocheerd eitje. Wat een heerlijkheid!

De officiële rondleiding in zijn appartement hadden we al gehad, dus het werd een gezellige avond met een flesje champagne (of twee), een glaasje witte wijn én een glaasje Maker’s Mark bourbon die onze vriendin (ook een vriendschap overgehouden aan de Spaanse les) had meegebracht na haar verblijf in Cincinatti. Uiteraard wilden we graag horen van haar ervaringen als expat. Kwestie van al een beetje voorbereid te zijn op wat zal komen.

Eén ding is zeker, zulke verwennerijen zijn voor herhaling vatbaar.

IMG_3918

IMG_3920

Bewoonbare oppervlakte

Gisteren waren we te gast bij een vriend in Kampenhout, ons eerste bezoek aan zijn gloednieuwe huis, hypermodern en voorzien van de laatste snufjes (o.a. een dampkap ingebouwd in het keukeneiland die naar beneden afzuigt, ik was onder de indruk). Er was nog wat werk aan de winkel (deuren en badkamer ontbraken, er moest nog geschilder worden), maar het huis was verder perfect bewoonbaar.

Ik was erg onder de indruk van het huis en dan meer specifiek van de oppervlakte. Ik denk dat ons Leuvense appartement tweeënhalve keer in zijn huis paste en hij woont er in zijn eentje. Niet dat ik onze vriend zijn grote, mooie, moderne huis niet gun, maar het valt me tegenwoordig steeds meer op hoeveel vierkante meter de modale Vlaming nodig heeft voor zijn woonst in vergelijking met woningen in het buitenland.

Mijn vriend en ik zullen in Genève alvast een pak kleiner wonen dan in Leuven. En dat geeft me ergens ook wel rust: minder plek om rommel te verzamelen. De laatste jaren heb ik stelselmatig dingen weggegooid of weggegeven. En met onze verhuis zullen we noodgedwongen nog een paar grote opruimacties moeten organiseren. Wie weet geef ik hier op yab.be wel een paar dingen weg. Lang leve de minimalistische levensstijl!

Oja, de Thaise curry door onze vriend klaargemaakt in de blinkend nieuwe keuken, smaakte alvast heerlijk:
IMG_3905[1]

Kennis maken met Merkat

Donderdagavond hadden we afgesproken met vrienden om (nu het nog kan) een nieuw Leuvens restaurant te verkennen: Merkat is gelegen vlak naast de Essenciel en is van dezelfde uitbaters. Mijn verwachtingen waren dus hoog gespannen. En jawel, de verwachtingen werden moeiteloos ingelost. In een interieur dat iets te hip voor mijn smaak was, genoten mijn vriend en ik samen met ons gezelschap van overheerlijke Spaans geïnspireerde tapas. Heel erg blij dat het sharing concept in België nu definitief voet aan aan de grond gekregen heeft, niets is leuker dan samen met vrienden een gerechtje delen en vervolgens bespreken of het al dan niet in de smaak valt. Dit concept biedt ook de mogelijkheid om veel verschillende gerechtjes uit te proberen en als er eentje tegen valt, niet getreurd, een nieuw gerechtje is snel besteld.

Absolute uitschieter van de avond was het krokante buikspek. Ongelooflijk lekker. Zó lekker dat dit het enige gerecht is, waarvan we twee porties besteld hebben. Om duimen en vingers af te likken, om het met een huizenhoog cliché te zeggen.

Een greep uit het aanbod:

Octopus met amandel:
octopus met amandel

Aardappel met gerookte forel:
aardappel met gerookte forel

Tortilla:
tortilla

Arroz negre:
arroz negre

Krokant buikspek:
krokant buikspek

Gelakte bonito:
Gelakte bonito

Iberico kroketjes
iberico kroketjes

Entrecôte
entrecote

Postres (crème catalan, churros en een éclair met pistache:
postres

En jawel, ook hier verbaasde reacties bij het vernemen van ons grote nieuws. Blijkbaar waren veel mensen overtuigd dat mijn vriend en ik definitief wortel geschoten hadden in Leuven. Het voorbije jaar merkte ik echter bij mezelf dat mijn enthousiasme voor Leuven tanende was. Ik kreeg meer en meer het gevoel dat ik in deze universiteitsstad alles gezien had wat er te zien viel. En steeds vaker werd ik geplaagd door een gevoel van déjà vu als ik de zoveelste keer naar de opening van alweer hetzelfde event ging. Dat het stadsbestuur besliste mijn favoriete event Leuven in Scène te schrappen en te vervangen door zoiets ongedefinieerd als het Groot Verlof, was voor mij de spreekwoordelijke druppel. Onze beslissing om te verhuizen naar het buitenland komt dus echt op het juiste moment.

Waarom Zwitserland?

Een vraag die we (na de nodige verbaasde uitroepen) de laatste tijd uiteraard veel krijgen is: “Waarom verhuizen jullie naar Zwitserland?”

Wel, eerst en vooral spraken mijn vriend en ik al jaren over leven en werken in het buitenland. Elke keer als we terug kwamen van een bezoek aan vrienden in het buitenland zeiden we tegen elkaar: dat moet toch een bijzonder boeiende ervaring zijn, zo een leven uitbouwen in het buitenland. Doordat we echter allebei in zeer comfortabele, goed betalende jobs zaten, kwamen we er niet toe om ook effectief stappen te ondernemen om deze droom te realiseren.

Tot we ons in het najaar van vorig jaar de bedenking maakten dat we er allebei niet jonger op worden en dat, als we de stap wilden zetten, het moment nu wel stilletjesaan aangebroken was. Omdat mijn vriend een scherper profiel heeft om de jobmarkt op te gaan, spraken we af dat hij als eerste zou beginnen solliciteren. Afhankelijk van waar hij een job zou vinden, zou ik dan volgen. We maakten een lijstje met landen waar we graag zouden wonen en mijn vriend stuurde zijn eerste sollicitatiebrieven uit.

We moesten een tijdje geduld uitoefenen (het einde van het jaar is niet zo’n goed moment om te solliciteren), maar uiteindelijk kreeg hij zelfs twee jobaanbiedingen, eentje in Genève en eentje in Lausanne. Op 6 maart 2017 (yep, ik zat toen in Korea) hakten we de knoop door en ging hij in op het jobaanbod van het allereerste buitenlandse bedrijf waarbij hij gesolliciteerd had.

Niet veel later boekten we via Airbnb een studio om de eerste maanden te verblijven. Makkelijk om wat te acclimatiseren en rustig op zoek te gaan naar een meer permanente plek om te verblijven (de huurmarkt in Genève en omstreken blijkt nogal een jungle te zijn). Zondag 14 mei rijden we dan voor de eerste keer naar Genève. Voornamelijk met wat kleren en toiletspullen voor mijn vriend, want de studio is volledig uitgerust. Bijzonder handig! Maandag 15 mei start hij dan met zijn nieuwe job en dinsdag 16 mei vlieg ik alweer terug naar België, want ik zal iets langer blijven werken bij mijn huidige werkgever. Kwestie van de overdracht als leidinggevende op een goeie manier te kunnen doen.

Het komt nu allemaal erg dichtbij en ik kijk er enorm naar uit! Spannend!