Nieuwjaarssushi!

Zondagmiddag reden mijn vriend en ik naar Tielt-Winge om naar de nieuwjaarsbrief van mijn petekindje te luisteren. Mijn petekindje zit ondertussen al in het derde leerjaar en het voorlezen gaat elk jaar een beetje beter. Hij las zijn nieuwjaarsbrief aan een stevig tempo voor, maar hij articuleerde goed en ik verstond alles! Benieuwd wat dat volgend jaar zal geven!

IMG_6040-2

De ouders van mijn petekindje hadden voor de gelegenheid mijn favoriete eten besteld: sushi. Super sympathiek, want zij zijn zelf niet zo’n grote viseters. Alleen denk ik dat ik na ons sushidinner zaterdag, de sushilunch zondag en de overschotjes sushilunch maandag een paar weken geen sushi meer ga eten. 😉

IMG_6037

IMG_6038

Na de sushi moest mijn petekindje naar de chiro vertrekken, zo gaat dat, he. De kinderen hebben tegenwoordig meer hobby’s dan de volwassenen. Geen erg, dat gaf ons de gelegenheid om rustig bij te babbelen met de ouders van mijn petekindje en te genieten van de lekkere huisgemaakte cheesecake.

Persoonlijke levering!

Gisterenavond hadden we een kameraad over de vloer die we niet meer gezien hadden sinds het uitbreken van de coronacrisis. En dat dankzij de slechte dienstverlening van dpd die er, ondanks het feit dat het adres correct was doorgegeven, blijkbaar niet in slaagden het pakket dat onze kameraad had opgestuurd af te leveren. Dus had onze kameraad het pakket maar naar zijn huis laten opsturen en kwam hij het hoogstpersoonlijk afleveren. (Don’t worry, hij moest ook nog om een andere reden in Leuven zijn.)

Natuurlijk deden we meteen het pakje open en deelden we wat van de overdaad met onze kameraad. Op de foto is het niet te zien, maar er zit gewoonweg nog een laag heerlijkheden verborgen onder de grote doos Neuhaus pralines! Het was echt fijn om nog eens te kunnen bijpraten en te vernemen hoe het met hem en zijn gezin ging. Met dank aan dpd voor het aanhalen van de vriendschapsbanden!

IMG_5908

Goodbye 2021!

Goodbye and good riddance! The only way is up! Of zoiets, want ons begin van 2022 zag er toch iets minder rooskleurig uit dan gehoopt.

De avond begon nochtans goed genoeg met verse oesters en een flesje champagne meegebracht door onze kameraad. Gevolgd door een uitstekende zeevruchtenschotel van De Walvis.

IMG_5853

IMG_5854

IMG_5856

Om middernacht kraakten we een flesje champagne om te toasten op het nieuwe jaar en konden we vanaf ons balkon genieten van het illegaal afgestoken vuurwerk overal rondom ons. Net nadat mijn vriend de flessen whisky had klaargezet, ging het echter bergaf met de avond. Onze kameraad werd van het ene op het andere moment erg ziek (ik vermoed combinatie van te veel alcohol en te weinig stevig voedsel in zijn maag) en trok zich noodgedwongen terug op ons toilet. Het duurde bijna twee uur voordat we erin slaagden hem van het toilet af te krijgen. Ik maakte me stevig zorgen, want hij heeft suikerziekte en ik wilde zeker zijn dat hij geen hypo had. Dus regelmatig ging ik aan de deur informeren of hij nog bij bewustzijn was. Wat gelukkig het geval bleek te zijn.

Enfin ja, terwijl onze vriend op het toilet zat, bliezen mijn vriend en ik de luchtmatras op en brachten alles in gereedheid voor een onverwachte sleep-over. We gingen ervan uit dat het niet zou lukken om hem in zijn huidige toestand nog naar huis te krijgen. Dat zou ook niet echt verantwoord geweest zijn. Uiteindelijk kregen we hem van het toilet af en ik bespaar jullie de beschrijving van het slagveld dat ik daar aantrof. Ik ben alleszins heel blij met de beslissing die wij ooit namen om de muren van het toilet volledig te betegelen…

Mijn vriend stak onze vriend in bad en zijn kleren in de wasmachine en ikzelf hield me bezig met het opnieuw toonbaar maken van het toilet. Gelukkig had ik nog plastic schoonmaakhandschoenen liggen en had ik pas de dag voordien nieuw kuismiddel en sponsjes gekocht. Hoe vooruitziend van mezelf. 😉 Enfin ja, mijn vriend stond wat van zijn kleren af aan onze kameraad, we legden hem op de luchtmatras te slapen en maakten alles zo goed en zo kwaad mogelijk schoon. En zo kwam het dat ik de eerste uren van het nieuwe jaar al schoonmakend doorbracht. Voorwaar een nieuwjaarsfeest dat ik niet snel zal vergeten. 😉

Na een ongetwijfeld bijzonder woelige nacht zag onze kameraad ‘s ochtends nog erg pips en zijn maag lag duidelijk nog helemaal overhoop, maar hij was gelukkig wel in staat om terug naar huis te gaan. Alwaar hij, naar ik vermoed, meteen terug in bed zal gekropen zijn.

Enfin ja, laat ons hopen dat die eerste uren geen indicatie zijn voor de rest van 2022. Al goed dat mijn vriend en ik geen plannen hadden voor 1 januari. 😉

De laatste wandeling van 2021

Het valt niet te ontkennen de tweede helft van 2021 werd hier beduidend minder gewandeld. Ik denk echt dat mijn vriend en ik iet of wat uitgewandeld waren na ons bij het begin van de pandemie in 2020 voluit gegeven te hebben. Maar kijk, uit pure nostalgie spraken we de voorlaatste dag van het jaar af met onze vrienden die nét uit quarantaine waren voor de ondertussen vertrouwd aanvoelende vijf eikenwandeling.

Het was een grauwe, maar bijzonder warme dag. Echt serieus, we zweetten ons te pletter in onze winterjassen, die we al gauw uittrokken. Twaalf graden in december, dat is toch niet meer normaal? Aangezien mijn vriend en ik deze wandeling ondertussen al een paar keer gedaan hadden, konden we ons volop concentreren op onze vrienden, die duidelijk blij waren dat het coronavirus enkel de jongste van het gezien getroffen had en de rest gespaard had. De jongste was gelukkig niet erg ziek geweest en doordat de rest van het gezin alle drie een negatieve PCR test konden voorleggen, mochten ze allemaal uit quarantaine. Net op tijd, want onze vrienden hebben een short ski gepland de eerste week van het jaar. Heel blij voor hen dat hun plannen alsnog kunnen doorgaan.

IMG_5830

IMG_5831

IMG_5832

IMG_5833

IMG_5834

Na de wandeling fietsten mijn vriend en ik terug naar het centrum waar ik een tafeltje voor zes gereserveerd had bij het Moorinneken. Met onze modderige schoenen namen we plaats aan tafel en bestelden alvast wat water tot we wachtten op onze vrienden, die met de wagen vanuit Heverlee kwamen. Serieus, in een stad is de fiets altijd sneller dan de wagen, al is het maar omdat je geen parkeerplaats moet zoeken.

Na een kwartiertje vervoegden onze vrienden ons en bestelden we bubbels om te klinken op hun gezondheid. We startten de maaltijd met crackers met hummus en Watou kaas. Voor het hoofdgerecht vroeg het personeel ons om het aantal gerechten voor onze tafel tot drie te beperken. Ze gaven ook mee dat ‘door al die Hollanders’ (sic) er al een deel van de gerechten uitverkocht waren. Ik moet zeggen dat het personeel er inderdaad licht overwerkt uitzag. Maar aan de andere kant: goed dat onze Nederlandse vrienden voor wat extra omzet zorgen. Denk dat de Belgische horeca het kan gebruiken.

Ondanks onze beperkte keuzemogelijkheden kan ik bevestigen dat de zalmfilet met babypaksoi, spinazie en notenrijst uitstekend was. Fijn dat we onze gemiste date bij Dumon alsnog konden inhalen!

IMG_5837

IMG_5843

Verontrustende verdwijning in Mechelen blijft onopgelost

Gisteren hadden mijn vriend en ik afgesproken met onze vrienden uit Herent en hun twee dochters voor een lunch in Mechelen, gevolgd door een escape wandeling, het outdoor alternatief voor de alomtegenwoordige escape rooms.

We vonden elkaar ‘s middag in de Vleeshalle, een ideale plek om af te spreken met moeilijke eters, want iedereen vindt er wel iets naar zijn of haar zin. Eten bestellen verloopt volledig elektronisch. Via een QR-code kom je terecht op de site van de Vleeshalle waar je je bestelling plaatst bij een eetstandje naar keuze en vervolgens afrekent via Payconiq of een ander betaalsysteem naar keuze. Van zodra je bestelling klaar is, krijg je een sms’je dat je je eten kan ophalen. Bijzonder handig, ware het niet dat je bij elke nieuwe bestelling opnieuw een sms-code moest ingeven om je gsm-nummer te bevestigen. Geef mensen dan ten minste de mogelijkheid om een account aan te maken, zodat ze dit proces slechts één keer moeten doorlopen. Enfin ja, ik besef maar al te goed dat de horeca zijn best doet en ik ben alvast blij om vast te stellen dat dit soort innovatieve concepten langzaamaan ingang beginnen te vinden.

Iedereen van ons gezelschap bestelde bij een ander standje, wat nogmaals de sterkte van een concept zoals de Vleeshalle in de verf zet. Uiteraard gingen de jongedames voor pizza! Zelf bestelde ik moambe bij Kizuri, want dat is een gerecht dat in Leuven niet zo courant op de menukaart staat en dat mij de vorige keer dat ik dit at in het Leuvense smaakdorp, enorm was bevallen. En ja, het was lekker, maar de versie van Onder den Toren was toch beter. Stiekem een beetje jaloers op de heerlijke pasta met everzwijnragout van mijn vriend.

IMG_5790

IMG_5791

Na de lunch was het plan om te beginnen aan de escape wandeling ‘De Verontrustende Verdwijning‘. Helaas waren de weergoden ons niet al te goed gezind: het regende stevig. Onze kameraad is echter niet van het type dat zich snel laat ontmoedigen en verzekerde ons dat het buitje over een kwartier zeker over zou zijn. Toegegeven, ik had liever nog iets gedronken tot het echt droog was, maar goed, we hoopten dat hij gelijk had, trokken de kappen van onze jassen over onze hoofden en klapten onze paraplu’s open. Tot aan de eerste stop van de route, een paar minuten wandelen van de Vleeshalle viel het redelijk mee, maar terwijl we onderweg waren naar de volgende stop, werden we ei zo na omver geblazen door een hevige windstoot die helaas twee slachtoffers maakte: onze paraplu’s, waaronder mijn splinternieuwe paraplu die ik in het Red Star Line museum kocht. De windvlaag had ook onze kleren doornat gemaakt en zelfs onze kameraad moest toegeven dat dit niet het ideale weer was om in de buitenlucht puzzels op te lossen.

Gelukkig bood de Sint-Romboutskathedraal ons beschutting tegen het barslechte weer en konden we daar een beetje opdrogen. Ik was best onder de indruk van deze prachtige kathedraal, die ik nog nooit eerder bezocht. Absoluut de moeite om wat meer tijd voor uit te trekken. De jongedames vonden de kathedraal jammer genoeg minder boeiend dan raadsels oplossen, maar poseerden wel graag bij de gigantische wereldbol die aan het planfond bevestigd was. Gaia, een kunstwerk van Luke Jerram, is een schaalmodel van de aarde met een diameter van maar liefst zeven meter, op basis van uiterst gedetailleerde satellietfoto’s gemaakt door NASA. Indrukwekkend!

IMG_5794 Continue reading

Sushi at Goofball’s!

Even overwogen we voor het avontuur te gaan en iets anders te laten leveren, maar hey, tradities er zijn om in ere te houden en door de drukte van de voorbije werkweken had ik weinig bandbreedte om een alternatief te bedenken. Dus genoten we alweer van een heerlijke sushischotel, gezeten bij de feestelijk versierde kerstboom van Goofball en haar gezin. Een iets indrukwekkendere kerstboom dan die van ons, dat moet ik toegeven.  😉

IMG_5660

IMG_5662

Dinner bij Dumon

De afspraak om samen met onze sympathieke vrienden uit Wijgmaal bij Dumon te gaan eten, stond al sinds begin november in mijn agenda. Onze vrienden houden net als wij van lekker eten en bij Dumon weten we dat we op dat vlak altijd in de watten gelegd worden. Helaas… Het mocht niet zijn. Zaterdagochtend kregen mijn vriend en ik bericht dat hun jongste zoon positief getest had en dat het hele gezin dus in quarantaine moest. Zeer spijtig,  want ik had erg uitgekeken naar een avondje bijpraten met hen.

Nu was de vraag: wat met onze reservatie? In coronatijden zijn de agenda’s minder vol dan gewoonlijk, dus probeerde ik last minute nog twee vrienden op te trommelen om ons ‘s avonds gezelschap te houden. En jawel, ik had geluk: onze vrienden in Zichem hadden nog geen plannen. Ze vroegen of het eventueel mogelijk was om de reservatie uit te breiden naar zes personen, zodat hun zoon en dochter ook konden meegaan. Mocht dat niet lukken, geen probleem, de kinderen zijn ondertussen oud en verstandig genoeg om een avond alleen te kunnen thuisblijven. Dumon is dicht op zaterdagmiddag, dus het lukte me niet meteen om hen telefonisch aan de lijn te krijgen, maar in de namiddag kreeg ik bevestiging via mail: we waren welkom met zes. Hoera!

Dus fietsten mijn vriend en ik ‘s avonds met onze blue-bikes naar Wakkerzeel om aldaar te genieten van het uitstekende eten en al even uitmuntende gezelschap van onze vrienden. Die afspraak met onze vrienden uit Wijgmaal halen we graag op een ander moment in!

Appetizers:

IMG_5583

Cappuccino van grondwitloof, sint-jacobsvruchten en zure room:

IMG_5584

Grietbotfilet, gekonfijte aardappel, gestoofde prei soufflé spinazie en sausje van dragon:

IMG_5585

Lamsfilet met mosterddragon gepersilleerd, structuren van wortel, tijm-honingmarinade en aardappel:

IMG_5587

Jingle bells: chocolade, mandarijn, cremeux van petit-beurre koekjes en melkchocolade:

IMG_5592

IMG_5593

Zoetigheden voor bij de thee:

IMG_5597

Ik weet niet of het aan de lekkere wijn lag, maar de terugtocht naar Leuven voelde maar half zo lang aan als de heenweg. 😉

Een spontane chocomelk bij madmum

Toen ik deze middag terug kwam van boodschappen doen in de stad, merkte ik dat ik een gemiste oproep had. Fun fact about me: in mijn privétijd bel ik amper. Ik vind communicatiemiddelen als whatsapp en messenger veel handiger en minder invasief dan een telefoontje. Kameraad J is echter volledig het omgekeerde: hij belt altijd, met als gevolg dat hij meestal op mijn antwoordapparaat terecht komt, omdat ik niet heb gemerkt dat mijn iphone trilde.

Van zodra ik de gemiste oproep zag, belde ik uiteraard terug. Bleek dat hij deze namiddag wat tijd te verdrijven had in Leuven terwijl zijn vrouw rijlessen volgde. Een heel verhaal, want eigenlijk rijdt zijn vrouw al jaren, maar haar rijbewijs van Trinidad was onlangs vervallen, waardoor ook haar internationale rijbewijs niet meer geldig was. En in coronatijden is het alles behalve evident om zomaar even op en af naar Trinidad te vliegen om een rijbewijs te laten verlengen. Conclusie: om rechtsgeldig achter het stuur te mogen plaatsnemen, moest ze opnieuw rijexamen afleggen in België. En helaas voor haar, kreeg ze twee keer een onvoldoende voor de praktijktest en was ze daarom nu verplicht om rijlessen te volgen.

Mijn vriend en ik hadden geen plannen deze namiddag, dus spraken we af samen iets te gaan drinken. Het was behoorlijk druk in de Leuvense winkelstraten en ook de terrassen zaten goed vol. Gelukkig slaagden we erin nog net een vrij tafeltje bij madmum te bemachtigen, alwaar ik genoot van een lekkere warme chocolademelk met Baileys (de taart was voor onze kameraad die nog niet gegeten had). Al mocht de chocomelk wel een tikkeltje warmer zijn voor mij. We brachten een dik anderhalf uur al keuvelend door en namen toen opnieuw afscheid, want mijn vriend en mij wachtte nog een klein fietstochtje naar restaurant Dumon.

IMG_5579

(un)Holy Light

Gisterenavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met onze kameraad en zijn twee dochters om samen te genieten van het lichtkunstparcours (un)Holy Light. We haalden ons polsbandje op bij het standje op de Grote Markt en wandelden op ons gemak van het ene naar het andere kunstwerk.

IMG_5557

Onze eerste stop was het kunstwerk Cypress Trees van Anna Ridler & Caroline Sinders geprojecteerd op de muren van M Leuven. De spookachtige projecties van cipressen werden gegenereerd op basis van duizenden foto’s van échte cipressen. Met dit werk vragen de kunstenaars aandacht voor een duurzaam klimaat. Cipressen kunnen maar liefst vijfhonderd jaar oud worden, maar worden bedreigd door de klimaatverandering. De kust van de Amerikaanse staat Louisiana, waar ze groeien, wordt steeds meer geteisterd door orkanen. Hoe meer cipressen er verdwijnen, hoe meer de kustlijn er afbrokkelt.

Verder naar de Sint-Michielskerk voor mijn favoriete kunstwerk van de avond: Blueprint van Joanie Lemercier. De projectie van bijzondere via de computer gegenereerde patronen in combinatie met de bezwerende contrabas en elektronische muziek, maakte dat ik naar dit kunstwerk wel de ganse avond kon blijven kijken.

In de Kruidtuin konden we het poëtische werk Remnant Ecologies van Jony Easterby bewonderen. Zo’n botanische tuin is natuurlijk een ideale plek om met licht te spelen. Ook dit werk vestigde de aandacht op de klimaatverandering. Remnant Ecologies toont een tiental lege vogelkooien: de vogels zijn gevlucht, wat overblijft zijn hun liedjes en hun schaduw.

Onze volgende stop was de Sint-Jacobskerk, maar het werk daar leende zich minder tot foto’s of video’s en sprak me ook wat minder aan dan de vorige werken.

Laatste halte (pas achteraf beseft dat we de Predikherenkerk overgeslagen hadden): de Velodroom, alwaar we konden genieten van de vurige kunstwerken van de Vuurmeesters. Heel sfeervol! De ideale plek om even te blijven plakken met een drankje en ons op het terras te wikkelen in een warm dekentje.

IMG_5565

IMG_5566

Om weer op te warmen, sloten we de avond af met een lekker glas whisky op het appartement van onze kameraad.

Sinterklaasbrunch

Zondag hadden mijn vriend en ik nog eens gasten over de vloer: onze vrienden uit Heverlee met hun zoontje. Altijd leuk en zeker als het is om samen te genieten van de geweldig copieuze Sinterklaasbrunch van Convento Food. Noblesse oblige, dus startten we de brunch met bubbels. Tussen de gangen door speelden we exploding kittens, kwestie van ons eten wat te laten zakken. Het is mijn missie om elke mens ter wereld te laten kennis maken met dit geweldige spel. 😉 En uiteraard jullie te laten meegenieten van het lekkers dat op ons bord passeerde.

Speculoos, marsepein en chocolade, om de verjaardag van Sinterklaas in stijl te vieren:

IMG_5386

Assortiment artisanale broodjes en koffiekoekjes:

IMG_5387

Volle yoghurt, huisgemaakte granola, gedroogde bloemen en rood fruit:

IMG_5388 Continue reading