Opening Ensor tentoonstelling in Mu.ZEE

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ik na mijn dagje Antwerpen zou meerijden met de collega’s die met de wagen van het MAS naar Mu.ZEE in Oostende reden om de vernissage van de tentoonstelling ‘Rose, Rose, Rose à mes yeux – James Ensor en het stilleven in België 1830 – 1930′ bij te wonen. Bij nader inzien betekende dit dat ik dan opnieuw de verplaatsing van Antwerpen-centraal naar het MAS moest maken (zonder fiets ditmaal, want die moest aan het station blijven). Aangezien mijn date in Berchem woonde, leek het mij eenvoudiger om gewoon van Antwerpen-Centraal naar Berchem te sporen en de tien minuutjes van het station naar haar huis te voet af te leggen. Zo konden we ook gezellig met zijn twee naar Oostende rijden. Change of plans, dus, maar duidelijk de beste oplossing om in Oostende te geraken.

De rit verliep vlot en bood ons de gelegenheid om nog een aantal werk gerelateerde zaken te bespreken. We moesten even zoeken, maar uiteindelijk vonden we vrij makkelijk een parkeerplaats vlakbij Mu.ZEE. Dat Ensor als schilder veel mensen aanspreekt, bleek duidelijk uit de massale opkomst. Eigenlijk was het te druk om echt van de schilderijen te kunnen genieten. Al moet ik zeggen dat het fijn was om een voor mij iets minder bekende kant van Ensor te ontdekken: zijn stillevens. De vijftig stillevens van Ensor in de tentoonstelling worden geconfronteerd met een indrukwekkende collectie stillevens van Belgische kunstenaars uit de periode tussen 1830 en 1930. Echt de moeite om nog eens voor terug te komen en alles rustig op te nemen als het minder druk is.

De op Ensor geïnspireerde hapjes mochten er trouwens ook zijn. In het begin van de avond kreeg je alleen een bordje met hapjes in ruil voor een blauwe jeton, maar tegen het eind van de avond werden de bordjes vrij rondgedeeld, zodat we onze buikjes rond konden eten.

Super tof trouwens dat er zoveel collega’s op de vernissage aanwezig waren. Echt een fijne gelegenheid om onder het genot van een hapje en een drankje je collega’s wat beter te leren kennen.

IMG_3214

IMG_3217

IMG_3218

IMG_3219

IMG_3220

IMG_3221

IMG_3224

En voor de terugrit naar Leuven kon ik meerijden in de gloednieuwe elektrische bedrijfswagen van de man van een collega. Wat een luxe!

Afscheidsetentje bij Cucina 48

Na een vlotte vergadering deze voormiddag in deSingel (met dank aan de voorzitter, aka mezelf), fietste ik van deSingel naar het MAS om aan te sluiten bij de afscheidslunch van een collega die met pensioen gaat. Jaja, op het werk is een heuse generatiewissel aan de gang. Het doet toch me toch wat om zoveel sterkhouders op korte tijd ons bedrijf te zien verlaten.

Aangezien de collega’s aansluitend op de lunch een rondleiding in de topstukkententoonstelling het MAS gepland hadden, vond het afscheidsetentje plaats in Cucina 48, een uitstekende Italiaan op een steenworp van het MAS. En ja, net zoals de vorige keer, was het eten om duimen en vingers af te likken. Spijtig dat de baars op was tegen dat het aan onze tafel was om te bestellen, maar de pasta Bacio di Mare was ongetwijfeld even lekker. En ja, die limoncello tartufo kon ik toch niet aan mij voorbij laten gaan, nietwaar?

IMG_3206

IMG_3213

 

Na de lunch nam ik afscheid van de collega’s, want ik had nog een paar belangrijke digitale vergaderingen gepland in de namiddag. Ik fietste van het MAS richting Antwerpen-centraal, waar ik een vergaderruimte in een telewerkkantoor had gereserveerd. Veel fietskilometers afgemaald vandaag en dankbaar dat ik het voor het grootste deel droog heb kunnen houden.

Pensioneringsfeestje in deSingel

Vandaag had ik de eer om aanwezig te zijn op een wel heel bijzonder afscheidsfeest, op het podium van de Rode Zaal in deSingel. Geef toe, er zijn slechtere plekken om afscheid te nemen van het werkleven. We vierden een bijzondere persoonlijkheid die na een lange carrière de deuren van zijn geliefde deSingel achter zich dichttrekt om zich te wijden aan zijn hobby’s en zijn kleinkinderen. Al ben ik er zeker van dat hij zo nu en dan nog zal opduiken in deSingel als vrijwilliger. Dat deze persoon een bijzondere indruk op velen heeft achter gelaten, bleek duidelijk uit de vele warme afscheidswoorden en de bijzonder originele afscheidscadeaus. Zo kreeg de gepensioneerde zowaar een eigen strip, een kunstwerk en een heus fotoboek van deSingel cadeau. En wat meer is: ook alle aanwezigen mochten zo’n fotoboek meer naa huis nemen. Een fijn gebaar!

Ik was helemaal alleen naar de receptie getrokken, omdat al mijn collega’s verhinderd waren. Ik wist dus op voorhand niet of ik lang zou blijven, maar tot mijn verbazing kwam ik op het afscheidsfeest een oud-collega die een paar jaar geleden op pensioen ging en mijn voormalige grote baas tegen (die tegenwoordig twee jobs combineert, over extreme vrijwilligers gesproken). Ik had ook een paar heel fijne babbels met medewerkers van deSingel en vertrok na genoten te hebben van de lekkere cava en de heerlijke hapjes later dan verwacht met een vol hart naar huis. In de volle overtuiging dat ik de pas gepensioneerde zeker nog op mijn pad zal tegen komen!

IMG_2664

IMG_2667

IMG_2669

IMG_2672

Topstukken in het MAS

Zoals iedereen weet, bestaan alle goeie dingen uit drie, dus trok ik deze zondag voor de derde keer naar het MAS voor de ronduit geweldig tentoonstelling ‘Zeldzaam en Onmisbaar‘. Ditmaal vergezeld van de ouders van mijn vriend, zijn zus en zijn drie nichtjes. Een ganse bende dus!

Omdat van kunst genieten om een lege maag ook maar niks is startten we onze uitstap met een lunch bij Nimmanhaemin, het restaurant dat de meeste stemmen haalde in onze Whatsapp poll! Wij waren de allereerste klanten en tot mijn grote ontzetting was mijn reservatie om de één of andere manier niet doorgekomen, terwijl ik zelfs een reminder in mijn mailbox had gekregen. De twee dames die de zaak draaiende hielden, gaven wel toe dat het voor hen allebei de eerste werkdag was, dus dat verklaarde misschien waarom ze de reservaties niet konden oproepen uit hun systeem. Gelukkig was het alles behalve druk in het restaurant en konden we mits wat geschuif met tafels allemaal samen aan een lange tafel plaatsnemen.

Na dit ietwat chaotische begin, verliep de maaltijd verder vlekkeloos. We kregen miniloempia’s aangeboden van het huis en het eten zelf was lekker, al miste mijn zeevruchtenschotel wat pittige Thaise kruiden.

IMG_2560

IMG_2563

IMG_2568

IMG_2570

Na de lunch wandelden we naar het MAS, waar we konden vaststellen dat de topstukkententoonstelling volledig was uitverkocht. Gelukkig heb ik de goede gewoonte om altijd mijn tickets op voorhand te boeken. Wat nogmaals een goede zet bleek, want ongetwijfeld zijn verschillende potentiële bezoekers teleurgesteld naar huis moeten afdruipen.

En kijk, opeens brak de zon door het wolkendek en ontwaarden we zowaar een streepje blauwe lucht! Iets om te koesteren deze duistere en natte dagen.

IMG_2580

IMG_2582

De topstukken vielen trouwens enorm in de smaak bij mijn gezelschap. Van jong tot oud luisterden ze geboeid naar de audioguide en de werken zelf werden aandachtig bestudeerd. Als je nog niet in het MAS bent geraakt: zeker doen. Dit is echt een unieke gelegenheid om kennis te maken met de rijkdom aan topstukken in Vlaanderen.

IMG_2588

IMG_2590

IMG_2594

IMG_2597

IMG_2598

IMG_2599

IMG_2608

IMG_2609

IMG_2613

Na de topstukkententoonstelling wilden de nichtjes graag nog een blik werpen op de tentoonstelling Iemand thuis? En wie ben ik om hun een verrijkende ervaring te ontzeggen? De insteek van deze tentoonstelling was helemaal anders dan de topstukkententoonstelling, maar er waren genoeg elementen die mij konden boeien en de meisjes vonden het geweldig dat ze mochten knutselen met boetseerklei.

IMG_2616

IMG_2620

IMG_2628

IMG_2632
We bleven in het MAS tot sluitingstijd en gingen daarna op zoek naar een plek om iets te drinken. Dat bleek nog niet zo voor de hand liggend te zijn. Het weer was helemaal omgeslagen en dikke regenwolken hadden zich samengepakt boven Antwerpen. Om te vermijden dat we te lang door de regen moesten stappen, kozen we voor het verwarmde terras van Otomat, waar ze tot mijn verbazing best een interessante drankenkaart hadden.

Uiteraard hadden de meisjes opeens zin in pizza (tja, dat was te verwachten) en konden we niet anders dan een pizza bestellen. Voor mij de eerste keer dat ik pizza at bij deze keten en eerlijk waar, het smaakte!

IMG_2639

Na ons drankje opgedronken te hebben namen we afscheid van de ganse beden en spoedden mijn vriend en ik ons naar Antwerpen-centraal om onze trein naar Leuven te halen. De weergoden waren ons gunstig gezinde we slaagden erin tussen de druppels door te laveren en het station min of meer droog te bereiken.

En kijk, de trein was zelfs op tijd. Een mooi einde van een fijne dag!

Tweede keer, goede keer: De Troubadour!

Vrijdagavond had ik afgesproken met mijn sympathieke oudcollega om samen te gaan eten in Antwerpen. De restaurantkeuze had ik aan hem overgelaten, want hij kent Antwerpen uiteraard beter dan ik. En verrassing: van al de restaurants waaruit hij had kunnen kiezen, had hij toch wel niet gereserveerd bij de Troubadour, zeker! Gelukkig dit keer wel in de Antwerpse versie van dit restaurant. 😉

Het was trouwens weer koekenbak bij de NMBS. De trein naar Berchem die ik in Brussel-centraal wilde nemen, zat zo propvol dat ik er gewoon niet meer bij geraakte. Dan maar de volgende trein genomen, waar ik gelukkig wel zitplaats vond. Na deze ietwat hobbelige start, verliep de treinrit vlotjes. Mijn oud-collega stond me op te wachten in Berchem station en we wandelden samen in de richting van de Troubadour. Omdat we nog een half uurtje hadden voordat het restaurant open ging, dronken we eerst een aperitiefje bij Brel. De avond meteen goed ingezet!

IMG_2267

En jawel, het eten van de Troubadour was even lekker, zo mogelijk nog beter, als ik mij herinnerde. De pornstar martini was ronduit fabuleus en de aangepaste wijntjes pasten perfect bij de verfijnde gerechten! We genoten van het lekkere eten en de fijne gesprekken. En de trein terug naar Leuven reed zelfs op tijd. Mirakel!

Ronduit geweldige pornstar martini:

IMG_2268

Pan cristal, crème van poulardes en verse vijg + kaaskroketje met oude parmezaan:

IMG_2271

Makreel en foi met frisse snijboontjes in citrus:

IMG_2278

Kwartel met beuling van Jan Beyens en Cévenne ui:

IMG_2279

Hert met aardpeer, schorseneer, spruitjes en hertenjus:

IMG_2283

IJs van rode biet met crème van witte chocola:

IMG_2284

Zoetigheden bij de thee:

IMG_2288

Zeldzaam en onmisbaar in het MAS

Na de preview van donderdag vond zondagavond de officiële opening plaats van de tentoonstelling Zeldzaam en Onmisbaar, Topstukken uit Vlaamse collecties in het MAS. Na het officiële gedeelte met een aantal korte speeches, twee geweldige muzikale intermezzo’s van An Pierlé en een tenen krullend slechte presentatrice (serieus, had dat meisje zich eigenlijk voorbereid op deze opdracht?) hadden mijn vriend en ik gehoopt wat broodjes of andere hapjes aan te treffen om onze hongerige magen te vullen. Per slot van rekening zaten we al om 16.36u op de trein naar Antwerpen om tijdig in het MAS te geraken voor het officiële gedeelte dat startte om 18u. Veel meer dan wat olijfjes en broodstengels vonden we echter niet. Het contrast met donderdagavond kon amper groter zijn.

IMG_1910

IMG_1918

IMG_1920

Na met zoveel mogelijk aanwezigen een babbeltje geslagen te hebben en nogmaals van de prachtige tentoonstelling genoten hebben (al was er echt veel te veel volk op deze openingsavond), besloten mijn vriend en ik op zoek te gaan naar een plek om onze hongerige magen het zwijgen op te leggen. En zo eindigde mijn avond in Antwerpen met een heerlijke shakshuka in Napo’s quality grill. Lekker eten voor een zeer schappelijke prijs.

IMG_1926

IMG_1928

IMG_1929

IMG_1932

IMG_1934

Hoe de Troubadour vervelde tot de Butcher’s Son

Deze avond had ik afgesproken met mijn lieve collega en vriendin uit het Antwerpse om ter ere van mijn verjaardag lekker te gaan eten bij de Troubadour. Het was al van voor de coronacrisis geleden dat ik nog eens bij de Troubadour was geraakt, dus ik keek uit naar deze hernieuwde kennismaking. De treinrit naar Berchem verliep voor de verandering eens vlotjes en mijn collega stond me onderweg naar de Troubadour op te wachten om samen naar ginder te wandelen.

We waren een paar minuten te vroeg voor onze reservatie van 18.30u en de deur van het restaurant was nog gesloten. Aangezien we binnen activiteit zagen, belden we aan in de hoop al een aperitiefje te kunnen drinken. De vriendelijke heer die de deur open deed, keek lichtelijk verbaasd toen mijn collega zei dat ze een reservatie had om 18.30u. Het restaurant is namelijk pas open vanaf 19.00u. Tiens, want op de reservatie stond toch echt heel duidelijk 18.30u. Nu, geen erg, foutje van het online reservatiesysteem, kan gebeuren. We zouden dan wel iets drinken in de buurt en over een half uurtje terug keren.

We waren nog maar een paar passen van de Troubadour verwijderd toen de vriendelijke meneer ons achterna kwam. Hij vroeg of hij toch nog eens naar onze reservatie mocht kijken, want hij had de naam van mijn collega niet terug gevonden in zijn reservatie-overzicht. En wat bleek: mijn vriendin had zich vergist bij het reserveren. Ze had geen tafeltje gereserveerd bij de Troubadour in Antwerpen, maar wel in die van Leuven. Al een geluk dat de heer van de Troubadour had nagekeken of er een reservatie op haar naam was, of we hadden daar over een half uur opnieuw gestaan. We bedankten hem van harte en ik belde meteen naar de Troubadour in Leuven om te laten weten dat ze de reservatie voor twee personen mochten annuleren. Mijn collega natuurlijk lichtjes gegeneerd, maar ik moet zeggen dat ik het hele voorval redelijk amusant vond, omdat ik zelf in het verleden ook al eens een gelijkaardige vergissing beging: ik boekte toen een hotel in Ierland ipv in Schotland.

Het geluk was aan onze kant, want doordat het nog maar 18.30u was, lukte het ons nog een tafeltje te reserveren bij The Butcher’s Son, waar mijn collega en ik jaren geleden ook al eens waren.

De rest van de avond verliep vlekkeloos. We genoten van het heerlijk malse vlees en dronken daarbij een lekker flesje Barbera d’Alba uit Piemonte. En de trein terug naar Leuven was zelfs op tijd! Laat ons zeggen dat de sterren ons deze vrijdagavond gunstig gezind waren!

Secreto 07 by the Butcher’s Store:

IMG_1806

Barbera d’Alba:

IMG_1811

Hazenrug:

IMG_1815

Rundstartaar, gerookte paling en kaviaar:

IMG_1818

Hazenrugpaté:

IMG_1821

Hazenrug met garnituur:

IMG_1827

IMG_1828

Stilleven met vergeten hoodie op perron van Berchem:

IMG_1830

In de reeks: waar was yab vandaag?

In deSingel in Antwerpen! Na de vergadering en de rondleiding volgde een werkelijk om duimen en vingers af te likken business lunch in het Leon deSingel Café. Alleen spijtig dat de keuken zó traag was dat het personeel er niet in slaagde de driegangenmenu binnen de gevraagde tijd af te ronden. Mijn baas, collega en ik moesten dus noodgedwongen een ongetwijfeld heerlijke pavlova aan ons voorbij laten gaan.

IMG_0636

IMG_0637

IMG_0639

IMG_0643

IMG_0646

IMG_0647

IMG_0649

IMG_0650

IMG_0653

IMG_0654

IMG_0655

Paté van wild zwijn, waldorfslaatje, uienconfit, rozijnentoast:

IMG_0659

Op vel gebakken zeebaarsfilet, pompoen, champignons, gnocchi:

IMG_0661

Op bezoek in het KMSKA met mijn petekindje!

Gisteren trokken mijn vriend en ik met mijn petekindje, zijn kleinere broer en zijn ouders naar het KMSKA. Uiteraard kozen we voor de fantastische treinverbinding van Leuven naar Antwerpen-centraal om in de grootste Vlaamse stad van ‘t land te geraken. In de trein vonden we een coupé waar er plek was voor maar zeven personen en dus hadden we eigenlijk en privé-coupé alleen voor ons gezelschap. Ideaal om UNO flip te spelen. En hoe vaak ik er ook kom, het station van Antwerpen-centraal blijft iets magisch hebben.

Voor de gelegenheid had ik een tafel voor zes gereserveerd in restaurant Da Vinci om samen te lunchen, want mijn petekindje is een grote fan van Italiaans. Een schot in de roos, zo bleek. We kregen een fijne tafel op het terras toebedeeld (de weergoden waren ons gunstig gezind) en de bediening deed echt hun uiterste best om het ons naar de zin te maken. Natuurlijk startten we de maaltijd met een glaasje prosecco. Omdat de jongens na de flinke wandeling van Antwerpen-centraal naar het restaurant een klein hongertje hadden, bestelden we antipasti om toekomstig gezeur te vermijden. En zelf had ik ook wel een gaatje op te vullen. 😉 Als hoofgerecht ging ik voor de uitstekende risotto met scampi en gerookte zalm. De bediening had onze vriendin goed liggen door bij het opdienen te doen alsof ze zich vergist hadden van gerecht. Eventjes lichte commotie, maar het bleek een grapje te zijn. Een vleugje humor wordt altijd geapprecieerd. 😉 Bij onze hoofdgerechten dronken we een glaasje Chardonnay, gewoon omdat we daar zin in hadden. Mijn petekindje was iets minder fan van zijn pizza calzone, maar gelukkig was er nog ander eten om te delen. Niemand kwam iets te kort, integendeel, we stapten met goed gevulde magen van tafel.

IMG_9915

IMG_9934

IMG_9936

IMG_9938

Daarna was het tijd voor onze bezoek aan het KMSKA. Natuurlijk gebruikten we de 10 van Christophe Coppens als leidraad doorheen het museum. Tot mijn grote vreugde voerden mijn petekindje en zijn broer elke opdracht in het bijhorende boekje uit en deden ze hun best om op basis van de instructies een origamikunstwerk te maken in de hoop daar op het einde een schat voor in de plaats te krijgen. Toegegeven, soms werd er wel eens een beetje gezucht en eigenlijk vonden ze vooral de virtual reality bril het meest indrukwekkend, maar wel bijzonder knap dat we met z’n allen van 14.30u tot sluitingsuur in het museum doorbrachten, inclusief een kleine pauze om wat te bekomen met een drankje in de Madonna. Blij trouwens dat we op dat moment binnen zaten en daardoor een gigantische stortbui misten. Samengevat: dit bezoek was een daverend succes!

IMG_9968

IMG_9969

IMG_9970

IMG_9981

IMG_9982

IMG_9984

IMG_9986

IMG_9993

Eigenlijk had ik er rekening mee gehouden dat de jongens het bezoek aan het KMSKA sneller beu zouden zijn en dat we nog tijd zouden hebben om een stukje van de reuzen mee te pikken, maar na al dat stappen en indrukken opdoen, was daar nog weinig animo voor. We hielden het bijgevolg bij een drankje op het terras van Mampoko met nog natte stoelen en tafels van de stevige regenbui. Gelukkig scheen de zon tegen dat wij terug naar het station moesten wandelen! De treinrit terug naar Leuven verliep vlotjes. Een geslaagde dag!