Car Confession Tag

Gepikt bij Leve Lieze.

Heb je een auto en waarom?

Ik heb nog nooit in mijn leven een auto bezeten en ik plan dat zo te houden. Vooral in steden vind ik dat de auto geen plaats meer heeft en dat het openbaar vervoer of de fiets de ideale manier is om je te verplaatsen. Ik ben over het algemeen niet zo’n fan van auto’s: die dingen stinken, produceren fijn stof, maken lawaai en verpesten het straatbeeld. Stel je voor hoe mooi een stad zou zijn zonder al die lelijke parkeerplekken. Hoe aangenaam zijn straten waar de auto gebannen werd en terrasjes het terrein van de vrijgekomen parkeerplaatsen hebben ingenomen?

Ik discussieer graag over de toekomt van de mobiliteit, maar het verbaast me steeds weer hoeveel mensen koppig vasthouden aan “mijn wagen, mijn vrijheid”. Om ‘s ochtends en ‘s avonds allemaal gezellig in de file te gaan staan? Helaas besef ik dat het openbaar vervoer en de fiets (zelfs niet de elektrische) voorlopig geen sluitend alternatief zijn voor de wagen. Sommige plekken in België zijn quasi niet bereikbaar met het openbaar vervoer, zoals ik zelf reeds ondervond. En ja, als je een roadtrip door Schotland of Corsica wil maken, is de auto natuurlijk de enige manier om veraf gelegen dorpjes en distilleries te bereiken.

Toch vind ik dat het hoog tijd word om het mobiliteitsvraagstuk ten gronde aan te pakken. Weg met die bedrijfswagens! Zet in op een beter en milieuvriendelijker openbaar vervoer. Verhoog het comfort voor fietsers en voetgangers. En ik kijk al uit naar zelfrijdende elektrische taxi’s!

Wat was je eerste auto?

Wel, aangezien ik zelf nooit een auto gehad heb, zal ik het hier hebben over de eerste bedrijfswagen (i know, een gegeven paard en zo) waar mijn vriend en ik gebruik van gemaakt hebben. Dat was toen een splinternieuwe Alfa Romeo 147 in de kleur Afrikagrijs. Een beetje een vreemde keuze voor een bedrijfswagen, maar Alfa Romeo was een belangrijke klant van het bedrijf waarvoor mijn vriend toen werkte en zijn bedrijf kreeg een fikse korting als ze met een Alfa Romeo rondreden. Denk dat mijn vriend en ik één van de eersten waren die met dat toen splinternieuwe model in België rondtoerden en het was opvallend hoeveel mensen onze wagen nakeken wanneer we ermee rondreden in drukke buurten.

Toegegeven, dit is wellicht qua design de mooiste wagen die we ooit gehad hebben, maar ook veruit de meest onpraktische. Een veel te grote draaicirkel voor wat eigenlijk niet zo’n grote wagen was en altijd wel problemen met de elektronica (je weet wat ze van Italiaanse wagens zeggen). Eén keer hebben we ons bijna vastgereden bij het inrijden van de parking onder onze toenmalige woonst in de Parkstraat (we moesten een bocht van 180 graden maken en tegelijkertijd een verdieping naar beneden reden en de ganse inrit was bijzonder krap bemeten). Resultaat: een dikke kras op de flank van de wagen. Een kras die we nooit hebben laten repareren en de wagen, die lieten we voortaan op straat staan.

Heb je wel eens een botsing gemaakt?

Ja, één keer in mijn leven. Met de twee maanden oude wagen van mijn vader dan nog wel. Ik had nog niet zo lang mijn rijbewijs en had mijn broertje naar zijn toenmalige lief gebracht. Bij het vertrekken had ik echter niet gemerkt dat er een brievenbus achter mij stond. De brievenbus was ook niet zichtbaar vanuit de spiegels, met als gevolg een bijzonder onaangenaam ‘pok’ geluid toen ik achteruit reed om de straat op te rijden. Resultaat: bluts in de achterkant van de nieuwe wagen van mijn vader, een scheve brievenbus en een deuk in mijn ego. Een paar dagen nadat de bluts in kwestie gerepareerd was (mijn vader houdt nogal van smetteloze auto’s, zelf zou ik die bluts nooit hebben laten repareren), raakte mijn vader zelf verwikkeld in een ongeval waarbij de ganse snuit van de wagen volledig vernield was. Daarna heeft hij niks meer gezegd over het brievenbusincident.

Heeft je auto een bijnaam?

Nope.

Heb je al eens een lekke band gehad?

Ja, hoor. Al verschillende keren. Ik schreef er hier en hier een stukje over.

In welke auto rijd je over 10 jaar?

Over 10 jaar hoop ik dat ik na een avondje dineren op een afgelegen plek via een app op mijn smartphone een zelfrijdende elektrische taxi kan oproepen om mij veilig thuis te brengen.

Hoe vaak was je jouw auto?

Zo min mogelijk! Wat maakt dat ik over de uitzonderlijke keren dat we wel van een car wash gebruik maakten, ettelijke stukjes geschreven heb. Zie hier en hier en hier en daar. Blijkt dat we onze wagen vooral wassen als we op road trip gaan of als dit één van de voorwaarden is bij het terugbrengen van een huurwagen. 😉

Welke van de 3 kan je het best missen: airco, automaat of 5 deuren?

Automaat.

Wat kan je het minst goed: keren in de straat, achteruit inparkeren of hellingproef?

Goh, omdat ik zelden rijd, ben ik helemaal niet zo’n geoefend chauffeur, maar ik denk dat de hellingproef mij het meest onzeker maakte tijdens mijn rijexamen.

Hoelang heb je jouw rijbewijs?

Sinds december 1996, maar nooit echt graag achter het stuur gezeten. Ik laat mij liever rijden. 😉

Openbaar vervoer versus auto

Toen een tijd geleden de ACOD haar stakingsaanzegging deed voor deze zevenentwintigste februari, had ik het voornemen om die dag gezellig thuis te werken. Een volledige dag in alle rust doorwerken zou eindelijk komaf maken met de chaos die na twee maanden bijna non-stop vergaderen over mijn mailbox is neder gedaald en mij de mogelijkheid geven mij eindelijk een beetje in te lezen in bepaalde dossiers. En dan kon ik ‘s avonds op mijn gemak naar de Ultimas gaan, die dit jaar in Antwerpen uitgereikt werden.

Helaas, ondanks mijn aandringen, bleef er één vergadering hardnekkig in mijn agenda staan. Onmogelijk om te verplaatsen. Al de deelnemers kregen het vriendelijke doch dringende verzoek om hun uiterste best te doen om toch in Brussel te geraken. Zuchtend legde ik me neer bij mijn lot. Al zag ik er bepaald niet naar uit om in de ijzige kou op het perron van Berchem te wachten tot er een trein kwam opdagen.

Onder het motto van gedeelde smart, sprak ik ‘s ochtends af met een collega. Tot ons beider verbazing kwam de trein die we wilde nemen stipt op tijd aangereden. Aangezien de staking talloze mensen had afgeschrikt om het openbaar vervoer te nemen, hadden we bovendien riant veel zitplaats. En: we werden zelfs gecontroleerd! Dat is me in het gewoel van de ochtendspits nog geen enkele keer overkomen sinds ik opnieuw aan het werk ben. En, en, en: onze trein kwam zelfs stipt op tijd aan in Brussel-centraal. De meest aangename en stipte pendeltocht sinds het begin van 2018!

Op het werk bleek dat de meeste collega’s die verwacht werden op de vergadering ook in Brussel geraakt waren. Om de goeie afloop te vieren dronken we dan ook een glaasje schuimwijn na afloop van de (veel te lange) vergadering.

Daarna ging het echter mis. Mijn collega en ik besloten met een derde collega mee naar Antwerpen te rijden voor de uitreiking van de Ultimas. We vertrokken rond 17.15u en kwamen na amper een paar meter in een monsterfile terecht. Alles in Brussel zat werkelijk potdicht. Zelfs Waze kon ons geen weg uit de chaos suggereren. Dikke, dikke ellende. En in plaats van rechtsomkeert te maken en de wagen terug in de garage achter te laten en het toch met de trein te proberen, hielden we koppig vol. Terwijl we langzaam kruipend probeerden uit Brussel te geraken, begonnen we in te zien dat we een foute keuze gemaakt hadden. We deden er ongeveer een uur over alleen al om te ontsnappen uit de Brusselse verkeershel.

In totaal duurde het twee uur om tot aan de Arenbergschouwburg te geraken. Alle plannen die ik had om nog snel een douche te nemen en mij in een iets feestelijker tenue te hijsen, vielen in het water. Mijn collega en ik slaagden er nog snel in een croque binnen te werken in Brasserie Den Antigoon om vervolgens nét op tijd in de Arenberg te zijn.

En na de voorstelling vond ik zelfs zonder problemen een tram die mij naar Borgerhout terug bracht. Nog nooit zoveel geluk gehad met het openbaar vervoer op één dag.

Openbaar vervoer versus auto: 2-0. Ik kan er niet bij dat er mensen zijn die er vrijwillig voor kiezen om elke dag in de file te gaan staan. Dan zit ik duizend keer liever in een trein met vertraging!

Fun met het openbaar vervoer

Het is nog maar dinsdag en het openbaar vervoer is er al in geslaagd mij maar liefst drie keer in de steek te laten. Gisteren werden zowel de trein die ik ‘s ochtends wou nemen als de trein die ik ‘s avonds wou nemen afgeschaft. ‘s Ochtends kon ik gelukkig nog net op de trein richting Zaventem springen en zo toch nog op tijd zijn voor mijn vergadering van 9.30u. ‘s Avonds had ik minder geluk, voor die ene keer dat ik eens op tijd mijn computer had dichtgeklapt op het werk, werd mijn trein natuurlijk afgeschaft en kon ik een half uur staan schilderen in Brussel Centraal.

En deze ochtend was het weer van dat. Moest ik voor één keer eens op een vergadering in Antwerpen zijn (langer uitslapen, hoera!), kwam er geen enkele tram opdagen. Terwijl de groep wachtende mensen in premetrostation Zegel steeds groter werd, kwam er geen enkel bericht over de ontbrekende trams. En dat terwijl het station nochtans over een lichtkrant beschikte om boodschappen te tonen. Of het station uitgerust was met een intercom systeem weet ik niet, maar van zo’n duidelijk gloednieuw station, zou je dat toch wel verwachten. Later vernam ik dat er twee zware tramongevallen gebeurd waren.

Gevolg: drie kwartier te laat op mijn vergadering, want helemaal te voet moeten gaan (53 minuten stappen). Ik ga me dringend zo’n fietsabonnement moeten aanschaffen.

Een goed begin van de dag…

Wanneer de schermen van de NMBS volledig rood kleuren:

IMG_6814[1]

Gelukkig kon ik na een drie kwartier wachten op een trein richting de luchthaven stappen. Ik liep op de trein een sympathieke collega tegen het lijf en we besloten lekker rebels in eerste klasse te gaan zitten. Uiteraard de ganse rit geen conducteur te bekennen. Wanneer er treinproblemen zijn, verstoppen die zich liever.

Wat maakt dat 24 januari 2014 de dag was waarop ik een uur later dan gepland op het werk aankwam.

Verrassingsfeestje in Wilrijk

Na de laatste werkdag van het jaar, spoorde ik met een paar collega’s richting Antwerpen. In Wilrijk organiseerden de zussen van mijn lieve vriendin uit Italië namelijk een verrassingsfeestje voor haar veertigste verjaardag. Normaal gezien had ik er niet bij kunnen zijn, maar door mijn vroeger dan verwachte terugkeer naar België, kon ik toch mee feesten.

Na de overstap in Berchem, bracht een kort treinritje van vijf minuten mij naar het bijzonder glamoureuze (kuch) station Antwerpen-Zuid. Nog een busrit later, kwam ik redelijk puffend aan in de B&B die ik voor de gelegenheid gereserveerd had. Omdat mijn vriendin samen met haar gezin en de ouders van haar man naar Italië over gekomen was, was er helaas geen plek voor mij om te blijven logeren in Wilrijk. Niet dat ik dat erg betreurde, want mijn kamer in B&B K²AVA was bijzonder mooi en voorzien van alle comfort (wat ik tegenwoordig meer op prijs stel dan vroeger). Gelukkig was de eigenaar zo vriendelijk mijn vrij zware valies vier verdiepingen de trap op te sleuren, want ik weet niet of ik de combinatie, valies, rugzak met twee laptops en draagzak met drie marmites boven gekregen zou hebben.

IMG_6606

IMG_6610

Na mijn spullen afgezet te hebben, was er nog een half uurtje tijd om even te relaxen en dan was het tijd om te vertrekken naar het huis waar het feestje zou plaatsvinden. De nachtelijke wandeling bracht mij doorheen een villawijk die mijn mond toch even deed open vallen. Kasten van huizen waarvan ik zelfs niet kon inschatten hoeveel keer ons appartementje in Genève erin zou passen. Achteraf hoorde ik op het feestje dat de meeste eigenaars van deze villa’s Indiërs waren die in de diamantsector werkten. Dat verklaart veel, natuurlijk.

Stipt om 19u belde ik aan. De deur werd open gedaan door één van de zussen van het feestvarken (die met een smoes weggelokt was van de feestlocatie). Ze had een baby’tje in de armen die ik niet direct kon thuisbrengen. Tot mijn grote schande bleek het de jongste van onze vriendin uit Italië te zijn. Hij was zo hard veranderd dat ik hem niet herkend had!

Op het feestje hadden zich ondertussen een paar oude bekenden verzameld. Het was, zoals altijd een fijn weerzien met de familie van mijn vriendin. Zo’n warme, hartelijke mensen, ik voel me altijd alsof ik een beetje deel uitmaak van de familie. Omdat ik op tijd wou zijn voor de verrassing en de reis van Brussel naar Wilrijk een hele onderneming was, had geen tijd gehad om iets te eten. Gelukkig had één van de drie zussen van mijn vriendin twee heerlijke quiches gemaakt. Ik hoefde dus niet te vrezen dat ik die prosecco op een lege maag zou moeten nuttigen. 😉

Hét allerbeste moment van de avond was uiteraard het gezicht van onze vriendin. Ze was totaal verrast toen ze de mooi versierde leefruimte zag, gevuld met vrienden, van wie ze er sommigen al een aantal jaar niet meer gezien had. Verrassing geslaagd!

Wat later op de avond breidde ons gezelschap tot mijn grote plezier uit met een paar oude bekenden. Natuurlijk sloot ik het feestje af en dit op het ongoddelijke uur: kwart na middernacht! Ik heb op dat vlak een reputatie hoog te houden, nietwaar? 😉

Van Genève naar Ternate – 15 september 2017

Tweede keer goeie keer! Nadat we ons eerste weekendje noodgedwongen moesten uitstellen, was het dan eindelijk zover. Ik had er echt naar uitgekeken, vooral omdat het de voorbije week in Genève niet zo’n goed weer was en ik hoopte op een streepje Indian Summer in Noord-Italië. Al moet ik eerlijk toegeven dat de weerberichten aldaar er ook niet al te fameus uitzagen.

Mijn vriend en ik hadden na zijn werk afgesproken in het station van Genève, alwaar we op de trein van 17u richting Gallarate stapten. De treinrit, inclusief overstap in Brig, duurde iets meer dan vier uur. Dat lijkt lang, maar doordat we door een adembenemend landschap spoorden, was de treinrit voorbij voordat we er goed en wel erg in hadden. Oorspronkelijk hadden we het plan opgevat om het laatste stuk van onze rit te dineren in de restauratiewagon, maar die bleek vol te zitten en bediend te worden door één duidelijk erg overwerkte ober. Dus stuurden we een berichtje aan onze vriendin of we ‘s avonds nog iets bij hen konden eten. Uiteraard was dat geen probleem. Lang leve de Italiaanse gastvrijheid.

De treinrit van Brig naar Gallarate was om nog een andere reden dan het gerommel van onze lege magen memorabel: aan de overkant van het gangpad zat een meisje de ganse rit hartverscheurend te wenen. Wenen, als in onophoudelijk snikkend, met dikke tranen die over haar gezicht biggelden. Haar vriend deed zijn best om haar te troosten, maar veel leverde dat niet op. Het zag er zo dramatisch uit dat mensen speciaal voor haar afstand deden van hun toegewezen plaatsen (het was een trein met genummerde plaatsen). Meer dan een uur aan het stuk bleven de tranen stromen en toen we afstapten was ze nog altijd aan het wenen. Ik vroeg me echt af wat haar overkomen was. Het koppel waren overduidelijk toeristen, misschien een sterfgeval in de familie?

Onze vriendin was zo vriendelijk om ons te komen ophalen in het station van Gallarate, zo’n half uurtje rijden van Ternate. Dat spaarde ons een overstap en een lange wachttijd in Gallarate uit. Iets na 21u kwamen we aan in het station van Gallarate, alwaar onze vriendin ons al stond op te wachten. Een autorit van een klein half uur later, konden we onze schoenen uittrekken en onze voeten onder tafel schuiven. De Italiaanse echtgenoot van onze vriendin toverde voor ons een heerlijke pasta al pomodoro fresco op tafel. Mét tomaten gekweekt in hun eigen tuin. Simpel, maar overheerlijk! We sloten de maaltijd af met heerlijke gelato die onze vriendin voor onze aankomst nog snel was gaan kopen in een gelatería Gallarate. Ondertussen bewonderden we uitgebreid de nieuwste aanwinst van het gezin: een zeer brave baby van drie maanden, die zich al de aandacht liet welgevallen.

IMG_5629

Een goed begin van onze driedaagse in Italië!

Koude schotel in Zichem

Soms zit het gewoon ook eens mee met die treinen, vooral op een rustige zondagochtend. ‘t Zal dan toch waar zijn wat de NMBS al jaren beweert: dat het de passagiers zijn die voor de vertragingen zorgen. 😉 Leuven – Testelt is natuurlijk maar een kort ritje, dus veel kon er niet misgaan, maar met het track record van de NMBS van de laatste tijd weet je natuurlijk nooit.

In het station van Testelt werd ik opgehaald door onze kameraad en zijn twee kinderen. Ik moet telkens weer slikken als ik zie hoe groot en verstandig die kinderen al geworden zijn. De oudste zoon gaat volgend jaar al naar het eerste middelbaar! (Ok, hij zit wel een jaartje voor op zijn leeftijd, maar dan nog! het eerste middelbaar!)

Een half uurtje later arriveerde het tweede koppel genodigden met hun dochters. De kinderen verdwenen naar de speelkamer op samen te spelen, waardoor de volwassenen op hun gemak konden bijpraten. Al werden we een aantal keer naar boven geroepen om een show bij te wonen. 😉

De koude schotel die onze gastheer en gastvrouw voorzien hadden, was werkelijk overdadig te noemen. Alhoewel ik erg mijn best gedaan heb, denk ik dat ze de komende twee dagen nodig zullen hebben om al de overschot weg te werken. Koude schotels doen me altijd terugdenken aan mijn jeugd, dus ik ben altijd blij als deze klassieker op tafel komt. Soms gaat er weinig boven een klassieke tomaat garnaal of een opgelegde perzik gevuld met tonijnsla.

IMG_4485

IMG_4488

 

Avonturen met het openbaar vervoer

‘t Was vandaag niet de beste dag voor de NMBS. Deze ochtend viel de locomotief van mijn trein naar Brussel in panne in het station van Leuven en kwam ik bijgevolg dik twintig minuten te laat op het werk. Gelukkig was er een extra trein naar de kust waarop ik in Leuven station kon overstappen om de schade enigszins te beperken.

Deze avond ging ik dan met wat collega’s naar de vernissage van een collega die zijn afstudeerwerk fotografie tentoonstelde in het oude Havenhuis van Antwerpen. In de loop van de dag had ik al allerlei berichten gekregen van collega’s die gigantische vertragingen hadden opgelopen omdat er in Duffel en tussen Landen en Hasselt persoonsongevallen (eufemisme voor zelfmoord) gebeurd waren. Nu, ik hoopte dat de naweeën daarvan tegen de avond wel weggewerkt zouden zijn. IJdele hoop, natuurlijk.

Toen mijn collega’s en ik in het Brussel-Centraal aankwamen (nadat we eerst in ons kantoorgebouw een heerschap geholpen hadden die naar een afgelaste brainstorm kwam), bleken alle treinen gigantische vertragingen te hebben om wille van problemen met de seinen. De eerstvolgende trein naar Antwerpen was een stoptrein die er maar liefst 1 uur en 11 minuten over zou doen. En de daarop volgende trein (die van 18.01u) kwam er maar niet door. We zagen de vertragingen alleen maar aantikken en beslisten wijselijk om eerst snel iets te gaan eten in de buurt van Brussel-Centraal.

Brasserie 28 leek de beste optie, want gelegen in het station zelf. Gelukkig was er plaats zat. We bemachtigden zonder problemen een tafeltje en bestelden snel snel een hamburger (jawel op nog geen maand tijd heb ik maar liefst twee keer een hamburger gegeten, terwijl ik me daarvoor de laatste keer dat ik een hamburger at zelfs niet meer voor de geest kon halen), in de hoop dat zo’n hamburger de naam fast food alle eer zou aandoen. Het duurde toch nog langer dan een kwartier voordat we bediend werden, dus veel tijd om op ons gemak te eten restte er ons niet.

IMG_4454[1]

Maar kijk, de NMBS-goden waren ons goed gezind: de trein van 18.01u die we oorspronkelijk wilden halen, was er uiteindelijk toch doorgekomen met maar liefst een uur vertraging. We feliciteerden onszelf met onze geniale inval om eerst iets te gaan eten en stapten blij gezind op de trein richting Antwerpen. Ons goed humeur kreeg een kleine deuk toen de conducteur na een kwartiertje sporen via de intercom liet weten dat de trein ‘wegens te hoog opgelopen vertraging’ niet verder zou rijden dan station Mechelen.

Niets aan te doen uiteraard, buiten afstappen in Mechelen en daar de eerstvolgende trein naar Antwerpen-Centraal te nemen. Ondertussen zagen we de tijd verder wegtikken en werd het al twijfelachtig of we het officiële openingswoord van Vitalski om 20u nog wel zouden halen. Gelukkig konden we vrij snel op de Amsterdammer van 19.25u overstappen en kwamen we rond 19.45u in het station van Antwerpen aan.

We slaagden er vervolgens in de juiste bus vlak voor onze neus te missen en besloten dan maar het openbaar vervoer te laten voor wat het was en een taxi te nemen naar het oude Havenhuis van Antwerpen. De taxichauffeur was een buitenlander die het in Keulen hoorde donderen toen we Entrepotkaai opgaven als bestemming en ook het tonen van het adres op Googlemaps leverde niks op. Gelukkig reageerde hij wel toen ik zei dat we in de buurt van het MAS moesten zijn. Na wat omwegen wegens al de werken in Antwerpen, bereikten we tot onze grote vreugde stipt om 20.02 het oude Havenhuis.

Natuurlijk begon de speech van Vitalski uiteraard pas om 20.20u, maar we waren gewoon erg blij dat we er na veel vijven en zessen toch geraakt waren. Daarna volgde een heel fijne avond, met een prachtige voorstelling van de werken van onze collega door Vitalski. Die werken zelf mochten er trouwens ook zijn: het thema was ‘afbrokkelende macht’ en ik hield vooral van de soberheid en vergankelijkheid die zijn beelden uitstraalden. Een zeer geslaagd afstudeerproject.

Vervolgens zwermden mijn collega’s en ikzelf uit over het oude Havenhuis om de rest van de tentoongestelde werken te bewonderen, al vond ik deze persoonlijk niet allemaal even kwaliteitsvol. Mijn collega zijn werken staken er voor mij toch wel bovenuit, samen met die van een fotografe die de Siberische winter in beeld gebracht had. Zeer knap! Alleen jammer dat het zo heet was in de afstudeerlocatie.

We dronken nog een glaasje tequila (het drankje dat bij de werken van mijn kersvers afgestudeerde collega hoorde) onder collega’s en toen was het tijd om weer huiswaarts te trekken. Mijn leidinggevende en ikzelf slaagden erin een bus te nemen die tot ons tot aan de Rooseveltplaats bracht en van daar was het niet ver meer naar Antwerpen-Centraal. Met een klein spurtje slaagde mijn collega erin met enkele seconden respijt haar trein naar Brussel te halen, terwijl ik op mijn gemak naar spoor 4 wandelde voor de trein naar Leuven.

Een bijna probleemloze (natuurlijk moest de trein even stoppen om een andere trein voor te laten) treinrit later stapte ik af in het station van Leuven. De NMBS, een onuitputtelijke bron van vermaak ende vertier.

Een zonnige wandeling door Brussel

Door de werken aan de tunnel van de Noord-Zuidverbinding bracht de trein mij deze zaterdag niet verder dan Brussel-Noord. Alwaar ik voor de keuze stond om de metro in te duiken om alsnog in Brussel-Centraal te geraken ofwel te voet naar het Korean Cultural Center te gaan. Omdat het zo’n fijne zonnige ochtend was, koos ik voor die laatste optie. En dat beklaagde ik me niet.

De Brusselse Kruidtuin lag er prachtig bij en de statige Brusselse gebouwen baadden in het mooie lentelicht. Nu mijn vertrek naar Zwitserland aan de horizon opdoemt, keek ik met hernieuwde belangstelling naar onze hoofdstad. Ik kan niet zeggen dat het grote liefde is tussen mij en Brussel, daarvoor is de stad te chaotisch, te slecht georganiseerd, te vuil en te grijs, maar tegelijkertijd heeft Brussel ook fijne plekken en is het culinaire aanbod er bijzonder indrukwekkend.

IMG_3876[1]

Ga ik Brussel missen? Ik denk het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet kan genieten van een fijne ochtendlijke wandeling door de straten van onze hoofdstad.

London: Canary Wharf en Buckingham Palace – 23 november 2016

Mijn allerlaatste dag in Londen begonnen met een zwempartijtje, kwestie van genoeg ruimte te hebben voor een laatste English breakfast. Snik.

Na het ontbijt pakten we in sneltempo onze valiezen om nog zoveel mogelijk van deze dag en het mooie herfstweer te kunnen genieten. Jawel, de weergoden waren ons alweer goed gezind. Ditmaal trokken we naar Canary Wharf. Op zondagochtend was het er bijzonder rustig, maar ik kon me levendig voorstellen wat een mierennest Canary Wharf zou zijn op een werkdag. We genoten van de moderne architectuur en het water vlakbij.

IMG_4439

IMG_4443

IMG_4446

IMG_4447

IMG_4448

IMG_4449

IMG_4456

IMG_4469

IMG_4471

Onze laatst lunch in Londen aten we bij Sticks’N’sushi. Niets beter dan sushi om een fijne vakantie in stijl af te sluiten, nietwaar? Sticks’N’sushi is blijkbaar een concept dat uit Kopenhagen is komen overwaaien en dat een moderne twist geeft aan de klassieke sushi. Meestal ben ik nogal behoudsgezind als het op sushi aankomt, maar ik moet zeggen dat deze maaltijd, inclusief de edamame en de yakitori mij enorm smaakte. En de Japans geïnspireerde Nippon 75 cocktail (met shochu, vlierbloesem en prosecco) die we erbij dronken, mocht er ook wezen!

IMG_1959

IMG_1967

IMG_1968

IMG_1969

Van Canary Wharf spoorden we naar Green Park om een bezoekje aan de Queen te brengen. Helaas wilde ze ons niet ontvangen voor de high tea en moesten we ons beperken tot wat fotootjes van de buitenkant van Buckingham Palace. We wandelden via Hyde Park terug van ons hotel en werden onderweg belaagd door honderden eekhoorns. Helaas hadden we al onze notenrepen en koekjes de dag voordien uitgedeeld aan de vogels en hadden we niks om hen te voederen. Dat hield één van deze brutale wezentjes alvast niet tegen om langs mijn benen omhoog te klimmen op zoek naar wat lekkers. Andere wandelaars hadden wel lekkere nootjes meegenomen voor de eekhoorns en op de één of andere manier slaagde ik erin een eekhoorn een nootje af te pakken, waardoor ik een andere eekhoorn kon lokken. Volgende keer zorg ik dat ik een grote zak noten bij heb!

IMG_4475

IMG_4479

IMG_4482

IMG_4484

IMG_4486

IMG_4494

IMG_4504

IMG_4506

Na een allerlaatste herfstwandeling door (alweer) een mooi park was het definitieve afscheid nabij. We haalden onze valiezen op in het hotel, namen de metro naar St Pancras en vervolgens de Eurostar naar België terug. Omdat we door het uurverschil pas rond half twaalf ‘s avonds in Leuven zouden aankomen, hadden we een eersteklas ticket voor de Eurostar geboekt met de maaltijd inbegrepen. Kostte niet zo heel veel meer en de maaltijd was best wel ok, met een simpele quiche kan je mij altijd blij maken. En daar hoorde zelfs een glaasje wijn bij! Dankzij de vertragingen van de NMBS konden we na aankomst in Brussel-Zuid rechtstreeks op de trein naar Leuven stappen. Meevaller!

IMG_1975

Bye bye London, we’ll meet again!