openbaar vervoer
Luz y sombra. Goya en het Spaanse realisme
Een weekend vol kunst en cultuur voor mij! Na het Plantin-Moretus museum en het KMSKA op zaterdag, spoorden mijn vriend en ik deze zondag naar Brussel om samen met zijn ouders de tentoonstelling opgebouwd rond het werk van Goya in Bozar te bezoeken.
Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.
Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.
Twee Antwerpse musea op één dag
Deze middag spoorde ik samen met Goofball, haar man, haar twee zonen en een uitwisselingsstudente waarvan Goofball via de Rotary Club het meterschap op zich genomen had, naar Antwerpen-Centraal. De concrete aanleiding voor deze uitstap was de wens van de uitwisselingsstudente om de tentoonstelling Vrouwenzaken/Zakenvrouwen in het Plantin-Moretus museum te bezoeken. Dit op aanraden van een leerkracht geschiedenis waarvoor ze duidelijk veel bewondering koesterde.
De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.
We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.
De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.
Vroeg kerstfeest in Herentals
Omdat het altijd een hele opgave is om een datum te vinden om samen kerst te vieren, zeker nu de kleinkinderen ouder worden en allemaal hun eigen verplichtingen hebben, vindt het traditionele kerstfeest bij de ouders van mijn vriend altijd plaats voor of na kerstdag. Voor mij prima, want ik hecht weinig belang aan kerkelijke feestdagen. Het is het gezellig samen zijn dat het belangrijkste is. Wat ik wel jammer vond, is dat het feest dit jaar op zondag plaatsvond. Zowel mijn vriend als ik moesten maandag 22 december nog werken (ik zelfs nog tot en met kerstavond), dus dat betekende dat we moesten mikken op de laatste trein van Herentals terug naar Leuven en iedereen weet hoe slecht de Kempen ontsloten zijn met het openbaar vervoer… Gelukkig was de schoonbroer van mijn vriend zo vriendelijk om ons te komen ophalen aan het station en ons ook weer terug te brengen.
Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.
Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.
Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!
Teamuitstap naar Abby in Kortrijk
Deze ochtend spoorde ik met een aantal Leuvense collega’s richting Kortrijk voor de allerlaatste teamdag van het jaar. Op het programma stond een gegidst bezoek aan Abby, het splinternieuwe museum in Kortrijk. Na een korte wandeling vanaf het station troffen we enkele van onze vroege vogels collega’s in Abby café, waar cake, koffie en thee voor ons klaar stonden. Druppelsgewijs stroomde de rest van de collega’s binnen en om 11u begonnen we aan de rondleiding. We hadden het geluk een zeer goede gids te treffen, die ons vol enthousiasme doorheen de tentoonstelling ‘Faith No More. Rituals for Uncertain Times’ leidde. Ik was echt aangenaam verrast door deze tentoonstelling. Het thema religie blijft mij, zelfs als doorgewinterde atheïst, fascineren en ik ontdekte veel mooie werken. Van harte aanbevolen.
Toelichting aan het personeel
Deze voormiddag spoorde ik voor de verandering nog eens naar Antwerpen voor het vervolg van de toelichting die we op 6 oktober gaven. Ik was best zenuwachtig, want ik herinner me maar al te goed de verslagen reactie van het personeel nadat ze de nieuwe toekomstplannen vernamen. Ik zette me dan ook schrap voor bijzondere pittige reacties, maar die bleven tot mijn opluchting uit. De discussie verliep erg respectvol en het personeel stelde zeer relevantie vragen.
Lang kon ik niet blijven plakken na de toelichting, want ik moest om 13u alweer in Brussel zijn om samen met de grote baas een andere lastige vergadering voor te bereiden. Gelukkig duurde de verplaatsing met de blue-bike naar het station niet lang. Ik blijf een grote fan van de blue-bike om je na een treinrit te verplaatsen door de stad. Kan geen enkel openbaar vervoersmiddel tegenop.
In het station aangekomen bleek echter dat ik net mijn trein gemist had. Geen nood, ik begaf me naar de Starbucks, alwaar ik een yoghurt en een fruitsapje kocht om de inwendige mens te versterken, maar eigenlijk was de hoofdreden van mijn bezoek het opladen van mijn ongeveer platte laptop. Helaas, helaas… Was mijn laptop te plat, werkten de stopcontacten van de Starbucks niet goed genoeg? Ik slaagde er gewoonweg niet meer in de laptop opnieuw opgestart te krijgen. Ook niet toen ik wat later op een trein met stopcontacten zat. Grote frustratie, want ik had erop gerekend om het verslag van de toelichting van deze ochtend in de Starbucks en op de trein te kunnen maken.
Gelukkig slaagde ik er op ons kantoor in Brussel wel in mijn laptop opnieuw op te laden. Bij deze dus meteen een externe batterij besteld waaraan ik mijn laptop kan opladen. Dit zal mij geen tweede keer meer overkomen!
Rainbow!
Een goed teken om de dag mee te beginnen!
Pizza eten met mijn petekindje
Deze namiddag was ik te gast bij de ouders van mijn petekindje. Ik had hen op voorhand gewaarschuwd zodat ze niet te zeer zouden schrikken wanneer ze mijn gehavende gezicht zagen. Mijn lip is nog steeds stevig gezwollen, maar de korsten op de schaafwonden zien er goed uit. Het meest pijnlijke is mijn gekloven lip, die mij tot de nodige voorzichtigheid aanmaant bij het eten en lachen tot een pijnlijke affaire maakt.
Een paar blutsen en builen krijgen mij echter niet klein. En zo speelden we een hele namiddag spelletjes en genoten we samen van heerlijke huisgemaakte pizza’s. Met dank aan de ouders van mijn petekindje die zo vriendelijk waren om mij te komen halen en terug te brengen naar het station van Aarschot.
Afscheid van Chauvigny – 12 augustus 2024
Om 7.15u gaat de wekker. We wrijven we de slaap uit onze ogen en begeven ons naar de ontbijtruimte. En kijk eens aan wat we voor de deur van onze kamer aantreffen: een zak met propere handdoeken. Een beetje laat, maar allez, het is het gebaar dat telt.
Een beetje met lange tanden eten we van het zielige ontbijt met croissant, appelmoes en confituur. Dit ontbijt ga ik beslist niet missen! De koffers zijn snel gemaakt en we vertrekken mooi op tijd. De terugrit verloopt verrassend vlot. Vooral het eerste gedeelte langs mooie, groene wegen.
Het is even zoeken om een geschikte plek te vinden om te lunchen. Na twee eerdere mislukte pogingen door foutieve informatie op googlemaps komen we terecht bij la Caleche, een restaurant dat bij een manège hoort. Via een groot raam in het restaurant hebben we zicht op de manege en zien we ruiters oefenen met hun paarden. De uitbaters van la Caleche zijn supervriendelijk en het is gezellig zitten binnen in de van airco voorziene ruimte. Het eten is simpel, maar lekker. 25 euro voor een voorgerecht en dessert, da’s waar voor je geld.
Na de lunch zetten we onze rit verder. In Parijs rijden we een stuk langs de Seine en zien we de Olympische stadia met daarop reclame voor de Olympische Spelen. Hebben we toch het gevoel een stukje van dit evenement meegepikt te hebben. En we zien zelfs de Eiffeltoren in de verte! Het is druk verkeer rond Parijs, maar veel minder erg dan tijdens onze terugrit. Hier en daar verloopt het verkeer wat trager, maar we belanden nooit in een echte file.
We lassen nog één stop in bij een aire om naar het toilet te gaan en een ijsje te eten. Het laatste gedeelte van de rit komen we toch nog wat file tegen. Gelukkig wijst Waze ons de weg en slagen we er zo in via omwegen de meeste files te ontwijken.
Rond 18.30u zijn we terug in Leuven waar we onze auto uitladen. Een ware volksverhuis na drie weken roadtrip door Frankrijk en Spanje.
Na het uitladen moeten we nog naar Mechelen rijden om de cambio terug te brengen. Vanaf de cambio parkeerplaats is het zo’n twintig minuten stappen naar het station van Mechelen. Geen straf op een zonnige avond. En kijk eens aan, de bouwwerken aan het station zijn er merkbaar op vooruit gegaan.
Om 19.48u nemen we de trein terug naar Leuven. We genieten van een rustige rit naar Leuven in een aangename aircotrein.
En daarmee zit deze vakantie er officieel op.
Rik Wouters & Nel: muze en manager
Deze avond spoorde ik samen met een collega naar Mechelen voor de opening van de tentoonstelling ‘Rik Wouters & Nel: muze en manager‘ in het Hof van Busleyden. De tentoonstelling zelf was eerder bescheiden van omvang, maar op de receptie maakte ik kennis met een paar interessante mensen. Altijd fan van toffe gesprekken! Laat maakte ik het niet, want het zijn al vermoeiende weken geweest op het werk. Maar blij dat ik het schilderij ‘De rode gordijnen’ uitgebreid heb kunnen bewonderen.
