Alicja Kwade en Kennis in Zicht in M

Gisteren hadden mijn vriend en ik de eer en het genoegen om zijn zus en haar drie dochters te gast te hebben. Een beetje een verderzetting van onze vorige date in oktober, want mijn oorspronkelijke plan was na de wandeling nog een bezoek te brengen aan M, wat uiteraard veel te ambitieus was. Maar hey, uitstel is geen afstel! Hadden we meteen een goeie aanleiding om een nieuwe date vast te leggen.

We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Nieuwjaarsbrief van mijn petekindje

Gisterenavond hadden mijn vriend en ik belangrijk bezoek over de vloer: mijn petekindje (ondertussen een middelbare scholier, no idea how that happened) kwam zijn zelfgemaakte nieuwjaarsbrief voorlezen. Als cover voor de nieuwjaarsbrief had hij een AI-bewerking gemaakt van een leuke foto van ons beiden genomen tijdens onze zeiltocht vorig jaar. In de bewerking had hij één van mijn favoriete gerechten verwerkt: oesters en in de zelfgeschreven nieuwjaarsbrief had hij zelfs Japanse uitdrukkingen opgenomen. Echt super-, supertrots op hem. Waar is dat verlegen mannetje gebleven dat bijna gedwongen moest worden om zijn nieuwjaarsbrief voor te lezen? Een mens zou er zowaar sentimenteel van worden.

Voor de gelegenheid hadden we antipasti en lasagnes van Il Pastaio voorzien. Altijd lekker! De antipasti verdwenen vliegensvlug in de hongerige magen, maar we hadden definitely te veel lasagne voorzien. Gelukkig kunnen we de overschot invriezen. Altijd handig om een kant en klaar gerecht in de diepvries te hebben.

En uiteraard speelden we een spelletje Trial by Trolley, dat in ons huishouden echt uitgegroeid is tot een hit bij kinderen en jongeren. En alhoewel ik eerst niet echt een fan was, begin ik het spel steeds meer te appreciëren, omdat het je de gelegenheid geeft door de discussies over de niet-alledaagse dilemma’s meer inzicht te krijgen in de denkprocessen en voorkeuren van jouw tegenspelers. Dus ja, toch een blijvertje.

Food with Varinder revisited

Never change a winning formula! Dus trokken mijn kameraad en ik opnieuw naar Food with Varinder voor een heruitgave van onze vorige date. Mijn kameraad is niet langer vegetariër, maar hij probeert wel de hoeveelheid vlees en vis die hij eet te beperken. En eerlijk, bij Food with Varinder merk je niet eens dat de gerechten zonder vis of vlees bereid zijn, elke hap die je proeft zit boordevol smaak. De Indische keuken blijft, wat mij betreft, de absolute nummer één als je op zoek bent naar heerlijke veggie maaltijden.

Een onvergetelijke avond bij Strato

Deze date bij Strato met onze twee bevriende koppels stond al ettelijke weken in mijn agenda. Strato is een piepklein restaurant in de Tiensestraat en één van de nieuwe Leuvense hotspots. Aangezien het restaurant piepklein is, is het alles behalve evident om er een reservatie vast te krijgen. We waren dus enorm blij dat het onze vriendin gelukt was om een tafel voor zes vast te leggen. Bij de reservatie was er wel een lichtelijk voorbehoud gereserveerd wegens mogelijk gesloten om wille van vakantie. Maar goed, wie niet waagt…

Toen het tijdstip van de reservatie naderede, belde onze vriendin voor de zekerheid opnieuw naar het restaurant om de reservatie te bevestigen. Blijkbaar was er toch ergens iets mis gegaan, want de reservatie was niet genoteerd in de agenda van Strato en normaal gezien zouden ze deze zaterdag niet open doen. De chefkok liet echter weten dat hij het wel zag zitten om enkel voor ons gezelschap van zes personen te koken. Een private dining experience, ja daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen!

We startten de avond met een aperitiefje op ons appartement samen met één van de twee koppels. Het andere koppel troffen we bij Strato zelf, omdat dat babysit pas wat later kwam.

Fines de Claire:

Risotto:

Ossobucco Fernera:

Hazelnootcake

En amai, wat een topavond. De chef neemt de tijd om de gerechten met zorg te bereiden, dus je moet wel het nodige geduld uitoefenen, maar in goed gezelschap en met een goeie fles wijn op tafel is dat geen probleem. De oester was heerlijk, maar de risotto met zelfgemaakt citroenpoeder was voor mij de ster van de avond. Gevolgd door de boterzachte ossobucco met de smeuïgste puree die ik ooit gegeten heb. Wat een streling voor de smaakpapillen! Al mocht de portie wel iets groter zijn. De notencake hoefde voor mij eerlijk gezegd niet, want sowieso geen fan van hazelnootbereidingen in desserts, maar het is natuurlijk wel een klassieker uit de Italiaanse keuken.

Omdat het een private dining experience was, hadden we de tijd om een babbel te doen met de chefkok, die gans de avond niet alleen kookte en ons van wijn voorzag, maar ook plaatjes op de platenspeler voor ons legde. Al namen we die taak op een gegeven moment wel uit zijn handen.

Hadden we het gevoel dat we soms toch echt wel té lang moesten wachten (ook om nog een fles wijn te bestellen), absoluut! Maar het concept van Strato gaat over tijd nemen om te eten en te genieten van de met liefde bereide gerechten en dat hebben we voor de volle honderd procent gedaan.

Sneeuw in het station van Leuven

Het nieuwe jaar in stijl ingezet bij Barba

Ook dit jaar waren mijn vriend en ik weer erg last minute met onze plannen voor Oudjaar. Omdat we er allebei een ongelooflijk druk jaar op hebben zitten, gaven we er de voorkeur aan om het splinternieuwe jaar 2026 rustig in te zetten, gezellig onder ons tweetjes. Omdat we vorig jaar zo genoten hadden van het oudjaarsmenu bij Barba, gingen we dit jaar voor een heruitgave. En ik denk dat het menu dit jaar zelfs nog beter was dan dat van vorig jaar. Om duimen en vingers af te likken. En de aangepaste wijntjes vormden echt een ongelooflijke meerwaarde. Enige kleine opmerking: het serveren van de menu ging iets té vlotjes, waardoor er een klein beetje een leeg moment was tussen de laatste gang en het feestelijk toasten op het nieuwe jaar. Dat lege moment hebben we dan maar opgevuld door wat kennis te maken met de tafel naast ons en wederzijds foto’s te nemen.

Carpaccio van coquille – agrume – aardpeer:

Tataki van tonijndille – mandarijn – nori – avocado:

Consommé van fazant – gebakken foie gras – beukenzwam:

Sliptong – groene kruiden – kaviaar:

Hert – witloof – schorseneer – rood fruit:

Tarte Tatin:

Thee met zoetigheden:

Naar goede gewoonte maak ik geen voornemens voor het nieuwe jaar, al wens ik mezelf op professioneel vlak wel een rustiger jaar toe. Iets minder werken en iets meer tijd voor mezelf zou ik echt wel appreciëren in 2026.

Jaarlijkse sushi-afspraak in de kerstvakantie

Net zoals de voorbije twee jaren kwamen onze vrienden uit Kumtich bij ons op bezoek om samen te genieten van lekkere sushi van Wabi Sabi. Voor de zekerheid had ik wat extra gefrituurde sushi besteld, omdat ik weet dat onze vrienden en hun twee dochters daar (in tegenstelling tot ikzelf) fan van zijn. We namen met plezier het smakelijke relatiegeschenk van onze vrienden in ontvangst, al vond ik het wel jammer dat dit jaar de lekkere perenadvocaat ontbrak, gelukkig is mijn advocaatvoorraad momenteel op peil. En met de koekjes en het speculaas kan ik zeker mijn collega’s een plezier doen. De chocolade zal ik zelf wel soldaat maken. 😉

Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.

Helaas raakte ik gewond tijdens een worsteling met een fles witte wijn van de Kleine Schorre. Bij het openen van de capsule zodat ik de fles kon ontkurken, zag ik een zwart goedje rond de hals van de fles. Mijn eerste instinct was de fles leeg te kappen, maar bij nadere inspectie leek het zwart goedje zich enkel aan de buitenzijde van de hals te bevinden. De kurk leek de fles zelf perfect afgesloten te hebben. Ik besliste dus met het kleine mesje van de flessenopener de volledig capsule rond de flessenhals te verwijderen. En toen gebeurde het: ik schoot uit met het mesje recht in de bovenkant van mijn linkerhand. Goed voor stevig wat bloed en ongetwijfeld later een litteken, maar de wonde zelf leek eerder oppervlakkig. Na de wonde uitgewassen en ontsmet te hebben, ging ik verder met het ontmantelen van de capsule en het schoon maken van de buitenkant van de fles. En jawel, de wijn zelf was uitstekend. Niks mis mee!

Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes terwijl we genoten van de lekkere wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.

Bezoek uit de USA

Deze avond hoog bezoek over de vloer: onze kameraad die met zijn twee dochters de kerstperiode in België kwam door brengen. Zijn Chinese vrouw was jammer genoeg in de USA achter gebleven, wegens te weinig verlofdagen. De geneugten van in de USA te wonen, zullen we maar denken. Blij dat we er ondanks de grote fysieke afstand tussen ons toch in slagen elkaar regelmatig (zij het niet jaarlijks) te zien, want onze vriendschap dateert van in onze studententijd en is mij heel dierbaar.

De dochters waren flink gegroeid en spraken zelfs een aardig mondje Nederlands. Echt jaloers op het feit dat zij drietalig opgroeien (Engels, Nederlands en Chinees). Na het aperitief met champagne, genoten we samen van de lekkere sushi van Wabi Sabi, al had de jongste duidelijk genoeg aan enkel de hapjes en de edamame.

Na de sushi speelden we samen een spelletje exploding kittens. De Nederlandstalige versie wel te verstaan. Ik was niet honderd procent zeker dat dit zou lukken, want ze kenden het spel niet en Nederlands spreken, is natuurlijk niet hetzelfde als Nederlands lezen, maar dat bleek vlotter te gaan dan verwacht. Vooral de oudste was er snel mee weg, de jongste (die natuurlijk nog niet zo heel lang kan lezen) had wat hulp van haar papa nodig. Ik haalde tussen de spelletjes door zelfs even mijn dwarsfluit van onder het stof, toen de oudste dochter vertelde dat ze graag dit instrument zou willen leren spelen. Het ding heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, dus als ik ooit dit instrument opnieuw wil oppikken, zal ik een nieuw exemplaar moeten kopen.

Onze vriend had een fruittaartje van Paul mee als dessert, wat mijn vriend en ik aanvulden met het overschot van de pralines van de kaas- en wijnavond met onze vrienden en de koekjes van mijn oud-collega. En kijk eens aan, opeens was er toch nog een gaatje op te vullen in de maag van de jongste. 😉

Heel fijn om onze vriend en zijn dochters nog eens te zien. Ik hoop dat het hen goed gaat ginder in de USA, want de nieuwsberichten van over de plas zijn niet bepaald hoopgevend.

Kaas en wijn!

Eén van mijn favoriete combinaties! Zeker als we daarvan kunnen genieten op ons eigen appartementje met onze vrienden die bij ons om de hoek wonen. De kazen, het brood en de garnituur kwamen, uiteraard, van Elsen, de wijnen uit Frankrijk, Spanje, Argentinië en Italië. Spijtig genoeg bleek de dure Barolo uit 2017, die ik had opgespaard als afsluiter van de avond, naar kurk te smaken. Gelukkig heeft Licata Vini een policy dat ze wijnen met kurksmaak terug nemen. Wel blij mee, want dit was toch een prijzig wijntje.

Champagne drinken op de kerstmarkt

Na de teamuitstap naar Kortrijk trok ik deze vrijdagavond met mijn vriend naar de Leuvense kerstmarkt. We wandelden rechtstreeks naar de champagnestand van de Rotary Club Leuven-Rotselaar, omdat we wisten dat onze kameraad, de sympathieke echtgenoot van Goofball, daar vanavond de honneurs zou waarnemen. Uiteraard starten we met een glaasje champagne vakkundig uitgeschonken door onze kameraad. En omdat de opbrengst van deze stand op de kerstmarkt naar het goede doel gaat, voelden we ons moreel verplicht om nog een tweede glas soldaat te maken. 😉

Een tijdje later zakte ook Goofball met haar twee zonen naar de kerstmarkt af en maakten we er een gezellige avond van. De inwendige mens trakteerden we op wafels, hamburgers en hartige pannenkoeken. Een fijn begin van het laatste weekend voor de kerstvakantie.

Yet Another Blog

Life on my side

leuven