A blonde date at Convento Winebistro

Gisteren had ik een date met een oud-collega van mij. Alhoewel ze nooit in mijn team gewerkt heeft, zat ik in een ver verleden wel in de jury die haar sollicitatiegesprekken heeft afgenomen. Bijgevolg ben ik nog altijd een beetje fier op het feit dat ik dat talent in de knop meteen herkend heb. Ondertussen heeft mijn oud-collega haar vleugels uitgeslagen en heeft ze onze organisatie verlaten voor een zeer boeiende en uitdagende job die haar volgens mij op het lijf geschreven is.

Doordat we niet meer voor dezelfde werkgever werken, zien we elkaar helaas niet meer zo vaak. Reden te meer om nog eens onder ons tweetjes af te spreken om bij te praten. Na een eerdere mislukte poging, slaagde ik erin een reservatie bij Wijnbistro Convento te versieren. Ik ken Convento uiteraard van de heerlijke wijnen, maar ik was benieuwd wat ze daar culinair tegenover zouden zetten. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Het eten was echt zalig lekker, in een mooi en gezellig ingericht restaurant dat een beetje de sfeer van een chic herenhuis uitstraalt. Maar dé ster van de avond was toch sommelier Tom De Praetere, een jonge gast die elk flesje wijn met zoveel enthousiasme en kennis van zaken kwam voorstellen dat ik al op voorhand verkocht was. Wat ik ook erg apprecieerde: de keuze voor vrij onbekende druivensoorten. Altijd leuk om je wijnkennis wat te kunnen uitbreiden.

Ik laat jullie meegenieten:

Appetizer:
IMG_6228

 

Carpaccio van coquille, aardpeer, aalbes:
IMG_6230

 

Geroosterde bloemkool, spruit, kikkererwt, Shropshire, vadouvan, pinda:
IMG_6240

 

Gepofte vijg, pistachenoot, hangop, honingraat:
IMG_6246

Blondes do have more fun!

Girls night out

Spontane dates zijn gans de rage! Want eerlijk, sinds ik besloten heb wat minder zelf het initiatief te nemen om afspraken te maken, ziet mijn agenda er soms verdacht leeg uit. Maar tegelijkertijd is er zo ruimte voor onverwachte afspraken, zoals deze zaterdag. Mijn vriendin liet weten dat haar zoon in Leuven was voor een schaakwedstrijd en of ik zin had om iets te gaan eten met haar en haar dochter. De dochter had me eerder al via facebook messenger gevraagd of ik nog ergens oude batterijen had liggen (met moeite wist ik vier versleten heroplaadbare batterijen bij mekaar te sprokkelen), dus dat was een ideale gelegenheid om deze te overhandigen en samen iets lekkers te eten.

We vonden mekaar bij Sticks ‘n Bowls (na sushi en ramen, zijn de poké bowls de nieuwste culinaire rage) in de Naamsestraat voor een simpele, maar erg lekkere bowl met zwarte rijst en tonijn. Gezond én lekker.

IMG_6037

IMG_6044

IMG_6045

De avond was nog jong, dus daarna verkasten we naar de gezellige zetels van Pentahotel Leuven om nog iets te drinken. De whisky sour die ik er bestelde, was spijtig genoeg de naam niet waardig. De jongedame aan de bar had duidelijk gewoon citroensap en whisky bij mekaar gekapt en daar twee ijsblokjes in gedaan. Er zat zelfs geen suiker in. Het was duidelijk dat de twee meisjes aan de bar hun werk niet de baas konden. Ze moesten én de drukke bar van drank voorzien én tegelijkertijd gasten van het hotel in- en uitchecken. Het meisje verontschuldigde zich zelfs spontaan bij mij, nadat ik bijna tien minuten had moeten wachten voordat ik kon afrekenen aan de bar. De volgende keer bestel ik een glaasje wijn, daar kan minder mee mis gaan.

De dochter van mijn vriendin en ikzelf hadden allebei nog zin in een ijsje. ‘t Galetje was bezig aan de laatste dagen voor de traditionele winterstop, dus kochten wij er nog snel een ijsje. Mijn vriendin vond het te koud om in open lucht een ijsje te eten, maar hey, dat hield ons niet tegen!

Omdat mijn eerste cocktail van de avond nogal was tegen gevallen, besloten we een tweede poging te wagen bij bar Nine. Helaas, het zat me deze zaterdag niet mee op cocktailvlak: bar Nine was gesloten wegens technische problemen. Dan maar naar Café Metropole, niet meteen de hipste plek van Leuven, maar wel een rustige plek om iets te drinken en te babbelen. Kan de dochter van mijn vriendin zeggen dat ze al op stap geweest is op de Oude Markt. 😉

Romantisch avondje bij Bar Jérôme

Tijdens de openingsreceptie twee weken geleden nam ik mij voor om snel terug te keren om te proeven van de gerechten van Bar Jérôme. Aangezien mijn vriend de laatste week van oktober in België was (vreemd om weer samen in ons appartement te zijn), en ik een vrouw van mijn woord ben, startten we donderdagavond het verlengde weekend met een paar heerlijke gerechtjes, professioneel bereid door Laura en haar team.

Nu weet ik al wel langer dat Laura een uitstekende kok is, maar ik moet zeggen dat ze zichzelf overtroffen had, die 31ste oktober. De gerookte makreel en hertenstoverij waren subliem lekker. En wat het concept van Bar Jérôme zo leuk maakt, is dat je helemaal zelf je menu kan samenstellen. Wil je zoete aardappelfrietjes, of liever purée of gebakken krieltjes? En je kiest zelf welke groenten je bij je gerecht wil. Alles wordt opgediend in mooie kommetjes die je kan delen met je tafelgenoten. Food sharing is ondertussen een vertrouwd concept, maar Bar Jérôme heeft het concept geperfectioneerd.

IMG_5864

IMG_5867

Heerlijk avondje!

Filosoferen in de Masalatop

Gisterenavond had ik een dinner date met een oud-studiegenoot. Het was alweer van vorig jaar geleden dat we elkaar gezien hadden. Veel om over bij te praten dus. Ik was blij om te horen dat het met zijn gezondheid een pak beter ging dan de vorige keer. Aangezien hij nog steeds overtuigd vegetariër is, had ik een tafel gereserveerd bij Masalatop. Indiërs hebben naar mijn bescheiden mening de beste vegetarische gerechten.

Naar goede gewoonte werd het weer een avond vol bijzondere gesprekken. We hadden het over de zin van het leven en de zoektocht van de boeddha naar verlichting. We kwamen hierbij allebei tot de conclusie dat het leven in sé zinloos is. Maar waar dit gegeven voor mijn vriend een uitnodiging is om via meditatie te zoeken naar onthechting, ervaar ik die zinloosheid als deprimerend. Ik zou niets liever willen dan de wereld een beetje beter achterlaten dan dat ik die bij mijn geboorte aangetroffen heb. Wat natuurlijk volledig in tegenspraak is met de deterministische visie dat alles op voorhand vast staat en dat we de slaaf zijn van onze eigen genen.

Enfin ja, we kregen de knoop van hoe best om te gaan met deze zinloosheid niet ontward. Misschien moet ik gewoon de zinloosheid te lijf gaan door te proberen zo veel mogelijk uit het leven te halen voor ik sterf.

IMG_5688

Duits bezoek, pannenkoeken en sushi

Zaterdag hadden mijn vriend (die vrijdagavond laat in Zaventem was geland) en ik afgesproken met onze vrienden uit Konz. Tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat we hen al bijna drie jaar niet meer gezien hadden. Ons sociaal leven moet nog altijd herstellen van de verhuis naar Genève… En we hebben er natuurlijk zelf voor gekozen om iets minder sociale engagementen aan te gaan dan vroeger.

Mijn vriend en ik hadden voorgesteld dat onze vrienden naar Leuven zouden komen, omdat het zonder auto erg moeilijk is om van Leuven naar Konz te geraken. Sommige plekken zijn echt moeilijk te bereiken met het openbaar vervoer en het charmante Konz is er daar één van.

Rond de middag waren onze vrienden in Leuven. Het was onverwacht mooi weer. Ondanks de voorspelde regen, kwam het zonnetje zelfs door de wolken piepen. Al een geluk! We wandelden samen door de Leuvense straten op zoek naar een geschikte lunchplek voor vier volwassenen en een jongedame van bijna zes jaar. De Leuvense horeca doet het duidelijk goed, want het was niet makkelijk om een plekje voor vijf personen te bemachtigen. De Wasbar zat helemaal vol en ook andere lunchplekken hadden geen tafels meer beschikbaar. We landden voor vijf minuten bij het Moorinneken, maar daar mochten en bestellen voor de ganse tafel en op de menukaart waren erg weinig kindvriendelijke en vegetarische opties te vinden.

Met een beetje geluk belandden we bij Leo Pancakes. Omdat de jongste in ons gezelschap zin had in pannenkoeken, was mijn vriend naar daar gesneld en, jawel, hij had een tafel weten te bemachtigen. Hoera voor Leo Pancakes, dat een mooi vegetarisch en zelfs veganistisch aanbod heeft. Onze vegetarische vriendin was in haar nopjes! Onze bijna-zesjarige ook. Die was zo enthousiast dat ze amper stil kon blijven zitten aan tafel. Ondanks het feit dat ze ons al zo lang niet meer gezien had, was het ijs rap gebroken en brak er al snel een kietelgevecht uit.

Iedereen smulde van de pannenkoeken, maar ik besloot een keertje de bagels te proberen. Kwestie van mijn horizonten te verruimen. De bagel kon alvast op mijn goedkeuring rekenen!

Na de lunch beklommen we samen de toren van de Universiteitsbibliotheek. Onze zesjarige was superenthousiast. We bewonderden samen de prachtige universiteitsbibliotheek en het magnifieke uitzicht op Leuven. Tijdens het afdalen van de toren had de bijna-zesjarige een beetje last van hoogtevrees op de wenteltrap, maar ze overwon haar vrees dapper en we raakten allemaal zonder problemen beneden.

IMG_5605

IMG_5616

IMG_5614

IMG_5612

IMG_5611

Opnieuw op de begane grond gingen we langs de Ethias stand op het Ladeuzeplein. Blijkbaar vierde Ethias haar honderdste verjaardag en iedereen mocht meevieren door allerlei moderne vervoersmiddelen uit te proberen. Er was een klein parcours aangelegd op het Ladeuzeplein waar we elektrische steps en aanverwanten konden uitproberen. Die kans mochten we niet aan ons voorbij laten gaan! De jongste leefde zich uit op een gewone step en ik probeerde voor de allereerste keer een elektrische step. Niet zo gemakkelijk als het eruit ziet. Op de segway voelde ik me meer op mijn gemak.

Tot slot wilden onze vrienden graag nog een koffie drinken, maar mijn eerste keuze: Koffie en Staal zat propvol. Dan maar onze namiddag afgesloten in de Bistro Zeiven Uke. Niet meteen een hippe plek, maar het haardvuur brandde en de cava smaakte!

We liepen samen met onze vrienden naar de parking onder het Ladeuzeplein en namen rond een uur of zes afscheid van elkaar. Een fijn weerzien met een pittige jongedame en haar mama en papa.

Op naar onze volgende afspraak! Tijdens de dag had ik berichtjes gekregen dat mijn vriendin en haar gezin van plan waren ‘s avonds iets te gaan eten in Leuven. Ze hadden zin in sushi en als er iets is wat ik elke dag wel kan eten, dan is het zeker sushi! Mijn vriend en ik gingen dus graag in op hun voorstel om samen te dineren en zo hadden we onverwacht twee vriendenreünies op één dag.

We hadden afgesproken in Kintsugi, mijn nieuw favoriete sushirestaurant. We startten de avond met een portie edamame en wat gyoza om vervolgens de sushiboot voor vier personen te bestellen. We waren in totaal met z’n zessen, maar we gingen ervan uit dat we altijd nog een extra rol konden bestellen, mocht dat niet genoeg zijn. De zoon en dochter van mijn vriendin (13 en 11 jaar oud) aten heel smakelijk mee van de sushi. Hoewel we stevig ons best deden, slaagden we er niet in om al de sushi op te krijgen.

IMG_5619

IMG_5623

Het is altijd fijn om samen met vrienden van sushi te kunnen genieten én ik hield er zelfs een date aan over met de jongedame van 11. Binnenkort onesie party met Billie Eilish op mijn appartement!

Openingsreceptie Convento Food en Bar Jérôme

Een tijdje geleden zag ik de uitnodiging voor deze openingsreceptie passeren op Facebook. Ik had geen plannen voor vrijdagavond en aangezien mijn vriend en ik vroeger vaste klant waren bij Convento Food, leek het mij leuk om de nieuwe stek van Laura en Ruben te gaan bewonderen.

Ik realiseerde me iets te laat dat ik helemaal geen cadeautje bij had, dus sprong ik nog snel bij de express gb binnen om een kaartje en wat chocolaatjes te kopen. Kwestie van niet met lege handen naar een feestje te moeten gaan.

Toen ik aankwam, stootte ik meteen al op een oude bekende: een ex-kotgenootje, die ik toevallig vrij recent opnieuw had ontmoet op het trouwfeest van gemeenschappelijke vrienden. Ik moet eerlijk zeggen dat wij vroeger niet echt goed met elkaar opschoten. Enfin, niet dat we elkaar niet konden luchten of zo, maar er was gewoon geen klik.

Ik gaf mijn cadeautje af en feliciteerde Laura en Ruben met hun prachtige nieuwe zaak. Laura en Ruben baten nog steeds hun vertrouwde traiteurszaak Convento Food uit, maar nu hun zaak verhuisd is naar een grote pand, kan je ook ter plekke iets eten bij Bar Jérôme. Daar ga ik zeker gebruik van maken!

IMG_5577

IMG_5582

Aangezien ik geen andere bekende gezichten opmerkte, voegde ik me bij mijn ex-kotgenootje. Ze was daar samen met een collega die instond voor de IT-ondersteuning binnen haar bedrijf. Die collega in kwestie was een stevige vent die zichzelf erg graag hoorde praten. Gemakkelijk om de stiltes in het gesprek op te vullen.

Terwijl we genoten van de uitstekende hapjes van Convento Food, vernam ik wat meer over het bedrijf waarvoor mijn ex-kotgenootje een half jaar geleden was beginnen werken. Ze had een volledige carrièreswitch gemaakt en was duidelijk tevreden over die beslissing. Ik vernam ook dat haar relatie met de vader van haar kinderen op de klippen gelopen was. Ik vermoedde al zoiets toen ik haar op het trouwfeest zag zonder partner, al kunnen daar natuurlijk talloze andere redenen voor zijn. Het lijkt wel alsof veel leeftijdsgenoten momenteel relationeel moeilijke tijden doormaken. Na mijn eigen relatiecrisis sympathiseer ik dubbel zo hard.

Uiteindelijk liep ik toch nog een bekende tegen het lijf op de openingsreceptie, iemand die mij via andere vrienden kende, maar eerlijk, haar gezicht kwam me helemaal niet bekend voor. Dus deed ik een kort babbeltje en nam ik vervolgens afscheid van mijn gezelschap van de avond. Tijd om naar huis en naar mijn vers in Zaventem aangekomen vriend te gaan.

Al bij al was het een fijne avond, zelfs al moest ik me soms wat inspannen om in te pikken op de gespreksonderwerpen. Een goeie oefening in netwerken!

Een luie zondag

De titel van deze blogpost is iet of wat misleidend, want de laatste vijf uur van deze zondag bracht ik door achter mijn werklaptop. Maar de dag begon alleszins op ‘t gemak. We sliepen lekker lang uit (ik was heel moe van de drukke werkweek, dus kon het wel gebruiken) en bleven bijna tot de middag in bed liggen. De voordelen van een kinderloos bestaan.

Voor de lunch bleven we in de buurt van ons appartement. We lieten ons verleiden door de wildmenu van L’Etoile D’or. En eerlijk, achteraf had ik daar een beetje spijt van. Ik ben niet meer gewoon zulke grote hoeveelheden vlees te verorberen. En de combinatie van paté als voorgerecht en hertensteak als hoofdgerecht was toch net iets van het goede te veel.

IMG_5448

IMG_5449

IMG_5451

Om al dat eten te verteren, profiteerden we van het mooie nazomerweer om een wandeling in Kessel-Lo te maken. We bewonderden de na X aantal jaren geopende fietsspiraal en kwamen door straten die mij volledig onbekend waren. We ontdekten zelfs een voor ons totaal onbekend stukje Leuvens groen: het Michottepark.

IMG_5454

IMG_5455

Een natte namiddag in Leuven

Deze namiddag had ik afgesproken met mijn petekindje en zijn gezin om samen het helden van M gezinsparcours af te leggen. De mama van mijn petekindje was nog maar één keer in M geweest, vlak na de opening en de papa nog nooit. Hoog tijd om iets aan dat gat in hun cultuur te doen. En we hadden met de toptentoonstelling Borman en Zonen geen beter moment kunnen kiezen voor een bezoek.

Maar alvorens we cultuur zouden opsnuiven, was het tijd om de inwendige mens te versterken. En dat was nodig, want tijdens de wandeling van mijn appartement naar het Ladeuzeplein werd ik overvallen door een heuse wolkbreuk. Gelukkig duurde de wandeling net niet lang genoeg om mij volledig te doorweken, maar we kunnen nu wel definitief besluiten dat mijn IJslandse jas al zijn waterafstotende eigenschappen verloren heeft. Ik haastte me dan ook naar Chapter Four om binnen wat op te drogen en te wachten tot mijn gezelschap arriveerde. De warme chocomelk met maltesers was hoogst noodzakelijk om mijn lichaamstemperatuur terug op peil te krijgen. Een mooie zonnige herfst lijkt ons voorlopig niet gegund, dus blijf ik voor mezelf het mantra herhalen dat het fantastisch is dat onze watervoorraden terug aangevuld worden, maar eerlijk: ik HAAT regen.

Mijn jas was nog niet eens half opgedroogd toen we naar M liepen. Gelukkig regende het op dat moment even niet. Toen de papa van mijn petekindje vrolijk aankondigde aan de dames van het onthaal dat we helden kwamen zoeken, hoorden de beide dames het in Keulen donderen. Wij zagen hun verbazing en haalden onze smartphones boven om hen te tonen dat het vandaag de eerste dag was dat het gloednieuwe gezinsparcours ‘Helden van M’ beschikbaar was. Het was duidelijk dat onze vraag verwarring veroorzaakte aan de andere kant van de balie. Uiteindelijk wist één van de twee dames zich te herinneren dat er inderdaad zo’n gezinsparcours beschikbaar was, maar pas vanaf de tweede week van oktober. De informatie op de website was dus verkeerd.

Lichte ontgoocheling aan onze kant natuurlijk, want veel alternatieven voor een uitstap waren er niet op een regenachtige zaterdagnamiddag. Als alternatief bood de baliemedewerker het gezinsparcours van Vlieg! aan. Dit alternatief bleek niet aan de verwachtingen te voldoen. Het thema van het parcours was smaak, maar heel eerlijk, de vraagstelling was veel te moeilijk voor een kind van zes en een kind van vier. Op zoek gaan naar schilderijen die een bepaalde smaak oproepen of op basis van een gelaatsuitdrukking van een portret raden wat de geportretteerde zou gegeten hebben, dat vraagt al een vergevorderde vorm van abstract redeneren die onze twee jongens duidelijk nog niet machtig waren. Ze verloren dan ook heel snel hun interesse in het boekje en de bijhorende vragen.

IMG_5098

Uiteindelijk liepen we aan een snel tempo doorheen de Borman tentoonstelling, die de jongens duidelijk totaal niet kon boeien. Alleen het uitzicht vanaf het dakterras vonden ze een paar seconden de moeite. En de lift, de lift was ook cool. Enfin ja, helemaal geen succes dus, dit museumbezoek. Jammer ook dat het gezinsparcours waarvoor we eigenlijk gekomen waren niet beschikbaar was.

Dan maar op zoek naar iets om te eten. Toevallig was de peter van mijn petekindje ook in Leuven met zijn gezin. Heel toevallig, want eigenlijk hadden ze die namiddag een familiebezoek gepland, maar door een bizar ongeval waarbij een leerling-chauffeur zomaar inreed op de openstaande deur van hun wagen terwijl de papa net zijn dochter in de wagen gezet had, kon dit niet doorgaan. Gelukkig kwam iedereen er met de schrik vanaf en waren ze allemaal ongedeerd.

Na wat gediscussieer, kwamen we terecht in de Bia Mara, want de jongens hadden zin in frietjes met fishsticks. Fish and chips komt dan aardig in de buurt, nietwaar? Het was nog maar half zes, waardoor we meer dan plek genoeg hadden voor onze groep van negen personen. Nu moet ik iets bekennen, ik ben eigenlijk niet zo’n geweldige fan van fish and chips. Voornamelijk omdat ik in het algemeen niet zo hou van gepaneerde en gefrituurde dingen, maar hey, voor mijn petekindje maak ik graag een uitzondering en stiekem was ik al blij dat we niet opnieuw bij de Bavet beland waren.

Gelukkig voor mij stond er ook een gebakken zeebrasem op het menu. En die was echt heerlijk! En verrassend goedkoop. De Moscow Mule (eveneens goedkoop) paste er perfect bij. Ik mocht ook een frietje proeven van mijn petekindje: heel lekker! Het was duidelijk dat de Bia Mara een schot in de roos was voor ons ganse gezelschap. Alle vier de kindjes aten superflink en ook de volwassenen genoten. Onverwachte meevaller, want voor mij was dit het eerste bezoek aan de Bia Mara. Het eten kwam trouwens verrassend snel. Altijd een pluspunt als je met kinderen aan tafel zit. En de bediening was zo vriendelijk om kindermuziek op te zetten (al had dat voor mij nu niet direct gemoeten).

IMG_5118

Na het avondmaal hadden we nog zin in een dessertje. Op naar de Decadenza! Helaas de zaak was net gesloten toen wij er aankwamen, iets voor zeven uur. Dan maar naar het Galetje, dat gelukkig wel nog open was. Mijn ijsje met mango en brownie smaakte me alleszins.

En daarmee was het moment om afscheid te nemen aangebroken: het was bedtijd voor de jongens. En jawel, uiteraard begon het opnieuw te regenen tijdens mijn wandeling naar huis. En zo was de cirkel rond…

Een rustige zondag in Leuven

Na het huwelijksfeest van onze vrienden zaterdagavond, deden mijn vriend en ik het rustig aan op zondag. We bleven in bed liggen tot het bijna middag was en trokken dan de stad in om te brunchen bij Leo Pancakes. Het was een beetje een heruitgave van de eerste zondag van september, want na de pannenkoeken belandden we in de Kruidtuin en vervolgens zetten we onze wandeling verder naar het Klein Begijnhof en het ontwikkelingsgebied rond de Vaartkom. Alwaar wij wel een heel bijzonder vaartuig spotten…

IMG_5066

IMG_5068

IMG_5070

IMG_5087

M is tien jaar!

Donderdagavond woonde ik samen met een Leuvense collega het verjaardagsfeestje van M bij ter gelegenheid van hun tienjarig bestaan. Dit feestje viel samen met de opening van twee gloednieuwe tentoonstellingen: Borman en Zonen en Béatrice Balcou. Twee tentoonstellingen die amper meer verschillend konden zijn: het contrast tussen de simpele vormentaal van Balcou en de rijkelijke versierde religieuze beelden en retabels van vier generaties houtsnijders uit de Borman familie kon amper groter zijn. Dat de stamvader, Jan Borman, een Leuvenaar was, geeft deze tentoonstelling nog wat extra glans. Leuven mag terecht trots zijn op het meesterschap van de familie Borman. De beelden en retabels verbazen door hun levendigheid en oog voor details. De tentoongestelde houtwerken zijn van absolute topkwaliteit en het is volledig terecht dat M de spots richt op deze relatief onbekende kunstenaars. De Standaard gaf deze tentoonstelling vijf sterren en ik doe daar graag nog eens vijf sterren bovenop. 😉

De kunstwerken van Borman en zonen:

IMG_5004

IMG_5005

IMG_5006

IMG_5008

IMG_5009

IMG_5012

IMG_5014

IMG_5015

IMG_5017

IMG_5018

IMG_5019

IMG_5021

IMG_5023

De eenvoud van Balcou:

IMG_5027

En oja, dat taartje van Zuut ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van M heb ik met veel plezier opgesmikkeld. Mijn collega en ik eindigden de avond in Chapter Four om met een cocktail te klinken op de verjaardag van M. Dat er nog vele toptentoonstellingen mogen volgen!

IMG_5031

IMG_5033

IMG_5029