Instorting op de Keizersberg, Bar Florida en L’Etoile d’Or

Een grijze en winderige zondag, gisteren, dus hadden mijn vriend en ik niet veel goesting om buiten te komen. En toegegeven, we hebben allebei last van een zekere wandelmoeheid. Maar hey, wandelen is gezond, dus gaven we onszelf een schop onder ons gat en trokken we richting de Keizersberg om wat uit te waaien.

Na het beklimmen van de trap zagen we dat één van de muren rondom de tuin was omgewaaid. Een serieuze instorting tot op het wandelpad onder de muur, wellicht het resultaat van de felle windstoten in de namiddag. De resterende stukken van de muur zagen er niet meer al te stabiel uit, een potentieel gevaarlijke situatie op een plek waar toch veel gezinnen met kinderen komen wandelen. Dus deden we onze burgerplicht en belden we de lokale politie om de instorting te melden, zodat ze het pad konden afsluiten en de brandweer de resterende stukken muur eventueel kon stutten. Mijn vriend en ik zijn namelijk ervaringsdeskundigen wat omgewaaide muren betreft.

IMG_1111

IMG_1113

IMG_1115

IMG_1116

IMG_1117

Na dit kleine obstakel op onze weg zetten we onze wandeling op de Keizersberg verder en staken vervolgens de straat over naar de nieuwe vistrap, één van de bijzondere plekjes in Leuven die niet veel mensen kennen.

IMG_1118

IMG_1120

Genoeg gewandeld, tijd voor een aperitiefje! De ideale gelegenheid om Bar Florida, een recent geopend eetcafé, uit te proberen. Normaal zou Bar Florida open gaan het weekend van 14 maart, maar we weten allemaal welk virus daar een stokje voor stak… De Vaartkom kan nog wel wat extra horecazaken gebruiken en het zou zonde zijn, mocht deze pas geopende bar door de omstandigheden failliet gaan, want het is echt een zeer stijlvolle eet- en drinkgelegenheid. Gelukkig was het er redelijk druk. De buurtbewoners van de Vaartkom hebben duidelijk de weg al gevonden. Mijn vriend en ik wisten nog een tafeltje te bemachtigen en bestelden ons allebei een cocktail. Helaas! Ze konden mijn cocktail niet maken, want de rum was op. Het voorraadbeheer staat duidelijk nog niet op punt. Aangezien de andere cocktails op de kaart voornamelijk met gin bereid werden, week ik uit naar een alcoholvrij alternatief: vers geperst fruitsap. En daar knabbelden we wat edamame boontjes bij.

IMG_1121

IMG_1128

IMG_1130

Mijn vriend en ik zijn alleszins van plan om nog eens terug te komen rond etenstijd!

Voor het avondeten trokken we naar L’Etoile d’Or voor één van mijn favoriete gerechten: tomaat garnaal! Heerlijk!

IMG_1134

IMG_1136

d’Artagnan en Clipeez

Deze zaterdag hadden mijn vriend en ik een Cambio-wagen gereserveerd om na meer dan een jaar eindelijk de lege bierbakken en plooiboxen terug naar de Colruyt te brengen, zodat onze logeerkamer eindelijk weer volwaardig als logeerkamer dienst kan doen. Gelukkig vielen de gevreesde wachtrijen bij de Colruyt goed mee. We moesten al bij al slechts een tiental minuten wachten en werden in de wachtrij geëntertaind door de vriendelijke Colruyt-medewerker die aanstekelijk enthousiast Clipeez stond uit de delen. Voor wie niet weet wat Clipeez zijn (toegegeven, ik wist het zelf ook niet): Clipeez zijn afneembare en herbruikbare handvaten voor winkelkarren. En zo zijn er toch bedrijven die een slaatje weten te slaan uit deze crisis.

Omdat de medewerker aangaf dat deze Clipeez het personeel van de Colruyt ontlastte van het steeds ontsmetten van de winkelkarren, durfden mijn vriend en ik de Clipeez niet weigeren, want normaal gezien doen we nooit boodschappen met een winkelkar. Onze boodschappen passen meestal in een mandje. Dus lieten we na ons blitzbezoek aan de Colruyt (het enige wat we deden was ons leeggoed en de plooiboxen omzetten in geld, ik ben echt geen fan van winkelen in de Colruyt), de Clipeez achter in de Cambio. Misschien kan iemand anders die dingen wel gebruiken!

IMG_1072

‘s Avonds offerden mijn vriend en ik onszelf op om de lokale horeca te steunen. Het was lastig om nog ergens een tafel te bemachtigen, maar gelukkig vonden we een plek bij d’Artagnan, een zeer groot restaurant met hoge plafonds waar de tafels echt ver uit mekaar stonden. Ideaal voor mensen die zich wat onzeker voelen om weer op restaurant te gaan.

Geniet mee van de heerlijkheden die op ons bord passeerden:

Appetizers:
IMG_1080

IMG_1090

Tabouleh, Mechelse bloemkool, Serrano:
IMG_1094

Primeurmosselen, Ricard, venkel:
IMG_1096

Ierse rundsfilet, coeur de laitue, chimichurrie:
IMG_1098

Kersen,limoen, platte kaas:
IMG_1099

Het kaasbordje van mijn vriend:
IMG_1102

Thee met versnaperingen:
IMG_1103

PS: Onze puzzelvooruitgang:

IMG_1068

Cocktails en kloosters

Mijn vriend en ik hadden geen plannen, deze vrijdagavond, maar de zon lokte ons uit ons kot. Zonde om op zo’n mooie dag binnen te blijven, nietwaar? Op goed geluk wandelden we naar Sud Sud Bistro in de hoop om daar een plekje op het terras te veroveren om mijn bon te gelde te maken. De vriendelijke dame van Sud Sud Bistro had me immers gezegd dat alle tafeltjes in het restaurant gereserveerd waren, maar we konden altijd proberen een tafeltje op het terras te bemachtigen, want deze konden niet gereserveerd worden. Enfin, jullie voelen het al aankomen: geen enkel tafeltje was nog vrij toen wij rond een uur of zes ‘s avonds met hongerige maag bij Sud Sud Bistro aangekwamen.

Plan B dus. Ik wilde eigenlijk al heel lang eens naar Bar Bleu, een pop-up café in de binnentuin van een oud klooster, serieus, daar moesten we toch minstens een keertje iets gaan drinken? Dus wandelden we op het gemak naar het einde van de Brusselsestraat, onderweg even een stop inlassend om naar de spectaculaire afbraakwerken van Leuvens meest bekende stadskanker, het Sint-Pietersziekenhuis, te kijken.

IMG_1036

De binnentuin van Bar Bleu was echt een gezellige plek, alleen jammer dat alle tafeltjes al snel in de schaduw lagen en zonder zon op onze huid, was het toch een beetje frisjes. Mijn vriend en ik deelden een pizza en ik probeerde voor de eerste keer in mijn leven een arancino, een gefrituurde gevulde rijstbal. Klinkt twijfelachtig, maar is echt heel lekker. Het deed me een beetje denken aan gefrituurde risotto. De margarita die ik bestelde viel me helaas wat tegen. Een margarita gemaakt volgens de regels van de kunst moet geschud worden in een cocktail shaker, zodat het resultaat een gekoeld drankje is zonder een dikke ijsblok. En wat dreef er in mijn margarita? Juist ja. Noem mij gerust een cocktail snob, maar als je niet weet hoe je deze klassieker der klassiekers moet maken, zet hem dan gewoon niet op de kaart.

IMG_1041

IMG_1042

IMG_1057

IMG_1058

De plek zelf is natuurlijk erg bijzonder. Leuven heeft wel meer van deze onverwachte, verborgen plekken en ik dacht dat ik ze ondertussen al allemaal bezocht had, maar neen dus… Vooral de oude kapel sprak tot mijn verbeelding: een schitterende mengeling tussen verval en schoonheid.

IMG_1045

IMG_1046

IMG_1060

IMG_1064

Konden ook op mijn goedkeuring rekenen: de grappige blauwe vogels van Bisser.

IMG_1038

IMG_1039

IMG_1065

Omdat we het toch wat te koud kregen in de schaduw verkasten we naar de Optimist voor een dessertje. We vonden nog net een plekje in de overdekte ruimte achter de binnenkoer en bestelden een chocoladetaart en een rijstpap om te delen. De rijstpap was heerlijk, maar de chocoladetaart stelde ietwat teleur.

IMG_1067

Fijn om opnieuw onbezorgd door de Leuvense straten te kunnen dwalen.

Sushi bij Kintsugi!

Deze avond hadden mijn vriend afgesproken met twee vrienden uit het Leuvense die we niet meer gezien hadden sinds de voorlaatste dag van van 2019. Damn you, lockdown! Omdat goede gewoontes in ere gehouden moeten worden, dineerden we samen in de Kintsugi. Met naar alcoholgel ruikende vingers goochelden we met twee paar stokjes. Eén paar om de sushi van de boot op ons bord te leggen en een ander paar om de sushi van ons bord naar onze mond te brengen. Safety first, people!

Onze vriendin heeft een nogal wankele gezondheid en had een groot deel van de lockdown in quarantaine doorgebracht, omdat de symptomen van haar astma nogal sterk op corona leken. Gelukkig bleef ze gespaard van het virus, maar eenzaam moet het wel geweest zijn, zo alleen op haar appartementje, hele dagen thuiswerkend. Onze vriend had vlak voor de lockdown zijn biezen gepakt en was opnieuw gaan inwonen bij zijn moeder. Kwestie van samen de storm te trotseren. Wat mij opnieuw deed beseffen hoeveel geluk wij gehad hebben dat mijn vriend net op het juiste moment in België geland is.

Hét onderwerp van de avond was natuurlijk het virus en de gevolgen daarvan voor ons persoonlijk, maar ook ruimer. De economische en andere effecten van dit virus zullen nog lang voelbaar blijven. En we kunnen alleen maar hopen dat deze crisis een aantal zaken ten goede zal veranderen. Al vrees ik er eerlijk gezegd voor.

IMG_1005

Na de heerlijke sushi maakten we een kleine wandeling in de stationsomgeving. We stopten bij het mooie, vrij recente werk van Bisser op de hoek van de Maria-Theresiastraat en de Tiensevest. En verwonderden ons tegelijkertijd over de bizarre reclame van Toerisme Limburg die in dezelfde hoek hing. Een surreële combinatie.

IMG_1007

IMG_1009

Het filmpje dat bij die bizarre affiche hoort, wil ik jullie alvast niet onthouden:

Natuurlijk moesten we een blik werpen op mijn favoriete Leuvense werf! En genoten we van het mooie kleurenspel dat de ondergaande zon voor ons tevoorschijn toverde. Een fijne avond!

IMG_1012

IMG_1013

IMG_1015

Kano varen op de Dijle

Mijn vriend en ik startten deze zondag met een heerlijke, aan huis geleverde brunch van Le Pain Quotidien (met dank aan Deliveroo). Kwestie van voldoende energie te hebben voor een namiddagje kano varen en zo’n toast met avocado, roerei en zalm gaat er altijd wel in.

IMG_0908

Mijn vriend en ik hadden om 12.30u afgesproken met onze vrienden en hun twee flexibele dochters aan de parking van het Departement Werktuigkunde. Het fietstochtje van ons appartement naar Heverlee voelt voor mijn vriend en mezelf ondertussen bijna als routine aan, zo vaak hebben we die route gefietst tijdens de lockdown. Omdat ons jaarlijkse weekend in Libin niet kon doorgaan, had ik als alternatief drie kano’s geboekt bij Leuven Leisure voor een tochtje op de Dijle. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van de instructies die ik na mijn boeking ontving. Het is echt niet de eerste keer dat ik met één of andere voertuig een rivier afdobber, maar zeker wel de eerste keer dat ik er instructievideo’s bij krijg. Ook de coronamaatregelen waren ronduit indrukwekkend te noemen. Better safe, than sorry, uiteraard! Onze mondmaskers kregen alvast een plekje in onze rugzak.

We wandelden met ons zessen langs het mooie Dijlepad, ondertussen ook een oude bekende, naar het startpunt van de kanotocht in Korbeek-Dijle. De zon twijfelde eerst een beetje, maar naarmate onze wandeling vorderde, overwon ze haar verlegenheid en kwam ze steeds meer vanachter de wolken piepen. De wandeling gaf ons de gelegenheid om bij te praten en ik genoot van het enthousiaste gekwetter van de beide jonge dames, al werd er ook een beetje gezeurd over de lengte van de wandeling. We deden in totaal een uur en een kwartier over de wandeling naar Korbeek-Dijle, een beetje langer dan de 50 minuten die Googlemaps aangaf. Gelukkig had ik wat marge ingecalculeerd en waren we mooi op tijd voor onze afspraak om 14u. Ik ging stiekem nog snel naar het toilet bij concurrent Dijle floats, deed, na mijn handen grondig gewassen te hebben, mijn mondmasker aan en was helemaal klaar voor de boottocht.

IMG_0909

IMG_0919

IMG_0921

Gelukkig moesten we het mondmasker enkel dragen bij het in- en uitstappen van de kano, want echt comfortabel zijn die dingen niet. In het begin moesten de meisjes een beetje zoeken naar de juiste techniek en belandden ze met hun vader/moeder regelmatig in de groen begroeide oevers van de Dijle. Mijn vriend en ik zijn ondertussen het bootje varen al wel gewoon en we moesten ons tempo een beetje aanpassen aan ons gezelschap. Geen erg, zo had ik tijd zat om fotootjes te nemen (eerlijk, ik heb niet echt veel geroeid, vooral genoten van de mooie omgeving).

IMG_0925

IMG_0949

IMG_0957

IMG_0965

IMG_0970

De tocht was verrassend snel voorbij. Ik had gerust nog een uurtje langer in mijn kano kunnen blijven zitten. Om te klinken op een geslaagde tocht, begaven we ons naar de Abdijmolen, waar we na een paar minuten wachten een tafeltje op het terras buiten konden bemachtigen. Van al dat roeien krijgt een mens honger, dus bestelden we wat wafels en pannenkoeken als vieruurtje. Een zoet einde van een fijne namiddag.

IMG_0979

PS: De croque-monsieur is van mijn vriend, geen liefhebber van zoete dingen.

PS2: De oudste jongedame slaagde erin naast haar wafel, nog een pannenkoek en een halve croque soldaat te maken. Ongelooflijk voor zo’n klein, fijn dingetje.

Opruimdagje

Lang, lang geleden had ik een dag verlof ingepland voor deze vrijdag. Het laatste weekend van juni 2020 zouden we immers met onze vaste groep van een dertigtal personen naar Libin afzakken voor ons jaarlijkse weekendje in het zwembad en de jacuzzi liggen. Helaas, het coronavirus besliste daar anders over en het weekend werd geannuleerd. (Even klagen: na telefonisch contact opgenomen te hebben met de huiseigenaar, wisten we al vanaf 9 juni dat de eigenaar het huis niet zou verhuren in juni. Belvilla, waarlangs we dit jaar voor het eerst het huis gehuurd hadden, omdat de eigenaar niet meer rechtstreeks verhuurde, was wel zo sympathiek om ons de volle huurprijs aan te reken en slechts een paar dagen vóór het weekend te annuleren. Uiteraard kregen mijn vriend en ik een voucher in ruil voor de ongeveer 2700 euro aan huur die we vooraf betaald hadden. Dat geld zouden we liefst zo snel mogelijk opnieuw op onze rekening zien staan. Dat worden nog fijne discussies met Belvilla.)

Enfin ja, ik besloot de verlofdag niet te annuleren en mijn dag nuttig te besteden aan het opruimen van onze logeerkamer, waarin nog een hele hoop dozen met persoonlijke spullen en papieren stonden, afkomstig van de zolder van mijn vader, die een plek moesten krijgen in de kasten. Uiteindelijk was ik bijna de ganse dag bezig met uitsorteren van al mijn rommel, maar uiteindelijk slaagde ik erin alles weg te bergen in de kasten. Nu alleen nog die collectie steeds aangroeiend leeggoed, bierbakken en plooiboxen die nog van het vorige weekend in Libin dateren naar de Colruyt krijgen en er is opnieuw plaats in de logeerkamer om onze opblaasmatras te leggen.

Gevonden in één van mijn dozen, een vriendenboek met daarin een boodschap van één van mijn beste vriendinnen van de unief, waarmee ik nu nog steeds bevriend ben:

IMG_0876

Werden vandaag geleverd, mijn splinternieuwe wandelschoenen! Hoog tijd, want in mijn vorige paar zaten scheuren, waardoor ik blaren kreeg.

IMG_0874

Ons avondmaal, met dank aan Foodbag: gemarineerde kipfilet in rode curry met zoetzure appelsalade. Lekker fris!

IMG_0877

Barbecue!

Wat doet een mens op de heetste donderdag van de week? Barbecueën in het kleine, maar gezellige stadstuintje van Goofball and friends. Ik had voor de gelegenheid een flesje champagne meegebracht om mijn bevordering te vieren en was onder de indruk van de aperitiefhapjes die Kabouter helemaal zelf had gemaakt. Mannen met culinaire talenten hebben bij mij altijd een streepje voor. 😉 Naar goede gewoonte was er veel te veel vlees, dat we doorspoelden met de lekkere huiswijn van Goofball en haar man. Echt waar, zomerse avonden met vrienden, er zijn weinig dingen die mij gelukkiger maken.

IMG_0868

IMG_0869

IMG_0871

IMG_0873

Mijn persoonlijke chefkok

De kookkunsten van mijn vriend gaan er met rasse schreden op vooruit. Hij slaagt er steeds beter in te multitasken waardoor de totale bereidingstijd iets dichter bij de inschatting van Foodbag zelf komt. De romige orzo met scampi en spinazie die hij vandaag op tafel toverde, was bijna een uur vóór het begin van onze online salsales klaar. Genoeg tijd om ons avondmaal te laten zakken alvorens onze beste dansmoves boven te halen. Al kan zo’n online les toch niet tippen aan the real thing.

IMG_0782

IMG_0783

Jaja, wie had gedacht dat ik een persoonlijke chefkok zou overhouden aan de coronacrisis?