Een kleine traktatie voor mezelf en mijn vriend op vrijdagavond na een drukke werkweek.
leuven
Dinner at Fellini
Gisteren genoten van een heerlijk diner met mijn lieve vriendin op het zonnige terras van Fellini. Altijd fijn om bij te praten en mij te verdiepen in haar spannende liefdesleven. Een soap serie is er niks tegen! Ik hoop alleen dat ze mijn goede raad volgt en haar gezond verstand laat primeren. Sommige mannen zijn de energie echt niet waard.
Cocktails, kroketjes en gnocchi, what’s not to like!
A lovely evening with friends
Fijne avond achter de rug in het uitstekende gezelschap van onze vriend en zijn echtgenote uit Trinidad and Tobago. Blijft het mooist contrasterende koppel in onze vriendenkring: hij zo wit dat de zon op zijn vel weerkaatst en zij een prachtig chocolade bruin. Voor de gelegenheid had ik een mocktail van The Mocktail Club als aperitief voorzien, want onze vrienden drinken niet. Met wat ijsblokjes en gedroogde limoenschijfjes was deze cocktail bijna zo lekker als eentje met alcohol (bijna is hier het sleutelwoord).
We genoten samen van een heerlijke maaltijd van Laura Massa: gevulde aubergine als voorgerecht en traditionele vol-au-vent als hoofdgerecht. Bleek dat onze vriendin niet zo’n fan is van vol-au-vent! Gelukkig viel de versie van Laura beter mee dan ze verwachtte, maar de volgende keer zal ik toch maar een curry of iets dergelijks bestellen. Iets met meer pit voor een pittige dame. 😉 Over pit gesproken, onze vriendin is nu de trotse eigenares van een eigen zaak als sportpsychologe. Als oud-topsporter met een doctoraat in de sportpsychologie weet ze natuurlijk waarover ze spreekt. Al vermoed ik dat het feit dat ze enkel Engels spreekt wel een obstakel kan vormen.
Als dessert genoten we van een stukje chocolade taart, dat naar mijn mening nét iets smeuïger had mogen zijn.
Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden, dronken mijn vriend en ik nog een souvenirtje uit Porto om na te genieten van de fijne avond.
Goofball & crew te gast op ons appartement
Gisterenavond draaiden we de rollen om en waren Goofball, haar man en hun jongste zoon op bezoek in ons appartementje. Mijn vriend was er spijtig genoeg niet bij, wegens verplichtingen in Genève. En ook de oudste zoon van Goofball had andere plannen. We maakten er in hun aanwezigheid het beste van. 😉 De sushi van Wabi Sabi smaakte alvast uitstekend en de jongste verkende alle hoeken van ons appartementje. Voor herhaling vatbaar. En hopelijk is ons gezelschap de volgende keer wel voltallig.
Opening kunst- en wetenschapsroute KU Leuven
Dat is de titel van de gloednieuwe kunst- en wetenschapsroute ter ere van het zeshonderdjarig bestaan van de KU Leuven.
Samen met een aantal collega’s woonde ik in de promotiezaal van de universiteitshal de academische zitting ter gelegenheid van de feestelijke opening van de kunst- en wetenschapsroute bij. De sfeer in de zaal zat goed en het was een waar plezier om te kunnen delen in het enthousiasme van de mensen die hun schouders onder dit project gezet hebben.
Na de acadeamische zitting was het tijd voor een feestelijk hapje en een drankje. Het mag gezegd: de catering was bijzonder lekker.
Ik had mij ingeschreven voor de rondleiding in Heverlee en moest daarom rond 20u afscheid nemen van de lekkere catering om plaats te nemen in de shuttlebus naar Heverlee.
Bij valavond kregen we van onze gids en één de kunstenaars zelf meer uitleg bij het kunstwerk Dwaaltuin van Gijs Van Vaerenbergh. Het zal nog een paar jaar duren eer dit kunstwerk volledig dichtgegroeid zal zijn, dus ik ben benieuwd naar het uieindelijke resultaat. Ik vond de constructie in Cortenstaal op zich al de moeite.
Vervolgens kregen we een toelichting van Sammy Baloji over zijn werk Kibawa’s Little Boy. Deze sculptuur toont een gespleten uraniumkristal en verbindt historische uitbuiting met hedendaagse geopolitiek. Heel interessant om te vernemen dat in Katanga, de grondstofrijke provincie in Baloji’s geboorteland Congo, vandaag de dag lithium en kobalt ontgonnen worden voor technologische toepassingen, waarvan vooral het westen de vruchten plukt. Begin 20ste eeuw werd in Katanga, met medewerking van de Belgische autoriteiten, ook uranium gewonnen – waaronder het uranium dat gebruikt werd voor de eerste atoombom, Little Boy, die op Hiroshima werd gedropt. Food for thought.
De zon ging onder en de shuttlebus bracht ons gezelschap terug naar de Universiteitshal. Alwaar ik nog een bordje asperges op zijn Vlaams kon scoren en wat dessertjes.
Als afsluiter van de avond, wandelde ik samen met mijn collega naar het station van Leuven, zodat ze tijdig haar trein naar Gent kon halen.
Ik kijk er alvast naar uit om in de toekomst de andere werken van de kunst- en wetenschapsroute in meer detail te ontdekken.
Hear Here 2025
Deze namiddag maakten mijn vriend en ik onder een stralend zonnetje een wandeling langs de geluidskunstwerken van Hear Here. We volgden de route op de website en bezochten en beluisterden de vijftien werken die verspreid doorheen Leuven lagen. Ter ere van de 600ste verjaardag van de KU Leuven stonden verschillende kunstwerken opgesteld in historische universiteitsgebouwen. Aangezien deze gebouwen niet altijd publiek toegankelijk zijn, was dit voor mijn vriend en mezelf een bijkomende reden om de wandelroute te volgen.
Ik neem jullie graag mee op onze wandeling. Al geven de foto’s en filmpjes natuurlijk maar een beperkt beeld van hoe de installaties in het echt zijn. Zo’n geluidskunstwerk moet je in persoon ervaren en sommige werken lieten zich gewoonweg niet vastleggen. Wat mij vooral aansprak was de grote diversiteit van de kunstwerken. Alleszins heel benieuwd naar de volgende editie!
Airchoir No. 2: Dirges for Coded Organ Voices van Anouk Kellner in KADOC:
Pneumatic Sound Field van Edwin van der Heide in KADOC
Dhvāni van Budhaditya Chattopadhyay in STUK: filmpje 1 + filmpje 2
A Large Inscription van Adam Basanta in STUK:
A Great Noise van Adam Basanta in STUK:
The Conference of the Trees van Christina Kubisch in de wintertuin van het Hollands College:
Shallow Water van Rudy Decelière in het Dijlepark:
Zvon van Jonáš Gruska in de Justus Lipsiustoren:
Filmpje 1 + filmpje 2 + filmpje 3
A Distant Roar van Lucy Andres in de Sint-Agnesschool:
BROM van Mariska De Groot in de Sint-Agnesschool
On Random Walks van Franziska Windisch in 30CC/Kapel Romaanse Poort
Humming the Ubique van Aernoudt Jacobs in BAC ART LAB:
Ideofoon I van Dick Raaijmakers in BAC ART LAB:
filmpje 1 + filmpje 2
Aperitieven op ons terras
Ik durf het hier bijna niet neerschrijven, maar mijn vriend en ik zitten eigenlijk zelden tot nooit op ons terras. En dat terwijl we een prachtig uitzicht hebben op de binnenstad en ons balkon zuidwestelijk georiënteerd is, waardoor we van de namiddag tot de avond van de zon kunnen genieten.
Gelukkig hadden we deze avond onze vriend wijnkenner op bezoek. Onze kameraad houdt van de zon en heeft ons lichtelijk aangemoedigd om samen op het balkon te gaan zitten voor het aperitief. En toegegeven, ik heb er zelf van genoten. Dus hoog tijd om ons terrasmeubilair aan een grondige schoonmaakbeurt te onderwerpen en wat vaker buiten te zitten! (De reden dat we niet zo veel van ons terras gebruik maken is zeer prozaïsch: onze laptopschermen zijn daar moeilijk leesbaar.)
De verloofde van onze vriend vervoegde ons een tijdje na de komst van onze vriend en we zagen samen de zon ondergaan boven Leuven, terwijl we genoten van het voorgerecht en hoofdgerecht van Laura Massa. Voor het dessert waren mijn vriend en ik kazen gaan halen bij Elsen in de Mechelsestraat. En amai, wat een genot! Dubbel omdat we samen konden genieten van een lekker flesje wijn.
Een avond om in te kaderen.
Syrische en Libanese mezze bij Palmyra
Het is duidelijk mezzeweek. 😉 Deze avond had ik afgesproken met onze kameraad uit Leuven, zijn vrouw en zijn twee dochters uit een eerdere relatie. Aangezien de vrouw van onze kameraad in Australië woont, zien we elkaar niet zoveel. Dus als ze in België is, doe ik mijn best om met hen af te spreken om bij te praten. Al kwam het vandaag niet zo goed uit, omdat ik morgen naar Wenen vertrek met de zus en de dochters van mijn vriend.
Maar eten moet een mens toch en het was gezellig vertoeven op het terras van Syrisch/Libanees restaurant Palmyra in de Parijsstraat. De mezze smaakten me enorm. Vooral het lamsvlees was erg lekker. Zelfs de veggie dochters van onze vriend vonden het lekker en die staan erom bekend geen makkelijke eters te zijn! Alleen miste ik een glaasje wijn bij het eten. Die mocktails waren voor mij echt veel te zoet. Of een glaasje kombucha, dat was perfect geweest!
Na de maaltijd genoten de jongedames van een moochie yoghurtijsje. Omdat mijn gezelschap moe was, maakten we het niet laat. Iets waar ik niet rouwig om was, want zo had ik deze avond nog tijd genoeg om mijn valies te maken.
Spectaculaire zonsondergang
De lente in huis
