De Zomerfabriek revisited

Ondanks mijn grootse plannen om alle zomerbars in Antwerpen af te schuimen, moet ik deemoedig bekennen dat het aantal bezochte zomerbars op één zal blijven steken. Maar die ene bar zal ik dan wel twee keer bezocht hebben!

Woensdag had ik afgesproken met met mijn lieve collega die sinds een paar weken weer aan het werk is. Haar haar is hipster kort, haar taille is zo mogelijk nog smaller geworden en ze straalt. Met alle behandelingen achter de rug kan ze nu de blik op de toekomst werpen. Met een nieuwe job is ze alvast goed begonnen.

Ik wilde graag horen hoe haar nieuwe job haar beviel en tegelijkertijd is zij zowat mijn gids om toffe plekjes in Antwerpen te ontdekken. Ditmaal belandden we samen op het terras van de Wattman, een simpele brasserie op het gezellige Tramplein. Ik genoot er van een heerlijke falafelburger met hummus en zij van een lekkere wrap. Simpel eten dat ons allebei deugd deed.

IMG_8689

Na afgerekend te hebben, zetten we de avond verder aan een tafeltje bij de Zomerfabriek, waar ik al eerder was met mijn huisgenote/verhuurder. De industriële binnenplek was sinds mijn laatste bezoek verder aangekleed met een heus zandstrand voorzien van parasols en zitzakken. Wij slaagden erin één van de laatste vrije tafeltjes te bemachtigen en zetten ons gesprek verder. Ik vond het een beetje jammer dat we over het geleuter van de open mic avond moesten spreken, want een subtiel achtergrondmuziekje had beter bij onze serieuze gesprekken gepast.

IMG_8693

Wat ik meeneem van deze avond, is dat een mens altijd sterker is dan je zelf denkt. Maar ook, dat het bijzonder belangrijk is om je goed te laten omringen en vooral: om hulp te vragen als het even niet meer gaat. We willen ons allemaal graag sterk en stoer voordoen, maar misschien moeten we dat masker wat vaker laten zakken. En dan moet ik meteen maar de hand in eigen boezem steken, want ik denk dat weinigen weten hoe lastig mijn periode in Genève werkelijk is geweest.

Sushi bij Ichi!

Het was een beetje spijtig dat het zomers slaatje van ‘s middags nog op mijn maag lag, want anders had ik zeker meer uit mijn bezoek aan restaurant Ichi gehaald. Omdat het veel te lang geleden was dat mijn vriend en ik nog eens Japans gegeten hadden, boekte ik een beetje op goed geluk een tafel bij Ichi. Ik was een beetje sceptisch, want een all you can eat concept staat meestal niet garant voor de beste kwaliteit, maar hey, Ichi bleek zowaar de uitzondering op de regel te zijn.

Voor slechts dertig euro konden we genieten van high quality sushi en zeer verzorgde teppanyaki gerechten. Mijn vriend en ik bestelden telkens een verschillend gerecht zodat we zoveel mogelijk gerechten konden proeven. En elk gerecht was bijzonder lekker. Dikke aanrader voor liefhebbers van de Japanse keuken.

En ik had als afsluiter nog net genoeg plek voor een rodebonenijsje. 😉

IMG_8620

IMG_8622

IMG_8623

IMG_8624

IMG_8625

IMG_8626

IMG_8627

IMG_8629

PS: Helaas totaal niets gezien van de bloedmaan. Het wolkendek was gewoon té dik.

De laatste maand is ingegaan

Het is amper te geloven. Het lijkt alsof ik nog maar een paar weken in Borgerhout woon en plots zijn de laatste weken van mijn verblijf hier aangebroken. ‘t Is jammer dat ik niet van de gelegenheid gebruik gemaakt heb om Antwerpen beter te leren kennen. Wellicht lagen mijn ambities op dat vlak net iets te hoog.

Aan de andere kant zijn er meer dan genoeg factoren die me doen uitkijken naar de verhuis. Een greep uit het aanbod:

  • De boiler die nu al een tweetal weken lastig doet. Al een geluk dat het hier zo snikheet is dat het een opluchting is met koud water te douchen.
  • Het is hier snikheet in mijn slecht geïsoleerde studiootje vlak onder het dak. Alle ramen en deuren open smijten helpt amper om de temperatuur ‘s nachts te doen dalen. En dan moeten jullie weten dat ik bijzonder goed getraind ben tegen de hitte, door als kind jarenlang op een zolderkamer onder een schuin dak geslapen te hebben.
  • De wifi is soms zo hemeltergend traag dat ik de modem nog het liefst van al uit het raam zou willen kieperen. Gelukkig kan ik 4G als alternatief gebruiken. Mijn dataverbruik is bijgevolg nog nooit zo hoog geweest.
  • Vorig weekend is de chauffage spontaan van de muur gekomen. Al een geluk dat de mdf-plaat die normaal de boiler aan het zicht onttrekt, verwijderd was, zodat die plaat de chauffage kon tegen houden. Ik mag er niet aan denken dat één van de aanvoerleidingen van de chauffage kapot gegaan zou zijn.
  • Het blijft vervelend een wasmachine te moeten delen. Al ben ik wel blij dat mijn vriend de filters van de droogkast heeft uitgekuist waardoor de droogkast nu ook effectief droogt. Hoera!

Ondanks al die (kleine) ongemakken, slaap ik hier duizend keer beter dan in Genève. Wat een verschil een job maakt.

Black Smoke Rooftop bar

Yep, yep, ik zet onverdroten mijn verkenning van de Antwerpse horeca verder. Zeker nu mijn dagen alhier geteld zijn, moet ik het onderste uit de kan halen, nietwaar?

Ik had al een tijdje geleden beloofd om een avondje op stap te gaan met mijn collega-teamverantwoordelijke. Ter compensatie voor het feit dat ik één van haar beste medewerkers gekaapt heb. Nuja, gekaapt, de medewerker in kwestie reageerde op een vacature in mijn team, dus de overstap is geheel vrijwillig, maar tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat deze overstap een groot gat slaat in het team van mijn collega-teamverantwoordelijke. Dus een kleine traktatie was hier wel op zijn plaats.

Mijn collega stelde voor om restaurant Black Smoke te proberen. Ik ben normaal niet zo’n grote fan van restaurants waar vlees de hoofdrol krijgt toebedeeld, maar toen ik zag dat ze ook een rooftop bar hadden, was ik snel overtuigd. Serieus, rooftop bars zijn geweldig en veel te dun gezaaid in België.

Ons bezoekje startte een beetje met een valse noot: de lift bleek buiten gebruik, dus wij puften en hijgden zes verdiepingen trappen naar boven. En dat in een hittegolf! Het dakterras bleek al goed vol te zitten. Wij vroegen of er nog een tafeltje voor twee beschikbaar was, maar de ober zei dat we best op een barkruk aan de zijkant plaatsnamen. Ik heb niets tegen barkrukken, maar doordat de rand van het dakterras met een soort bank was afgewerkt, zaten we niet bepaald comfortabel: door de plaatsing van de bank moesten we onze knieën veel te hoog optrekken. Ik voelde mijn humeur een beetje zakken toen ik zag dat twee jonge en bijzonder slanke deernes wél een tafeltje toegewezen kregen (sidenote: je kan niet reserveren op het dakterras, dus het was niet dat ze een reservatie hadden). Ongelijke behandeling kan ik moeilijk verdragen.

We namen dus een beetje het heft in handen en eigenden ons een tafel toe die eigenlijk wat te groot was voor twee personen. En kregen zo bijna ruzie met de ober. Niet dat ik deze tafel niet wilde inruilen voor een kleiner exemplaar, volgaarne zelfs, maar de ober deed echt geen moeite. Gelukkig kwam de eigenaar tussen en gebaarde die dat we de tafel mochten houden. Oef!

Deze horde genomen, werd het alsnog een bijzonder gezellig avond aan onze grote en comfortabele tafel. We genoten van heerlijk finger food (die kippenbilletjes, amai, om duimen en vingers bij af te likken) in combinatie met fantastische cocktails. Ik genoot zo van de frozen margarita dat ik het niet kon laten deze opnieuw te bestellen als afsluiter van de avond. Alleen over de bediening waren we minder enthousiast. Het duurde gemiddeld écht te lang voor ze onze bestelling kwamen opnemen. Maar goed, we lieten het niet aan ons hart komen. Het uitzicht maakte dat we dit graag door de vingers zagen!

IMG_8598

IMG_8601

IMG_8602

IMG_8603

IMG_8607

Op stap in Antwerpen

Vrijdag was mijn vriend in het land, dé ideale gelegenheid om iets te gaan eten met zijn zus en schoonbroer. En ja, ik weet dat het aanbod aan restaurants Antwerpen, schier eindeloos is, maar toch kon ik het niet laten om in te gaan op het behoorlijk smakelijke aanbod van de Troubadour: 7 gerechtjes voor slechts 39 euro! Daar kan een mens niet voor sukkelen, he. ‘t Is dat mijn vorig bezoek zo’n succes was.

Om 18.25u stonden we voor (gesloten) deur van de Troubadour. Blijkt dat dit restaurant bijzonder stipt is, ook als het op openingstijden aankomt, want vijf minuten later mochten we wel binnen. Ik had vroeg gereserveerd omdat de politieagent-schoonbroer van mijn vriend om 22u aan zijn Tomorrowland shift moest beginnen. We informeerden even bij de uitbater of we toch zeker om 21.30u de maaltijd konden afronden en hij verzekerde ons dat dat geen probleem was.

Wij genoten van:

Ceviche van zeebaars , fris en zomers:
IMG_8560

Burrata met gebrande avocado en groene gazpacho:
IMG_8561

Beste garnaalkroket in de wereld:
IMG_8559

Lamsschouder, traaggegaard, handgerolde couscous met aubergine:
IMG_8562

Keizersbaars , calamari en saffraanrijst:
IMG_8564

Rundstartaar , gepickelde groentjes:
IMG_8565

Basilicum, rabarber en aardbeien ijs van yoghurt:
IMG_8566

Buiten de rundstartaar (die me vreemd genoeg wat tegenviel, normaal ben ik nochtans een fan) was alles bijzonder lekker. Genoten ook van de ongestoorde gesprekken. Meestal zijn hun drie dochters erbij en dan is het moeilijk om drie zinnen na mekaar te zeggen zonder onderbroken te worden door een kwetterend kinderstemmetje.

Rond half tien betaalden we de rekening, zetten we onze politieagent af aan Antwerpen-Centraal en zochten we hogere oorden op voor een cocktail (of twee). Gelukkig was de Sky Bar ditmaal wél open. Een beetje jammer dat er een verjaardagsfeestje aan de gang was waardoor de muziek nogal luid stond, maar het uitzicht was prachtig en de cocktails werkelijk voortreffelijk. Prijs voor de beste cocktail van de avond gaat naar de Ciroc en Provence (met wodka, limoen en siroop). Heerlijk!

IMG_8569

IMG_8572

IMG_8575

En dat we na deze fijne avond mooi voor de deur van mijn studio werden afgezet, was natuurlijk ook niet te versmaden.

Middelheim

Dit weekend was mijn agenda maagdelijk leeg. Geen afspraken, geen plannen, geen uitstapjes, niks. Een oproep op Facebook leverde niet meteen een supertip, noch een uitnodiging voor een geweldig feestje op (mijn populariteit is tanende, ik besef het). Al kan dat ook gelegen hebben aan het feit dat ik niet veel zin had me ver te verplaatsen. De komende weekends dienen zich op dat vlak al druk genoeg aan.

Maar een godgans weekend alleen thuis zitten, dat kan ik gewoon niet. Zelfs al zijn er in principe genoeg dingen waarmee ik mij kan bezig houden (mijn Koreaans opfrissen, mijn achterstand in tripadvisor reviews wegwerken, de foto’s van mijn voorbije vakantie verwerken, de was doen,…), ik voel na een dag de muren al op mij afkomen.

Dus besloot ik iets te doen wat al lang op mijn lijstje stond: een bezoekje aan de tentoonstelling Experience Traps in het Middelheimmuseum. Ik fietste op mijn gemak naar ginder en wandelde een beetje in willekeurige volgorde van het ene naar het ander kunstwerk met in mijn oren de podcasts Trojka (over de Russische revolutie) en Death in Ice Valley (over de mysterieuze dood van de tot nu toe ongeïdentificeerde Ishdal vrouw). Een combinatie die wonderwel werkte.

Ik beperkte me niet tot de Experience Traps kunstwerken, ik passeerde ook langs een paar klassiekers uit de collectie die mij in het verleden al aanspraken. De hemel was strak blauw met hier en daar een schapenwolkje en het gras was bijna volledig verdord door de aanhoudende droogte. Het leek wel alsof ik een andere wereld binnen stapte.

The Passage of the Hours – Pedro Cabrita Reis:IMG_8515

Condor – Josuë Dupon:
IMG_8516

Untitled – Monika Sosnowska:
IMG_8517

Koning en koningin – Henry Moore:
IMG_8518

IMG_8520

Eindeloze Kronkel – Max Bill:
IMG_8521

Het zwarte schaap – Johan Muyle:
IMG_8522

Arc de Triomphe – Gelitin:
IMG_8525

Folding House 2 – Monster Chetwynd:IMG_8527

Envelope – Tony Cragg:
IMG_8528

Zuilenpaviljoen – Charles Vandenhove:IMG_8530

Nose Job -Andra Ursuta:
IMG_8531

 

Misconceivable – Erwin Wurm:IMG_8532

IMG_8534

Na mijn bezoek vond ik dat ik wel een gelato verdiend had en fietste ik speciaal helemaal naar Fratelli omdat ik ergens gelezen had dat deze ijsjeszaak de beste gelato van heel Antwerpen verkocht. Uiteraard niet zo lekker als de gelato van Decadenza, maar toch lekker genoeg om een omweg voor te maken!

Bar Stark

Gespot: hipster plek voor koffie- en theeliefhebbers niet ver van mijn studio in Borgerhout. Toen mijn vriend en ik er waren, was het veel te warm voor koffie of thee, dus hielden we het bij een verfrissende limonade (ik) en een streekbiertje (mijn vriend). Na jaren geen limonade meer gedronken te hebben, heb ik dit jaar dit verfrissende drankje, dat ik altijd associeerde met mijn jeugd in Limburg, herontdekt. Fijn dat er tegenwoordig zo veel verschillende smaken limonade te vinden zijn en dubbel fijn dat die nieuwe limonades helemaal niet lijken op het plakkerig zoete goedje uit mijn herinnering.

IMG_8476

Alleen jammer dat de openingsuren van Bar Stark nogal beperkt zijn.

Op stap in Antwerpen

Dit weekend stond er een afspraak met onze West-Vlaamse vrienden op het programma. De derde stad die we samen bezoeken, na eerdere uitstapjes naar Ieper en Gent. We hadden ‘s middags afgesproken op, hoe kan het ook anders, de Dageraadplaats. Onze vrienden had voor ons zessen een tafel gereserveerd op het terras van restaurant Aan het strand van Oostende (ja, ik vind dat ook een bizarre naam voor een Antwerps restaurant).

Onze vrienden arriveerden een beetje te laat, maar dat kon ons niet deren. Hadden mijn vriend (die voor het weekend overgevlogen was) en ik wat meer quality time voor ons tweetjes. De zon scheen, maar afgewisseld met wat wolkjes, dus was het aangenaam toeven onder de schaduw van de bomen op de Dageraadplaats. Om de eerste honger te stillen bestelden we wat tapas, terwijl de kinderen van onze vrienden zich uitleefden op de speeltuigen op de Dageraadplaats. De tapas (albondigas en scampi in look) waren bijzonder lekker. We genoten.

IMG_8432

Gelukkig hadden we stof genoeg om bij te praten, want het hoofdgerecht liet wel heel lang op zich wachten, daar Aan het strand van Oostende. En het terras zat nog niet eens vol. Ook drankjes versieren bleek minder evident dan verwacht, want de bediening (nochtans waren ze met drie) was niet bepaald opmerkzaam en eens besteld duurde het een eeuwigheid om een paar drankjes aan onze tafel te brengen (hoe lang kan het duren een glas wijn uit te schenken?). Jammer, want de salmon poké bowl (een soort Hawaïaanse gedeconstrueerde sushi geserveerd in een kom) was best wel lekker.

IMG_8437

Na een lunch die wat langer uitgelopen was dan gepland, namen we de tram naar de Groenplaats. De zoon van onze vrienden wilde graag de kathedraal bezoeken. Jammer genoeg kwamen we net aan toen de kathedraal sloot. 15u is wel een heel vroeg uur om dicht te gaan, vind ik persoonlijk. We waren duidelijk niet de enige teleurgestelde toeristen. En dat allemaal omdat we zo lang moesten wachten op onze lunch…

We lieten het echter niet aan ons hart komen en besloten een fijne wandeling te maken langs de Schelde in de richting van Park Spoor Noord. Onderweg passeerden we het MAS en lieten we de roltrappen ons tot aan het dakterras voeren. Na vijf minuten van het uitzicht genoten te hebben, waren de kinderen het al beu. 😉 Gelukkig waren ze wel te vinden voor een ijsje van Fratelli!

IMG_8450

IMG_8452

IMG_8454

IMG_8455

IMG_8456

IMG_8458

Op ons gemak wandelden we verder naar Park Spoor Noord, waar we nog net genoeg tijd hadden voor één drankje, want onze vrienden hadden die avond een tweede afspraak in het Antwerpse en we moesten nog helemaal terug wandelen naar de Dageraadplaats waar hun auto geparkeerd stond.

IMG_8462

IMG_8464

IMG_8468

Het is vreemd, het was alsof de uren voorbij waren gevlogen en voor we het goed en wel beseften was het tijdstip om afscheid te nemen alweer  aangebroken. Het was fijn om een dagje de toerist uit te hangen in Antwerpen.

De Zomerfabriek

Deze zaterdag had ik niets gepland: ik moest mijn vuile was van veertien dagen wegwerken en dringend naar de winkel om mijn proviand aan te vullen. Het was de voorbije dagen al druk genoeg geweest dus ik keek wel uit naar een rustig dagje.

Dat was echter buiten mijn huisbazin gerekend die op de terugweg van een tweedaagse aan zee vroeg of ik geen zin had om samen te aperitieven rond een uur of vijf. Wel ja, waarom niet, eigenlijk? Van zodra ze terug was in Borgerhout bracht ik een flesje witte wijn naar beneden om samen van te genieten in de tuin (veel te warm op mijn dakterras). It was an all women affair, want haar echtgenoot zat ergens op een festival in Nederland.

Omdat we geen van beide plannen hadden, besloten we een uitstapje te maken naar de Zomerfabriek, één van de vele plekken waar je kan genieten van de Zomer van Antwerpen, vlakbij onze woonst. De kleinste van het gezelschap in de buggy en wij met z’n drietjes op stap. Het was pas een uur of zes, dus nog behoorlijk rustig. Geen probleem om een plekje in de schaduw te bemachtigen. We gingen voor Thais street food (voor amper 9 euro kan een mens niet sukkelen) en dronken daar nog een glaasje bij.

Onze anderhalf jaar oude meid bleek toch nog wat honger te hebben. Zonder schroom nestelde ze zich op mijn schoot en at ze gretig van de stukjes kip en broccoli die ik haar aanreikte. Al een geluk dat de curry helemaal niet pikant was! Ik moet zeggen dat het dochtertje van onze huisbazen echt mijn hart gestolen heeft met haar prachtige glimlach in combinatie met een pittig karaktertje. Echte girl power!

IMG_8367

Een onverwacht fijne avond!

Met twee Overzee, aflevering twee

Woensdagavond had ik een date met de coole mama van Adriaan en Isaak. Super dat sinds mijn verhuis naar Antwerpende afstand tussen ons kleiner geworden is en we elkaar wat vaker kunnen zien. Omdat ik er zeker van was dat restaurant Overzee bij haar in de smaak zou vallen, reserveerde ik een tafeltje voor twee. Al moet ik toegeven dat ik even getwijfeld heb of ik onze afspraak niet beter zou verplaatsen, omdat ik niet zeker was hoe ik me zou voelen na de afscheidsviering.

Maar de mooie wandeling langs de Cogels-Osylei en de fijne avond in goed gezelschap waren duidelijk het ideale tegengif tegen de zware emoties van de namiddag. De zon had haar beste beentje voorgezet en we dronken een (alcoholvrij!) aperitiefje op een terrasje in de zon, alvorens naar ons tafeltje aan het raam bij Overzee te verhuizen. Uiteraard konden we het niet laten onze maaltijd te laten voorafgaan door een cocktail, die zijn immers zalig lekker bij Overzee.

IMG_8221

IMG_8222

IMG_8223

IMG_8225

En jawel, het eten was nog even lekker als ik me herinnerde en we hadden heel fijne gesprekken over best wel serieuze onderwerpen. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik sinds mijn terugkeer naar België te weinig tijd voor serieuze gesprekken met vrienden vrijgemaakt heb, zo overspoeld dat ik ben geraakt door mijn werk. Terwijl ik daar zo’n enorme behoefte aan had, toen ik in Genève wanhopig op zoek was naar eender welke job.

Dus wie zin heeft in een goed gesprek op eender welke locatie bereikbaar met het openbaar vervoer, geef een seintje.