Zeevruchtenschotel bij Bistro Tribunal

Na een bijzondere pittige laatste werkdag van de week, met in de voormiddag een bijeenkomst van het management met als onderwerp de geplande besparingen en hoe daarmee om te gaan en in de namiddag een overleg met externen over één van de belangrijkste projecten van de komende jaren, keek ik erg uit naar de afspraak met mijn vriendin in Bistro Tribunal. Na mijn vorige bezoek begin juli wist ik al op voorhand wat ik zou bestellen: de fantastisch lekkere zeevruchtenschotel. En ja, uiteraard startte ik dit culinair festijn met een glaasje champagne. Hoe kan het ook anders?

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

Diner bij Brel

Vandaag voor de eerste keer weer fysiek naar het werk sinds mijn kleine valpartij. De schaafwonden zijn mooi aan het genezen (met dank voor de cicaplast tip) en ook de zwellingen zijn ondertussen bijna weg. Ik schat nog een dikke week en dan zie je er hopelijk niets meer van. De schaafwonde aan mijn knie zal wellicht wat meer tijd nodig hebben om te genezen. Ik sloot de werkdag af met een vergadering over een delicaat onderwerp waar in het verleden al veel over te doen is geweest. Tot mijn opluchting verliep de vergadering constructief en konden we zelfs tot concrete afspraken voor de toekomst komen. Ik spoorde dus best wel goed gemutst naar Berchem station voor een date met een oud-studiegenoot.

De oud-studiegenoot had gereserveerd bij Brel, een gastropub in Berchem. Ik ga heel eerlijk zeggen dat ik iet of wat teleurgesteld was door de beperkte menukaart, maar het was er wel gezellig zitten. De wijnen vielen mij eerder tegen in vergelijking met de wijnen die ik maandag samen met mijn broer dronk, maar daar was het prijskaartje natuurlijk iets hoger. We deelden een aperoplank met ons tweetjes en ik bestelde vervolgens een Oosters geïnspireerde steak tartaar als hoofdgerecht. Alles was lekker, maar ik had toch een beetje een net niet gevoel. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Omdat ik mijn nog steeds herstellende lichaam genoeg slaap wilde gunnen, nam ik tijdig afscheid om op een redelijk uur een trein terug naar Leuven te kunnen nemen.

Pizza eten met mijn petekindje

Deze namiddag was ik te gast bij de ouders van mijn petekindje. Ik had hen op voorhand gewaarschuwd zodat ze niet te zeer zouden schrikken wanneer ze mijn gehavende gezicht zagen. Mijn lip is nog steeds stevig gezwollen, maar de korsten op de schaafwonden zien er goed uit. Het meest pijnlijke is mijn gekloven lip, die mij tot de nodige voorzichtigheid aanmaant bij het eten en lachen tot een pijnlijke affaire maakt.

Een paar blutsen en builen krijgen mij echter niet klein. En zo speelden we een hele namiddag spelletjes en genoten we samen van heerlijke huisgemaakte pizza’s. Met dank aan de ouders van mijn petekindje die zo vriendelijk waren om mij te komen halen en terug te brengen naar het station van Aarschot.

Wijn proeven met een dikke lip

Na vrijdag vier digitale vergaderingen overleefd te hebben, waarbij ik mijn camera liet afstaan, omdat mijn gezicht er werkelijk té gehavend uit zag, twijfelde ik of het wel een goed idee was om ‘s avonds af te zakken naar onze kameraad wijnkenner voor een wijnproefcursus. Mijn lip was ondertussen zo dik opgezwollen dat ik bijna een professionele bokser leek en mijn schaafwonden zagen er ronduit indrukwekkend uit. Mijn vriend wist me echter te overtuigen om toch te gaan. Ik had lang uitgekeken naar deze avond en het alternatief was de ganse avond alleen thuis zitten en mij ergeren aan mijn spiegelbeeld.

En ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik het advies van mijn vriend gevolgd heb. Alhoewel het drinken zelf met een gezwollen lip mij niet zo makkelijk af ging, waren mijn smaakpapillen nog intact. Al moest ik met mijn gespleten lip opletten niet te lachen met de grapjes van de aanwezigen. Iedereen (we waren met een groepje van acht) was erg onder de indruk van mijn wonden, dus ik had meteen een straf verhaal om te vertellen. Eén van de aanwezigen was een dokter, die mij na een snelle inspectie van mijn wonden zei dat alles er goed uit zag en me aanraadde om een cicaplast crème of serum te kopen om het helen van de wonden te versnellen. Meteen besteld van zodra ik terug thuis was.

Uiteraard maakte ik het niet laat en beperkte ik me tot kleine slokjes wijn, maar het deed toch deugd om effe mijn gedachten te verzetten.

Sushi en ongelukkige valpartij

Na een dag met maar liefst vijf aartsmoeilijke vergaderingen (dat lijkt mij een persoonlijk record te zijn) was ik blij om de donderdagavond te kunnen doorbrengen bij Goofball en haar gezin. Altijd fijn om gastvrij onthaald te worden op lekkere afhaalsushi en goede wijn. Fijn ook om na een lastige dag even de knop te kunnen omdraaien en aan iets anders te kunnen denken.

Nadat ik vrolijk afscheid had genomen van Goofball en haar gezin, sjeesde ik de berg naar beneden, uitkijkend naar mijn bed na een mentaal uitputtende week. Helaas, een stomme stuurfout, wellicht veroorzaakt door de combinatie van de vermoeidheid, stress en een glaasje wijn, maakte dat ik met mijn voorband de borduur raakte en de controle over mijn fiets verloor. Enkele milliseconden later voelde ik de rechterkant van mijn gezicht keihard tegen diezelfde borduur smakken. Ik moet toegeven dat ik even niet wist wat me overkwam. Gelukkig was er een behulpzame heer die stopte om zijn hulp aan te bieden en mij recht te helpen. Ik voelde meteen dat ik wellicht stevige schaafwonden en zwellingen zou overhouden aan deze val, maar het leek me niet serieus genoeg om langs spoed te moeten gaan. Ik stond ook meteen weer recht, was niet duizelig en had geen hoofdpijn. Mijn fiets had de ganse val wonder boven wonder zonder een schrammetje overleefd.

Ik dankte de vriendelijke heer voor zijn hulp (ik moet er echt vreselijk uit gezien hebben, met bloed dat langs mijn kaak naar beneden druppelde en een lip die met de seconde dikker werd) en fietste verder naar huis. Eens thuis mat ik de schade op in de spiegel: een stevige schaafwonde onder mijn rechteroog en onder mijn neus, een gespleten en dik opgezwollen lip en een gigantische schaafwonde op mijn rechterknie. Als je goed keek, zag je de afdruk van de borduur in mijn gezicht. Licht ontstemd belde ik mijn vriend op om mijn valpartij met hem te delen. Net dit weekend hadden we afgesproken dat hij in Genève zou blijven, dus ik zou mijn wonden zelf moeten verzorgen. Gelukkig had ik nog ergens ontsmettingsmiddel in de kast staan.

Gelukkig deed mijn vriend de suggestie om mij te laten vervangen als voorzitter van de enige fysieke vergadering die ik deze vrijdag in mijn agenda had staan. Zodat ik vandaag de ganse dag zou kunnen thuis werken om mijn lichaam wat te laten bekomen van de schok. Dat zou me alvast een vervelende rit met starende mensen op het openbaar vervoer besparen.

Na mijn wonden goed uitgewassen en verzorgd te hebben, kroop ik in bed. Hopend tegen beter weten in dat de zwellingen vandaag al wat minder zouden zijn. Wat uiteraard niet het geval is.

Brunch en wandeling bij de Adbij van Averbode

Op deze grauwe Allerzielen hadden we om 10u afgesproken met onze vrienden uit Zichem voor een gezamenlijke brunch bij Het Moment in Averbode, na een eerdere mislukte poging. Niet alleen is Het Moment een supergezellige plek om te brunchen op een zondagmiddag, deze brasserie geeft daarnaast mensen met een grote afstand tot de ‘gewone’ arbeidsmarkt de kans om de draad weer op te pikken en hun professionele carrière een nieuwe wending te geven. Na verloop van tijd is het de bedoeling dat deze medewerkers doorstromen naar een job in het reguliere arbeidscircuit. Een nobel doel dat perfect aansluit bij de rijke traditie van de Abdij van Averbode.

De brunch bestond uit heerlijke klassiekers en het buffet werd goed bijgevuld. Uiteraard waren talrijke producten afkomstig van de abdij zelf. Extra punten voor de heerlijke aspergesoep, waarvan ik toch meerdere koppen gedronken heb.

Na de overvloedige lunch maakten we een mooie wandeling in de omgeving van de abdij. De grijze regenlucht maakte zelfs even plaats voor een streepje blauw, waardoor de mooie herfstkleuren extra tot hun recht kwamen.

Op het einde van de wandeling sprongen we nog even binnen in de mooie abdijkerk om er een topstuk te bewonderen: het retabel van Averbode, dat na een omzwerving van 150 jaar in Antwerpen, teruggekeerd is naar zijn oorspronkelijke thuis.

We sloten de namiddag af met een portie biertapas in Het Moment. Al liet ik het merendeel van de hapjes over aan mijn gezelschap, want ik kon nog makkelijk teren op de brunch van deze middag. 😉

Een aangename zondag die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar is.

Lunch bij Beaucoup Fish

Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.

En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!

Lovely home made food with friends

Deze zondag zakten we af naar Nieuwrode voor een fijne namiddag/avond met vrienden. Onze vrienden hebben, net als mijn vriend en ik, een LAT-relatie (hij woont in Tildonk, zij in Haasrode). Dus onze kameraad was zo vriendelijk om ons mijn zijn wagen te komen afhalen voor onze deur, zodat we samen naar Nieuwrode konden rijden.

Het was net iets te koud om te genieten van een glaasje op het terras, maar binnen smaakte de champagne even goed. Zeker wanneer die uit zo’n mooi en elegant glas gedronken kan worden. Onze vrienden trakteerden ons op allerlei Aziatische hapjes en we praatten honderuit. Over de spin-off plannen van onze vriendin, de zonen van onze kameraad die het wat moeilijk hebben en de IT-jobmarkt. Onze kameraad is spijtig genoeg nog altijd op zoek naar werk. Informaticaprofessionals hebben het momenteel lastig op de jobmarkt door de AI-revolutie. Duimen dat hij snel een nieuwe topjob vindt.

We genoten van een lekker flesje Johannitter, Belgische witte wijn van het wijndomein Chartreuzenberg.

Voor het hoofdgerecht had onze vriendin laksa gemaakt, één van mijn favoriete maaltijdsoepen. Amai, dat smaakte!

De avond vloog voorbij en veel te snel kwam het moment om afscheid te nemen. Mijn vriend bestelde een Uber, die ons zonder problemen terug naar Leuven bracht.

Indian food and whisky

Na een tumultueuze werkweek met veel hoogtes en laagtes van de gelegenheid gebruik gemaakt om lang uit te slapen deze zaterdag. Kwestie van wat bij te komen van al die heftige emoties.

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

Een fijne avond bij Tilia in Lubbeek

Zaterdagavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met twee bevriende koppels uit Leuven. Eerst gingen we het renovatieprojectje van onze vrienden in Lubbeek bewonderen. Gelukkig waren onze vrienden die op de Vismarkt wonen zo vriendelijk om mijn vriend en mezelf te komen ophalen met de wagen, want ik had weinig zin om die steile helling naar het huis van onze vrienden met de fiets op te rijden. Ik moet zeggen dat ik danig onder de indruk was van hun huis in wording. Wat een prachtige tuin en zoveel ruimte binnenin! En alles wat al klaar was, was tot in de puntjes afgewerkt. Doelstelling van onze vrienden is om in december te verhuizen. We duimen dat dat effectief zal lukken, want met zo’n perfectionist als bouwheer duurt alles natuurlijk net nog een tikkeltje langer.

Vervolgens trokken we naar Eetcafé Tilia voor een gezellig diner samen. We startten de avond met ceviche van roodbaars en gefrituurde shiitake. Maar het vlees gebakken op de houtgril was natuurlijk de ster van de avond. Heerlijk boterzacht en perfect gebakken! Al waren de porties groenten wat mij betreft wel wat aan de kleine kant. Alleszins een fijne nieuwe culinaire ontdekking. Alleen jammer genoeg niet echt bij de deur.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden