Planckendael en sushi

Tijdens ons diner vrijdag vertelde Goofball dat ze plannen had om met haar oudste zoon en een vriendje naar Planckendael te gaan. Omdat altijd maar kuisen op den duur ook begint tegen te steken, bood ik aan om mee te gaan. Kwestie van ook wat volwassen conversaties te kunnen hebben tijdens het uitstapje. 😉

Het beloofde dinsdag een heel warme dag te worden, dus trok ik mijn fleurigste zomerkleedje aan en fietste ik ‘s middags, fototoestelrugzak op de rug, naar Goofball. We haalden de twee jongens op bij de sporthal waar ze zich in de voormiddag fysiek hadden kunnen uitleven en begonnen aan onze rit naar Planckendael. Een klein beetje file later was Kabouter al in slaap gesukkeld en dat bleef zo tot we aankwamen op Parking 2. Dat microdutje had blijkbaar deugd gedaan, want na een kort ritje in de buggy kreeg hij aan de ingang van Planckendael een nieuwe opstoot van energie. Van vermoeidheid geen spoor.

Na een boterhammenlunch trokken we het park in. ‘t Is vreemd, in mijn hoofd zijn Pairi Daiza en Planckendael blijkbaar ergens verknoopt geraakt tot één gigantische dierentuin wat het voor mij verwarrend maakte om mijn weg te vinden. Gelukkig was het vriendje van Kabouter (eveneens drie jaar) al zo vaak in Planckendael geweest dat hij ons vol overtuiging de weg wees.

IMG_1162

Het is alleszins een feit dat ik nog nooit zo snel door Planckendael gehold ben. Telkens wanneer we stilstonden vroeg het vriendje van Kabouter na een minuutje dieren kijken: “Gaan we door?” 😉 Enfin, we zagen dus heel veel dieren op een drafje. Met speciale vermelding voor de lemuren die zowel Kabouter als zijn vriendje met hun uitwerpselen lieten kennismaken. Gelukkig heb ik altijd en overal papieren zakdoekjes bij om in noodgevallen als deze boven te halen (al waren vochtige doekjes beter geweest). Wel spijtig dat Goofball het moment dat de lemuur zijn kakje liet vallen gemist heeft, omdat ze buiten met de buggy stond te wachten.

IMG_5538

Oja, en natuurlijk moest er ook een ijsje gegeten worden! Ik denk dat de ijsverkoop in Planckendael op deze warme dag alle records gebroken heeft! Ik was trouwens onder de indruk was van de praatvaardigheid van beide jongens. Drie jaar oud en al zo’n uitgebreide woordenschat. Knap.

Rond half vijf hadden beide jongens hun maximumlimiet aan dieren bereikt en wilden ze graag als afsluiter van de namiddag met de lego spelen (excuseer, ‘bouwen’, zoals het vriendje van Kabouter mij enkele keren verbeterde). Er loopt momenteel namelijk een grote legotentoonstelling in het dierenpark, waarbij doorheen gans het park prachtige legokunstwerken opgesteld staan.

IMG_1166

IMG_1212

IMG_1218

Ook Goofball haalde haar beste bouwkunsten boven, met een kubistische leeuw als resultaat. 😉

IMG_5531

En jawel, natuurlijk liep ik weer wat bekenden tegen het lijf: mijn twee favoriete slimme turnsters! Fijn dat ik op de valreep voor de definitieve verhuis naar Zwitserland nog een paar mensen tegen het lijf loop.

Het kostte een beetje overredingskracht om de jongens bij de lego weg te krijgen, maar uiteindelijk waren ze allebei moe genoeg om zonder al te veel tegenpruttelen naar de auto te gaan. Onderweg terug naar Leuven, bestelde ik bij Deliveroo ons avondmaal. Kwestie van niet te veel inspanningen te moeten doen op zo’n warme dag.

We leverden het vriendje van Kabouter vuil en bezweet af bij zijn ouders en wachtten tot de fietskoerier onze Taste of Asia bestelling kwam brengen. Helaas viel de maaltijd een beetje tegen. De sushi die we als voorgerecht besteld hadden, was ok, maar zowel bij Goofball als bij mezelf was het vlees in onze gerechten veel te lang gebakken. Een taaie lamscurry en een taaie teriyaki, niet bepaald waarop we gehoopt hadden… Gelukkig maakte het fijne gezelschap veel goed én kon ik een blik werpen op het nieuwe bed van Beertje!

IMG_5541[1]

De cactusmoord

De opknapbeurt van ons appartement heeft een onschuldig slachtoffer geëist. Een minuut stilte voor het heengaan van de veel te lange en veel te dunne cactus die enkel overeind kon blijven door tegen de muur te rusten.

Vandaag startten de schilderwerken en omdat die gepaard zouden gaan met opschuren van de muren, liet ik de schilder rustig (of iets minder rustig) zijn gang gaan en trok ik de deur van ons appartement na het ontbijt achter me dicht. Deze schitterende zonnige dag bracht me achtereenvolgens naar het stadspark, de Exki (free, zij het traag, wifi), Le Graal (lekkere hartige pannenkoek) en een bankje op het Ladeuzeplein. Smikkelend van een ijsje van Decadenza sloeg ik de bedrijvigheid tijdens de opbouw van de Leuvense kermis gade. Terwijl ik in mijn boek zat te lezen, werd ik wat later gespot door een vriendin en haar twee dochters. Leuk om op het onverwacht nog wat te kunnen bijpraten.

IMG_5519

IMG_5529

IMG_5530

Ik kwam dus ‘s avonds blij gezind thuis na een ontspannen dagje. De schilder had duidelijk al goede vorderingen gemaakt. Bij nadere inspectie merkte ik echter op dat de adoptiecactus die we geërfd hadden van onze vrienden die naar de US verhuisd zijn, verplaatst was naar het balkon. Dat kon niet veel goeds betekenen, want ik was vergeten de schilder attent te maken op de precaire staat van deze plant. En jawel, het bijna twee meter hoge ding was omgevallen, een wortelkluit onthullend van nog geen vuistdik. De plant redden leek uitgesloten, dus maakte ik van mijn hart een steen en zaagde (letterlijk) het lijk in stukken zodat het in de gft-zak paste.

Wij hebben elkaar niet lang gekend, lieve cactus, maar ik hoop dat jouw verblijf bij ons aangenaam was.

Last minute lunch

Zondag stond de terugrit van Leuven naar Genève op het programma. Mijn vriend zou proberen zoveel mogelijk van onze spullen in de wagen te proppen en ik zou in Leuven blijven om ons appartement volledig op orde te krijgen. Last minute nodigden onze vrienden uit Wijgmaal ons uit om bij hen iets te komen eten of drinken op zondag. Ik moet toegeven dat mijn vriend en ik ditmaal niet veel ruchtbaarheid aan onze terugkomst gegeven hadden, kwestie van zo goed mogelijk te kunnen doorwerken, maar een uitnodiging van onze lieve vrienden, dat kunnen we natuurlijk niet afslaan. We spraken af om samen te lunchen, zodat mijn vriend met een volle maag aan de lange rit naar Genève kon beginnen.

Het zonnetje deed zijn best en we genoten van het mooie terras en de lekkere pastaschotel die onze vrienden bereid hadden. Na de lunch en met een koffietje achter de kiezen, begon mijn vriend vol goeie moed aan zijn eenzame terugrit, terwijl ik nog wat bleef plakken om te genieten van een glaasje wijn en een magnum.

IMG_5503

IMG_5504

Het mooie weer was de ideale aanleiding om de gloednieuwe SeatZac van onze vrienden uit te testen. Het was de eerste keer dat het ding uit de verpakking gehaald werd en ik moet zeggen dat het ons de nodige moeite kostte om de zikzak tot een aanvaardbaar volume opgeblazen te krijgen. Na wat youtube filmpjes te bekijken, hadden we uiteindelijk de techniek min of meer onder de knie. Mits wat oefening zal dat in de toekomst ongetwijfeld vlotter gaan. En nu zit ik me serieus af te vragen of het de moeite zou zijn om ons in Genève voor het laatste restje zomer zo’n zitzak aan te schaffen. Het is alleszins gemakkelijk om op te bergen in ons miniappartementje.

De rest van de namiddag brachten we al luierend door in de zithoek achteraan de tuin van onze vrienden. Ik vond dat ik na al dat kuis- en opruimwerk wel een snippernamiddag kon inlassen (weinig solidair met mijn vriend, ik besef het).

Cum Laude

De Faculty Club is niet meer, lang leve Cum Laude (al moeten ze dringend hun naambordjes eens veranderen, best gênant dat daar nog steeds Faculty Club op staat).

Goofball en haar echtgenoot vergezelden ons op wat ongetwijfeld één van onze laatste chique diners op Belgisch grondgebied zal zijn (althans toch voor een tijdje). Ik moet toegeven dat mijn verwachtingen hooggespannen waren: in het verleden heb ik meerder keren erg lekker gegeten bij de Faculty Club en ik was benieuwd naar wat de opvolger te bieden had.

We hadden geluk, ondanks het dreigend grijze wolkendek, konden we de ganse maaltijd nuttigen buiten op het terras. Iets waarop ik stiekem had gehoopt, al dacht ik dat ons terrasbezoek beperkt zou blijven tot het aperitief en eventueel een eerste voorgerechtje. We hielden het gelukkig de ganse avond door en hoe donkerder het werd, hoe feeërieker het decor.

Toen we bij aankomst onze fietsen wilden parkeren op de binnenkoer waren we even in de war. Er was duidelijk een huwelijksfeest aan de gang en we twijfelden even of we ons van locatie vergist hadden. We dienden ons echter langs de groep feestvierders (de veel te zonnebankbruine bruid droeg Louboutins) te wringen, om ons bij ons gezelschap te kunnen voegen.

Helaas, Cum Laude slaagde er niet in mijn verwachtingen in te lossen. Niet dat het eten slecht was, maar er was gewoon geen enkel gerecht dat boven de middelmaat uitstak (behalve misschien de pikante mosseltjes). De kalfstong was een leuk flashback naar de keuken van weleer, maar wist met niet echt te overtuigen en het melkvarken was gewoon te hard gebakken. Gelukkig maakte het uitstekende gezelschap veel goed.

Wel jammer dat mijn vriend zo ergens tussen het hoofdgerecht en het dessert een kleine inzinking kreeg. De vermoeidheid van de verhuis en het wellicht nog steeds niet volledig verteerde virus, zullen zijn tol geëist hebben. Gelukkig kwam hij erdoor!

Appetizer:
appetizer

Gazpacho:
gazpacho

Tomaat – burrata – basilicum:
tomaat - burrata - basilicum

Bouchotmossel – lenteui – harissa:
Bouchotmossel - lenteui - harissa

Kalfstong – verveine – nori:
kalfstong - verveine - nori

Melkvarken – suikermaïs – chimichurri:
melkvarken - suikermaïs - chimichurri

Rode vruchten – meringue – thee:
rode vruchten - meringue - thee

Bye, bye stapelbed

Ons stapelbed is, na wat nachtelijk schroefwerk (die lattenbodems bleken toch niet in zijn geheel in de wagen te passen) momenteel onderweg naar de provincie West-Vlaanderen. Blij dat het een ongetwijfeld fijn nieuw leven tegemoet gaat in het huis van onze vrienden. Gelukkig kan dat bed niet praten, want anders zouden we heel wat smakelijke anecdotes te horen krijgen over al die zatte mensen die in dat bed gecrasht zijn na één van onze feestjes. Jammer dat de huurders het niet wilden houden en we er noodgedwongen afstand van moesten doen, maar het zal ongetwijfeld op zijn nieuwe bestemming nog meer leuke dingen beleven.

Hondendrolletjes

Een tijdje geleden werd het gezinnetje van mijn petekindje uitgebreid met een chocoladebruine viervoeter. Toen ik via mail op de hoogte gesteld werd van de nieuwe aanwinst, stond ik uiteraard te popelen om kennis te maken met het jongste lid van het gezin. Dus spraken we af om elkaar de zondag na onze terugkeer in Leuven te zien. Na een paar uur dozen inpakken, ging ik ervan uit dat we wel een beetje ontspanning zouden kunnen gebruiken.

Omdat de ouders van mijn petekindje altijd koken wanneer ik er op bezoek ga, wilde ik het hen graag een keertje gemakkelijk maken. Aangezien dozen inpakken en maaltijden voorbereiden geen ideale combinatie zijn, riep ik mijn vertrouwde hulplijn in: Convento Food. De tomatensoep met balletjes en gehaktballen in Luikse saus gingen er alleszins vlotjes in bij jong en oud.

En jawel, de nieuwe aanwinst, een chocoladebruine labrador met de enigszins bekend klinkende naam Jon, was een dotje. Een heel lief beest dat er een nogal bizarre voetenfetish op nahield (hij likte nogal graag aan voeten). De jongens waren alleszins dol op hun nieuwe speelkameraadje. En Jon liet het zich allemaal welgevallen.

Dat het een fantastisch mooie zomervond was, werd geïllustreerd door het feit dat er een luchtballon opsteeg praktisch in de achtertuin van onze vrienden. Na de ballenoverdaad van voor- en hoofdgerecht vond ik nog net een plekje voor een snippertje nutellataart vergezeld van een klein bolletje ijs (om in het ballenthema te blijven).

IMG_5340

IMG_5348

Ter ere van de aankomst van Jon, kregen we nog een potje met hondendrolletjes (aka maltesers) mee naar huis.

Change of plans

Noodgedwongen, dat wel. Normaal zouden mijn vriend en ik dit weekend naar Varese gaan om de tweede zoon van onze vriendin te bewonderen. Helaas, een gemeen virus stak stokken in de wielen en besloot mijn vriend voor een paar dagen werkonbekwaam te maken. ‘t Was zelfs zo erg dat hij zich genoodzaakt zag thuis te blijven van het werk en naar de dokter te gaan. Meteen een eerste test voor de Zwitserse gezondheidszorg. Nog 25 minuten wachten in de wachtkamer, stond hij na een consultatie van 5 minuten alweer buiten, mét twee voorschriften in de hand. Tot mijn verbazing was één van die twee voorschriften er eentje voor antibiotica. Blijkbaar hebben de Zwitserse dokters hun antibioticavoorschrijfgedrag nog niet aangepast. Ik snap alleszins niet hoe je antibiotica kan voorschrijven zonder zelfs maar een grondig onderzoek en dat voor iets wat wellicht een buikgriepvirus is, waar antibiotica niet eens tegen helpt…

Enfin ja, onze afspraak met onze vriendin werd dus verzet naar september. We willen absoluut niet op ons geweten hebben dat de baby ziek wordt door een virus dat wij met ons meebrengen. En als je zelf ziek bent, is een rit van meer dan 3 uur naar Italië wellicht ook niet het beste idee. Dat wordt een rustig weekendje!

Kermis in Genève

Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden uit Willebroek, reserveerde mijn vriend een waterfiets voor zes personen en gingen we op zoek naar iets om te eten. Momenteel zijn de Fêtes de Genève volop aan de gang. Dat betekent dat er langs beide zijden van het meer kermisattracties, eettentjes en drankgelegenheden staan opgesteld (en dat er bijna elke dag vuurwerk wordt afgestoken). Aangezien het echter nog maar twaalf uur was, waren veel eetstandjes nog aan het opstarten en iedereen weet dat hongerige kinderen geen plezante kinderen zijn. Na een uitgebreide enquête over het lievelingseten van de drie kinderen afgenomen te hebben, besloten we een pizzazaak op te zoeken. 😉 De eerste zaak die we in het vizier hadden, bleek echter gesloten te zijn. Bij de tweede zaak (die we veiligheidshalve eerst opgebeld hadden), hadden we meer succes. Onze tafel op het terras stond al klaar en we kregen meteen een menukaart aangereikt.

Lang moest er niet nagedacht worden: vier pizza’s en één gnocchi del nonno (drie keer reden wie dat laatste gerecht bestelde). De pizza’s werden met bijzonder veel smaak verorberd. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de kinderen zo goed zouden eten. Al bleken ze er geen moeite mee hebben nog een plekje te vinden voor het snoepgoed dat de ober na de maaltijd kwam brengen. Da Gabriele, dikke aanrader als je met kinderen op stap bent.

IMG_5165

IMG_5167

We waren mooi op tijd voor ons tochtje met de waterfiets. De zon scheen volop, dus werd de zonnecrème bovengehaald om al die tere huidjes te beschermen. mijn vriend deed het meeste trapwerk, maar ook de kinderen lieten zich niet onbetuigd. Aangezien er kandidaten genoeg waren om te watertrappelen, beperkte ik mij tot genieten van het zonnetje en het fijne briesje.

IMG_0865

IMG_0869

Na het waterfietsen (dat de stoere jongen toch maar een beetje saai vond) wandelden we naar het reuzenrad dat opgesteld stond in de Jardin Anglais. Onderweg werden we staande gehouden door een pottenbakker die ter plekke drie kleine kleicreaties voor de kinderen draaide, elk met in het Arabisch hun naam erop. De pottenbakker reikte de nog zachte klei aan op een stukje karton, wat betekende dat we de rest van de namiddag supervoorzichtig moesten zijn om deze fragiele creaties heelhuids thuis te krijgen. 😉

Het reuzenrad bood ons een schitterend uitzicht over Genève en het meer, waarna we de Pont du Mont-Blanc over wandelden om de kinderen bij Mullers Factory te trakteren op een welverdiend ijsje. Helaas besloot de bol stracciatella van het oudste meisje na een paar happen dat het tijd was om de vrijheid (aka de grond) op te zoeken. Ze keek behoorlijk beteuterd, maar wilde, ondanks aandringen van onze kant, geen tweede ijsje.

IMG_0938

Daarna was het tijd om eendjes te vangen en stoer te doen op de botsautootjes. De botsautootjes zullen voor mij altijd verbonden blijven met die periode uit het middelbaar dat de botsauto’s ongeveer de stoerste attractie waren op de kermis en onderdeel uitmaakten van het subtiele paringsgedrag der pubers met te veel hormonen. Maar ‘t was wel leuk om mijn stuurkunsten nog eens te mogen boven halen! 😉

mijn vriend ging met de drie kinderen ook nog in een funhouse, terwijl ik op de tassen paste. Daarna vonden we het welletjes en besloten we een rustig terrasje op te zoeken om nog iets te drinken. Terwijl ik ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ speelde met de kinderen, ging mijn vriend de auto ophalen.

We slaagden erin om alle drie de kinderen heelhuids terug af te leveren bij hun ouders, alwaar we vriendelijk uitgenodigd werden om te blijven eten voor het avondmaal. Daar zeiden we natuurlijk geen neen tegen!

Zeven kinderen en vier volwassenen

Mijn vriend en ik hebben geluk dat een aantal van onze vrienden momenteel vakantie in de buurt van Genève houden, want de dag na ons uitstapje naar Frankrijk, maakten onze vrienden uit Willebroek met hun kroost een tussenstop in Genève op weg van Oostenrijk naar Frankrijk. Afspreken was een heel gedoe, want mijn vriend en ik hadden beloofd om die zondag op de kinderen van onze vrienden uit Aubonne te passen, opdat zij zich volop op de verhuis konden concentreren. Omdat onze vrienden uit Willebroek slechts een voormiddag in Genève zouden zijn, leek het ons het handigste om op te splitsen: mijn vriend zou de kinderen gaan afhalen in Aubonne en ik zou onze vrienden uit Willebroek om 9.30u ontmoeten aan de ingang van de Jardin Botanique.

Alles verliep volgens plan. Ik stond een tiental minuten op voorhand aan de ingang van de Jardin Botanique te wachten, terwijl ik whatsapp-gewijs updates doorgestuurd kreeg van mijn vriend. Onze vrienden uit Willebroek waren mooi op tijd. Terwijl onze vriend de wagen ging parkeren, trok ik met zijn echtgenote en kroost de tuin in. Ik moet zeggen dat ik twee keer met mijn ogen moest knipperen, zo groot dat die kinderen geworden worden zijn! Hun oudste dochter is al een heuse jongedame, terwijl ze in mijn hoofd nog steeds dat kleine meisje is met wie we op een swamp Louisiana alligators zijn gaan bekijken. Ik had zelf de Jardin Botanique nog niet bezocht, dus het werd een fijne ontdekkingstocht. We bezochten een serre waar we nat werden van de vernevelaars die de luchtvochtigheid op peil moesten houden om de tropische planten in optimale omstandigheden te laten gedijen.

Het duurde lang voordat onze vriend zich bij ons voegde en even begonnen we te vrezen dat het hem niet lukte om een parkeerplaats te vinden, maar gelukkig dook hij toch op om ons gezelschap compleet te maken.

IMG_0771

IMG_0778

IMG_0784

Vanaf de Jardin Botanique wandelden we terug langs het Meer van Genève richting de Quai du Mont-Blanc, alwaar ik afgesproken had met mijn vriend. Omdat het zondag was, bleek de Quai du Mont-Blanc echter afgesloten voor het verkeer en moesten mijn vriend en ik last minute een andere plek zoeken om af te spreken. Ik liet onze vrienden uit Willebroek even achter om de kinderen op te halen, zodat mijn vriend de wagen op zijn werk kon gaan parkeren (daar staat hij gratis). mijn vriend zou dan met de fiets terugkeren naar de plek die ik hem whatsapp-gewijs zou mededelen.

En zo waren we met een groepje van drie volwassenen en zeven kinderen. Het eerste contact tussen de kinderen verliep een beetje stroef. Ik had eerlijk gedacht dat het vlotter zou gaan, maar ze kenden elkaar natuurlijk helemaal niet. En misschien lagen de leeftijden wat te ver uiteen. Het leek me een leuk idee om samen een Mouette te nemen naar de overkant van het meer. Een ticketje voor zo’n overtocht kost niet veel geld, je ziet Genève vanaf het water en je spaart er een wandeling mee uit. mijn vriend was net op tijd terug met de fiets om aan te sluiten bij ons groepje en op een zucht waren we aan de overkant van het meer.

We liepen met ons groepje van zeven kinderen en vier volwassenen over de pier naar de Jet d’Eau (met zijn 140 meter één van ‘s werelds hoogste fonteinen). Ideaal om wat leuke foto’s te nemen.

IMG_0842

Helaas was het ondertussen al middag geworden en moesten we afscheid nemen van onze vrienden uit Willebroek. Het weerzien was te kort, maar het was fijn dat ze de moeite deden om speciaal voor ons een extra tussenstop in hun programma in te lassen!

Uitstapje naar de buren

Zaterdag zouden we voor de allereerste keer bezoek krijgen in Genève van onze vrienden uit Zoutleeuw en hun kinderen. Voor hen zou het hun laatste vakantiedag zijn, alvorens terug te keren naar België. Ze hadden de voorbije weken in het bloedhete Italië (alwaar Lucifer ook stevig zijn best doet) doorgebracht en na een oververhitte ervaring in Milaan zagen ze het, begrijpelijkerwijze, niet echt zitten om met drie kinderen opnieuw een hete stad in te trekken.

Geen probleem voor ons, momenteel beschikken wij nog altijd over een (zij het lichtelijk gedeukte) wagen. We spraken iets na de middag af bij het Lac des Ecoles in Les Gets, waar een soort waterpark is in het midden van het meer. Mijn vriend en ik konden ook wel een beetje verfrissing gebruiken. 😉

Het werd een supergezellige reünie. En het verbaasde me vooral hoe groot de kinderen alweer geworden waren. Vooral de oudste is al een hele jongedame, met haar instagram en musical.ly account. Een coole chic, die er (voorlopig) gelukkig nog geen graten in ziet om wat rond te hangen met twee oudjes zoals mijn vriend en mezelf.

Jammer genoeg was het waterpark afgehuurd voor de ganse namiddag en konden we dus dat cool uitziend parcours niet uitproberen. Gelukkig was er een glijbaan om voor de nodige waterpret te zorgen. Zullen we dus nog eens voor moeten terugkomen. Lac des Ecoles ligt op slechts een uur een twintig minuten rijden van Genève, ideaal voor een daguitstapje.

IMG_0704

Toen we genoeg hadden van het relaxen en zwemmen, reden we met de wagen naar Les Lindarets, aka het geitendorp. En dat mogen jullie gerust letterlijk nemen: het stikte er van de geiten. Je kon er geitenhapjes kopen om de geiten te lokken, al was dat niet echt nodig. De beesten waren zo tam dat je geen trucjes moest uithalen om hen te aaien. Heel leuk, al moet ik bekennen dat de geur van geitenuitwerpselen in het dorp vrij overheersend was. Er waren wel veel leuk uitziende eetgelegenheden, maar het idee om in deze geur te moeten eten, sprak geen van ons allen aan.

IMG_0721

IMG_0734

Terwijl een gedeelte van ons groepje wat de berggeit uithing, belde mijn vriend om een tafel voor zeven personen te reserveren bij Le Grillon. Een goede keuze, want de bediening was supervriendelijk én het eten was er sneller dan dat ik drie keer met mijn ogen had kunnen knipperen. Ik kon de verleiding van de fondue savoyarde aux cèpes niet weerstaan en vond gelukkig in mijn vriend een bondgenoot om dit streekgerecht te proberen. Voor het dessert liet ik me verleiden door de colonel (citroensorbet met wodka) op de kaart. Heerlijk en een perfecte afsluiter van deze kleine reünie met mijn oud-klasgenootje en haar gezin.

kaasfondue

colonel

Hopelijk lukt het de volgende keer wel om af te spreken in Genève!