Een zaterdag zonder verplichtingen

Beetje een go with the flow zaterdag achter de rug. Geen afspraken, dus ik kon op mijn gemak de was doen en om boodschappen gaan. Net toen ik mijn laatste sok in de wasmachine geladen had, kwam mijn huisbazin thuis van een wandeling met haar dochter. Door de lange werkdagen die ik tegenwoordig klop, zien we elkaar niet zo veel en meestal ben ik in het weekend op stap. Dus ze maakte van de gelegenheid gebruik om me uit te nodigen voor een babbel in de tuin. Het deed deugd om in het zonnetje wat te kunnen kletsen en tegelijkertijd kleine P (anderhalf jaar oud) wat beter te leren kennen. Ze haalde meteen haar beste dance moves boven. Wat een superleuke peuter!

Omdat het zo’n mooie dag was, besloot ik eindelijk eens werk te maken van één van mijn todo’s sinds ik in Antwerpen ben komen wonen: noedels gaan eten in de Chinese wijk. Ik wandelde langs de Turnhoutsebaan richting centrum naar Ting Kee Mie. Ik had geluk: er kwam net een tafeltje vrij. Ik bestelde een noedelsoepje met eend en inktvis en moest even mijn lach inhouden toen de ober mij de verschillende noedelsoorten voorstelde: dunne gele noedels, dikke gele noedels, dunne witte noedels en dikke witte noedels. Ik ging voor de udon noedels, omdat je die nu eenmaal niet op zoveel plekken kan krijgen. Heerlijk én spotgoedkoop (10,50 euro, daar kan een mens niet voor sukkelen).

IMG_7555

Omdat het zo’n prachtig weer was, besloot ik nog even wat te gaan wandelen op de Meir en te gaan kijken naar de vorderingen van de indrukwekkende infrastructuurwerken in het hart van Antwerpen. Onderweg kocht ik me een ijsje van Australian Ice Cream. Nu probeer ik meestal kleine zelfstandigen te ondersteunen, maar er was niet direct een artisanele ijszaak in de buurt en ik moet toegeven dat het ijs van Australian Ice Cream me altijd wel smaakt. Vooral hun malaga-ijs vind ik erg lekker.

IMG_7557

Na mijn wandeling fietste ik op mijn velo terug naar de Delhaize vlakbij mijn woonst. Na de nodige voorraden ingeslagen te hebben, sprong ik nog snel binnen bij de Dreamland om cadeautjes te kopen voor het verjaardagsfeestje van mijn achternichtje op zondag. Eén jaar oud al, de tijd vliegt!

Back to Belgium

Dinsdagavond vloog ik terug naar België. Een onverwacht snelle terugkeer naar mijn geboorteland en mijn oude vertrouwde werkgever na een – toegegeven – mislukt avontuur in Zwitserland. Het was voor mij een harde confrontatie met het feit dat, ondanks mijn twee universitaire diploma’s, leidinggevende ervaring en talenkennis, niemand in Zwitserland op mijn competenties zat te wachten. Gelukkig was mijn vorige werkgever zo vriendelijk mij uit te nodigen om deel te nemen aan een bevorderingsprocedure en kan ik op de valreep van het oude jaar in een gloednieuwe functie als teamverantwoordelijke starten.

Met een grote koffer van 21 kilo en een kleine koffer voor de handbagage met daarin alles wat ik de komende maanden nodig heb om te overleven en drie marmites, stapte ik het vliegtuig op. Klaar om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen in een nieuwe stad. De komende maanden zal ik immers doorbrengen op een onlangs gerenoveerde studio van een ex-collega in Borgerhout. Een gelegenheid om een andere wereldstad te leren kennen, want ons eigen appartement in Leuven in immers nog verhuurd tot half september.

Ik was blij dat ik nogmaals beroep kon doen op de gastvrijheid van mijn lieve vriendin Goofball en haar gezin. Mijn hart maakt telkens een sprongetje als ik de enthousiaste stemmetjes van haar twee zoontjes hoor. Ik voel me al bijna deel van de familie. Zelfs de babysitters zijn ondertussen al oude bekenden. 😉

We smulden gezellig samen van het vleesbrood met veenbessen dat Goofball had klaargemaakt en ik voelde de nervositeit uit mijn lijf wegebben. Uiteindelijk had ik, toen het nieuws van mijn terugkeer bekend gemaakt werd, niets dan positieve reacties ontvangen van mijn collega’s. Mijn fysieke terugkeer de volgende dag zou ongetwijfeld wat onwennig zijn, maar ik had er vertrouwen in dat het wel zou loslopen.

Geduld is een schone deugd

Mijn enthousiasme over de Zumba-cursus die ik elke maandagavond trouw bijwoon, is nog altijd groot. De lerares straalt een aanstekelijk enthousiasme uit dat me telkens weer motiveert om een tandje bij te steken. Helaas, niemand is zonder fouten. En, oh cliché, de grootste fout van onze Colombiaanse lerares is dat ze niet al te stipt is. De voorbije weken leek het alsof de les stelselmatig een paar minuten later begon dan de les van een week eerder.

Maar deze maandag sloeg toch alles. De lerares was al aanwezig in de sportzaal en aan de muziek te horen druk aan het oefenen op een bepaalde choreografie. De deur van de sportzaal kan echter zonder sleutel enkel van binnen uit open gemaakt worden. We stonden dus met ons groepje vrouwen uit alle windstreken buiten op de gang te wachten. Na een kwartier gewacht te hebben, stak de lerares haar hoofd om de deur en vroeg ze ons nog vijf minuten extra geduld te hebben. Ik zal eerlijk zijn, geduld is niet mijn sterkste punt. Daarenboven vind ik het niet echt respectvol om een groep van 20 leerlingen op de gang te laten wachten. Maar goed, het is een gratis cursus, dus veel recht tot klagen hebben we niet.

Uiteindelijk riep de lerares ons na een dikke vijf minuten binnen en toonde ze de dans die zij en nog drie andere Colombiaanse dames aan het instuderen waren. Ze dansten in traditionele klederdracht op de muziek van La Mojana (Espíritu del agua). De choreografie was erg mooi en ik ben blij dat ik deze unieke dans heb mogen aanschouwen, maar ik hoop toch dat de lerares volgende keer stipt om 18.30u aan de les begint in plaats van om 18.50u!

Kaasfondue in Meyrin

Deze zondag waren we te gast bij onze vrienden in Meyrin en hun twee geweldig slimme dochters. We waren uitgenodigd om samen kaasfondue te eten ter gelegenheid van de al dan niet op handen zijnde herfst (al voorspellen ze voor nu donderdag alweer twintig graden). Het was alleszins wisselvallig genoeg, met afwisselend buien en zon. Mijn vriend en ik durfden het er niet op wagen en kozen veiligheidshalve voor een tramritje in plaats van een gezonde fietstocht. Een half uur door de regen fietsen zag ik niet zitten.

De kaasfondue, bereid in een bijhorend Zwitsers fonduestel, was uitstekend! Heerlijk met een glaasje Chasselas erbij (al deden we er even over om de Italiaanse prosecco op te krijgen). Voor mij was het een gelegenheid om kennis te maken met een Belgische professor die al een tijdje in Genève woonde (mijn vriend had haar al bij een eerdere gelegenheid ontmoet). Een zeer intelligente en sympathieke dame die niet al te ver van ons woont. Dat schept mogelijkheden!

Na de kaasfondue was er nog een heerlijke fruitsla om de laatste gaatjes op te vullen en toen was ik echt volledig verzadigd. Gelukkig bleef het in de namiddag droog genoeg om buiten de benen te strekken. We wandelden doorheen Meyrin, verkenden het oude centrum en zagen dat er volledig nieuwe wijk in de steigers stond. Op een paar druppels na hielden we het gelukkig droog!

IMG_6101

IMG_6103

IMG_2776

IMG_2784

IMG_2791

IMG_2794

IMG_2795

IMG_2796

IMG_2802

Het was erg gezellig en ik kijk ernaar uit om hier in de toekomst zelf mensen te kunnen ontvangen. Maar daarvoor moet ik eerst een job vinden (en de zoektocht verloopt helaas nogal moeizaam), zodat we kunnen verhuizen naar een groter appartement.

Beklimming van de Mont Salève

Zondag voelde mijn vriend zich, na wat uitgeslapen te hebben, goed genoeg om zich in de namiddag aan een fysieke activiteit te wagen. We zochten een leuke, niet te moeilijke wandeling in de buurt van Genève en kwamen zo uit bij de Mont Salève. Nu weet ik niet of jullie al eens op google maps de exacte locatie van Genève bestudeerd hebben. Indien ja, dan hebben jullie ongetwijfeld opgemerkt dat Genève zich bevindt in het meest westelijke puntje van Zwitserland en bijna langs alle kanten ingesloten is door Frankrijk. In welke richting je je ook verplaatst, het duurt nooit lang voor je in Frankrijk bent. En jawel, ook de Mont Salève, hoewel vlakbij, bevindt zich op Frans grondgebied.

We vertrokken rond het middaguur met de bus naar ginder. De Zwitserse bussen stoppen vlak voor de grens met Frankrijk en van daaruit is het maar een  tiental minuten wandelen tot aan het grondstation van de téléphérique du Salève of (voor de niet-watjes) het begin van de wandeling naar boven.

Ik moet zeggen dat ik bij het aanschouwen van de Mont Salève iet of wat mijn twijfels had: dat zagen er verdorie erg steile hellingen uit. Maar goed, volgens onze opzoekingen zou de wandeling tot aan het bovenste station van de téléphérique zo’n 2 uur en 30 minuten duren. Niet onoverkomelijk.

IMG_1151

De klim (moeilijkheidsgraad: gemiddeld) bracht ons langs een oude spoorwegtunnel van een tandradspoorweg die tot eind 19de eeuw toeristen en lokale inwoners naar de top van de Mont Salève bracht. Fun fact: dit was de allereerste tandradspoorweg ter wereld. We wierpen een blik in de afgesloten spoorwegtunnel en zetten de weg verder langs de historische Monnetier trappen, daterend uit 1320. Dat viel eraan te zien: de erosie had zijn sporen achter gelaten.

Het wandelpad lag (buiten een klein stukje dat ons door het charmante dorpje Monnetier-Mornex leidde) voor het grootste gedeelte in de schaduw. En dat was maar goed ook, want ik was al aan het puffen na een dik kwartier klimmen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ergens halverwege al spijt had dat we niet gewoon met de téléphérique naar boven gegaan waren, maar hey, uiteindelijk raakten we boven. We deden 2 uur en 20 minuten over een klim van in totaal 670 meter. Sneller dan de folder aangaf. Zo slecht zal het dan toch nog niet gesteld zijn met onze conditie.

IMG_1088

IMG_1092

IMG_1094

IMG_1097

IMG_1098

IMG_1105

IMG_1106

IMG_1108

Aangekomen op een hoogte van 1095 meter genoten we eerst van het fenomenale uitzicht op Genève om vervolgens op krachten te komen op het terras van restaurant Le Panoramique met twee thés glacés maison, een portie kaas (voor mijn vriend) en een mini-ijscoupe (voor mij). Nog niet vaak zulke kleine bolletjes ijs gezien, maar het smaakte wel.

IMG_1110

IMG_1120

IMG_1132

IMG_1137

IMG_1139

IMG_5270

IMG_5271

IMG_5272

Iet of wat bekomen van de inspanning, besloten we de terugweg aan te vangen. En jawel, ook nu weerstonden we de verleiding van de téléphérique, we gingen hetzelfde pad naar beneden als waarlangs we naar boven geklommen waren. Met dien verstande dat ons tempo op de terugweg een stuk hoger lag dan op de heenweg. We deden er 1 uur en een kwartier over om terug op ons vertrekpunt te geraken. Ik hield aan deze stevige wandeling een paar blaren over en wat lichte spierpijn de dag nadien, maar goed, toch tevreden over onze allereerste bergbeklimming in Frankrijk!

Sinterklaas kapoentje!

Omdat de Goedheilig Man het bijzonder druk heeft rond 6 december, schreven wij hem een briefje om hem te vragen pas op 11 december langs te komen op ons appartementje. Gelukkig waren mijn vriend en ik het ganse jaar superbraaf geweest, want hij willigde onze wens zonder problemen in. Op slinkse wijze maakte de Sint gebruik van ons uitstapje naar de bakker om een hoop cadeautjes achter te later voor mijn petekindje en zijn broertje en het petekindje van mijn vriend en haar zusjes.

IMG_2362

Jawel, dat lezen jullie goed, vijf kinderen en zes volwassenen over de vloer op ons kleine appartementje. De cadeautjes werden snel uitgepakt en vielen in de smaak bij de ontvangers. Natuurlijk moest al dat nieuwe speelgoed meteen ingespeeld worden: de duplokraan kreeg vorm, de boekjes werden ingelezen, de puzzels opgelost en het memory spel bleek nogal een uitdaging voor mijn hersenen die de dag voordien iets te veel alcohol geconsumeerd hadden. Omdat het jongste nichtje van mijn vriend onlangs verjaard was, hadden we voor een heerlijke chocoladetaart gezorgd. Dubbel feest dus!

IMG_5036

Omdat we onze gasten ‘s avonds niet met een lege maag naar huis wilden laten gaan, hadden mij vriend en ik antipasti en pasta besteld bij Il Pastaio. Naar aloude gewoonte hadden weer veel te veel besteld. Denk dat we de komende dagen beslist niet van honger zullen omkomen. Onderstaande foto’s tonen slechts twee van de vijf (!) schotels met antipasti. Onze keuze viel alleszins in de smaak bij mijn petekindje die zich de parmaham bijzonder goed liet smaken.

IMG_2364

IMG_2366

 

Het feestje was een groot succes, maar zoals altijd was ik lichtelijk opgelucht toen de deur dichtviel achter die kwetterende kinderstemmetjes. Zoveel enthousiasme, daar wordt een mens moe van. 😉

 

Regelsystemen en de Panamapapers

Na het lezen van deze titel vragen jullie je ongetwijfeld af wat in godsnaam de link is tussen de Panamapapers en de regelsystemen. Een terechte vraag, want vóór de pensioneringsviering van mijn baas zou ik er mij ook niets bij hebben kunnen voorstellen.

Normaal gezien is het bij ons bedrijf de gewoonte dat de collega’s de pensioneringsviering organiseren voor de gepensioneerde. Mijn baas is echter een speciaal geval. Van bij het begin was het duidelijk dat hij de regie van zijn afscheidsviering zelf in handen zou nemen. Hij had een duidelijk beeld voor ogen en wenste daar niet van af te wijken. Wij stonden erbij en keken ernaar.

Maar kijk, de strakke regie leverde een mooi resultaat op. Na een uitgebreide verwelkoming (inclusief een lange lijst verontschuldigingen), gaf journalist Kristof Clerix ons wat meer inzicht in het journalistieke werk dat voorafgegaan was aan de wereldwijde publicatie van de panamapapers. Kristof Clerix was een uistekend spreker, al moet ik zeggen dat zijn discours me niet bepaald hoopvol stemde. Het is idd prachtig dat de vierde macht erin slaagt zulke schandalige misdrijven aan het daglicht te brengen, maar het blijft een feit dat mensen met veel geld er altijd in zullen slagen de regels om te buigen in hun voordeel.

Na de zeer boeiende lezing volgde nog een korte vragenronde en daarna was het de beurt aan mijn baas. Hij had duidelijk veel werk gestoken in zijn afscheidsspeech. Het begin was een beetje dark and gloomy met verwijzingen naar de vervolging van holebi’s door de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, maar gelukkig volgden daarna wat foto’s van zijn kindertijd, zijn ouderlijke huis en de allereerste auto die zijn ouders in hun bezit hadden.

We reisden mee door zijn kindertijd, over zijn adolescentie naar zijn universiteitsjaren en tot slotte konden we een blik werpen op zijn doctoraatsthesis volledig geschreven in LaTeX en met als onderwerp regelsystemen. De laatste keer dat ik te maken had met regelsystemen dateert uit de tijd dat ik nog voor burgie studeerde. Maar de parallel die mijn baas trok tussen een technisch regelsysteem en een goed functionerende democratie waarbij een belangrijke rol voor de pers is weggelegd, kon ik zeker volgen. De conclusie dat we moeten vechten voor het behoud van onze vrijheden en streven naar een democratie waar iedereen gelijk behandeld wordt, kan ik enkel onderschrijven.

Verder onthoud ik nog deze schitterende quote: ‘je moet niet verwerken wat het leven je voorschotelt, je moet het bewerken’. Een zin waaruit ik zeker inspiratie kan putten.

Na de speech doorbraken we even de strakke regie en gaf ik samen met twee andere collega’s onze cadeaus af. Een vette bon van 550 euro van de INNO, een fles chique champagne en een prachtig boeket bloemen.

IMG_0217[1]

Na een kort muzikaal intermezzo op de piano was het dan tijd voor de receptie. Een fijne gelegenheid om bij te praten met heel wat oud-collega’s die allemaal een uitnodiging hadden ontvangen. We dronken een glaasje schuimwijn en genoten van het volledig vegetarisch buffet. Lekker en ecologisch verantwoord.

We klonken op het einde van een tijdperk en wensten onze baas een deugddoend pensioen toe. Hopelijk slaagt hij erin de komende jaren op een passende manier in te vullen, want ik kan me voorstellen dat het niet eenvoudig is om een nieuwe zinvolle tijdsbesteding te vinden voor iemand die zich zodanig identificeerde met zijn job als mijn baas.

Van Diegem naar Brno – 2-3 februari 2016

Na het evenement in Gent reden mijn vriend en ik terug naar Leuven om ons kleine valiesje in te ruilen voor twee grotere. Snel al onze spullen bijeen gepakt en naar het station van Leuven om vervolgens de trein naar Diegem te nemen. De deuren van de trein waren net dichtgegaan toen ik mij realiseerde dat ik vergeten was mijn nylonkousen in de valies te steken. En ’t is niet dat het in Brno blotebenenweer zou zijn. Stom, dat zouden we moeten remediëren op de luchthaven.

Na een verder incidentloze treinrit stapten we af in Diegem en bijna rechtstreeks ons hotel NH Brussels Airport binnen. We hadden ervoor gekozen in Diegem te overnachten omdat onze vlucht ’s ochtends om 6.25u vertrok en we het te nipt vonden om vanuit Leuven de eerste trein naar Zaventem te nemen. Ons hotel bood een gratis shuttledienst naar de luchthaven aan, zodat we mooi op tijd daar zouden zijn.

We gingen nog iets drinken in de bar (een lekker tomatensoepje voor mij) en kropen vervolgens onder de wol, want de wekker stond om 4.15u. Vroeg opstaan is niet bepaald mijn ding, maar ik slaagde er ‘s ochtends vroeg toch min of meer in mijn ogen open te krijgen. We waren zelfs ruim op tijd klaar om de eerste shuttle naar de luchthaven te nemen. Het ontbijtbuffet moesten we helaas missen, maar NH Hotel had wel chocoladebroodjes, water en fruitsap voorzien voor vroege vogels. Een fijne geste.

We waren mooi op tijd in Zaventem luchthaven, geraakten vlotjes door security en onze eerste vlucht van de dag verliep probleemloos. Op de luchthaven van München was onze eerste missie op zoek te gaan naar een winkel die nylon kousen verkocht. Uiteindelijk vonden we na wat rondvragen een Wolford alwaar ik twee paar kousen kocht aan 29 euro per stuk. Ietsje duurder dan de kousen die ik normaal bij de HEMA koop. Laat ons hopen dat ze lang meegaan!

Na onze geslaagde kousenmissie bestelden we een ontbijt met scrambled eggs en zalm. Op een chocoladebroodje alleen kan een mens niet overleven, nietwaar? Tijdens het wachten aan de gate beantwoordde ik nog wat mails van het werk. Qua timing kwam dit tripje niet zo goed uit, wegens drukke periode op het werk, maar goed, niets aan te doen.

De vlucht van München naar Brno verliep eveneens vlot. Het contrast tussen de gigantische luchthaven van München en het mini-luchthaventje van Brno kon amper groter zijn. Nadat we onze valiezen van de transportband gehaald hadden, deed het luchthavenpersoneel zelfs de deur van het gebouw achter ons op slot. We namen een taxi naar het Avanti hotel, dropten onze valiezen op de kamer, kochten aan het onthaal kaartjes voor de tram en trokken richting het historische stadscentrum van Brno.

Nu vragen jullie je ondertussen wellicht af hoe we er in godsnaam bij kwamen om naar Brno te trekken. Deze Tsjechische stad is niet meteen een drukke toeristische trekpleister. De meeste mensen die ik vertelde dat we naar Brno gingen, hadden zelfs nog nooit van deze stad gehoord. De voornaamste reden van ons bezoek was DevConf, de conferentie die mijn vriend zou bijwonen. Omdat we allebei nogal nieuwsgierig waren naar Brno en ik, zoals jullie weten, een zwak heb voor Oost-Europese steden hadden we er nog een paar dagen aan bijgeplakt.

Een tramritje van tien minuten bracht ons naar het historische centrum. Her en der had ik gelezen dat Brno geen mooie stad zou zijn, maar onze eerste indruk was helemaal anders. Mooie historische gebouwen, propere straten en een aangename vibe. Ondertussen was het al 13u gepasseerd, tijd om op zoek te gaan naar een snack voor het middagmaal.

Op voorhand hadden we wat research gedaan naar goeie restaurants in Brno en de prijzen van de toprestaurants bleken heel goed mee te vallen in vergelijking met de prijzen in België. Ik had meteen voor de twee eerste dagen van ons bezoek gereserveerd in de restaurants die het hoogst aangeschreven stonden op tripadvisor. Voor het middagmaal zochten we dus een snelle, niet te zware snack. En zo belandden we in wat wellicht de enige Falafel bar van Brno geweest moet zijn. We werden supervriendelijk onthaald. De uitbater was erg verbaasd dat we helemaal uit België naar Brno kwamen en dan nog eens in zijn bar beland waren. Nochtans was zijn falafel heerlijk! Liefhebbers van falafel, allen daarheen!

IMG_9422

IMG_0569

IMG_0572

IMG_0581

IMG_0590

IMG_0597

IMG_0603

IMG_0605

Na dit zeer geslaagde middagmaal stapten we in de richting van de kathedraal. Het was niet bepaald moeilijk om ons te oriënteren, want de kathedraal lag op een heuvel en de twee neogotische spitsen staken overal bovenuit. We liepen eerst helemaal rond het bouwwerk tot we ergens een zijdeur opmerkten. Voor nog geen 3 euro kochten we een toegangskaartje voor de schatkamer met enkele mooie liturgische voorwerpen en de beklimming van de toren. Veel plaats was er niet op de kleine balkons, maar het uitzicht op Brno was de moeite. Vanuit de toren hadden we ook een goed zicht op Špilberk Castle, nog op ons todolijstje voor de komende dagen.

IMG_0616

IMG_0617

IMG_0621

IMG_0627

IMG_0631

IMG_0636

IMG_0638

IMG_0641

IMG_0648

Na de beklimming van de toren begon de vermoeidheid de overhand te krijgen. We wilden nog een kort bezoekje brengen aan de mummies in de crypte van het Kapucijnenklooster, maar dat bleek maar mogelijk te zijn tot 16u. Het was nog geen tijd voor het avondmaal, maar 17u vonden wij een aanvaardbaar tijdstip om aan het aperitieven te slaan. Het was ons tijdens onze wandeling al opgevallen dat Brno veel gezellige koffiehuizen en wijnbars heeft. Reden te meer om er eentje binnen te stappen en een lokale wijn te proberen.

IMG_0649

IMG_0660

IMG_0663

IMG_0668

We kwamen terecht in Café Pilat, een gezellige zaak gedecoreerd met vogeltjes en voorzien van vogelzang als achtergrondmuziek. Heel gezellig en ook hier weer viel het op hoe vriendelijk de mensen waren en hoe goed hun Engels was. We bestelden een groot glas rode wijn Modrý Portugal 2015 (ja, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is dit een Tsjechische wijn), waarmee we wel even zoet waren. Omdat we de vermoeidheid niet te veel kans wilden geven, besloten we een beetje vroeger dan het uur waarop we gereserveerd hadden naar restaurant Borgo Agnese te gaan.

Tot onze grote verbazing werden we in restaurant Borgo Agnese in het Nederlands ontvangen. Bleek dat onze ober een tijdje in Nederland gewerkt had. Bijzonder onverwacht, maar wel erg leuk om in een restaurant in Tsjechië in het Nederlands bediend te worden. We waren in een overmoedige bui en besloten voor het degustatiemenu SLOW FOOD te gaan: tien gangen met aangepaste wijnen.

Dit aten wij:

  • Vitello Tonato By Borgo
  • Salted Duck Breast, Sea Buckthorn Gel, Cantaloupe And Balsamic Vinegar
  • Creamy Corn Soup, Crayfish, Lemon Grass And Quinoa
  • Black Tortellini With Seafood, Saffron Cream
  • Grilled Foie Gras, Miso, Orange And Sweet Potatoes
  • Veal Sweetbreads, White Carrot Puree, Blood Sausage, Nuts And Shimeji Mushrooms
  • Raspberry Sorbet
  • Perch Fillet, Choler And Garlic Chips
  • Ossobuco Ravioli With Wild Boar, Jerusalem Artichokes, Plum Wine And Serrano Ham
  • Blackberry Cheesecake

IMG_9428

IMG_9429

IMG_9431

IMG_9433

IMG_9436

IMG_9442

IMG_9445

IMG_9446

IMG_9447

IMG_9450

IMG_9451

IMG_9455

Tot bij de achtste gang ging alles vlotjes binnen, maar na de gang met baars voelden we dat ons verzadigingspunt in zicht kwam. We waren ondertussen al flink tipsy door al die wijn en het gebrek aan slaap maakte dat de wijn nog sneller naar ons hoofd steeg. Gelukkig hadden we nog maar twee gangen te gaan en was het dessert heel klein. Ik moet eraan toevoegen dat het eten overheerlijk was. Elke gang was een kunstwerkje op zich en het restaurant zelf was zeer mooi en gezellig ingericht. Het viel ons wel op dat er opvallend veel buitenlanders aan de tafels rondom ons zaten te dineren. Waarschijnlijk ook allemaal op voorhand tripadvisor geconsulteerd. 😉

Na de bijzonder uitstekende maaltijd haalde ik mijn credit card boven om af te rekenen. Volgens de online research van mijn vriend was het de gewoonte in Tsjechië om fooi te geven. Ik was echter nog niet helemaal gewoon aan het Tsjechische geld (en had misschien ook een ietsie pietsie te veel wijn gedronken) en in plaats van tien procent fooi te geven, typte ik een nul te weinig en werd het een miezerige één procent. Schandelijk. Helaas hadden we geen kleine briefjes om onze vergissing recht te zetten. En onze ober had nog zo zijn best gedaan om elke gang in het Nederlands voor te stellen. We zullen nog eens terug moeten gaan en dan dubbel zo veel fooi achterlaten. 😉

Het restaurant zorgde dat er bij het buitenkomen een taxi op ons stond te wachten en we lieten ons voor de deur van het hotel afzetten. Volledig uitgeteld door drank en vermoeidheid vielen we op ons bed neer.

Een geslaagde eerste dag in Brno!

Babybezoek

Ondanks het voorspelde onweer zonder problemen terug geraakt van het babybezoek. Geen spoor van de voorspelde regen, maar een aangenaam zachte zomeravond. Ideaal om te voet op babybezoek te gaan. Het baby’tje in kwestie stelt het prima, na een iets mindere start (hij liep een infectie op bij de bevalling), heeft hij duidelijk zijn draai gevonden. Hij nestelde zich braaf in mijn armen voor een uitgebreide fotoshoot. Daarna dronken we een flesje cava op zijn gezondheid en nog een whisky’tje en een glaasje rum om het af te leren. Want een nieuwe baby dat moet gevierd worden, nietwaar?

2008 versus 2015

Eerlijk waar, toen we dit weekend in Luxemburg waren, realiseerde ik me niet dat het al zeven jaar geleden was dat mijn vriend en ik deze stad als toerist bezochten. Bij het doorbladeren van de foto’s die ik toen maakte, valt het op dat we zeven jaar geleden op exact dezelfde plaatsen stonden als dit weekend. Toen bezochten we Luxemburg stad tijdens de kerstvakantie en was het ijskoud, nu was het paasvakantie, maar veel warmer dan zeven jaar geleden zal het niet geweest zijn.

Helaas moet ik toegeven dat mijn geheugen me ter plekke flink in de steek liet. Veel dingen kwamen me niet bekend voor en de plaatsnamen deden geen belletje rinkelen. Terwijl de foto’s duidelijk het tegendeel bewijzen. Het levert alleszins een interessante reeks toen-en-nu foto’s op die ik graag met jullie deel. Zoek de verschillen (of gelijkenissen).

2008:
IMG_2468

2015:
IMG_8230

2008:
IMG_2425

2015:
IMG_8204

2008:
IMG_2454

2015:
IMG_8052

2008:
IMG_2353

2015:
IMG_8109

2008:
IMG_2389

2015:
IMG_8130