Afscheidsdiner in Het Pomphuis

Omdat mijn dagen in Antwerpen letterlijk op twee handen te tellen zijn, nodigde mijn lieve collega uit Berchem mij uit voor een ‘afscheidsetentje’ in het Pomphuis, zodat ik ook ineens het Havenhuis, een geslaagde combinatie van oude en nieuwe architectuur van dichterbij kon bewonderen.

IMG_9178

IMG_9181Het Pomphuis zelf is nochtans ook een pareltje. Een beetje research leert dat de 3 reusachtige gietijzeren installaties van Het Pomphuis (ja die naam mag je letterlijk nemen) het naast gelegen droogdok n°7 in twee uur tijd leeg pompten. Eens het droogdok leeggepompt kon een schip onderhouden, geladen en gelost worden. De rederij “Red Star Line” maakte er regelmatig gebruik van. Het droogdok is ondertussen verdwenen. Opgeofferd om de verbreding van het Albertkanaal mogelijk te maken en het scheelde niet veel of dit prachtig stukje erfgoed ging eveneens onder de sloophamer. Gelukkig stak monumentenzorg daar een stokje voor en kreeg dit prachtige gebouw een nieuw leven als restaurant.

 

Spijtig genoeg had ik de fietsafstand van mijn studio in Borgerhout tot dit restaurant een beetje onderschat. Ik was al wat te laat vertrokken omdat ik nog even met de huisbazin gebabbeld had en toen bleek ik ook nog eens mijn velokaart vergeten te zijn. Dat in combinatie met een lastig parcours her en der versperd door wegenwerken, maakte dat ik zowat twintig minuten te laat op de afspraak was. Ik arriveerde dus met het schaamrood op de wangen. Gelukkig is mijn collega vergevingsgezind. 😉

Na deze ietwat valse start, verliep de rest van de avond vlekkeloos: schitterende omgeving, heerlijk eten en fijn gezelschap. Yep, we genoten zo hard dat we als allerlaatste klanten de deur van het Pomphuis achter ons dichttrokken.

Dit aten wij:

Ceviche van zeebaars, gazpacho van bio tomaten, salade van quinoia, limoen, chili, munt, steurgarnaal, avocado en cumbava olie:IMG_9173

Corvina “bouillabaisse styl”, venkel, selder, jonge wortel, zongedroogde tomaat,lente-uitjes, mosseltjes, kleine Sint-Jacobsvruchten, zee-algen en krieltjes:

IMG_9174

Presa Iberico gegrild, wortelen geroosterde courgette zoete aardappecrème, piquillo peper, pruim en chili compote en jus natuur met rozemarijn:IMG_9175

Carpaccio van ananas, piña colada panna cotta, infusie van tapioca parels, in bruine rum gecarameliseerde ananas, geroosterde mandelschaafsel, gelei van mango en sorbet van roze pompelmoes:IMG_9177

En op de terugweg fietsen we langs de Schelde, misschien een kleine omweg, maar een veel fijnere route dan degene die ik voordien had genomen.

Een lastige lunch

Deze middag had ik samen met iemand van HR afgesproken met een collega die al een tijd afwezig is door een burn-out. Bedoeling van het gesprek was na te gaan of een terugkeer op korte termijn erin zat en te polsen hoe ze zich in de toekomst zag functioneren binnen ons team. Na vijf minuten wist ik het al: die terugkeer zal nog niet voor morgen zijn. Zelden iemand ontmoet die zo hopeloos in de knoop zit met zichzelf. Want het is duidelijk dat haar probleem niet enkel werkgerelateerd is, ook in haar privécontext ervaart ze heel veel problemen. En ze worstelt heel erg met een negatief zelfbeeld.

Lastig, want ik snap dat ze aan de ene kant graag wil terugkeren naar het werk, al is het maar om aan de isolatie van het thuis zitten te ontsnappen, maar ik weet tegelijkertijd dat van zodra ze weer aan de slag gaat, ze twee weken later terug zal uitvallen. Komt daar nog eens bij dat haar aanwezigheid weegt op het team in het algemeen, want de collega’s moeten voortdurend de steken oprapen die zij laat vallen. Ik kon dus moeilijk anders dan haar aanraden nog wat langer thuis te blijven en de tijd nemen om aan zichzelf te werken.

Ik hoop van harte dat het haar lukt om dat zelfbeeld weer op te krikken

PS: De falafel salade van het Dagelijks Brood was geweldig lekker!

IMG_9182[1]

Drie uur en één kwartier

Zo lang duurde de vergadering die ik deze avond bijwoonde. Een vergadering die nota bene startte om vijf uur in de namiddag. Een tijdstip waarop de meeste mensen de deur van hun kantoor achter zich dicht trekken. Nu heb ik er beslist niets tegen om een keertje op een later tijdstip te vergaderen, integendeel, ik werk meestal toch tot een uur of zeven. Maar van een vergadering op locatie die om vijf uur start, verwacht ik dat deze toch zo rond een uur of half zeven afgerond is. Kwestie dat iedereen nog op een deftig tijdstip thuis geraakt.

Helaas. Ondanks mijn duidelijke hints over het steeds later wordende tijdstip bleef de vergadering maar duren. De voorzitter van de vergadering van de vergadering leek er zich bovendien totaal niet van bewust dat er vooral veel gepalaverd en weinig beslist werd. Dat die voorzitter tevens projectleider is, gaf me weinig vertrouwen voor het toekomstige verloop van dit traject. Toch een project van in totaal vijf en een half miljoen euro. Dan mag je toch wel verwachten dat de projectleider iet of wat time management skills bezit.

Enfin ja, bottom line is dat ik uiteindelijk pas om 22u thuis was. Met een humeur zo ver onder het vriespunt dat ik bijna ijsklontjes met mijn speeksel kon maken. Er zijn weinig zaken die zo op mijn gemoed werken als inefficiënte vergaderingen.

Yet another Afterwork

Yep, na de ramenlunch ‘s middags, diezelfde dag alweer op stap met de collega’s. Al moest ik het noodgedwongen bij één cocktail en één glaasje cava houden, want ik vloog ‘s avonds naar Genève (ja, alweer, niet goed voor mijn ecologische voetafdruk).

De locatie was nochtans top: in de binnentuin van het BELvue museum met drankjes en hapjes verzorgd door Les Filles. Al moet ik eerlijk toegeven dat de cocktails mij wat tegen vielen. Te veel suikersiroop naar mijn goesting. En die suikersiroop maakte dat wij een bijzonder aantrekkelijk doelwit waren voor de tientallen wespen in de binnentuin. En sinds mijn wespensteek ben ik niet meer zo happig op die beestjes…

Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Ramen met de collega’s

Ettelijke maanden geleden ontstond het idee om met een bende collega’s samen ramen te gaan eten. Veel van mijn collega’s hebben immers nog nooit van deze heerlijkheid geproefd. Er viel dus nog wat missionariswerk te doen!

Ik prikte een datum ergens ver weg in de zomervakantie en nodigde een hele hoop potentiële ramenliefhebbers uit. Uiteindelijk bleken we met een groep van maar liefst twaalf personen te zijn! Twaalf! Wat een overdonderend succes. De ideale testgroep om het nieuwe Brusselse ramenrestaurant Memna uit te proberen.

IMG_9043

Het verdict: lekker, maar de Samourai is beter.

Cocktails met de collega’s

Omdat niet alle collega’s van mijn team aanwezig konden zijn op de vorige drink, had ik op basis van de doodle meteen een tweede datum geprikt. Helaas, één na één regende het afzeggingen: wegens verlof, de zoektocht naar een huis, een spierscheur, last minute boodschappen,… Uiteindelijk waren we maar met vijf personen.

We lieten de geringe opkomst echter niet aan ons hart komen en trokken op voorstel van mijn hippe Brusselse collega’s naar cocktailbar Arthur Orlans. Een cocktailbar zo fancy dat je moet aanbellen om binnen gelaten te worden. Dat in combinatie met de boudoir-achtige inrichting maakte dat we het gevoel hadden een geheime wereld binnen te stappen. Dat vertaalde zich uiteraard in de prijs van de cocktails: veertien euro voor de goedkoopste cocktails op de kaart. Niet bepaald goedkoop, maar de kwaliteit was uitstekend en de gedroogde bananenschijfjes die erbij geserveerd werden, waren heel lekker.

IMG_9031

Gezien de prijs hielden we het op één cocktail als aperitief en verkasten we daarna naar restaurant Publico voor een pasta gevolgd door een bijzonder calorierijk dessert. De pasta vond ik eerder gewoontjes, maar de tarte tatin was helemaal mijn ding. Wel handig, zo een aantal Brusselkenners in je team. Zo komt een mens nog eens ergens. Al blijkt bij nader inzien dat ik restaurant Publico al eens eerder bezocht had.

IMG_9033

IMG_9036

Ondanks dat we maar met vijf waren, vond ik het een heel geslaagde avond. In grote groepen blijven de gesprekken vaak op de oppervlakte en is het moeilijk om met iedereen te spreken. In een kleinere groep is er meer ruimte voor diepgaande gesprekken en ik sloot de avond dan ook af met het gevoel mijn collega’s weer wat beter te kennen.

Afscheid van een collega

Toegegeven deze ochtend voelde ik me alles behalve fris. Maar, zoals het spreekwoord gaat: een kermis is een geseling waard. De combinatie van te veel drank met één van de heetste dagen van het jaar, maakt dat het einde van de avond tot een brei verworden is in mijn geheugen. Gelukkig heeft mijn lieve collega mij geëscorteerd op weg naar het station en deed dat dutje op de trein deugd.

Om maar te zeggen: het was een memorabel afscheid. Helaas niet zoveel mensen, maar dat was te verwachten in volle zomervakantie. En de mensen die er wel waren raakten al snel oververhit. Maar we mogen alleszins zeggen dat we mijn collega in stijl hebben uitgewuifd. Ik denk dat hij ervan genoten heeft.

En oja, we zijn ook nog ergens pizza gaan eten. 😉

pizza

De Zomerfabriek revisited

Ondanks mijn grootse plannen om alle zomerbars in Antwerpen af te schuimen, moet ik deemoedig bekennen dat het aantal bezochte zomerbars op één zal blijven steken. Maar die ene bar zal ik dan wel twee keer bezocht hebben!

Woensdag had ik afgesproken met met mijn lieve collega die sinds een paar weken weer aan het werk is. Haar haar is hipster kort, haar taille is zo mogelijk nog smaller geworden en ze straalt. Met alle behandelingen achter de rug kan ze nu de blik op de toekomst werpen. Met een nieuwe job is ze alvast goed begonnen.

Ik wilde graag horen hoe haar nieuwe job haar beviel en tegelijkertijd is zij zowat mijn gids om toffe plekjes in Antwerpen te ontdekken. Ditmaal belandden we samen op het terras van de Wattman, een simpele brasserie op het gezellige Tramplein. Ik genoot er van een heerlijke falafelburger met hummus en zij van een lekkere wrap. Simpel eten dat ons allebei deugd deed.

IMG_8689

Na afgerekend te hebben, zetten we de avond verder aan een tafeltje bij de Zomerfabriek, waar ik al eerder was met mijn huisgenote/verhuurder. De industriële binnenplek was sinds mijn laatste bezoek verder aangekleed met een heus zandstrand voorzien van parasols en zitzakken. Wij slaagden erin één van de laatste vrije tafeltjes te bemachtigen en zetten ons gesprek verder. Ik vond het een beetje jammer dat we over het geleuter van de open mic avond moesten spreken, want een subtiel achtergrondmuziekje had beter bij onze serieuze gesprekken gepast.

IMG_8693

Wat ik meeneem van deze avond, is dat een mens altijd sterker is dan je zelf denkt. Maar ook, dat het bijzonder belangrijk is om je goed te laten omringen en vooral: om hulp te vragen als het even niet meer gaat. We willen ons allemaal graag sterk en stoer voordoen, maar misschien moeten we dat masker wat vaker laten zakken. En dan moet ik meteen maar de hand in eigen boezem steken, want ik denk dat weinigen weten hoe lastig mijn periode in Genève werkelijk is geweest.

Profiteren van de zomer in Brussel

Nu de drukte op het werk eindelijk wat gaan liggen is, komt er gelukkig meer tijd vrij voor spontane lunches met collega’s. Zo belandde ik vandaag met één van mijn favoriete collega’s op het terras van Knees to Chin. Grote fan van hun lenterolletjes, dus ik hapte meteen toe toen mijn collega voorstelde om daar te gaan lunchen.

We zaten nog geen kwartier op het terras van Knees to Chin toen geheel toevallig twee andere collega’s kwamen aangewandeld die hetzelfde idee gehad hadden. Eén van deze collega’s was pas gestart in ons communicatieteam, dus een ideale gelegenheid om nauwer kennis te maken. En jawel, nog tien minuten later dook nog een derde collega op. Grappig. 😉

Het mooie weer nodigde gewoon uit tot het nuttigen van een ijsje. Aangezien mijn favoriete Brussel ijsjeszaak Gaston vlakbij was, trokken we met z’n vijven naar ginder voor wat smakelijke afkoeling.

Enfin, het was zo gezellig dat ik maar nipt om twee uur terug was voor mijn vergadering. Ach wel, de boog kan niet altijd gespannen staan, zeker?