Op de mooie Van Volxem-site in Vorst. Waar ik eerst kon genieten van een heerlijke veganistische lunch met miso soep, verse kruidenthee en een dessertje op basis van rode biet. Vervolgens kregen mijn gezelschap en ik een rondleiding 11in de bijna voltooide nieuwbouw. Het aftellen naar de opening kan beginnen!
Vandaag stond bijna volledig in het teken van de sollicitatiegesprekken voor het belangrijke project dat momenteel volop in opstart is en waarvan ik de eer heb de sponsor te zijn. Omdat ons recruteringsbeleid voorschrijft dat we eerst interne kandidaten de kans willen geven om binnen het bedrijf een nieuwe job te starten, zag ik veel intern talent de revue passeren. Heel erg fijn om bepaalde collega’s wat beter te leren kennen en zelfs al zal ik sommige collega’s moeten teleurstellen, het is sowieso knap dat ze hun ambities geuit hebben en de moeite genomen hebben tijd uit te trekken om zich voor te bereiden voor deze procedure.
Tussen de sollicitatiegesprekken door, ging ik rond de middag kort langs bij de potluck van één van de teams in mijn afdeling. Doordat er last minute een teamvergadering weg viel, was de opkomst minder groot dan gehoopt, maar dat hield ons niet tegen om er een gezellige middag van te maken. Mijn bijdrage aan de potluck bestond uit bananenbrood en chocolate chip cookies die ik ‘s ochtends gekocht had bij Madmum in het station van Leuven (wat een hele uitdaging bleek, want blijkbaar was hun kassasysteem niet voorzien op het verkopen van een gans bananenbrood). Natuurlijk waren het vooral de collega’s die zelf iets gekookt of gebakken hadden die (terecht) met de meeste lof gingen lopen. Ik genoot alvast van een lekkere quiche en heerlijke huisgemaakte worstenbroodjes. Meteen genoeg energie opgedaan om de gesprekken in de namiddag verder te zetten.
Ik sloot de dag af met drie korte vergaderingen van nog geen half uur. De laatste vergadering van de dag was om 16.30u met mijn stafmedewerker. We hadden afgesproken het kort te houden, want hij moest echt om 17u vertrekken om zijn trein te halen. En dan slaat Murphy toe natuurlijk: in de lifthal laat hij zijn glazen koffietas vallen, die in honderdduizend kleine stukjes uit mekaar spat. Ik zag de wanhoop in zijn ogen en bood meteen aan het gebroken glas in zijn plaats op te ruimen, wetende dat hij een belangrijke afspraak had. Hij nam ietwat gegeneerd afscheid, maar ik kreeg meteen al hulp van de directeur communicatie en een collega van IT. En zo kwamen we erachter dat er nergens in ons gebouw stoffer en blik te vinden is. Noodgedwongen moesten we de boel dus opruimen met een stuk karton. We raapten de grootste stukken op om die in de glasbak te gooien en veegden de kleine stukjes bij elkaar in een hoekje. We zetten er een kartonnen bordje voor om de collega’s te waarschuwen dat er gebroken glas lag en hoopten van harte dat de kuisploeg morgenvroeg haar werk zou doen.
Op zich vond ik dit nog wel een goeie afsluiter van de dag. Een echte demonstratie van team work!
Een managementcomité opgesplitst in twee delen (waarvan het eerste deel begon om 9u), omdat ik om 10u bij een andere belangrijke vergadering aanwezig moest zijn, waarop ik mij moest haasten om samen met mijn collega’s van het management om 12u op ons dakterras te poseren voor de traditionele kerstkaart voor onze collega’s (spoiler alert: er kwamen slingers aan te pas) om daarna meteen in het tweede deel van onze vergadering te duiken. Een bliksemsnelle lunch later zat ik alweer in een andere lastige vergadering, waardoor ik de stuurgroep voor de uitrol van ons nieuwe dossierbeheersysteem moest missen. Een mens kan zich immers niet in twee splitsen. En natuurlijk liep die laatste vergadering uit en zat ik uiteindelijk pas om kwart voor zeven ‘s avonds op de trein terug naar Leuven.
Waar blijft die kerstvakantie?
Na een voormiddag in de Brusselse BRONKS waar ik mee mocht brainstormen over de toekomst van de circuskunsten, sprong ik op de trein naar Gent-Sint-Pieters voor een bezoek aan de wonderbaarlijke Herbert Foundation. Echt de moeite van een bezoek waard als je in de buurt van Gent bent.
Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.
Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:
Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.
Een blik op de tentoonstelling:
Dat dit najaar tot nu toe ongewoon tumultueus geweest is, mag een understatement heten. Nog nooit in mijn leven zoveel werkuren geklopt en zoveel moeilijke en emotioneel uitputtende vergaderingen bijgewoond. De werkdruk en daaraan gekoppelde stress ligt momenteel erg hoog, maar met het eindejaar in zicht wilden we als management de collega’s nog op een laatste feestje trakteren voordat de eindejaarsrush ons helemaal zou opslokken.
En daarvoor was de AB club de perfecte plek. We startten de avond met een speech van onze grote baas, gevolgd door een optreden van special guest Metal Molly. Daarna zette een collega met talent zich aan de draaitafel en barstte het feest op de dansvloer in volle hevigheid los. De cava vloeide rijkelijk, wellicht iets te rijkelijk… Enige tegenvaller: de veggie wrap die zo droog en onsmakelijk was dat ik er met moeite de helft van binnen kreeg.
Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het een vrolijke treinrit was, met een ganse bende feestvierders op de laatste trein van Brussel naar Leuven.
Uitspattingen die we ons uiteraard de dag nadien dik beklaagden tijdens de dilemmatraining voor leidinggevenden die om 9.30u ‘s ochtends startte. Al slaagde de externe lesgeefster er tot mijn grote verbazing vrij vlot in opnieuw energie te krijgen in een bende collega’s met een kater. Chapeau voor haar! Al moet ik bekennen dat ik blij was dat ik in de namiddag thuiswerk gepland had. 😉
Aangezien ik aanwezig was bij de geboorte, was het niet meer dan gepast dat ik ook acte de présence zou geven voor het verjaardagsfeestje van deze kloeke vijfjarige. Zeker omdat het feestje plaatsvond in M Leuven, letterlijk op een paar stappen van mijn voordeur.
De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.
Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.
Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.
Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!
Als mijn collega’s mij uitnodigen om een glas mee te drinken op een receptie om het succesvol afronden van een project te vieren, dan zeg ik daar geen neen tegen. Alleen was de receptie ongeveer afgelopen tegen dat ik tijd kon vrijmaken om langs te komen. Gelukkig waren er nog een aantal collega’s blijven plakken die ik mijn hulp kon aanbieden om de receptie af te sluiten met een fijne babbel en een goed glas schuimwijn. 😉
Op de werf van het Kaaitheater!
Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.
En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!
