Een halve teamdag in Mechelen

Het voordeel van mijn (ondertussen niet meer zo) nieuwe functie als afdelingshoofd is dat ik nu aan drie teamdagen kan deelnemen in plaats van slechts aan eentje. Al moet ik toegeven: ik ben niet zeker of ik in niet-corona-omstandigheden aan alle teamdagen zou deelnemen. Nu zie ik deze dagen als een ideale opportuniteit om de banden met de collega’s wat strakker aan te halen en mijn oor te luisteren te leggen naar wat er zoal leeft.

Aangezien ik de twee eerste dagen van de week al afwezig was, hield ik het op een halve dag. De teamdag was gepland in Mechelen, makkelijk bereikbaar met de trein vanuit Leuven, dus ik moest zelfs niet al te vroeg opstaan. We startten de dag met een drankje op het terras van taverne Oase op de Grote Markt van Mechelen.

IMG_3038

Vervolgens wandelden we naar koninklijke manufactuur van wandtapijten De Wit voor een geleid bezoek. Helaas was het niet toegestaan om binnen foto’s te maken van de prachtig gerestaureerde wandtapijten. Heel erg spijtig, want dit bijzondere ambacht verdient het in de kijker geplaatst te worden. Tijdens de weefdemonstratie kregen we zoveel details over het proces te horen dat ik deze hier onmogelijk kan reproduceren. Al weet ik nu wel hoe ik oudere wandtapijten van meer recente kan onderscheiden. Heel veel respect voor de ambachtslieden die ons gewoven erfgoed herstellen. Zij beschikken over een geduld waarop ik alleen maar jaloers kan zijn.

IMG_3039

IMG_3042

IMG_3046

Voor het middagmaal trokken we naar Barbib. In het prachtig gerenoveerde Predikherenklooster kregen we een maaltijd van Tinèlle geserveerd. Heerlijk!

IMG_3048

IMG_3049

IMG_3052

IMG_3054

IMG_3057

IMG_3073

Heel tof: tijdens de lunch kwam een collega die in zwangerschapsverlof is haar baby tonen. Zowel mama als baby straalden. Fijn om kennis te maken met de nieuwe generatie!

Na de lunch nam ik afscheid van mijn collega’s. Er wachtten mij immers een berg ongelezen mails die schreeuwden om een antwoord.

Zelfs al was het maar een halve teamdag, het deed deugd om met de collega’s op te trekken.

Van Deurne naar Tallinn – 12 september 2021

Ik moest het even opzoeken (handig, zo’n blog), want mijn laatste business trip dateerde al van 2017. Toen reisde ik helemaal naar Seoul, nu bleef het bij een tripje naar Tallinn, één van mijn favoriete Europese steden. Deze business trip kwam eerder onverwacht uit de lucht vallen en ik twijfelde even of ik wel op de uitnodiging zou ingaan. Maar de trip zelf duurde maar twee dagen en beloofde een ideale networking opportuniteit te zijn. En zo trok ik dus voor de derde keer naar Tallinn.

Het beloofde alleszins een bijzondere tweedaagse te worden, zo vaak wordt ik niet uitgenodigd op business trips waar dress codes opgelegd worden. Wat mij noodzaakte om nog eens de winkels van Leuven af te schuimen op zoek naar nieuwe outfits, want de laatste keer dat ik nog kledij gekocht heb, dateert inmiddels van vóór de coronacrisis. Ik was er alleszins klaar voor: drie nieuwe jurken, een nieuwe knalrode jas, een nieuwe sjaal, nieuwe schoenen en nieuwe panty’s. Kwestie van op alles voorbereid te zijn.

Ik reisde samen met een collega, die me met haar wagen zou komen ophalen om samen maar de luchthaven van Deurne te rijden. Voor mij de eerste keer dat ik van die luchthaven zou opstijgen. Ik was alvast benieuwd. Mijn collega zou me komen ophalen om 13.45u, maar was uiteindelijk tien minuten te laat. Wat mij wel wat stress bezorgde. Volgens het reisprogramma zou de check-in om 14.45u gebeuren en de uitnodiging benadrukte dat we zeker op tijd moesten zijn. Eigenlijk was 13.45u al wat aan de krappe kant om te vertrekken, maar nu hadden we helemaal geen marge mee. Als we onderweg ergens pech zouden hebben met het verkeer bestond de kans dat we onze vlucht zouden missen. Het vertrek van de vlucht was immers gepland om 15.15u. Mijn vriend en ik zouden zeker een uur vroeger vertrokken zijn, maar ik probeerde met niet te zeer op te jagen en hoopte dat het verkeer op zondagnamiddag wel zou meevallen.

En kijk, wonder boven wonder: mijn collega parkeerde haar auto stipt om 14.45u op de parking van de luchthaven van Deurne. En van daar was het alleen maar de straat oversteken om de luchthaven binnen te wachten. In de luchthaven stond al een lange rij mensen aan te schuiven. Allemaal genodigden voor deze bijzondere trip. Na tien minuten aangeschoven te hebben, hadden we nog steeds onze bagage niet kunnen inchecken en besefte ik dat onze (charter-)vlucht nooit op tijd zou vertrekken. En inderdaad ons vliegtuig vertrok met een klein uur vertraging naar Tallinn.

IMG_2816

De vlucht verliep probleemloos. Ik had mijn werk-pc bij en maakte van de gelegenheid gebruik om wat mails te beantwoorden, zodat ik de werkweek met zo weinig mogelijk mailachterstand kon beginnen. Tijdens de vlucht kregen we twee heerlijke broodjes, fruitsla en een fantastisch lekkere chocoladegebak aangeboden, dit alles vergezeld van een glaasje champagne. Kwestie van de trip meteen goed in te zetten.

IMG_2826

In de luchthaven van Tallinn stonden bussen op ons te wachten om ons naar het Swissôtel te brengen. Daar konden we ons even opfrissen alvorens we op het welkomstdiner verwacht werden. Dresscode: smart casual. We kregen plaatsen toegewezen voor het diner en ik was stiekem blij dat mijn collega langs mij zat. Verder waren alle andere gasten aan tafel mij onbekend. Het bleek echter een zeer praatvaardig een aangenaam gezelschap te zijn en voordat we het goed en wel beseften was het al één uur ‘s nachts. Hoog tijd om in bed te kruipen, want er stond ons maandag een goedgevulde dag te wachten.

IMG_2827

IMG_2835

Overdadig buffet, waarvoor ik na het eten op het vliegtuig echt te weinig plaats had:

IMG_2839

IMG_2840

IMG_2841

Bij het diner kregen we tongstrelende rode wijn geserveerd uit decanteerkaraffen. Ik informeerde bij de bediening of ik even de wijnfles mocht zien en begreep meteen waarom deze zo lekker was…

IMG_2843

Ontbijten met de collega’s!

Er waren een beetje te veel ontbijtjes besteld, maar verder denk ik dat we het concept geslaagd mogen noemen. Het samen ontbijten nodigt echt uit tot fijne, informele gesprekken tussen collega’s die elkaar soms al meer dan een jaar niet meer gezien hebben. En die teveel geleverde zakjes raakten we snel kwijt aan hongerige collega’s van andere afdelingen. 😉

IMG_2742

Lunch by albert

Genoten van een heerlijke lunch met mijn collega’s op het dakterras van restaurant albert (met kleine a). En ja, met het weekend in zicht hoorde daar een glaasje witte wijn. Kwestie van die twee laatste vergaderingen van de week wat makkelijker verteerbaar te maken. 😉

Calamar met zwarte pens, ramiro paprika en saffraanrijst:

IMG_2690

IMG_2692

Eendenborst op zout en exotische peper, rijst en jasmijn emulsie, witte perzik en courgette:

IMG_2694

Geroosterde pruim, Thaise basilicum pannenkoek, karamel en zwarte bessengel:

IMG_2696

Ik liep vrijdagavond over het Ladeuzeplein waar de Leuvense kermis staat opgesteld. En alhoewel ik altijd een grote fan ben geweest van de meer spectaculaire attracties in pretparken, denk ik dat ik deze toch maar aan mij laat voorbij gaan.

IMG_2704

Veel volk op het werk!

Amai, ik ben dat duidelijk niet meer gewoon, zoveel volk op het werk! Hoe tof om collega’s die ik al meer dan een jaar niet meer gezien had opnieuw in ‘t echt te kunnen spreken! Oprecht genoten van de vele fijne babbels. En tof dat de coronamaatregelen nu echt wel afgebouwd worden op het werk. We moeten enkel nog een masker dragen in de inkomhal, de cafetaria en de liften. Verder mogen we ons overal zonder masker verplaatsen.

Op deze eerste september startten er ook vijf nieuwe collega’s in mijn afdeling (twee externen en drie internen). Heel erg blij met deze versterking, want mijn collega’s kunnen het gebruiken. Ik maakte meteen van de gelegenheid gebruik om hen te trakteren op mijn Portugese koekjes en uit te nodigen voor onze ‘terug naar Brussel’-ontbijten. Op vier verschillende dagen in september hebben mijn teamverantwoordelijken en ik ontbijt voorzien voor de collega’s. Kwestie van hen het gevoel te geven dat ze welkom zijn op de werkvloer en hen de gelegenheid te geven om een informele manier wat bij te babbelen.

En nu hopen dat de aanpassing naar ‘clean desk’ ook vlotjes verloopt de komende weken.