Teamlunch bij Jour de Fête!

Na een minder geslaagde eerste editie en een veel beter tweede editie waren we aan onze derde teamlunch toe, dit jaar. Helaas is nog geen enkele keer gelukt om iedereen tegelijkertijd rond de tafel te krijgen. In een team van 22 personen is er altijd wel iemand ziek/op verlof/ naar een externe afspraak. Maar we blijven proberen. Dit was alvast een topeditie, met maar liefst 18 personen.

Ditmaal hadden we Jour de Fête uitgekozen om te lunchen. Een schot in de roos. Voor amper 12 euro kreeg je een groot bord gevuld met de heerlijkste tapas. Waar voor je geld, heet dat dan. Echt ongelooflijk gesmuld van dit lekkere eten én uiteraard genoten van het uitmuntende gezelschap. Ik kan niet anders dan zeggen dat ik als leidinggevende met mijn gat in de boter gevallen ben.

Super team!

IMG_0047[1]

Op stap met de collega’s

De laatste dag van de werkweek stond volledig in het teken van het ontwikkeltraject dat ik samen met mijn collega-leidinggevenden volg. Of dat was althans de bedoeling, want de raderen van de machinerie stoppen helaas niet wanneer ik opleiding heb. Daarom zag ik mij genoodzaakt een uur vroeger dan normaal naar het werk af te zakken om de dag al vergaderend te beginnen. Blah.

De opleiding zelf vond ik matig interessant. De theorie van het situationeel leiding geven, heb ik ondertussen al een paar keer te horen gekregen en deze keer was zeker niet de meest inspirerende. Hoogtepunt van de opleiding was de anekdote die de lesgeefster vertelde over haar stiefzoon die zonder rijbewijs door het leven gaat, maar wel plaatsneemt achter het stuur van zijn wagen en zich in het verkeer waagt. Ik denk dat ze zich deze slip of the tongue achteraf beklaagd heeft, want onze reacties waren navenant. En het vertrouwen in haar capaciteiten als coach kreeg een flinke deuk.

Maar goed, na nog een uurtje gewerkt te hebben na de opleiding (ik wilde niet het weekend ingaan met meer dan honderd ongelezen mails), had ik wel een drankje met de collega’s verdiend. We klonken samen op de mooie nazomeravond op het terras van de Sint-Gorikshallen, om vervolgens met ons groepje van acht naar restaurant Menma af te zakken voor een dampende kom ramen. Alweer een paar collega’s laten kennis maken met deze Japanse lekkernij.

IMG_9978

IMG_9980

Met een groepje van vijf die hards sloten we de avond af op het terras van de Brew Dog (serieus, in oktober om tien uur ‘s avonds nog buiten zitten in korte mouwen, normaal kan een mens dat niet noemen). En ja, we praatten te veel over het werk, maar eens stoom aflaten met gelijkgezinden kan deugd doen.

Sollicitatiegesprekken

Vandaag weer een ganse dag sollicitatiegesprekken afgenomen. Ditmaal op locatie in het verre West-Vlaanderen. Sinds ik terug ben van vakantie, denk ik dat ik bijna om de veertien dagen een sollicitatiegesprek heb afgenomen en er staan nog een hele reeks gesprekken ingepland vóór het jaareinde.

Aan de ene kant vind ik sollicitatiegesprekken afnemen een zeer aangenaam onderdeel van mijn job. Via de gesprekken kom je in contact met een indrukwekkende verscheidenheid aan mensen die allemaal op hun eigen manier hun beste beentje proberen voor te zetten. Het is echt opvallend hoe uiteenlopend de kandidaten zijn die op één en dezelfde functie afkomen. En in de meeste kandidaten vind je wel positieve eigenschappen die geknipt zijn voor die specifieke job. De moeilijkheid bestaat er echter in zoveel mogelijk positieve eigenschappen te vinden verenigd in één persoon. Wat meestal interessante discussie oplevert met mijn collegajuryleden na afloop van de gesprekken. Want iedereen heeft zijn eigen kijk op de sterktes en zwaktes van een kandidaat en de ideale kandidaat bestaat uiteraard niet.

Aan de andere kant is zo’n dag gesprekken afnemen erg vermoeiend (zeker als je na afloop nog anderhalf uur in de auto moet zitten, gevolgd door een half uur treinen) en is het niet fijn om ‘s avonds met een gigantische mailachterstand geconfronteerd te worden.

IMG_9973

IMG_9975

IMG_9976

IMG_9977

Maar goed, ik heb wel genoten van het herfstzonnetje, daar in het verre West-Vlaanderen!

Een carrière van 48 jaar

Ik denk persoonlijk niet dat er veel mensen zullen zijn die het mijn collega nadoen: 48 jaar onafgebroken werken. Op zijn zestiende levensjaar voor het eerst van Limburg naar het verre Brussel sporen om daar te beginnen op de laagste sport van de ladder en zich vervolgens door zijn goede inborst en onverwoestbaar zonnige humeur een plek in het hart van elke collega te veroveren.

Het was dan ook met spijt in het hart dat we deze vrijdag afscheid namen van deze supercollega, die ik voor het eerst ontmoette toen hij mij en een groepje collega’s met een busje naar Nederland voerde voor één of ander werkbezoek. Wat we toen juist bezochten, ben ik al lang vergeten, maar de gesprekken met deze joviale levengenieter staan me nog altijd fris voor de geest. De drank vloeide dan ook rijkelijk en de cadeaus waren overvloedig en meer dan verdiend. De taart traktatie maakte deze zoetekauw bijzonder gelukkig en afsluiten deden we, naar goede gewoonte met de plakkenblijvers in Scott’s bar. Allemaal iet of wat boven ons theewater.

Dat mijn collega nog vele jaren van zijn pensioen mag genieten!

Verjaardagsfeestje in het Vlaams Parlement

Het gebeurt niet elke dag dat er een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje in het Vlaams Parlement in mijn mailbox belandt. Dus blokkeerde ik maanden op voorhand mijn agenda om toch zeker aanwezig te kunnen zijn. En zie, de agendagoden waren mij gunstig gezind. Geen onverwachte crisis die roet in het eten kwam strooien, dus kon ik mij mooi op tijd naar het feest begeven.

Na wat speeches van prominenten allerhande, mocht Lieve Blancquaert het officiële gedeelte afronden met een zeer pakkende keynote. Ze toonde foto’s van haar projecten ‘Birth day’, ‘Wedding day’ en ‘Last days’ en vertelde het verhaal achter de foto’s. Zeer aangrijpend en een keiharde confrontatie met hoe goed wij het wel niet in het Westen hebben. Al moet ik eerlijk toegeven dat de link tussen de keynote en de jarige mij niet geheel duidelijk was. Ik kan maar hopen dat de aanwezige hoogwaardigheidsbekleders even geraakt waren door haar verhalen als ikzelf en er lessen uit trekken.

Na het officiële gedeelte werden we uitgenodigd voor de lunch. En die was fenomenaal lekker! Wat een variatie aan gerechten. Ik heb zelfs niet alles kunnen proeven! Tijdens de lunch had ik de gelegenheid om wat bij te praten met enkele oude bekenden die ik al een aantal jaar niet meer gezien had. Altijd fijn om de draad weer op te pikken en te horen hoe het hen vergaan is.

IMG_9884[1]

IMG_9886[1]

Dat we als afscheidscadeautje een macaron van Paul meekregen, wist ik uiteraard ook ten zeerste te appreciëren. 😉

Yet another funeral

2018 zal niet alleen de annalen ingaan als het jaar van de hete recordzomer die de zomer van 1976 deed verbleken, maar spijtig genoeg ook als het jaar waarin ik een recordaantal begrafenissen bijwoonde.

Deze ochtend woonde ik samen met een aantal collega’s in Sint-Pieters-Woluwe de begrafenis bij van de moeder van een collega. Het overlijden was niet onverwacht, mijn collega had al een tijd geleden laten weten dat haar moeder terminaal was en zorgverlof aangevraagd om haar te kunnen bijstaan in de laatste weken van haar leven. Dankzij de euthanasiewetgeving kon haar moeder op een waardige manier afscheid nemen van het leven.  88 jaar is een mooie leeftijd om te gaan. En afgaande op de teksten die voorgelezen werden in de viering, had de moeder van mijn collega er een rijkelijk gevuld leven op zitten.

Toch pakte het afscheid me. De sereniteit waarmee haar kinderen en kleinkinderen herinneringen aan haar ophaalden was aangrijpend. Je voelde dat iedereen, inclusief de overledene zelf, vrede had met haar heengaan. En dat de dankbaarheid om een prachtig en liefdevol leven overheerste.

Om stil van te worden.

 

Het ideale recept voor een verjaardagslunch!

Ramen van Samourai Ramen in Brussel! Het was trouwens een bijzondere verjaardagslunch, want de jarige collega in kwestie kondigde zijn vertrek naar Parijs aan. Ik kan niet ontkennen dat ik een steek van jaloezie voelde bij deze aankondiging, maar ik ben toch voornamelijk heel erg blij voor hem. Ik weet dat hij de geknipte man is voor de job en ben er honderd procent van overtuigd dat hij de geboden kans met beide handen moet grijpen. En hey, misschien kan ik dan een keertje cocktails in Parijs gaan drinken. 😉

IMG_9880[1]

Laatste feestje in Antwerpen

Gisteren vierde ik samen met een handvol andere collega’s het leven en de liefde in de Oude Brouwerij onder het toepasselijke motto ‘What times to l*ve in‘. Mijn ondertussen genezen verklaarde collega gaf samen met haar vriend een feest om deze moeilijke periode in haar leven af te sluiten en met feestgedruis en muziek aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Als dat geen mooie reden is om te feesten, dan weet ik het ook niet meer.

We wrongen ons met vijf collega’s in een té kleine Cambio en reden vanuit centrum Antwerpen naar Stabroek. Best nog wel een eindje rijden. Gelukkig bracht Waze ons zonder problemen op onze bestemming. We werden welkom geheten door een stralende collega en kregen bonnetjes om ons van drank te voorzien. Op voorhand was ik niet helemaal zeker wat de exacte opzet van het feest was, maar de indeling van de zaal en de muziek van de uitstekende dj maakten al snel duidelijk dat het de bedoeling was de beentjes los te schudden.

Doordat ik sommige van mijn collega’s (er was ook een oud-collega van de partij) al even niet gezien had, bleven we misschien iets te lang praten aan ons statafeltje, maar uiteindelijk smeten we ons toch op de dansvloer. Van dansen krijgt een mens honger. De frietjes rond middernacht waren dan ook bijzonder welkom, want tegen dat tijdstip begon mijn maag al serieus te rommelen.

Ik had gerust me nog wat langer willen uitleven op de dansvloer, maar onze Cambio-chauffeur (mama van twee kleine kindjes) vond het welletjes geweest. We namen afscheid en keerden terug naar Antwerpen.

Een mooie afsluiter voor mijn Antwerpse periode, want dit weekend verhuis ik terug naar Leuven.

50 km fietsen

Na een jaartje niet deelgenomen te hebben wegens verhuis naar Zwitserland, deed het dubbel zoveel deugd om dit jaar met mijn gloednieuwe team de uitdaging aan te gaan om 50 kilometer te fietsen. De weergoden waren ons gunstig gezien en het parcours in de omgeving van Hofstade was vlakker dan vlak, peanuts in vergelijking met 35 kilometer fietsen doorheen het heuvelachtige Brussel.

Met ons groepje van elf maalden we probleemloos kilometer na kilometer af, ondertussen genieten van het zonnige weer en de mooie omgeving. Een klein deel van de route had ik al gedaan toen ik van Antwerpen naar Mechelen fietste, maar dat deerde niet. De omgeving van het kanaal is zo mooi dat ik daar gerust nog een derde keer wil gaan fietsen.

‘s Middags stopten we voor de lunch bij ‘t Steencaycken in Boom, geen onverdeeld succes. De kibbeling (nochtans een suggestie) viel wat tegen. En daarnaast had de bediening de fout gemaakt ons gezelschap te veel verschillende gerechten te laten bestellen. De ober die de kassa bediende werd prompt tot de orde geroepen door de chefkok. Wat vervolgens een heel drama opleverde om de initiële bestelling in de witte kassa gecorrigeerd te krijgen. Maar we zaten buiten in de zon en eigenlijk kon het ons allemaal niet deren.

IMG_9853

Na de lunch reden we vrolijk verder, staken we het kanaal over met en veerpondje en passeerden we de beroemde brug van Willebroek. Rond vier uur zat onze rit er bijna op, maar voordat we de huurfietsen inleverden, dronken we nog een afsluitend drankje op het terras van een echt volkscafé.

IMG_9854

IMG_9861

IMG_9862

IMG_9863

Een meer dan geslaagde dag.