Digitaal afscheidsfeestje

Vandaag vond het Teams afscheidsfeestje plaats van één van mijn favoriete juristen. Doodjammer dat ze ons bedrijf gaat verlaten, want echt een fijne relatie met haar opgebouwd, zowel professioneel als op persoonlijk vlak vonden we elkaar direct. Ik moet zeggen dat ik al redelijk groggy was na een dag non-stop vergaderen van negen uur ‘s ochtends tot half vijf ‘s avonds (zonder middagpauze), maar om afscheid te nemen van mijn lieve collega, breidde ik daar graag nog een half uurtje aan vast. Aangezien het feestje al om half vier was begonnen, bleef er niet meer zo heel veel volk over om half vijf, maar dat maakte het eigenlijk gezelliger. Hoe groter het aantal personen in zo’n Teams vergadering, hoe moeilijker om tot echte gesprekken te komen.

Hopelijk kunnen we al die gemiste afscheidsfeestjes en pensioenvieringen van 2020 ergens inhalen in 2021…

Een voormiddag in Brussel

Na weken niet meer fysiek op het werk geweest te zijn, spoorde ik vandaag opnieuw naar Brussel. De directe aanleiding was een fotoshoot op de valreep van 2020 met mijn huidige afdelingshoofd en collega-teamverantwoordelijken. Bleek dat er immers geen enkele foto bestond waarop we met ons team van vier power women samen figureerden. Dat moest dus hoogdringend en nog vóór het einde van 2020 rechtgezet worden. Al moet ik toegeven dat ik iet of wat gegrommeld heb, omdat ik daardoor met én mijn fototoestelrugzak én mijn laptoprugzak én een statief moest sleuren.

Uiteraard had de trein van 9.04u die ik wilde nemen twintig minuten vertraging, waardoor ik de Teams vergadering om 9.30u noodgedwongen op de trein moest meevolgen. En omdat een ongeluk niet alleen komt, was ik natuurlijk vergeten mijn oortjes mee te nemen. Níet ideaal, gelukkig was het een vergadering waarbij ik niet aan het woord moest komen.

IMG_5136

Op mijn bureau in Brussel lag een berg post op mij te wachten. Toch onvoorstelbaar dat er nog steeds papieren facturen en aanmaningen bij ons blijven binnen komen. Ondertussen zou je toch verwachten dat er bij die leveranciers een belletje moet gaan rinkelen zijn over het feit dat hun facturen zo lang onbetaald blijven… Gelukkig zat er bij de post ook een leuke verrassering: een heus aperitiefpakket, bedoeld om samen met alle deelnemers te klinken op het einde van een (virtueel) congres. Het congres in kwestie had eigenlijk al maandagavond plaatsgevonden. Maar hey, dit pakket zal ik ook op een ander moment met plezier degusteren.

IMG_5144

Verder was het ijskoud op de bureau, de chauffage was duidelijk op de minimum stand gezet. Terecht uiteraard, want er is dezer dagen nog amper iemand op kantoor. Maar de koude maakte dat het alles behalve ideaal was om geconcentreerd te werken. Rond kwart na twaalf hield ik het dan ook voor bekeken en trok ik met mijn afdelingshoofd en collega-teamverantwoordelijken naar de trappen van de St-Michiels en St-Goedelekathedraal voor een coronaveilige fotoshoot op anderhalve meter afstand van mekaar. Ter elfder uren wisten we nog ergens een collega op te duikelen die fotograaf wilde spelen. Het kostte een paar pogingen (zo’n full frame spiegelreflexcamera is natuurlijk iets moeilijker te bedienen dan een smartphone), maar uiteindelijk kwam er een aanvaardbare foto uit de bus.

Mission accomplished. En dus konden mijn collega en ik opnieuw naar Leuven sporen. Al genoeg kou geleden met dat verwarmingsketelincident.

PS: Het was de dag van de fijne verrassingen, want in Leuven werd ook een tof pakketje geleverd…

IMG_5142

Digitaal koorzingen is geen klein bier

De ganse zondagnamiddag met een lichte kater gewerkt aan mijn bijdrage voor het digitale koor. Een aantal enthousiastelingen op het werk hebben het idee geopperd om een ‘warmste webinar’ te organiseren ten voordele van Amana Trust vzw. Concept van het webinar: iedereen met wat artistiek talent krijgt een vrij (digitaal) podium van een kwartiertje en tegelijkertijd worden de kijkers aangemoedigd om een bijdrage te storten voor het goeie doel. Supertof initiatief, helemaal voorstander van.

Uiteraard liet ik me op een onbewaakt moment door een overenthousiaste organisatrice overhalen om mee te zingen in het digitale koor. Enfin, natuurlijk zing ik graag (al dateert mijn laatste koorervaring van mijn studententijd), maar als je elke dag tot elf uur ‘s avonds werkt, quasi zonder middagpauze, ontbreekt de energie om de koe bij de horens te vatten na de werkuren en de twee afgesproken kerstnummers in te studeren en vervolgens in te zingen. De deadline voor het indienen van mijn bijdrage was deze zondag bijgevolg al twee dagen verstreken en ik vloekte in- en uitwendig dat ik me voor dit initiatief had opgegeven.

Want hoewel Jingle Bell Rock en This little light of mine klinken als vrij eenvoudige kerstklassiekers, moest ik er toch wat tijd voor uittrekken om de partituur in te studeren. En eens ik de partituur had ingestudeerd, volgde het moeilijkste werk: de opnames maken. De instructies waren duidelijk: van elk nummer moesten we twee opnames maken: eentje met beeld waarbij we meezongen met een backing track en vervolgens een tweede opname met koptelefoon (om naar de backing track te luisteren) zodat enkel de zangpartij werd opgenomen. De opname van de verschillende zangpartijen (uiteraard gingen we voor een meerstemmige uitvoering) werd vervolgens vakkundig gemixt en onder het beeld gemonteerd. Dit om de klankkwaliteit zo goed mogelijk te maken.

Voor de opnames met beeld had ik toch per nummer een poging of zes nodig. Een paar keer serieus de mist in gegaan met de vertraging helemaal op het einde van ‘This little light of mine’. Ik moest zelfs mijn vriend inschakelen om mee te tellen en aan te geven wanneer de vertraging eraan kwam. Het lukte mij ook met de beste wil van de wereld niet de tekst van ‘Jingle Bell Rock’ te onthouden, dus gebruikte ik noodgedwongen een tablet als geheugensteun. (Serieus, wie kan een zin als ‘Giddy-up jingle horse, pick up your feet’ onthouden?) Aangezien ik feedback had gekregen er nogal veel echo was in mijn leefruimte, kroop ik onder een donsdeken om de kwaliteit van de stemopname zo goed mogelijk te maken.

Al bij al een hele namiddag bezig geweest voor twee opnames van ocharme drie minuten. Wel erg benieuwd naar het eindresultaat.

Een ongewenste uitkomst

Vandaag stond met stip genoteerd in mijn agenda: de dag dat ik mijn opvolger-teamverantwoordelijke zou helpen selecteren en met een gerust hart mijn team in goede handen zou achterlaten. Van bij de start van de procedure was het aantal kandidaten echter vrij beperkt en bij het eindgesprek bleef er bijna niemand meer over. Eén van de kandidaten haakte zelfs de dag zelf af. Misschien omwille van de corona-pandemie, maar goed, de echte reden voor het gebrek aan interesse voor toch een razend interessante job zullen we nooit weten.

Nuja, ik wilde niet op voorhand al de moed laten zakken en begon vol enthousiasme aan de gesprekken. Helaas, het mocht niet zijn. Ik heb mij altijd voorgenomen geen kandidaat te selecteren als ik er niet honderd procent overtuigd van was dat deze persoon de juiste match voor de job was. Zelfs niet als je eigenlijk bij wijze van spreken de dag nadien al iemand nodig hebt.  En hoewel de kandidaten zeker allemaal sterke punten hadden, was er niemand die als geschikt uit de bus kwam.

Dus ja, nu zit ik een beetje met de handen in het haar, want op 1 januari 2021 zal ik geen opvolger hebben. En tegelijkertijd zal ik me dan voor de volle honderd procent in mijn nieuwe job moeten smijten, wat een combinatie van beide jobs gewoonweg onmogelijk maakt. Allez, toch als ik nog wil slapen (fun fact: ik word erg kregelig als ik te weinig geslapen heb). Het zal er nu op aankomen om zo snel mogelijk een tijdelijke oplossing uit te dokteren en de vacature opnieuw open te stellen, in de hoop dan meer geluk te hebben.

Zucht. Niet echt de uitkomst waarop ik gehoopt had.

PS: Wel goed nieuws op persoonlijk vlak: door de verstrenging van de maatregelen in Genève, heeft mijn vriend zijn laatste vlucht naar Zwitserland voor dit jaar geannuleerd. Wat wil zeggen dat we de resterende weken van 2020 elke dag van elkaars gezelschap kunnen genieten.

Het pad van een leidinggevende

Gaat niet altijd over rozen…

Vandaag bezocht ik één van de externe afdelingen waarvoor ik verantwoordelijk ben in het verre Voeren. De afspraak lag al lang vast en ondanks de maximaal telewerken richtlijn vond ik het belangrijk om deze fysiek te laten plaatsvinden. Zeker omdat er mij een paar alarmerende telefoontjes bereikt hadden over een conflict met de nieuwe collega die er begin september startte. Dus spoorde ik naar Visé, met een overstap in het koude, maar impressionante station van Luik-Guillemins. Alhoewel ik blijf vinden dat deze bombastische architectuur hier misplaatst is, kan ik niet ontkennen dat ik bij elk bezoek een paar foto’s neem. Een haat-liefdeverhouding, heet dat zeker?

IMG_4202

IMG_4203

IMG_4204

IMG_4206

Tijdens de vergadering in de voormiddag voelde ik de onderhuidse spanning borrelen. En daar kon zelfs de gezamenlijke lunch op anderhalve meter afstand met lekkere broodjes (van de enige zaak die nog open was in Voeren, zo zeiden mijn collega’s) niets aan verhelpen.

IMG_4210

Na de lunch had ik één-op-één gesprekken met de vier collega’s ginder om tot de bodem van het probleem te komen. of alleszins een zo volledig mogelijk beeld te krijgen. Ik maak me geen illusies, na deze gesprekken zal het probleem niet vanzelf verdwijnen. Verdere stappen zijn onvermijdelijk. Nu eerst alles even laten bezinken en dan de opties overlopen met de personeelsdienst.

Gelukkig was er ‘s avonds heerlijk stoofvlees van Convento Food als opkikker!

IMG_4218

Birthday blues

Ik zal maar niet de vergelijking maken met vorig jaar toen ik in het zonnige Turijn op mijn verjaardag kon genieten van een fantastische food tour. In 2020 mogen we al blij zijn dat we gezond en wel zijn. Maar toch had ik mijn verjaardag liever niet van half tien ‘s ochtends tot vijf uur ‘s avonds vergaderend via Microsoft Teams willen doorbrengen (ok, er was wel een half uurtje tijd voor een middagpauze).

Die lange vergaderdag had tot gevolg dat mijn mailbox ‘s avonds zowat ontploft was. Serieus, 150 mails op één dag (da’s de automatisch gegenereerde mails, nieuwsberichten en nieuwsbrieven niet meegerekend, want die komen in aparte mappen terecht), what the hell is happening?

Ik had dus pas na al dat vergaderen de tijd om de cadeautjes open te maken die in de loop van de dag geleverd werden. Met dank aan de gulle gevers. Vooral het gepersonaliseerde boek trok mijn aandacht (op de cover van het boek staat mijn naam, hier op de foto uiteraard verwijderd, en ik ben doorheen het ganse boek het hoofdpersonage).

Kanttekening: Ik apprecieer het gebaar, maar ik vind koffie werkelijk het meest verfoeilijke drankje van heel de wereld. Gelukkig ken ik genoeg mensen die dit drankje wel weten te appreciëren en die ik hiermee ongetwijfeld een plezier kan doen.

IMG_4187

IMG_4189

IMG_4190

IMG_4191

Het heerlijke varkenshaasje van Convento Food smaakte alleszins voortreffelijk! En omdat een mens maar één keer 25 wordt, trokken mijn vriend en ik nog een flesje champagne open. Alle redenen om te vieren, zijn welkom!

IMG_4195

De restaurants zijn dicht, lang leve take-away!

En zo begint het nieuwe take-away seizoen. Net als in de eerste lockdown, nemen mijn vriend onze verantwoordelijkheid om de lokale horeca te ondersteunen zeer serieus! De Leuvense restaurants kunnen op ons rekenen!

De dag begon trouwens in mineur, de geplande werkvergadering, gevolgd door een persoonlijke rondleiding in het M HKA werd ‘s ochtends vroeg last minute geannuleerd wegens de stijgende coronacijfers. Was ik helemaal voor niks vroeger opgestaan. Jammer, want stiekem had ik wel naar dit uitstapje uitgekeken, mondmasker of niet. En ik begin die Teams vergaderingen echt kotsbeu te worden.

Gelukkig kon de heerlijke afhaalmaaltijd van het Land aan de Overkant ‘s avonds mij een beetje opbeuren. Al had ik duizend keer liever de dag nadien met onze vrienden in ‘t echt geklonken in het restaurant zelf. En ja, ik ben mij er terdege van bewust dat ik geen reden to klagen heb: ik ben gezond, mijn vrienden en familie zijn tot nu toe allemaal redelijk gespaard gebleven van het virus of liepen een milde variant op, mijn werkgever stort mijn loon op het einde van de maand, ik woon in een comfortabel appartement in een aangename en gezellige stad en beschik over voldoende financiële middelen om mijn steentje bij te dragen om de lokale middenstand te ondersteunen. En dankzij heel de coronacrisis heb ik mijn vriend nog nooit zo veel gezien…

Enfin ja, genoeg redenen om de antieke borden van de oma van mijn vriend boven haalden voor een feestelijk diner voor twee en een flesjes champagne gevolgd door een flesje rode wijn van Convento Wines open te trekken. Met dank aan het Land aan de Overkant voor deze heerlijkheden!

Salade met Hamachi, koolsla en appel:
IMG_4125

IMG_4128

Stoofvlees van everzwijnwangen met knolselder met hazelnootboter, aardpeer met citroen en vanille, warme bonen salade en artiflette:
IMG_4133

En tarte tatin als dessert:
IMG_4135

In één woord: heerlijk!

Lunch bij Davi Thai

Twee redenen om naar mijn werk in Brussel te sporen vandaag: de ongeopende post wegwerken (voornamelijk aanmaningen en onbetaalde facturen, serieus, wij werken al jaren met e-invoicing!) en een lunch met de collega aan wie ik mijn oude digitale reflexcamera had gegeven. Mijn collega had me al bedankt met een heerlijke doos pralines van Marcolini, maar stond erop toch nog samen te gaan lunchen. Ik had hem uitdrukkelijk gezegd dat hij zich helemaal niet verplicht moest voelen om mij op een lunch te trakteren, ik was al heel blij met die pralines, maar hij drong aan. En laten we eerlijk zijn, een aanbod om te lunchen met een collega sla ik zelden af, zeker niet als daar lekker Thais eten bij te pas komt.

Ik was wel extra voorzichtig om deze lunch minstens op anderhalve meter van mijn collega te zitten, want hij hoort tot verschillende risicogroepen (leeftijd, gewicht en kankerpatiënt). Gelukkig was er weinig volk in het restaurant en hadden we een grote tafel waardoor we schuin tegenover elkaar konden zitten. Het was fijn om deze collega wat beter te leren kennen, want wij werken niet zo vaak samen. En eigenlijk liggen zijn werkelijke passies ook buiten het werk. Heel wat interessante zaken bijgeleerd, dat is zeker!

Het eten bij Davi Thai mocht er ook zijn. Genoten van mijn favoriete soep (Tom yam kung) en de heerlijke knapperige eend in zoetzure saus smaakte eveneens geweldig. Maar het blijft zeer doen om te zien hoe hard de horeca getroffen is door de maatregelen. Een restaurant als dit zou tijdens een gewone werkweek normaal stampvol zitten rond lunchtijd.

IMG_3968

IMG_3970

IMG_3963

Pannekoekenlunch bij Frank.

Serieus, wanneer voert Frank. een getrouwheidskaart in?

Nadat onze eerste poging tot een lunch op een sisser was uitgelopen omdat ik een hoog-risico contact gehad had, kon deze tweede poging wel doorgaan. Het was ondertussen al van januari geleden dat mijn peer coach en ik nog eens samen geluncht hadden, en amai, we hadden veel om bij te praten. Ik in quarantaine geweest wegens een hoog-risico contact, hij in quarantaine geweest wegens terugkomst uit een rode Spaanse zone, maar gelukkig nog allebei gezond en wel.

We wisselden tips uit om als leidinggevende je medewerkers zo goed mogelijk te ondersteunen in deze tijden. En dat is ook oog hebben voor diversiteit. Sommige mensen snakken ernaar om naar kantoor te komen, anderen kunnen zich niet over de drempel van het openbaar vervoer zetten. En toegegeven, zelf ben ik al die Teams meetings ook zo beu als koude pap.

Wat ik nog lang niet beu ben: de zalige fluffy pancakes van Frank!

IMG_3775

IMG_3777