Star Wars: The Last Jedi

Is er een beter moment dan Kerst om op het gemak in de cinemazaal te genieten van het meest recente deel van de Star Wars saga? Ik denk het niet en aan de redelijk goed gevulde UGC-zaal te oordelen, was ik niet de enige die daar zo over dacht. Nadat ik op de sociale media al een aantal mindere reacties had gelezen, had ik mij op het ergste voorbereid, maar hey, kijk, ik was aangenaam verrast.

Uiteraard was suspension of disbelief nodig om sommige plotwendingen makkelijker te verteren, maar in het algemeen kan ik niet anders dan zeggen dat The Last Jedi een behoorlijk entertainende film was, met een donker randje dat ik zeker wist te smaken. Dé scène van de film was voor mij het moment dat Rey en Ren aan elkaars zijde vechten. Eén fractie van een seconde hoopte ik dat Rey de naar haar uitgestoken hand zou aanvaarden. Al weet ik heel goed dat dit niet zou passen in het universum dat Star Wars in de loop der decennia gebouwd heeft. Da’s dan mijn eigen donker kantje, zeker?

Ik ben oprecht benieuwd naar het laatste gedeelte in deze trilogie.

Dunkirk

Veruit één van de meest indrukwekkende oorlogsfilms die ik in mijn leven gezien heb. Misschien wel niet de beste keuze om tot rust te komen na een dag opruimen, maar dat wist ik op voorhand.

Dunkirk was absoluut een film die ik op groot scherm wilde zien om de fenomenale cinematografie ten volle tot zijn recht te laten komen. Dunkirk slaagt er naar mijn mening perfect in om de ontreddering, desoriëntatie en pure wanhoop weer te geven van soldaten in een uitzichtloze situatie: op het strand omsingeld door de Duitse vijand. De film toont het pure rauwe gevecht om te overleven, wat soms het laagste in de mens naar boven haalt, maar tevens ook de moed en onbaatzuchtigheid van zowel militairen als burgers. De moedige burgers die met boten groot en klein het kanaal overstaken om het Britse leger te helpen evacueren, zij zijn de echte helden van deze film.

Als je één film dit jaar gaat zien, laat het dan Dunkirk zijn.

Al hoop ik wel dat jullie in alle rust van de film zullen kunnen genieten. Iets wat mijn vriend en mezelf niet gegund was. Geen idee waarom het koppel de rij achter ons per sé naar Dunkirk wilde kijken om letterlijk de ganse film te zitten praten. Erg storend, zeker als je naar zulke aangrijpende scènes zit te kijken. In het midden van de film kreeg ik het zo op mijn heupen dat ik ze toesiste te zwijgen, dat werkte tien minuten en toen was het gefezel alweer terug. Na de film kookte mijn bloed zo erg over dat ik gerust een Nazi de kop had kunnen inslaan. Ik hield het echter bij het op scherpe wijze veroordelen van hun gedrag. Als je naar de film gaat, heb dan ten minste respect voor je medefilmgangers. Of ga naar een romantische komedie om op de achterste rij wat aan elkaar te zitten prutsen. Of beter nog: abonneer je op Netflix en kijk thuis. Een smet op onze kijkervaring.