Truman

Het was een korte les Spaans vandaag. Na twee uur les, mochten we onderuitzakken (figuurlijk dan, want op die harde banken van de Leuvense aula’s zit je niet echt comfortabel) voor een Spaanse film.

Truman is het verhaal van een acteur met kanker in de terminale fase die op zoek gaat naar een nieuwe thuis voor zijn trouwe hond. Het klinkt cliché, maar de manier waarop deze film het thema van afscheid nemen en sterven behandelt, is verrassend verfrissend. De film heeft naar mijn aanvoelen een beetje onterecht als titel ‘Truman’, de naam van de hond, want in realiteit is het hoofdonderwerp de relatie tussen de acteur en zijn goede vriend, die uit Canada is overgevlogen om zijn stervende vriend te overtuigen zijn kankerbehandeling niet vroegtijdig te stoppen. Of toch niet?

De film wordt helemaal gedragen door hoofdrolspeler Ricardo Darín die werkelijk schittert als acteur Julián. Vanaf de eerste seconde grijpt hij je bij de keel met zijn vertolking die geen enkel moment sentimenteel wordt. Wat een klassebak! Hoewel het thema mij wat te zwaar viel na een moeilijke werkdag gevolgd door twee uren Spaans, heb ik toch genoten van deze film. Een ware verademing dat er nog zulke films gemaakt worden.

(En het Spaans was bijzonder goed verstaanbaar.)

The Handmaiden – 아가씨

Onze juffrouw Koreaans vreesde dat ons Koreaans helemaal zou verdwijnen na drie opeenvolgende weken zonder les. Daarom gaf ze ons een karrenvracht huiswerk mee. Eén van de opdrachten was het bekijken van een Koreaanse film. Gelukkig draait er momenteel een gloednieuwe film in de zalen: “The Handmaiden” van regisseur Park Chan-wook.

En wow, wat heb ik genoten van deze opdracht (zij het iets minder van de samenvatting die ik achteraf moest schrijven in het Koreaans). Wat een schitterende film! Het verhaal speelt zich af tijdens de Japanse bezetting van Korea, sowieso een historisch tijdperk dat mij enorm interesseert. De kostuums en de decors in deze film zijn ronduit schitterend. Elk frame is een plaatje. De erotische scènes van de twee hoofdrolspeelsters zijn een streling voor het oog en het verhaal zelf intrigeert vanaf de eerste seconde. De film is opgebouwd uit drie delen die telkens vanuit een ander standpunt verteld worden. Wat ervoor zorgt dat de puzzelstukjes van het plot beetje bij beetje in mekaar vallen. Zeer knap gedaan.

Het is moeilijk om een label op deze film te plakken, is het een thriller, een kostuumfilm, een psychologisch drama of een erotische film? Ik zou zeggen: ga en oordeel zelf!

“The Handmaiden” is geïnspireerd door de Victoriaanse roman Fingersmith van Sarah Waters. Meteen toegevoegd aan mijn nog te lezen lijstje!

Arrival

Naar goede gewoonte brengen mijn vriend en ik kerstavond in de filmzaal door. Ditmaal viel onze keuze op Arrival, een beetje goed gemaakte science fiction gaat er altijd wel in. Ik had op voorhand geprobeerd zoveel mogelijk spoilers te vermijden en dat was goed gelukt. De film was namelijk helemaal anders dan ik verwacht had. Geen spoor van ruimtegevechten en ontploffingen, neen, een zeer goed gemaakte film met indrukwekkende beelden waarbij communicatie centraal staat. Het lijkt in tijden van terrorisme een niet zo voor de hand liggende boodschap: als we nu eens allemaal ons best deden om mekaar een beetje beter te verstaan.

Ik wil hier niet te veel van het plot weggeven, maar terwijl linguïste Louise Banks haar best doet om met de aliens te communiceren, gaat het hart van de film over een veel fundamentelere vraag. Het einde was prachtig en tegelijkertijd intriest. Een film die me nog lang zal bijblijven.

Openingsavond kortfilmfestival

Doordat een eerder afspraak geannuleerd werd, konden mijn vriend en ik dit jaar naar de Openingsavond van het Kortfilmfestival. Ik ben persoonlijk een grote fan van het genre en ik was daarom extra benieuwd naar de Belgische premières. Een klein overzichtje van de kortfilms die we te zien kregen.

Neverlanding
Geen goed begin, wat mij betreft. Ik kon kop noch staart aan deze kortfilm krijgen. Een stilistische oefening van een Michael Jackson fan met een surreëel resultaat tot gevolg. In zijn interview gaf regisseur Wim Reygaert aan een film over tragische helden te willen maken hebben. Tragisch vond ik het zeker, de heldhaftigheid was echter ver te zoeken.

Patient zero
Deze kortfilm is eigenlijk de trailer voor een zombiefilm. Drie minuten lang krijg je de ene horror-scène na de andere te verwerken. Ideaal voor de liefhebbers van het genre, geen spek naar mijn bek echter. Wel leuk: de cameo van Adil El Arbi.

Downside up
Prachtig vormgegeven film met in de hoofdrol acteurs van theater Stap. In de wereld waarin deze film zich afspeelt, zijn mensen met het syndroom van Down de norm en ‘gewone’ mensen de afwijking. Tof idee dat tot leven werd gebracht in ronduit schitterende decors, die mij het nogal voorspelbare verhaaltje maar al te graag door de vingers lieten zien. Alleen jammer dat de film het nodig vond om een anti-abortusboodschap uit te dragen. Zonder dat vermanende vingertje op het einde was deze film zeker zo sterk geweest.

Perfect darkness
Een kortfilm van Maaike Neuville die bijna volledig in één take opgenomen werd. De cameravoering vanuit de losse pols maakte dat ik me een beetje onpasselijk begon te voelen. De muziek van Arnold Schönberg was prachtig, maar de film zelf wist me niet te overtuigen. Door de invallende duisterenis was het naar het einde van de film toe moeilijk om nog meer dan schimmen te onderscheiden. Nochtans is het verhaal van overspel en vergiffenis universeel genoeg om de kijker bij de keel te grijpen. Mij liet deze film echter ijskoud. Dat ik op het einde ook nog eens verblind werd door het felle licht van de zon op het strand, hielp er ook niet aan.

Two cars one night
Bijzonder mooie kortfilm uit Nieuw-Zeeland volledig in zwartwit gefilmd. Traag, maar beklijvend. Onder de indruk van deze ongewone love story.

Accidents, blunders and calamities
En een geweldige animatiefilm als uitsmijter. Dit cynisch beestenfilmpje was de ideale manier om de filmavond af te sluiten. Beestig grappig.

Na de voorstellingen zakten we af naar het STUK café voor de receptie. De door de Nieuw-Zeelandse ambassade gesponsorde receptie viel wat tegen (de wijn trok op niet veel en enkel het hapje met lamsvlees was lekker). Gelukkig liepen we wat bekenden tegen het lijf waarmee het gezellig keuvelen was. Altijd leuk om wat bij te praten!

‘De kerk in het midden’ van Marie Geukens

Vrijdagmiddag woonde ik tijdens mijn middagpauze een gratis voorstelling van de documentaire ‘De kerk in het midden’ bij. Een zeer eenvoudig gefilmde documentaire over het leven in grootstad Brussel die me in al haar eenvoud bij momenten echt bij de keel wist te grijpen. De diverse bevolkingsgroepen in onze vaak verguisde hoofdstad leven meestal naast mekaar, maar deze documentaire toont hoe ze samenkomen in en om de Miniemenkerk in volkswijk de Marollen.

Wat deze documentaire zo mooi maakt voor mij is de onbevangen manier waarop de zeer uiteenlopende personages aan het woord gelaten worden. De gesprekken zijn puur en eerlijk en tonen kleurrijke mensen wiens levens elkaar soms vluchtig dan weer dieper raken. De rode draad doorheen de documentaire zijn de prachtige Bach-cantates gebracht door het koor en het orkest verbonden aan de Miniemenkerk. De sterke figuur in deze documentaire is ongetwijfeld de stokoude pastoor die van geen wijken weten wil, maar uiteindelijk toch (verplicht?) met pensioen gaat. Lang heeft de man niet kunnen genieten van zijn pensioen, want de film eindigt met zijn begrafenis. Sommige mensen kunnen nu eenmaal niet leven los van hun engagement.

Schitterend portret van een boeiende buurt.

Samuel in the clouds

Gisteren woonde ik samen met een aantal collega’s in het Vlaams Parlement een vertoning bij van de documentaire Samuel in the Clouds van Belgische regisseur Pieter Van Eecke. De vertoning werd georganiseerd door United Nations Cinema en de Vlaamse Overheid. Na ‘Before the Flood’ van Leonardo DiCaprio die ik online bekeek, voor mij de tweede Climate Change film in minder dan een week tijd.

Samuel in the Clouds heeft hetzelfde thema als Before the Flood, maar de aanpak is radicaal verschillend. Samuel in the Clouds focust op het hoofdpersonage Samuel, wiens familie al generaties lang werkt op de flanken van de berg Chacaltaya in de Andes in Bolivia. Samuel bediende vroeger de skilift op de hoogste skipiste ter wereld, maar door de oprukkende klimaatverandering verdwijnt de eeuwenoude gletsjer en wordt skiën onmogelijk. Toch blijft hij koppig naar ‘zijn’ berg trekken, in de hoop dat de sneeuw ooit zal weerkeren.

De traag voortkabbelende film beklijft door de prachtige beelden. Al miste ik een beetje duiding bij sommige fragmenten. Doordat de focus zo erg op Samuel lag, bleven andere nevenpersonages, die ongetwijfeld ook een interessant verhaal hadden, onderbelicht. De houding van Samuel, die koppig blijft doen alsof er niets aan de hand is, terwijl hij elke dag de gletsjer kleiner ziet worden, kan dienen als een metafoor voor de mensheid in het algemeen. Het is immers veel gemakkelijker die hele klimaatverandering te negeren dan de noodzakelijke wijzigingen door te voeren om de catastrofe af te wenden. Dat de film volledig in het Spaans gesproken werd, was voor mij natuurlijk een extra meerwaarde.

Het overheersende gevoel dat ik overhield na het bekijken van beide klimaatfilms was moedeloosheid. Het lijkt er, ondanks de klimaatakkoorden van Parijs, niet op dat het de goede kant uit gaat met onze planeet. Zelfs als we nu alle zeilen bij zetten. Die gesmolten gletsjers zullen nooit nog in hun oorspronkelijke toestand terug keren. En binnen een aantal jaren zal de prachtige ijsbeer ongetwijfeld uitgestorven zijn.

Het debat dat na de voorstelling van de film volgde, was dan ook rondom surreëel te noemen. De mensen aan tafel deden hun best om te laten uitschijnen dat het allemaal wel goed zou komen. Vooral de tussenkomsten van Victor Dries, milieu-adviseur van minister Homans deden mij het ergste vrezen. Als we allemaal maar een beetje minder vlees zouden eten en wat meer de fiets zouden nemen, zou het allemaal wel in orde komen. Ik denk dat we het stadium van “alle beetjes helpen” al lang voorbij zijn. Er is nood aan drastische en onpopulaire maatregelen op grote schaal. Al weet ik goed genoeg dat er geen enkele politicus in Vlaanderen genoeg haar op de tanden heeft om zulke maatregelen te nemen. En dan nog, wat kunnen wij als minilandje doen als de rest van de wereld niet volgt? De enige positieve evolutie die ik zie, gebeurt momenteel in China, waar men wel massaal in hernieuwbare energiebronnen begint te investeren. Die Chinezen moeten natuurlijk wel, want in hun steden kan niemand meer adem halen.

Na het meest tenenkrullende debat aller tijden, kon ik een glaasje wijn om dit alles door te spoelen wel gebruiken. Spijtig dat het slechte wijn was.

Het officiële verslag van deze avond vinden jullie hier. Applaus voor de verslaggever die iets zinnigs van het debat wist te maken.

Embrace

Ik ondersteunde deze film via kickstarter, omdat ik het doodzonde vind dat zoveel mensen (niet enkel vrouwen) worstelen met een negatief zelfbeeld. Ik hoop van harte dat de kleine jongens en meisjes in mijn vriendenkring zullen opgroeien met het besef dat een vetrolletje meer of minder niet het einde van de wereld is en dat je zoveel meer bent dan je uiterlijk.

Twee maal DOCVILLE

Dit weekend stond grotendeels in het teken van DOCVILLE. Ik had de eer en het genoegen uitgenodigd te zijn voor de openingsavond waarop ‘My Scientology Movie’ van mijn grote held Louis Theroux in Belgische première ging. Geweldige documentaire, met de onnavolgbare Louis Theroux in een glansrol. Echt ongelooflijk hoeveel humor deze documentaire bevatte. Al realiseer ik me natuurlijk wel dat de situaties die voor ons komisch zijn (het openbare weg incident, bijvoorbeeld) slechts oppervlakkig de waanzin van de Scientology sekte tonen. De echte waarheid is wellicht nog veel shockerender dan deze documentaire toont. Als je de kans hebt, moet je deze film zeker meepikken.

En, én, tijdens de receptie achteraf, hadden mijn vriendin en ik de gelegenheid om met Louis Theroux op de foto te gaan. Al een geluk dat ik mijn fototoestel had meegenomen en ik dus een foto van hoge kwaliteit uit de brand kon slepen. Ik denk dat Louis Theroux zelf wat overdonderd was door al die mensen die met hem op de foto wilden, maar hij bleef vriendelijk glimlachen. In het echt is hij trouwens net zo sympathiek als in zijn documentaires. Ik koester deze foto alvast als een prachtig souvenir van een geweldige avond.

Zondagnamiddag gingen mijn vriend en ik dan naar ‘In Pursuit of Silence’ kijken. Beetje een teleurstelling, moet ik toch wel zeggen. Een opeenstapeling van clichés die mij weinig tot geen nieuwe inzichten opleverden. Dat ik ergens in het midden van de film in slaap gevallen ben, zegt wellicht genoeg. Wel leuk gevonden: elk nieuw beeld werd voorzien van het aantal decibels dat we te horen kregen.

Als je echt een origineel filmpje over stilte wil zien, kan ik onderstaand youtube fimpjes van Veritasium aanraden: