in het nieuws

Leuven is Europese Culturele Hoofdstad 2030!

Deze namiddag was ik in de Koninklijke Bibliotheek van België voor de voorstelling van de Europese Culturele Hoofdstad 2030. Drie kandidaten waren nog in de running om deze begeerde titel binnen te halen: Molenbeek, Namen en Leuven. Ik hoef er zeker geen tekeningetje bij te maken naar welke kandidaat mijn voorkeur uitging. 😉

Er was massaal veel pers aanwezig en de voorzitter van de jury maakte het extra spannend door de bekendmaking zo lang mogelijk te rekken. Je voelde de zaal gewoon trillen van ongeduld. Tot uiteindelijk de verlossing kwam: LEUVEN! Gejuich bij de Leuvenaars, teleurstelling en zelfs tranen bij de verliezers. De ploeg uit Molenbeek was oprecht aangedaan en bleef zelfs niet plakken voor een glas op de receptie. Nochtans de ideale manier om een teleurstelling door te spoelen. De ploeg uit Namen daarentegen nam de gelegenheid te baat om te verbroederen met de Leuvenaars. Mooi om te zien en hopelijk komt daar een toekomstige samenwerking uit voort.

IMG_5052

IMG_5055

IMG_5064

IMG_5068

IMG_5082

Aangezien er veel bekenden waren op de receptie achteraf bleef ik langer plakken dan gepland en zo belandde ik uiteindelijk met de nog nagenietende Leuvenaars op de trein naar Leuven terug. Laat ons zeggen dat de feeststemming voelbaar was in onze wagon.

En als kers op de taart kon ik genieten van een mooie zonsondergang vanaf mijn balkon. Een kleurrijke afsluiter van een fijne dag.

IMG_5084

Arm Amerika

Na deze aanslag, ligt de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen voor de hand. Wat een deprimerend vooruitzicht, want dit betekent dat de tegenstellingen in het land alleen nog groter zullen worden en het geweld zal toenemen. Ik houd mijn hart vast voor de komende jaren. Alleszins maak ik mij geen illusies dat deze aanslag zal leiden tot een verstrenging van de wapenreglementering in de VS.

Verkiezingen 2024

Op deze verkiezingsdag was de zon, na dagenlange afwezigheid, opeens wel van de partij. Benieuwd of dat een goed of slecht voorteken is!

Ik heb alvast mijn plicht gedaan. Twee keer zelfs, want ik had een volmacht van een kameraad die in het buitenland verblijft. Al maakte ik wel een beginnersfout door eerst de volmachtstem te willen uitbrengen. De voorzitter van het stembureau legde me uit dat je eerst je eigen stem moet uitbrengen alvorens je met een volmacht mag stemmen. Die instructies had ik blijkbaar ergens gemist, nochtans had ik op voorhand informatie opgezocht over het stemmen met een volmacht, omdat het de eerste keer was dat ik dit deed. Ik was dus lichtelijk misnoegd, want ik had stevig moeten aanschuiven. Maar goed, niets aan te doen. Gelukkig was de rij in mijn eigen stembureau iets korter en kon ik tijdens het opnieuw aanschuiven bij het stembureau van mijn kameraad Duolingo spelen. Bij mijn tweede poging lukte het gelukkig wel om de volmachtstem uit te brengen.

En nu is het wachten tot de eerste uitslagen binnen lopen. Spannend.

Een herbestemming voor mijn kapotte fiets

Dat ik voor mijn verplaatsingen in Leuven de voorkeur geef aan de benenwagen, blijkt uit het feit dat ik nog altijd niet de moeite genomen had om de ketting die drie maanden geleden van mijn fiets viel, er terug op te leggen. Eigenlijk dacht ik er al een tijdje over om mijn fiets weg te doen, omdat die eigenlijk niet meer zo goed fietst en ik hem toch amper gebruik. Dus toen mijn collega, die een paar Oekraïense dames en hun kinderen opvangt, me liet weten dat hij een fiets zocht voor één van de dames, moest ik niet lang nadenken. Als mijn collega de fiets zou repareren, mocht hij hem komen halen.

En dus stond mijn collega deze middag voor de deur met de dame uit Oekraïne en haar kinderen. De dame had een bosje tulpen bij om me te bedanken en was dolblij met mijn oude half versleten fiets. Uiteraard doet het me plezier dat ik iets voor haar heb kunnen betekenen en de tulpen zijn prachtig, maar tegelijkertijd voelde ik me wat ongemakkelijk door de confrontatie met mijn eigen comfortabele situatie. Het leven, ‘t is niet eerlijk.

IMG_8055

Onvoorstelbare gruwel

Ik kan onmogelijk geloven dat de modale Rus beseft wat er zich momenteel afspeelt in Oekraïne. Dat de Russische soldaten zich in hun buurland verlagen tot oorlogsmisdaden van de gruwelijkste soort, zich vergrijpen aan hun broedervolk, hun familieleden, mensen die dezelfde taal spreken. Deze oorlog toont de gevolgen van desinformatie op grote schaal, van een autoritair regime dat het volledige media-apparaat in handen heeft en elke oppositie monddood maakt. En wij? We stonden erbij en keken ernaar.

Horror, pure horror.