werk

Vergetelheid

Vandaag door een collega gevonden in de kast op het werk: een envelop met daarin de geldelijke bijdragen van alle collega’s aan het geboortecadeautje van het zoontje van collega Q, de collega die ons binnenkort gaat verlaten. Een geboorte die ondertussen al drie maanden geleden is. Helemaal vergeten en blijkbaar ook ontsnapt aan trashday.

Onder het motto: de baby in kwestie heeft nu toch ook nog pampers nodig, zal ik dit niet onaardige bedrag eens snel storten. Beter laat dan nooit.

PS: Laat ons hopen dat dat niet de reden is dat hij van werk is veranderd.

Trashday today

In de gangen op het werk stonden grote containers. Containers die aan een hoog tempo gevuld raakten met door de jaren heen opgespaard papier. En dan beseft een mens een te meer hoe snel de chaos dreigt. Eens al je documenten uitsorteren en weggooien wat verouderd of overbodig geworden is, het is geen overbodige luxe. En het werkt bevrijdend, zo’n trash day. Al die documentatie die je toch nooit meer bekijkt. Weg ermee!

FYI: Ons bedrijf verhuisde vier jaar geleden naar een nieuw gebouw, dat door de steeds groeiende papierberg nu al kampt met een nijpend opslagplaatsgebrek.

Een succes over de hele lijn

Vorige week werd het slotevent gehouden van het project waarvan ik twee jaar lang projectleider was. Een project dat, na een wat moeizame start, een heel succesvol verloop heeft gekend. Ik ben oprecht trots dat ik deel uitmaakte van het team dat zulke mooie resultaten heeft bereikt en dat we op zo’n goede manier hebben samen gewerkt.

Op het slotevent wilden we de resultaten van ons project met een breder publiek delen en de aanwezigen enthousiasmeren om in het vervolgtraject te stappen. En ik denk dat we daar prima in geslaagd zijn. De presentaties waren stuk voor stuk goed doordacht en niet te technisch. De opkomst was meer dan behoorlijk. We waren er bovendien in geslaagd twee VIP’s op het podium te krijgen om het belang van ons project te onderstrepen. Mijn vroegere baas, die ondertussen met pensioen is, had zelfs voor de gelegenheid een gaatje in zijn drukke agenda gevonden (want ja, gepensioneerden hebben het zelfs nog drukker dan werkmensen). En niet onbelangrijk: de catering was uitmuntend. Volledig vegetarisch, maar lekker, niet te doen. En omdat ik één van de sprekers was, kreeg ik een doosje heerlijke chocolaatjes mee naar huis.

Toen ik na de afsluitende receptie op de trein stapte, voelde ik me dan ook, ondanks mijn vermoeidheid, licht en vrolijk en neen, dat was niet enkel te danken aan de schuimwijn. 😉 Ik hoop van harte dat het vervolgtraject even succesvol wordt.

Een vrolijke noot

Vandaag heb ik een glimlach getoverd op het gezicht van heel wat collega’s. Blijkt dat het enige wat je daarvoor nodig hebt, een stel heel hard knisperende (snerpende, piepende) schoenen zijn. Elke keer als ik naar het toilet ging om mijn blaas te ledigen, keken ze mij met een grote glimlach aan. Als ik nog eens schoenen koop, moet ik beslist letten op het aantal decibels dat ze produceren.

Uitstelgedrag

‘t Is des mensen, zeker? En hoe langer je iets uitstelt, hoe hoger de berg wordt die je over moet. Zo probeerde ik al weken het verslag van de conferentie in Madrid af te werken. Er kwam altijd wel iets tussen dat dringender was. Tot ik er vandaag gewoon genoeg van had en me voornam niet naar huis te gaan voordat het ding af was. En dat heb ik dan ook gedaan. Ik moest langs een achterpoortje uit ons gebouw wegglippen, want de gewone uitgangen waren al afgesloten, maar ik voelde me een paar kilo lichter. Blij dat ik die berg eindelijk overwonnen had.

Amateurisme

Soms kan ik het ook allemaal niet meer goed volgen. Vandaag komt een partner van ons binnenstormen met een document dat dringend dringend getekend moet worden door de Grote Baas. Net op het moment dat ik op het punt sta te vertrekken naar een vergadering. Ik regel het één en ander met de secretaresse, maar bij mijn terugkomst twee uur later blijkt er nog niets getekend te zijn (niet door de schuld van de secretaresse). Na nog wat begrijpelijk gemor van de Grote Baas (onze partner had inderdaad wat eerder met dat document over de brug  moeten komen) is het document eindelijk goed en wel ondertekend en bezorg ik het aan de persoon die al een anderhalf uur zat te wachten op die handtekening (ja, het was zó dringend). Een uur later zijn we weer terug bij af, blijkt dat het verkeerde document ter ondertekening voorgelegd werd. Jullie kunnen je voorstellen dat de Grote Baas not amused was. En ik eigenlijk ook niet. Verregaand amateurisme, noem ik dat.

Balans werk – privé

Ik mag echt niet klagen wat mijn werk betreft, er worden mij echt veel mogelijkheden geboden om opleidingen te volgen en te netwerken. Zo zat ik deze middag op een netwerksessie met als thema “balans werk – privé”. Iemand van de deelnemers mocht een probleem aan de groep voorleggen en wij mochten suggesties en oplossingen aandragen. De casus in kwestie klonk me zo cliché in de oren dat ik bijna moest gillen. “Mama met twee jonge kindjes, pendelt tussen school, crèche en werk, heeft een functie met verantwoordelijkheid, wil geen poetsvrouw, wil haar kinderen niet te veel bij de grootouders achterlaten, zit bijna elke avond thuis werkmails te beantwoorden, omdat ze het anders niet gebolwerkt krijgt en heeft bijgevolg totaal geen tijd voor zichzelf. Het typevoorbeeld van iemand die alles tegelijkertijd perfect wil doen en dus het gevoel heeft dat ze op alle vlakken tekort schiet.”

En toen was ik gewoon even blij dat ik mijn drukke leven tenminste geheel en alleen aan mijn egoïstische zelf te danken heb en ik niet de zware verantwoordelijkheid tors om kinderen in deze wereld naar volwassenheid en een onzekere toekomst te leiden, gebukt gaand onder een gigantisch schuldgevoel.

Leve mijn eigen, drukke leven!

The end

Vandaag werd er een orgelpunt geplaatst achter maanden van hard werken, zag ik mezelf voor een volle zaal geprojecteerd worden op een gigantisch scherm, kreeg ik bloemen en was ik zo moe dat ik zelfs niet tot de laatste persoon op de receptie ben gebleven. Jaja, het kan verkeren.

Blue Screen

Ik had net met veel lawaai zitten verkondigen dat het toch doodzonde was dat dat mooie grote tweede scherm ongebruikt naast de laptop van mijn collega stond. En dat ik wel eens eventjes snel dat tweede scherm zou aankoppelen. En ze zou wel zien hoeveel handiger en sneller dat ze in de toekomst zou kunnen werken. En toen gebeurde het onvermijdelijke: blue screen. En uiteraard had mijn collega niet al haar werk bewaard. Pijnlijk.