Op de werf van het Kaaitheater!
werk
Lunch bij Beaucoup Fish
Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.
En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!
Intervisie in Plantentuin Meise
Vandaag carpoolde ik met een aantal collega’s uit het Leuvense naar de plantentuin in Meise voor een intervisie met het management en het lager kader rond het thema samenhorigheid en samenwerking. Aangezien ik komend weekend verjaar, had ik pralines van mijn favoriete chocolatier Bittersweet mee om mijn collega’s te trakteren. Bleek echter dat de plantentuin in Meise ook pralines voorzien had voor ons gezelschap. Pralines die zelfs bijna even lekker waren als die van Bittersweet! Geen erg, er is bij mijn weten nog nooit iemand gestorven aan een overdosis chocolade. 😉
De voormiddag was bijzonder productief en er werden concrete afspraken gemaakt rond hoe we de teams en afdelingen in de toekomst beter kunnen laten samenwerken. Na een lekkere broodjeslunch strekten we de benen in de mooie plantentuin van Meise. Voor mij de allereerste keer dat dit deze majestueuze plek bezocht. We bezochten één van de serres, bewonderden ijverige bijtjes en staken met een vlot een watertje over. Heel even leek het alsof we de rest van de wandeling in de regen zouden moeten verder zetten, maar op een paar dikke druppels na, hielden we het droog.
Omdat iedereen veel werk had (en ook omdat we de files voor wilden zijn), hielden we het bij een redelijk bescheiden wandeling en keerden we tijdig terug naar Leuven. Om mijn werktijd te optimaliseren, haalde ik tijdens de terugrit al mijn computer boven. Ik ben deze avond immersl verplicht op tijd te stoppen met werken, want mijn vriend heeft voor mijn verjaardag gereserveerd bij één van onze favoriete Leuvense restaurants: Barba!
Rik Wouters & Nel: muze en manager
Deze avond spoorde ik samen met een collega naar Mechelen voor de opening van de tentoonstelling ‘Rik Wouters & Nel: muze en manager‘ in het Hof van Busleyden. De tentoonstelling zelf was eerder bescheiden van omvang, maar op de receptie maakte ik kennis met een paar interessante mensen. Altijd fan van toffe gesprekken! Laat maakte ik het niet, want het zijn al vermoeiende weken geweest op het werk. Maar blij dat ik het schilderij ‘De rode gordijnen’ uitgebreid heb kunnen bewonderen.
Kunst op kantoor
Deze namiddag had ik de eer en het genoegen om namens onze grote baas de kunstenaars te bedanken die ons prachtige kantoorgebouw met unieke kunstwerken aangekleed hebben. Na de speeches en de dankwoorden was het tijd voor een glaasje en wat hapjes, terwijl we wachtten tot onze groep vertrok voor de rondleiding langs de werken verspreid in het gebouw.
Graag deel ik een paar foto’s van mijn favoriete werken:
Het prachtige tapijt van Sammy Baloji:
Private Architecture (R.M.) van Valérie Mannaerts brengt een hommage aan de verdwijnende Brusselse tailleurszaken:
Versunkene Gärten van Tatjana Gerhard:
PUH-POH-WEE van Ana Torfs, vijftien unieke bronzen afgietsels van zelfgekweekte oesterzwammen, verstopt in alle hoeken en kanten van het gebouw:
Na de rondleiding keerde ik terug naar de receptieruimte voor bubbels en fijne babbels met mijn collega’s en oude bekenden die ik al enkele jaren niet meer gezien had. Uiteraard sloten mijn collega’s en ik de boel af. It’s a hard job, but somebody has to do it…
Alden Biesen in dialoog met Raveel
Vanavond was het dubbel feest in Alden Biesen: we openden de tentoonstelling Hooitijd. In dialoog met Raveel. en onthulden tegelijkertijd de (voorlopig) laatste FAAM-tegel. Omdat alle écht belangrijke mensen hadden afgezegd voor de opening en de projectleider van het FAAM project vastzat in Edinburgh omdat zijn vlucht geannuleerd was, kwam het aan mijn collega en mezelf toe om de speeches over te nemen. Mijn collega gaf een woordje uitleg bij de tentoonstelling en ik nam de FAAM-speech voor mijn rekening. Inclusief een half mislukte act met kokosnoten die moest refereren aan de bekende scène uit Monty Python and the Holy Grail. Mijn nabootsing van het hoefgetrappel van een paard klonk redelijk gehandicapt. Ter mijner verdediging: ik had amper de tijd om deze act goed in te studeren. Maar het leverde me wel gegrinnik uit het publiek op.
Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.
Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.
Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.
Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!
Dessertoverschotje
Dat noem ik nu eens collegialiteit zie: met de laadkar rondkomen op de werkvloer om een dessertoverschot van een evenement te delen met de collega’s. Na een lange dag vol vergaderingen was deze zoete opkikker meer dan welkom.
Bijzondere tijden in Antwerpen
Once in a lifetime
Allez, dat mag ik toch hopen. De rit na de persconferentie in de Tesla van mijn baas naar Antwerpen was surreëel. Alsof ik in een film zat. Vooral de stop in een tankstation langs de weg om rap een slecht broodje te kopen, voelde onwerkelijk. Ik wil echt nooit meer voor een ploeg mensen staan die hun toekomst in de pers hebben moeten vernemen. Ik voelde de verslagenheid letterlijk uit al hun poriën stromen. Verslagenheid gevolgd door opstandigheid. Eén ding is zeker: deze dag zal nog lang nazinderen. En het einde van het rimpeleffect kan niemand op dit moment voorspellen.
Een onvoorziene uitstap naar Mechelen
Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.
Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.
Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!