Boulogne-sur-Mer – 30 maart 2018

Na een deugd doende nachtrust begaven we ons naar het ontbijt. De weersvoorspellingen voor deze Goede Vrijdag zagen er niet al te veelbelovend uit. Regen, regen en nog eens regen. Niet bepaald het gedroomde weer om lange romantische strandwandelingen te maken. Het was vrij rustig aan het ontbijtbuffet in ons hotel, buiten ons was er nog één ander koppel. Terwijl we genoten van een ontbijt met een zachtgekookt eitje en enkele plaatselijke kazen, bespraken we ons plan van aanpak voor de komende dag.

IMG_7375

We besloten naar Boulogne-sur-Mer te rijden omdat een stad altijd meer opties biedt voor regenachtige dagen. Terwijl we langs de Opaalkust naar het zuiden reden, genoten we van de mooie, glooiende landschappen onderweg. De groene velden en pittoreske dorpjes deden me een beetje aan Schotland denken. Wat minder vergezocht is dan het lijkt, want de Engelsen hebben meer dan eens voet aan de grond gehad in dit stukje Frankrijk.

Aangezien, ondanks de dreigende wolken, de regen nog even uitbleef, stopten we onderweg voor een wandeling in de duinen. Hoewel de mens overduidelijk zijn sporen heeft achtergelaten in dit landschap (aan bunkers geen gebrek), ademt de Opaalkust woeste ontembaarheid uit. Wat een verschil met de Belgische kust. De natuur heeft op de meeste plekken nog echt vrij spel en de wind en de regen lijken er zoveel heviger tekeer te gaan.

IMG_5382

IMG_5396

IMG_5403

IMG_5415

IMG_5416

In Boulogne-sur-Mer aangekomen, zochten we een parkeerplek vlakbij Maison de la Beurière. Helaas bleek dit traditionele vissershuis gesloten te zijn. Jammer, want het leek me boeiend om een dieper inzicht te krijgen in het leven van een vissersfamilie uit het einde van de negentiende eeuw.

IMG_5420

Als alternatief kozen we voor een bezoek aan Nausicaä Centre National de la Mer. Het zag er immers naar uit dat de regen die gestaag was beginnen vallen toen we Boulogne-sur-Mer binnen reden nog wel even zou blijven voortduren. Ik moet zeggen dat mijn verwachtingen na de teleurstelling in Lausanne niet al te hoog gespannen waren. Maar ik werd aangenaam verrast: Nausicaä is een prachtig complex met schitterende aquaria en veel gelegenheden om de vissen van dichtbij te zien. Er is zelfs een mooie collectie reptielen en een (ethisch verantwoorde) zeeleeuwenshow. Veel mooier dan het aquarium in Lausanne. Alleen de bediening van hun cafetaria dient wat bijgeschoold te worden: veel te lang moeten wachten op een eenvoudig vissoepje (dat wel lekker was).

IMG_5435

IMG_5457

IMG_5481

IMG_5490

IMG_5496

IMG_5502

IMG_5516

IMG_5518

IMG_5526

IMG_5557

Er was zoveel te zien en te beleven dat we pas na 16u opnieuw buiten stonden. We hadden geen van de twee verwacht dat ons bezoek zo lang zou duren. Heel dikke aanrader, dus.

Veel tijd om Boulogne-sur-Mer zelf te ontdekken bleef er bijgevolg niet meer over, want ik had om 19.30u een tafeltje voor twee in de Green Bistrot in Wissant gereserveerd, toch een half uur rijden vanuit Boulogne-sur-Mer.

Mijn arme vriend had helaas ergens een verkoudheid opgedaan, dus lasten we noodgedwongen een tussenstop in bij een apotheek vlakbij de Notre Dame Basiliek om wat pijnstilers en keelpastilles te kopen. Toch weer typisch: het lijkt alsof mijn vriend en ik alleen maar ziek worden tijdens verlofperiodes.

Na de nodige medicijnen ingeslagen te hebben, besloten we nog snel een bezoek te brengen aan de crypte van de Notre Dame Basiliek. We waren er om 17u, een half uur voor sluitingstijd. En alhoewel een half uur zeker voldoende is om alles gezien te hebben, zou een kwartiertje extra ons bezoek net iets comfortabeler gemaakt hebben. Het voordeel was wel dat we de crypte voor ons alleen hadden, wat ons bezoek extra speciaal maakte.

IMG_5570

IMG_5584

IMG_5585

IMG_5599

IMG_5606

IMG_5612

We sloten ons bezoek aan Boulogne-sur-Mer af met een wandeling op de vestigen daterend uit de dertiende eeuw. Zeer mooi. Net toen we op de terugweg naar de auto waren gingen de hemelsluizen opnieuw open. Veel kon ons dit niet deren, want we waren nog vijf minuten van de wagen verwijderd. Schitterende timing.

IMG_5620

IMG_5622

IMG_5625

IMG_5628

IMG_5629

IMG_5630

IMG_5632

IMG_5635

Omdat het gans de weg van Boulogne-sur-Mer naar Wissant pijpenstelen regende, besloten we ons originele plan om eerst de wagen aan het hotel te parkeren en van daar te voet te gaan te laten varen en gewoon rechtstreeks naar Green Bistrot te rijden.

Green Bistrot bleek een hippe plek te zijn met heerlijk eten. Ook nu weer waren we verbaasd over de kostprijs van het menu. Fijn dat je onbekommerd kan genieten van lekker eten zonder daar financieel je broek aan te scheuren. Alleen hadden ze de verwarming wat mij betreft wat hoger mogen zetten. 😉 En ja, natuurlijk at ik Sint-Jacobsvruchten, because, why not? En die crème brûlée met Baileys mocht er ook zijn.

IMG_7400

IMG_7407

IMG_7409

Superavond!

Van Borgerhout naar Wissant – 29 maart 2018

Over het algemeen vind ik het prima om zonder auto door het leven te gaan, maar aangezien sommige plekken op deze aardkloot nu eenmaal moeilijk met het openbaar vervoer te bereiken zijn, komt zo’n ding toch af en toe van pas. Vooral als je van plan bent een romantisch weekendje met zijn tweetjes aan de Opaalkust door te brengen. 😉

Bijgevolg namen mijn vriend, die de avond voordien geland was, en ik donderdagochtend vroeg de trein naar Herentals, alwaar zijn ouders ons kwamen oppikken aan het station. De ouders van mijn vriend waren immers zo vriendelijk om ons hun voiture te lenen, een hip, wit Opel bestelwagentje met al heel wat kilometers op de teller.

Na een snel ontbijt vertrokken we onder een stralend zonnetje richting Frankrijk. Beter weer dan voorspeld, hopelijk zou dat zo blijven. We liepen een twintigtal minuten vertraging op om wille van een ongeval, maar verder verliep alles op rolletjes. Onderweg naar onze bestemming reserveerde ik alvast een aantal leuke restaurantjes voor de komende dagen. Kwestie van in het ongetwijfeld drukke paasweekend geen energie te verspillen aan de zoektocht naar eten.

Zo rond de middag begonnen we uit te kijken naar een geschikte lunchplek die we vonden bij La Consoeurie in Dunkerque, yep, het dorpje van, naar mijn bescheiden mening, de beste film van 2017 (niet dat ik in 2017 zoveel films zag). Voor slechts veertien euro aten we een heerlijke lunch met Sint-Jacobsvruchten als hoofdgerecht en een soort trifle met appel en kaneel als dessert. En achteraf kregen we nog een gratis glaasje champagne aangeboden van het huis. En dan te bedenken dat je in sommige etablissementen alleen al voor een glas champagne veertien euro betaald.

IMG_7358

IMG_7360

Rond 15u kwamen we aan in ons hotel vlakbij het strand. Het was nog vrij rustig, omdat de paasvakantie pas in het weekend begon. We dropten onze bagage af en profiteerden van het feit dat het nog altijd droog was om een mooie strandwandeling te maken in de richting van Cap Blanc-Nez. Tijdens onze wandeling werd ons pad ettelijke keren versperd door kleine riviertjes die vanuit de duinen richting de zee snelden. Over de meeste riviertjes konden we, mits een goeie aanloop, springen, maar voor sommige kwam er wat meer creativiteit aan te pas. Eén keer moesten we zelfs een afgevallen tak gebruiken om aan de overzijde te geraken zonder natte voeten.

IMG_5355

IMG_5357

IMG_5359

IMG_5363

IMG_5369

IMG_5372

IMG_5376

We genoten met volle teugen van het mooie, brede zandstrand. Helaas begon de lucht tijdens onze wandeling steeds meer te betrekken en duurde het niet lang voordat de eerste regendruppels zich aandienden en al snel zaten we in een heuse stortbui. Er zat niets anders op dan rechtsomkeert maken. We verlieten het strand in de hoop langs de gewone weg sneller bij ons hotel te zijn. De wandeling terug was inderdaad korter, maar dat verhinderde niet dat we volledig doorweekt rond 17.45u in het hotel aankwamen. De tijd dat mijn winterjas nog waterafstotend was, ligt ondertussen ook al ver achter ons.

Terwijl we terug op temperatuur kwamen in onze hotelkamer (gelukkig deed de chauffage enorm goed haar werk), bespraken we het avondmaal. Ik had ‘s ochtends immers al het eten geregeld voor de komende dagen, maar voor deze avond zelf had ik nog niets voorzien. De eetgelegenheden die we gepasseerd waren in het dorpje, trokken ons niet meteen aan. Tripadvisor to the rescue en zo viel onze keuze op La Chaloupe. Aangezien het nog steeds pijpenstelen regende, leek het ons aangewezen om op voorhand onze komst telefonisch aan te kondigen. Kwestie van niet van een natte reis te moeten terugkeren. Spijtig genoeg hadden noch mijn vriend noch ik ontvangst in ons hotel. Gelukkig hielp de vriendelijke dame aan het onthaal ons uit de nood en zo vernamen we dat La Chaloupe een deal had met ons hotel waardoor we recht hadden op een gratis aperitief. mooi meegenomen!

We deden elke jas aan die we bij hadden (windstopper, regenjas en daarover mijn winterjas) en vertrokken door de gietende regen naar het restaurant. La Chaloupe bleek een bijzonder gezellig restaurant te zijn en wat meer was: het was er lekker warm! We genoten van een bordje fruits de mer als voorgerecht en ik zette de maaltijd voor met een heerlijke, zij het gigantische, portie vissoep. Daarbij dronken we een flesje Franse wijn.

IMG_7365

IMG_7368

IMG_7370

Terwijl wij al flink opgeschoten waren met ons hoofdgerecht kwam rond 21.20u een koppel binnen met twee jongens van, naar ik schat, vier en vijf jaar oud. Op een tijdstip waarop de meeste kinderen van die leeftijd al lang in bed lagen, moesten zij nog aan het avondmaal beginnen. De jongens gedroegen zich echter voortreffelijk op dit late uur. Het gezin sprak een mengeling van Spaans, Duits, Engels en Frans. Misschien volgden ze wat de maaltijden betreft de Spaanse gewoontes. 😉

IMG_7372

Omdat het me zo gesmaakt had, kon ik niet laten nog een klein dessertje te bestellen, een colonel (citroensorbet met een scheut wodka), leek me een ideale afsluiter. Gevolgd door een kopje thee om nog wat extra warmte op te doen alvorens door de regen en de kou naar het hotel terug te keren.

Als God in Frankrijk

Uiteraard volgt er op een later tijdstip een uitgebreider verslag van onze wedervaren aan de Côte d’Opale, maar één ding moet me alvast van het hart: het eten is hier geweldig goedkoop én lekker! Qua prijs-kwaliteit zijn we met ons gat in de boter gevallen. Het contrast met Zwitserland kan amper groter zijn. Ja, op culinair vlak zit deze vakantie alvast snor, nu alleen nog een beetje beter weer en dan zijn we helemaal met ons gat in de boter gevallen.

IMG_7404[1]

Yvoire – 9 mei 2016

Ons laatste gezamenlijk ontbijt. Snif. Mijn vriend en ik hadden dit lange Hemelvaartsweekend nog wat langer gemaakt met een extra dag verlof op maandag, maar voor onze vriend en de kinderen was deze maandag een gewone werk- en schooldag. We stonden dus voor dag en dauw op om de kinderen op tijd naar school te brengen. De kinderen toonden vol trots hun school, waarna we afscheid namen met heel veel dikke knuffels. Dit weekend was echt een schot in de roos op elk vlak. Het weer was fantastisch, het klikte heel goed met ons petekindje en de twee andere kinderen, we slaagden erin een dagje door te brengen met onze vrienden uit Meyrin, we leerden mooie nieuwe plekken kennen en aten kaas in allerlei vormen en soorten. Mooie herinneringen die niemand ons nog kan afpakken.

Na de kinderen op school afgezet te hebben, bracht onze vriend ons en al onze bagage naar Nyon. Wij lieten de bagage achter in de lockers van het station van Nyon. Tot onze grote opluchting waren de lockers meer dan groot genoeg om mijn grotendeels lege super size koffer in te krijgen (tja, cadeaus nemen nu eenmaal veel plaats in). Van het station wandelden we naar het vertrekpunt van de ferry naar Yvoire, onze laatste bestemming van het weekend. Spijtig genoeg, zagen we de ferry net vertrekken en bleek bij nadere inspectie de volgende ferry pas anderhalf uur later te vertrekken. Dat zal ons leren niet op voorhand de vertrekuren te consulteren. Nuja, echt gehaast waren we niet. We dronken een theetje en kochten postkaartjes in een winkeltje. Uiteraard verkochten ze daar geen postzegels en moeten we helemaal terug wandelen naar het postkantoor van Nyon dat zich aan de achterkant van het station bevond om postzegels te kopen. Oh well.

IMG_3766

IMG_3767

IMG_3768

Gelukkig waren we mooi op tijd voor de ferry van 10 uur. Samen met een Nederlands koppel waren wij de enige opvarenden. Het weer was helaas omgeslagen. De mooie zon die ons de voorbije dagen zo gul verwarmd had, was weggekropen achter een dikke laag grijze wolken en een frisse regenbui leek niet veraf. We kozen er toch voor om op het bovendek plaats te nemen en weggedoken in onze fleece te genieten van het zich verwijderende uitzicht op Nyon. Een half uurtje later zetten we voet aan wal in Yvoire, een ongelooflijk schattig middeleeuws stadje dat bijzonder fotogeniek is. We liepen door de bijna verlaten straatjes en genoten van de eerste keer met ons tweetjes zijn sinds het begin van het weekend. Hoe fijn het ook is om samen met vrienden dingen te doen, dit extra dagje was de perfecte afsluiter van het lange weekend.

IMG_3772

IMG_3777

IMG_3786

IMG_3790

IMG_3793

IMG_3797

IMG_3802

IMG_3805

IMG_3809

IMG_3811

IMG_3813

IMG_3819

IMG_3822

Tijdens onze wandeling liepen we een winkeltje met mooie glazen juwelen binnen. Mijn vriend kocht me een paar mooie helblauwe oorringen. Ze pasten perfect bij mijn outfit van de dag en ik besloot ze aan te houden. De grijsgrauwe wolken wilden nog steeds geen plaats maken voor de zon, dus gingen we voor een uitgebreide lunch. Tripadvisor raadde ons Le Pré de la Cure aan en dit prachtige restaurant bleek een schot in de roos. Die tweede plek in de rangorde van restaurants is meer dan verdiend! (De ober liet wel een steek vallen door mijn vriend een ander gerecht te brengen dan hij besteld had, maar goed, het geserveerde was zeker zo lekker.)

Dit aten wij:

  • Amuse-bouche
  • Coque De Magret De Canard Fumé, Féra Du Léman En Tartare Aux Herbettes
  • Dos De Cabillaud ‘Skrei’ Rôti Au Four Aux Asperges Vertes Et Chips De Chorizo
  • Carré D’agneau, Macaroni De Légumes, Cromesquis De Pommes De Terre Et Jus À La Sarriette
  • Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer
  • Chocolat, Gingembre, Agrum
  • Panna Cotta Au Chocolat

Amuse-bouche

 Coque De Magret De Canard Fumé, Féra Du Léman En Tartare Aux Herbettes

Dos De Cabillaud 'Skrei' Rôti Au Four Aux Asperges Vertes Et Chips De Chorizo

Carré D'agneau, Macaroni De Légumes, Cromesquis De Pommes De Terre Et Jus À La Sarriette

Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer

Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer

Chocolat, Gingembre, Agrum

Panna Cotta Au Chocolat

Een beetje tipsy verlieten we als allerlaatsten het restaurant en liepen we naar de Jardin des cinq Sens, een prachtige tuin waarin elk gedeelte aan een ander zintuig gewijd was. Heel bijzonder dat je in een tuin aangemoedigd wordt om blaadjes te plukken en tussen je vingers stuk te wrijven om de geuren op te snuiven. Al moet ik zeggen dat de toegangsprijs voor deze tuin wel wat aan de hoge kant is. Voor een gezin van vijf wordt zo’n bezoek al snel een kostelijke affaire en echt kindvriendelijk kan je de tuin ook niet noemen.

IMG_3833

IMG_3849

IMG_3869

IMG_3871

IMG_3877

IMG_3882

IMG_3889

IMG_3911

IMG_3924

IMG_3932

IMG_3940

IMG_3943

Na het bezoek aan de tuin liepen we op het gemak terug naar de aanlegsteiger van de ferry. We moesten nog even wachten op de volgende ferry en maakten daarom nog een kleine wandeling langs de waterkant. De ferry was bij de terugtocht uit Yvoire bijna even leeg als op de heenvaart. Alleen bleek er bij de aanlegsteiger in Nyon nu een gigantisch lange rij mensen te staan aanschuiven om de ferry te nemen. Wellicht allemaal mensen die in Zwitserland werken en ‘s avonds de ferry terug nemen naar hun woning in Frankrijk.

IMG_3946

IMG_3948

We waren al een dikke vijf minuten stappen van de ferry verwijderd toen mijn vriend zich realiseerde dat hij zijn fleece niet meer bij had. Ik was er zeker van dat hij deze nog bij zich had op de ferry, dus hij moest daar zijn blijven liggen. Meestal overkomen zulke dingen mij (ik ben nogal slordig als het erop aankomt op mijn eigen spullen te letten), dus ik was blij dat het bij hoge uitzondering mijn vriend was die ergens iets was vergeten. Omdat de rij wachtenden bij de ferry zo lang was, schatte ik dat hij een goeie kans had om zijn fleece nog op te halen. Meteen zijn enige kans, want als de ferry zou vertrekken, was er geen enkele mogelijkheid om nog aan de fleece te geraken, we hadden immers een vlucht te halen. Mijn vriend liet alle overtollige ballast bij mij achter en spurtte naar de ferry. Ik liep op mijn dooie gemak terug naar de aanlegsteiger en zag hem even later vanuit de verte zwaaien met zijn fleece. Inderdaad laten liggen op de ferry. Toch wel blij mee, want deze fleece was nog een souvenir uit Chicago.

Terug in het station van Nyon haalden we onze koffers uit de lockers en namen we de trein naar de luchthaven van Genève. Bij aankomst in de luchthaven viel het ons op dat er geen spoor was van extra veiligheidsmaatregelen zoals een pre-check. Volledig begrijpelijk, want zoiets kost geld en laten we eerlijk zijn, zo’n pre-check verplaatst gewoon het risico naar een andere plek. Laat ons hopen dat ze dit in Zaventem ook snel inzien en dat de situatie daar zich weer snel normaliseert.

Op de luchthaven kocht ik chocolaatjes voor mijn collega’s en dronken mijn vriend en ik een smoothie, kwestie van toch iets binnen te hebben, want na ons copieus middagmaal hadden we geen van beiden honger.

En jawel, ook ditmaal liepen we weer een bekende tegen het lijf. De ex-vriendin van de neef van mijn vriend bleek op hetzelfde vliegtuig als wij te zitten. Sterker nog, we namen dezelfde trein richting Leuven. Nadat ze voor haar postdoc naar de USA was getrokken en het uit raakte met de neef van mijn vriend, hadden we haar niet meer gezien. Dus ik was echt wel benieuwd om te horen wat haar in Genève bracht. Bleek dat ze in Lausanne woonde en werkte en nu naar België terug kwam voor een dringende operatie aan haar ogen. We hadden het nooit geweten, maar de kans dat ze op latere leeftijd blind zal worden, is reëel. Van zo’n verhaal moet een mens wel even slikken, zeker als het gegeven heel droog en feitelijk verteld wordt door een verder bijzonder levenslustige en ambitieuze dame. Veel meer dan haar veel succes wensen met de operatie konden we bij het afscheid nemen in Leuven niet echt doen. Zelfs al is deze operatie slechts uitstel van executie, ik hoop van harte dat in de toekomst een oplossing voor haar aandoening gevonden wordt.

Annecy – 6 mei 2016

Met de ganse bende samen ontbijten en genieten van heerlijke Franse en Zwitserse kazen, I can get used to that! Aan de andere kant heeft zo’n gezin wel vijf keer zoveel tijd nodig om klaar te geraken voor een uitstapje. 😉

Onze bestemming van de dag: Annecy! Een prachtig middeleeuws Frans stadje gelegen aan het Lac d’Annecy en gerenommeerd om wille van de twee kanalen en de rivier Thiou die het oude stadscentrum zijn charme geven. Het leek me verstandig om voor de autorit van een uur van plaats te ruilen met het zoontje van onze vrienden zodat ik niet meer tegen de rijrichting in moest zitten. And guess what: it worked!

Onze eerste indruk van Annecy viel eerlijk gezegd dik tegen. Het was een hel om een parkeerplaats te vinden. Het parkeergeleidingssysteem werkte niet, waardoor we totaal niet wisten op welke parking er nog een parkeerplaatsvrij was. Spoiler: er was nergens nog een parkeerplaats vrij. Na op een drietal parkings tevergeefs rondjes gereden te hebben, stelde onze vriend voor dat we met z’n allen zouden uitstappen. Hij zou dan een stuk van het centrum wegrijden in de hoop daar een parkeerplek te vinden.

Een goed idee, want de kinderen (inclusief mezelf) begonnen het zo langzamerhand beu te worden. Net zoals gisteren was de zon van de partij en van zodra ze uit de auto waren, wandelden we meteen naar de oever van het meer om een boottochtje te regelen. We kochten tickets voor de boottocht van 13u. Omdat het ondertussen al half twaalf was, gingen we op zoek naar een plek om te lunchen. Veel tijd op overschot hadden we niet, maar de zoektocht naar een restaurant bracht ons wel langs een prachtig kanaal.

IMG_3242

IMG_3245

IMG_3248

IMG_3250

Ons oog viel op het gigantische terras van Brasserie des Européens. Het terras was voor het grootste deel leeg. We vonden een schitterend plekje in de zon en wachtten tot onze vriend ons zou vervoegen. Niet veel later schoof hij bij aan tafel. Hij had nog een flink eind moeten stappen om terug in het historische centrum te geraken. Het werd ons al snel duidelijk waarom het terras zo leeg was. Blijkbaar begon de service pas om 12u. We werden een beetje zenuwachtig, omdat we vreesden ons boottochtje te zullen missen. Toen we dan eindelijk konden bestellen, stelde de ober ons gerust: hij zou aan de keuken vragen er vaart achter te zetten. We zorgden ervoor dat de bestelling niet al te ingewikkeld was: een kindermenu voor de kinderen en een Thaise viscurry voor de volwassenen. De gerechten kwamen snel en water lekker. Omdat we heel erg beschut zaten, werd het zelfs een beetje té warm op het terras. De pannenkoeken die de kinderen als dessert kregen, moesten ze helaas half laten liggen om de boot niet te missen.

IMG_0197

IMG_0199

Stipt om 13u stonden we aan de aanmeerplaats van onze boot. Op het nippertje, maar we hadden het gehaald. De boottocht op het Lac d’Annecy was werkelijk prachtig. Majesteuze bergen, mooie kastelen, zeilboten op het meer, honderden parapentes in de lucht, ik schoot aan een hoog tempo foto’s. Pluim voor de erg vriendelijke bestuurder van de boot, die alle kindjes aan boord de gelegenheid gaf om even aan het stuur te zitten. Mét bijpassende kapiteinspet op hun hoofd. Echt superleuke foto’s kunnen maken van glunderende gezichtjes.

IMG_3253

IMG_3256

IMG_3274

IMG_3297

IMG_3300

IMG_3303

IMG_3319

IMG_3322

IMG_3329

IMG_3331

IMG_3346

IMG_3366

IMG_3378

IMG_3390

IMG_3401

IMG_3407

IMG_3415

Na de boottocht konden de kinderen zich uitleven in de speeltuin en mochten ze een ritje maken op als paarden vermomde go-carts. Het besturen van deze neppaarden bleek niet zo evident, want er deden zich verschillende botsingen voor.

Na de overtollige energie verbruikt te hebben, trokken we richten het oude centrum. We genoten van de fijne wandeling langs de met bloemen versierde straten en de mooie kanalen. Op zo’n schitterende zomerdag mocht een ijsje natuurlijk niet ontbreken. We vonden een mooi terras en plaatsten onze bestelling. Ik ging voor een kolonel: een citroensorbet met wodka. Vlakbij ons terras stond een dame volledig uitgedost in Delfts blauw standbeeld te spelen. We maakten een leuke foto van de drie kindjes met het standbeeld en lieten een centje achter in het potje van Delfts blauw porselein. In ruil kregen de kinderen en snoepje.

IMG_3457

IMG_3460

IMG_3463

IMG_3466

IMG_3476

IMG_3479

IMG_3487

IMG_3498

IMG_3500

We waren net op het gemak van ons ijsje aan het genieten toen we geroep en commotie hoorden in de buurt van de Delftse dame. Blijkbaar had een minderjarig boefje het potje met muntstukken mee gegrist en had hij het op een lopen gezet. De standbeelddame zelf kon onmogelijk in haar ongetwijfeld zware outfit de achtervolging inzetten. Gelukkig waren er behulpzame burgers in de buurt die achter de dief aangingen. Ze slaagden er blijkbaar ook in hem te pakken te krijgen, want het porseleinen potje werd na enkele minuten terug voor de voeten van de dame geplaatst (die nog steeds roerloos stond, bewondering voor haar toewijding). Of er munten uit het potje verdwenen waren, was mij niet duidelijk, maar voor de zekerheid liet ik de kinderen nog wat extra muntstukken in het potje gooien.

Terwijl wij getuigen waren van dit drama, was onze vriendin druk bezig met kleren passen. De prijzen in Frankrijk zijn een pak schappelijker dan in Zwitserland, dus ze wilde graag van de gelegenheid gebruik maken om haar kleerkast wat aan te vullen. Ik kon haar uiteraard geen ongelijk geven. 😉 Het passen duurde echter langer dan verwacht en ze voelde zich genoodzaakt de assistentie van haar man in te roepen. Terwijl zich in het pashok ongetwijfeld zware onderhandelingen afspeelden, trokken wij met de drie kinderen naar de speeltuin. Het was echter veel te heet in de speeltuin (wellicht te wijten aan een combinatie van het gebruikte kunstgras en de ligging van de speeltuin ingesloten tussen de gebouwen). Bovendien was er te veel volk voor te weinig speeltuigen. De kinderen waren het dan ook snel beu en schakelden over in zaag-modus.

Nadat onze vriendin (eindelijk) een paar outfits naar haar smaak gevonden had, wandelden we naar het kasteel van Annecy. Helaas waren we te laat voor een bezoekje en konden we het kasteel enkel nog van de buitenkant bewonderen. Gelukkig was het uitzicht over de daken van Annecy dat we vanaf de heuvel waarop het kasteel gebouwd stond, erg de moeite.

IMG_3415

 

IMG_3518

IMG_3523

IMG_3524

IMG_3526

IMG_3527

IMG_3528

IMG_3531

IMG_3539

We wandelden door de gezellige straatjes van Annecy naar beneden en kochten onderweg twee flessen champagne. We hadden namelijk iets te vieren: mijn vriend en ik waren op deze dag exact 17 jaar samen. Ja, ik kan het zelf amper geloven. We wilden graag op dit heuglijke feit klinken samen met onze vrienden.

Terwijl onze vriend vertrok om de auto te gaan halen, dronken we nog een glaasje rosé op een terrasje. Ik kocht voor de drie kinderen nog een yoghurtijsje in zo’n zelf opschep winkeltje, maar het was daar zo’n verschrikkelijke chaos, dat mijn eigen zin in een ijsje snel over was.

We kregen bericht van onze vriend dat hij onderweg was en liepen naar het stadhuis van Annecy waar we door hem opgepikt werden. De avond sloten we af in de tuin van onze vrienden, genietend van een assortiment heerlijke kazen, vergezeld van de fles champagne die we in Annecy gekocht hadden. Alweer een fantastische avond.

Wuif eens een collega uit

Maandag vertrekt één van de collega’s waarmee ik het beste opschiet, voor een half jaar met vrouw en kind naar het buitenland. Zijn zeer geleerde vrouw heeft namelijk een beurs voor een postdoc in Frankrijk gekregen. En hij gaat met haar mee.

Vrijdag na het werk organiseerde hij een kleine afscheidsdrink. Binnen acht weken is hij alweer terug in het land, dus het afscheid valt nogal mee. 😉 Niet dat je mij hoort klagen over zijn voortreffelijke initiatief. ‘s Ochtends een examen, daarna enkele uurtjes gaan werken en vervolgens onder het genot van een drankje en een goed gesprek dat examen doorspoelen. Dat kan deugd doen. Zo deugd dat ik natuurlijk weer ben blijven plakken en daardoor de planning voor ‘s avonds wat in de war raakte en we veel te laat bij mijn ouders in het verre Limburg waren. Shame on me.

Ben trouwens benieuwd of dat telewerken zal meevallen. We schaffen ons alvast een headsetje aan om collega C skypegewijs op de vingers te tikken. 😉