Ons laatste gezamenlijk ontbijt. Snif. Mijn vriend en ik hadden dit lange Hemelvaartsweekend nog wat langer gemaakt met een extra dag verlof op maandag, maar voor onze vriend en de kinderen was deze maandag een gewone werk- en schooldag. We stonden dus voor dag en dauw op om de kinderen op tijd naar school te brengen. De kinderen toonden vol trots hun school, waarna we afscheid namen met heel veel dikke knuffels. Dit weekend was echt een schot in de roos op elk vlak. Het weer was fantastisch, het klikte heel goed met ons petekindje en de twee andere kinderen, we slaagden erin een dagje door te brengen met onze vrienden uit Meyrin, we leerden mooie nieuwe plekken kennen en aten kaas in allerlei vormen en soorten. Mooie herinneringen die niemand ons nog kan afpakken.

Na de kinderen op school afgezet te hebben, bracht onze vriend ons en al onze bagage naar Nyon. Wij lieten de bagage achter in de lockers van het station van Nyon. Tot onze grote opluchting waren de lockers meer dan groot genoeg om mijn grotendeels lege super size koffer in te krijgen (tja, cadeaus nemen nu eenmaal veel plaats in). Van het station wandelden we naar het vertrekpunt van de ferry naar Yvoire, onze laatste bestemming van het weekend. Spijtig genoeg, zagen we de ferry net vertrekken en bleek bij nadere inspectie de volgende ferry pas anderhalf uur later te vertrekken. Dat zal ons leren niet op voorhand de vertrekuren te consulteren. Nuja, echt gehaast waren we niet. We dronken een theetje en kochten postkaartjes in een winkeltje. Uiteraard verkochten ze daar geen postzegels en moeten we helemaal terug wandelen naar het postkantoor van Nyon dat zich aan de achterkant van het station bevond om postzegels te kopen. Oh well.

Gelukkig waren we mooi op tijd voor de ferry van 10 uur. Samen met een Nederlands koppel waren wij de enige opvarenden. Het weer was helaas omgeslagen. De mooie zon die ons de voorbije dagen zo gul verwarmd had, was weggekropen achter een dikke laag grijze wolken en een frisse regenbui leek niet veraf. We kozen er toch voor om op het bovendek plaats te nemen en weggedoken in onze fleece te genieten van het zich verwijderende uitzicht op Nyon. Een half uurtje later zetten we voet aan wal in Yvoire, een ongelooflijk schattig middeleeuws stadje dat bijzonder fotogeniek is. We liepen door de bijna verlaten straatjes en genoten van de eerste keer met ons tweetjes zijn sinds het begin van het weekend. Hoe fijn het ook is om samen met vrienden dingen te doen, dit extra dagje was de perfecte afsluiter van het lange weekend.

Tijdens onze wandeling liepen we een winkeltje met mooie glazen juwelen binnen. Mijn vriend kocht me een paar mooie helblauwe oorringen. Ze pasten perfect bij mijn outfit van de dag en ik besloot ze aan te houden. De grijsgrauwe wolken wilden nog steeds geen plaats maken voor de zon, dus gingen we voor een uitgebreide lunch. Tripadvisor raadde ons Le Pré de la Cure aan en dit prachtige restaurant bleek een schot in de roos. Die tweede plek in de rangorde van restaurants is meer dan verdiend! (De ober liet wel een steek vallen door mijn vriend een ander gerecht te brengen dan hij besteld had, maar goed, het geserveerde was zeker zo lekker.)

Dit aten wij:

• Amuse-bouche
• Coque De Magret De Canard Fumé, Féra Du Léman En Tartare Aux Herbettes
• Dos De Cabillaud ‘Skrei’ Rôti Au Four Aux Asperges Vertes Et Chips De Chorizo
• Carré D’agneau, Macaroni De Légumes, Cromesquis De Pommes De Terre Et Jus À La Sarriette
• Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer
• Chocolat, Gingembre, Agrum
• Panna Cotta Au Chocolat

Een beetje tipsy verlieten we als allerlaatsten het restaurant en liepen we naar de Jardin des cinq Sens, een prachtige tuin waarin elk gedeelte aan een ander zintuig gewijd was. Heel bijzonder dat je in een tuin aangemoedigd wordt om blaadjes te plukken en tussen je vingers stuk te wrijven om de geuren op te snuiven. Al moet ik zeggen dat de toegangsprijs voor deze tuin wel wat aan de hoge kant is. Voor een gezin van vijf wordt zo’n bezoek al snel een kostelijke affaire en echt kindvriendelijk kan je de tuin ook niet noemen.

Na het bezoek aan de tuin liepen we op het gemak terug naar de aanlegsteiger van de ferry. We moesten nog even wachten op de volgende ferry en maakten daarom nog een kleine wandeling langs de waterkant. De ferry was bij de terugtocht uit Yvoire bijna even leeg als op de heenvaart. Alleen bleek er bij de aanlegsteiger in Nyon nu een gigantisch lange rij mensen te staan aanschuiven om de ferry te nemen. Wellicht allemaal mensen die in Zwitserland werken en ‘s avonds de ferry terug nemen naar hun woning in Frankrijk.

We waren al een dikke vijf minuten stappen van de ferry verwijderd toen mijn vriend zich realiseerde dat hij zijn fleece niet meer bij had. Ik was er zeker van dat hij deze nog bij zich had op de ferry, dus hij moest daar zijn blijven liggen. Meestal overkomen zulke dingen mij (ik ben nogal slordig als het erop aankomt op mijn eigen spullen te letten), dus ik was blij dat het bij hoge uitzondering mijn vriend was die ergens iets was vergeten. Omdat de rij wachtenden bij de ferry zo lang was, schatte ik dat hij een goeie kans had om zijn fleece nog op te halen. Meteen zijn enige kans, want als de ferry zou vertrekken, was er geen enkele mogelijkheid om nog aan de fleece te geraken, we hadden immers een vlucht te halen. Mijn vriend liet alle overtollige ballast bij mij achter en spurtte naar de ferry. Ik liep op mijn dooie gemak terug naar de aanlegsteiger en zag hem even later vanuit de verte zwaaien met zijn fleece. Inderdaad laten liggen op de ferry. Toch wel blij mee, want deze fleece was nog een souvenir uit Chicago.

Terug in het station van Nyon haalden we onze koffers uit de lockers en namen we de trein naar de luchthaven van Genève. Bij aankomst in de luchthaven viel het ons op dat er geen spoor was van extra veiligheidsmaatregelen zoals een pre-check. Volledig begrijpelijk, want zoiets kost geld en laten we eerlijk zijn, zo’n pre-check verplaatst gewoon het risico naar een andere plek. Laat ons hopen dat ze dit in Zaventem ook snel inzien en dat de situatie daar zich weer snel normaliseert.

Op de luchthaven kocht ik chocolaatjes voor mijn collega’s en dronken mijn vriend en ik een smoothie, kwestie van toch iets binnen te hebben, want na ons copieus middagmaal hadden we geen van beiden honger.

En jawel, ook ditmaal liepen we weer een bekende tegen het lijf. De ex-vriendin van de neef van mijn vriend bleek op hetzelfde vliegtuig als wij te zitten. Sterker nog, we namen dezelfde trein richting Leuven. Nadat ze voor haar postdoc naar de USA was getrokken en het uit raakte met de neef van mijn vriend, hadden we haar niet meer gezien. Dus ik was echt wel benieuwd om te horen wat haar in Genève bracht. Bleek dat ze in Lausanne woonde en werkte en nu naar België terug kwam voor een dringende operatie aan haar ogen. We hadden het nooit geweten, maar de kans dat ze op latere leeftijd blind zal worden, is reëel. Van zo’n verhaal moet een mens wel even slikken, zeker als het gegeven heel droog en feitelijk verteld wordt door een verder bijzonder levenslustige en ambitieuze dame. Veel meer dan haar veel succes wensen met de operatie konden we bij het afscheid nemen in Leuven niet echt doen. Zelfs al is deze operatie slechts uitstel van executie, ik hoop van harte dat in de toekomst een oplossing voor haar aandoening gevonden wordt.