Het meer van Genève, Yvoire en rooftopbars – 4 augustus 2018

Het ziet ernaar uit dat we een zonnige, maar hete dag tegemoet gaan vandaag. Mijn vriend en ik staan goed op tijd op, want we hebben afgesproken om samen met mijn vader te gaan ontbijten in Hotel Ibis Styles Genève Gare. Mijn vader zit al op ons te wachten bij de receptie. Het ontbijt is lekker vers en gevarieerd. Een goed begin van de dag.

IMG_8709

Vanaf het hotel wandelen we naar het Brunswick Monument, dat met zijn gotische overdaad een goed startpunt vormt om mijn vader Genève beter te leren kennen. Mijn vriend heeft tickets gereserveerd voor een boottocht naar Yvoire, maar we zijn veel te vroeg bij de aanlegsteiger van de boot. Onze marges iets te ruim genomen. Geen erg, we wandelen wat langs het meer, bewonderen de talloze zwanen en zien de Jet d’Eau in al zijn glorie. Het is al stevig warm, dat belooft voor de rest van de dag. Spijtig genoeg is, ondanks de stralend blauwe hemel, de Mont Blanc niet zichtbaar en ook de andere bergen zijn versluierd door een waas van (vermoedelijk) waterdamp.

IMG_8711

IMG_8722

IMG_8728

Het boottochtje verloopt zeer gemoedelijk, we maken foto’s van de pittoreske haventjes waar de boot aanmeert en we wagen ons zelfs aan een glaasje Chasselas als aperitief (het is op dat moment nog niet eens middag!). We zitten op het voorste dek in de vlakke zon, maar de luchtverplaatsing veroorzaakt door de beweging van de boot zorgt gelukkig voor een beetje verkoeling. Al wordt het mijn vader op een gegeven moment toch te warm en trekt hij zich terug binnen in de boot.

IMG_8735

IMG_8739

IMG_8741

IMG_8744

IMG_8749

Op de boot kopen we tickets voor le Jardin des Cinq Sens. Het personeel op de boot blinkt echter uit in inefficiëntie en ondanks het feit dat er slechts een paar personen vóór mijn vriend zijn, duurt het een eeuwigheid voor hij zijn drie tickets heeft bemachtigd. Ook bij het bestellen van de drank merkten we eenzelfde ongelooflijke inefficiëntie op. Iets wat ons ook al in andere établissementen is opgevallen. En ‘t is niet dat die mensen hun job tegen hun goesting doen, ze slagen er gewoon niet in de nodige handelingen op een logische manier uit te voeren. Heel bizar.

In Yvoire aangekomen maken we een kleine wandeling door de pittoreske straatjes, alvorens de benen onder tafel te schuiven bij Les Jardins du Léman. We hebben een fantastische tafel op het panoramische terras met schitterend uitzicht op het Château d’Yvoire, het meer en de Jardin des Cinq Sens aan onze voeten. Dat het eten een gastronomische plezierreis blijkt, is mooi meegenomen. Zeer terecht op nummer één bij Tripadvisor.

IMG_8754

IMG_8755

IMG_8757

IMG_8758

IMG_8761

IMG_8767

IMG_8770

IMG_8772

IMG_8773

IMG_8777

IMG_8779

Na deze heerlijke lunch bezoeken we de Jardin des Cinq Sens, waar ze duidelijk elke dag hebben moeten sproeien om ervoor te zorgen dat de tuin er nog wat iet of wat groen bij lag. Mijn favoriete gedeelte van de tuin blijven de geurige planten. Heerlijk! Spijtig genoeg vertrekt de laatste boot naar Genève al om 16u en moeten we na ons bezoek aan de tuin al afscheid nemen van Yvoire. Veel te kort. Ik kom zeker nog eens terug!

IMG_8783

IMG_8785

IMG_8787

IMG_8789

IMG_8792

IMG_8794

IMG_8795

IMG_8798

IMG_8799

Op de terugweg zien we allerlei donkere wolken rondom ons samen pakken. We vrezen door een stevige onweersbui overvallen te worden. Het was ten slotte op het warmste moment van de dag maar liefst 35 graden. Maar onze boot slaagt erin tussen de donderwolken door te laveren en de regenbuien te vermijden. Helaas word ik op de terugweg onvermoed langs achter aangevallen door een wesp of een bij. Het insect in kwestie steekt me op de achterkant van mijn arm, vlak onder mijn schouder. De steek is bijzonder pijnlijk en ik voel de angel zitten, maar kan de schade zelf niet opnemen, omdat ik jammer genoeg geen ogen op mijn rug heb.

Helaas is mijn vriend net naar het toilet op het moment van het accident en moet ik wachten tot hij kan bekijken of hij de angel kan verwijderen (mijn vader is verziend, dus zijn hulp kan ik niet inroepen). Dat blijkt niet zo evident en we gaan op zoek naar een EHBO kist aan boord. Een lid van de bemanning is zo vriendelijk om ons verder te helpen, maar heeft niet het lef om de angel eruit te trekken. Mijn vriend hanteert dus zelf het pincet om de angel te verwijderen. Al lees ik achteraf wel dat je beter geen pincet hanteert om een angel uit te trekken. Het lijkt alsof er nog een gifzakje aan de angel bevestigd is, dus misschien was het toch een bij die kuren kreeg.

IMG_8800

IMG_8808

De steek doet alleszins flink zeer en ik voel de achterkant van mijn bovenarm opzwellen. Gelukkig zit in de EHBO-kist een middeltje tegen insectenbeten, maar mijn vriend en ik besluiten na aankomst in Genève toch even langs de apotheek in het station Cornavin te gaan (open tot 22u!). We laten mijn vader achter op een bankje in het parkje bij het Brunswick monument en gaan in marstempo naar de apotheek. Het is er verschrikkelijk druk en de klant vóór ons blijft maar kletsen. Ik zweer het, efficiënte bediening is in Genève een zeldzaam goed.

Ik koop een crème tegen insectenbeten en mijn vriend smeert een dikke laag op de beet. We pikken mijn vader op waar we hem achter gelaten hebben en nemen de Mouette naar de overkant van het meer met de bedoeling de Jet d’Eau van dichterbij te inspecteren. Helaas we zitten nog geen twee minuten op de de Mouette of de Jet d’Eau stopt met spuiten. Alsof hij het erom doet.

IMG_8810

IMG_8811

IMG_8813

Dan maar op zoek naar iets kleins om te eten. We belanden op het terras van Italiaans restaurant Fifty-fifty, uitgebaat door een geweldig Italiaans koppel die het bijzonder grappig vonden dat we belden om een tafel te reserveren met de boodschap dat we er in zeven minuten zouden zijn. Die zeven minuten zijn een wederkerend thema, want ons eten komt er verrassend snel (je zou bijna zeggen, na zeven minuten). Mijn salade is niet echt memorabel, maar goed, het kan niet altijd haute-cuisine zijn.

IMG_8821

Na het avondmaal kuieren we nog een beetje door straten van de Oude Stad om ons eten beter te laten verteren. De avond sluiten we af op de Met Rooftop Bar. Al moeten we wel even slikken als we de prijzen van de drankjes zien. 24 CHF voor een cocktail is er misschien toch een beetje over. Maar het uitzicht is natuurlijk wel fenomenaal. We bestellen het goedkoopste wat op de kaart staat en drinken zo traag mogelijk van ons drankje. We vallen een beetje uit ide toon met onze bezwete kleren, sandalen en flipflops. De andere klanten rondom ons hebben duidelijk moeite gedaan om zich op te dirken voor een avondje uit.

IMG_8824

IMG_8825

IMG_8832

Na één drankje houden we het voor bekeken: we hebben de avond zien vallen over de stad en de lichten één voor één zien aangaan. Een mooi einde van een hete dag.

Yvoire – 9 mei 2016

Ons laatste gezamenlijk ontbijt. Snif. Mijn vriend en ik hadden dit lange Hemelvaartsweekend nog wat langer gemaakt met een extra dag verlof op maandag, maar voor onze vriend en de kinderen was deze maandag een gewone werk- en schooldag. We stonden dus voor dag en dauw op om de kinderen op tijd naar school te brengen. De kinderen toonden vol trots hun school, waarna we afscheid namen met heel veel dikke knuffels. Dit weekend was echt een schot in de roos op elk vlak. Het weer was fantastisch, het klikte heel goed met ons petekindje en de twee andere kinderen, we slaagden erin een dagje door te brengen met onze vrienden uit Meyrin, we leerden mooie nieuwe plekken kennen en aten kaas in allerlei vormen en soorten. Mooie herinneringen die niemand ons nog kan afpakken.

Na de kinderen op school afgezet te hebben, bracht onze vriend ons en al onze bagage naar Nyon. Wij lieten de bagage achter in de lockers van het station van Nyon. Tot onze grote opluchting waren de lockers meer dan groot genoeg om mijn grotendeels lege super size koffer in te krijgen (tja, cadeaus nemen nu eenmaal veel plaats in). Van het station wandelden we naar het vertrekpunt van de ferry naar Yvoire, onze laatste bestemming van het weekend. Spijtig genoeg, zagen we de ferry net vertrekken en bleek bij nadere inspectie de volgende ferry pas anderhalf uur later te vertrekken. Dat zal ons leren niet op voorhand de vertrekuren te consulteren. Nuja, echt gehaast waren we niet. We dronken een theetje en kochten postkaartjes in een winkeltje. Uiteraard verkochten ze daar geen postzegels en moeten we helemaal terug wandelen naar het postkantoor van Nyon dat zich aan de achterkant van het station bevond om postzegels te kopen. Oh well.

IMG_3766

IMG_3767

IMG_3768

Gelukkig waren we mooi op tijd voor de ferry van 10 uur. Samen met een Nederlands koppel waren wij de enige opvarenden. Het weer was helaas omgeslagen. De mooie zon die ons de voorbije dagen zo gul verwarmd had, was weggekropen achter een dikke laag grijze wolken en een frisse regenbui leek niet veraf. We kozen er toch voor om op het bovendek plaats te nemen en weggedoken in onze fleece te genieten van het zich verwijderende uitzicht op Nyon. Een half uurtje later zetten we voet aan wal in Yvoire, een ongelooflijk schattig middeleeuws stadje dat bijzonder fotogeniek is. We liepen door de bijna verlaten straatjes en genoten van de eerste keer met ons tweetjes zijn sinds het begin van het weekend. Hoe fijn het ook is om samen met vrienden dingen te doen, dit extra dagje was de perfecte afsluiter van het lange weekend.

IMG_3772

IMG_3777

IMG_3786

IMG_3790

IMG_3793

IMG_3797

IMG_3802

IMG_3805

IMG_3809

IMG_3811

IMG_3813

IMG_3819

IMG_3822

Tijdens onze wandeling liepen we een winkeltje met mooie glazen juwelen binnen. Mijn vriend kocht me een paar mooie helblauwe oorringen. Ze pasten perfect bij mijn outfit van de dag en ik besloot ze aan te houden. De grijsgrauwe wolken wilden nog steeds geen plaats maken voor de zon, dus gingen we voor een uitgebreide lunch. Tripadvisor raadde ons Le Pré de la Cure aan en dit prachtige restaurant bleek een schot in de roos. Die tweede plek in de rangorde van restaurants is meer dan verdiend! (De ober liet wel een steek vallen door mijn vriend een ander gerecht te brengen dan hij besteld had, maar goed, het geserveerde was zeker zo lekker.)

Dit aten wij:

  • Amuse-bouche
  • Coque De Magret De Canard Fumé, Féra Du Léman En Tartare Aux Herbettes
  • Dos De Cabillaud ‘Skrei’ Rôti Au Four Aux Asperges Vertes Et Chips De Chorizo
  • Carré D’agneau, Macaroni De Légumes, Cromesquis De Pommes De Terre Et Jus À La Sarriette
  • Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer
  • Chocolat, Gingembre, Agrum
  • Panna Cotta Au Chocolat

Amuse-bouche

 Coque De Magret De Canard Fumé, Féra Du Léman En Tartare Aux Herbettes

Dos De Cabillaud 'Skrei' Rôti Au Four Aux Asperges Vertes Et Chips De Chorizo

Carré D'agneau, Macaroni De Légumes, Cromesquis De Pommes De Terre Et Jus À La Sarriette

Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer

Plateau Des Fromages De La Ferme Du Noyer

Chocolat, Gingembre, Agrum

Panna Cotta Au Chocolat

Een beetje tipsy verlieten we als allerlaatsten het restaurant en liepen we naar de Jardin des cinq Sens, een prachtige tuin waarin elk gedeelte aan een ander zintuig gewijd was. Heel bijzonder dat je in een tuin aangemoedigd wordt om blaadjes te plukken en tussen je vingers stuk te wrijven om de geuren op te snuiven. Al moet ik zeggen dat de toegangsprijs voor deze tuin wel wat aan de hoge kant is. Voor een gezin van vijf wordt zo’n bezoek al snel een kostelijke affaire en echt kindvriendelijk kan je de tuin ook niet noemen.

IMG_3833

IMG_3849

IMG_3869

IMG_3871

IMG_3877

IMG_3882

IMG_3889

IMG_3911

IMG_3924

IMG_3932

IMG_3940

IMG_3943

Na het bezoek aan de tuin liepen we op het gemak terug naar de aanlegsteiger van de ferry. We moesten nog even wachten op de volgende ferry en maakten daarom nog een kleine wandeling langs de waterkant. De ferry was bij de terugtocht uit Yvoire bijna even leeg als op de heenvaart. Alleen bleek er bij de aanlegsteiger in Nyon nu een gigantisch lange rij mensen te staan aanschuiven om de ferry te nemen. Wellicht allemaal mensen die in Zwitserland werken en ‘s avonds de ferry terug nemen naar hun woning in Frankrijk.

IMG_3946

IMG_3948

We waren al een dikke vijf minuten stappen van de ferry verwijderd toen mijn vriend zich realiseerde dat hij zijn fleece niet meer bij had. Ik was er zeker van dat hij deze nog bij zich had op de ferry, dus hij moest daar zijn blijven liggen. Meestal overkomen zulke dingen mij (ik ben nogal slordig als het erop aankomt op mijn eigen spullen te letten), dus ik was blij dat het bij hoge uitzondering mijn vriend was die ergens iets was vergeten. Omdat de rij wachtenden bij de ferry zo lang was, schatte ik dat hij een goeie kans had om zijn fleece nog op te halen. Meteen zijn enige kans, want als de ferry zou vertrekken, was er geen enkele mogelijkheid om nog aan de fleece te geraken, we hadden immers een vlucht te halen. Mijn vriend liet alle overtollige ballast bij mij achter en spurtte naar de ferry. Ik liep op mijn dooie gemak terug naar de aanlegsteiger en zag hem even later vanuit de verte zwaaien met zijn fleece. Inderdaad laten liggen op de ferry. Toch wel blij mee, want deze fleece was nog een souvenir uit Chicago.

Terug in het station van Nyon haalden we onze koffers uit de lockers en namen we de trein naar de luchthaven van Genève. Bij aankomst in de luchthaven viel het ons op dat er geen spoor was van extra veiligheidsmaatregelen zoals een pre-check. Volledig begrijpelijk, want zoiets kost geld en laten we eerlijk zijn, zo’n pre-check verplaatst gewoon het risico naar een andere plek. Laat ons hopen dat ze dit in Zaventem ook snel inzien en dat de situatie daar zich weer snel normaliseert.

Op de luchthaven kocht ik chocolaatjes voor mijn collega’s en dronken mijn vriend en ik een smoothie, kwestie van toch iets binnen te hebben, want na ons copieus middagmaal hadden we geen van beiden honger.

En jawel, ook ditmaal liepen we weer een bekende tegen het lijf. De ex-vriendin van de neef van mijn vriend bleek op hetzelfde vliegtuig als wij te zitten. Sterker nog, we namen dezelfde trein richting Leuven. Nadat ze voor haar postdoc naar de USA was getrokken en het uit raakte met de neef van mijn vriend, hadden we haar niet meer gezien. Dus ik was echt wel benieuwd om te horen wat haar in Genève bracht. Bleek dat ze in Lausanne woonde en werkte en nu naar België terug kwam voor een dringende operatie aan haar ogen. We hadden het nooit geweten, maar de kans dat ze op latere leeftijd blind zal worden, is reëel. Van zo’n verhaal moet een mens wel even slikken, zeker als het gegeven heel droog en feitelijk verteld wordt door een verder bijzonder levenslustige en ambitieuze dame. Veel meer dan haar veel succes wensen met de operatie konden we bij het afscheid nemen in Leuven niet echt doen. Zelfs al is deze operatie slechts uitstel van executie, ik hoop van harte dat in de toekomst een oplossing voor haar aandoening gevonden wordt.