Verzuurd

Maandagavond trok ik samen met een collega naar Destelheide. Een ietwat hachelijke onderneming, want we hadden voor de tocht van het centrum van Brussel naar Dworp een cambio gehuurd. De cambio bleek een hippe Fiat 500 te zijn met op het eerste gezicht een automatische versnellingsbak. Noch mijn collega-chauffeur, noch ikzelf raakten echter goed wijs uit de aanduidingen op de versnellingsbak. De vertrouwde ‘D’ van Drive viel nergens te bespeuren en we vielen ei zo na in het midden van de weg stil toen we een U-turn maakten bij het vertrekken.

Mijn collega is een Turkse en heeft gelukkig een man die lang in een autogarage gewerkt heeft. Terwijl ik zat te googlen naar de handleiding van onze wagen, hing mijn collega al aan de lijn met haar man. Via videochat wist hij ons te vertellen dat de wagen een halfautomatische versnellingsbak had. We hoorden het allebei in Keulen donderen, maar na een korte uitleg van haar man was mijn collega ermee weg. Toegegeven, een iets snellere oplossing dan op zoek gaan naar een youtube filmpje. 😉

Onderweg naar Destelheide vertelde mijn collega me hoe ze haar man had leren kennen. Ze waren aan elkaar voorgesteld door vrienden en toen het serieus begon te worden, had mijn collega tegen haar toekomstige echtgenoot gezegd dat als hij het echt meende, hij maar om haar hand moest gaan vragen bij haar moeder. Mijn collega was al een paar keer teleurgesteld geweest in de liefde en ze ging er half vanuit dat hij dat toch niet zou doen. Maar jawel, hij had het zwaar te pakken en hij voegde de daad bij het woord. En nu zijn ze gelukkig getrouwd. 😉

Enfin ja, de hoofdreden van dit uitstapje was uiteraard niet het liefdesleven van mijn collega, maar wel degelijk de infoavond over het masterplan Destelheide. Ik ben al wel vaker naar infoavonden over stedelijke vernieuwing geweest, maar deze info-avond liet me toch met een wrang gevoeld achter. Terwijl ik vol bewondering luisterde naar de plannen die zo goed mogelijk de verschillende belangen probeerden te verzoeken (van buurtbewoners, groene zandbijen en gebruikers van de site), waren de reacties uit de zaal voor het merendeel negatief. En dat terwijl er toch duidelijk inspanningen gedaan werden om de buurtbewoners ter wille te zijn. Maar ‘t is nooit goed genoeg, zeker, want terwijl de ene fanatiekeling ervan overtuigd was dat de groene zandbij zeker de biezen zou pakken door de aanpassingen (nochtans voorgesteld door een gespecialiseerde bioloog), klaagde de andere over het kappen van de bomen, terwijl een derde vond dat de bomen moesten blijven staan en een vierde meende dat de parking niet groot genoeg was (en dat in tijden van klimaatbetogingen!). Enfin ja, de positieve commentaren waren ver te zoeken en ik voelde me omringd door een stelletje verzuurde mensen. Achter mij hoorde ik zelfs iemand fluisteren dat als het zo zat, ze zeker zouden verhuizen. Good riddance, dacht ik meteen.

Zeer, zeer jammer. Gelukkig werd er achteraf een glaasje schuimwijn geschonken om de bittere smaak in mijn mond door te spoelen.

IMG_1475

Einde van een Brussels verwenweekend

Time flies when you’re having fun. Opnieuw op tijd opgestaan om voor de laatste keer samen te ontbijten met mijn vriend en zijn collega’s. Hij zou in de namiddag al terug vliegen naar Genève, dus we namen afscheid aan het ontbijt, mét een glaasje schuimwijn om de pijn te verzachten. Beetje stom dat zijn baas erop stond dat iedereen in de namiddag het vliegtuig moest nemen. Daardoor missen mijn vriend en zijn collega’s de halve FOSDEM zondag. Beetje onnozel om zoveel geld uit te geven aan vluchten en hotels zonder dat je werknemers de volledige conferentie kunnen bijwonen. Dat is niet bepaald slim besteed geld. Oh well, not my problem. Ik heb genoten van twee nachtjes slapen in een luxueus hotel.

Ik liet mij het ontbijt smaken en wandelde op mijn gemak terug naar Brussel Centraal, onderweg genietend van een prachtig blauwe hemel en een stralend zonnetje.

IMG_1466

IMG_1470

IMG_1472

Aan alle mooie liedjes komt een einde.

Breakfast heaven, brandwonden en Belgische kost

Heerlijk geslapen in ons voortreffelijke hotelbed. Alleen jammer dat ik zo vroeg uit de veren moest. Mijn vriend en zijn collega’s wilden namelijk op tijd aan het ontbijt zitten om zeker niets van FOSDEM te missen. Het ontbijtbuffet van het Steigenberger Wiltcher’s hotel veroverde trouwens zonder moeite een plek in mijn top tien van beste hotelontbijtbuffetten. Wat een keuze! Het was onmogelijk om van alles te proeven, hoeveel honger ik ook had. Bonuspunten voor de heerlijke gerookte zalm, het fijne assortiment kazen en de pannenkoeken met Luikse sirooop. En dat glaasje schuimwijn wist ik ook wel te appreciëren. 😉

IMG_1416

IMG_1428

IMG_1429

IMG_1430

IMG_1431

IMG_1432

IMG_1433

IMG_1435

IMG_1436

Na het ontbijt trok ik naar het aangrenzende spa- en fitness centrum Aspria Brussels Avenue Louise voor een namiddagje relaxen voor de zeer schappelijke prijs van 25 euro. Ik zwom wat baantjes in het zwembad en na vervolgens deel aan maar liefst twee opeenvolgende sessies aquagym onder begeleiding van een knappe, donkere jongeling. 😉 Amper één man verwaardigde zich om deel te nemen aan de aqua gym sessies, maar ik vond het best wel leuk. Je kan aqua gym zo inspannend maken als je zelf wil en na twee sessies had ik het gevoel dat ik toch wel een kwart van mijn ontbijt opgebrand had. 😉

Daarna koos ik voor ontspanning in de jacuzzi, het Turks stoombad en de sauna. Die sauna bleek trouwens zo heet te zijn dat ik er letterlijk brandwonden aan overhield. Ik was zo dom geweest om mijn halskettingen niet op voorhand af te nemen. Doordat de sauna zo heet was, warmde het metaal van mijn gouden hangertje met afbeelding van een schorpioen heel snel op. Ik voelde het hete metaal tegen mijn huid, maar reageerde te laat. Met als gevolg: kleine brandblaartjes in mijn decolleté. Ik vloekte even binnensmonds. Gelukkig deed dit incident zich op het einde van mijn bezoek voor. Ik kleedde me terug aan, keerde terug naar de hotelkamer voor een uitgebreide douche en ging vervolgens op zoek naar de dichts bijzijnde apotheker om flamazine te kopen.

Na de mislukte poging van de dag voordien, lukte het ditmaal wel om samen met de collega’s van mijn vriend te genieten van authentieke Belgische kost bij Au Stekerlapatte. Ik vond het eten eerlijk gezegd minder goed dan vorig jaar bij Le Chou de Bruxelles en Le Bugatti, maar aangezien we pas de dag voordien gereserveerd hadden, was ik al bij dat we gewoon een plek hadden om op een zaterdagavond te dineren met onze groep van tien personen. Mijn mosselen vielen tegen: klein en kapot gekookt. Gelukkig was de tarte tatin wel heel lekker.

IMG_1446

IMG_1447

IMG_1448

IMG_1454

IMG_1456

IMG_1458

Na het avondmaal dronken we nog een afzakkertje in Bar Louie. Al was het een vergissing om een sex on the beach te bestellen. Veel te zoet. Geen fan van deze hotelbar.

IMG_1460

Herenigd op vrijdag

Beetje een hectische vrijdag, toch wel. Na een terugrit van Ter Rijst naar Leuven van ongeveer anderhalf uur, met de grote baas als chauffeur, was ik maar nipt op tijd om op de fiets te springen en naar de salsales te fietsen. Helaas, doordat ik zo gehaast was, slaagde ik erin een stuk leer tussen de rits van mijn laarzen te krijgen en blokkeerde de rits onverbiddelijk. Hoe hard ik ook duwde of trok, er viel geen beweging in te krijgen, noch in de ene, noch in de andere richting. Er restte mij dus geen andere oplossing dan mijn mooie zwarte laarzen kapot te knippen om eruit te geraken. Doodzonde. En dus arriveerde ik tien minuten te laat in de salsales.

Oorspronkelijk twijfelde ik of ik wel naar de les zou gaan, want mijn vriend landde diezelfde vrijdag om 20u met zijn collega’s op Zaventem voor hun jaarlijkse FOSDEM-uitstapje. De bedoeling was om rechtstreeks van het vliegtuig naar Brussel te sporen en te genieten van authentieke Belgische kost, maar het leek mij allemaal nogal nipt getimed. Uit persoonlijke ervaring weet ik dat die latere vliegtuigen zelden op tijd vertrekken en bovendien was het aan het sneeuwen geslagen. En jawel, al snel kreeg ik het bericht dat hun vlucht vertraging had. Ik kon dus zonder schuldgevoel mijn salsapasjes oefenen terwijl mijn vriend ergens in de lucht hing.

Uiteindelijk landde de ganse bende pas rond half tien in Zaventem (het uur waarop ze normaal gezien aan een tafel in een Brussels restaurant hadden moeten zitten).  Ik stemde mijn treinrit vanuit Leuven af op die van mijn vriend en zijn collega’s en we troffen elkaar rond kwart na tien in Centraal. Al een geluk dat ze die tafel geannuleerd hadden. 😉 Te voet wandelden we met de ganse bende (zeven mannen, één vrouw, tja IT, het blijft een mannenwereld) naar het Steigenberger Wiltcher’s hotel. Alwaar we ons bij aankomst vergaapten aan de overgedimensioneerde, marmeren inkomhal.

IMG_1412

We dropten onze spullen op de kamer en eigenlijk was ik liefst in bed gekropen na een drukke en vermoeiende werkweek, maar het vlees is zwak, dus liet ik me toch overhalen om nog één glas te drinken in bar Louie, dat er al even chique uitzag als de rest van het hotel. De bediening daarentegen was matig, maar de warme chocomelk was de perfecte voorbereiding voor een goeie nachtrust.

Hwaeomsa tempel in Jirisan National Park – 9 september 2018

Na alweer een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van Busan. Op de één of andere manier vond ik het verblijf in deze gigantische stad te kort, ondanks het feit dat we best wat toeristische highlights bezocht hebben. Ik heb niet het gevoel dat ik de hartslag van deze stad doorgrond heb. Nuja, een reden te meer om nog eens terug te keren. Hopelijk dan met iets beter weer.

IMG_9610

We laten het bewolkte Busan achter ons en vertrekken naar Jirisan National Park, de zon tegemoet. We komen rond het middaguur aan in hotel Camp Jirisan Parkview, waar geen kat te bekennen valt. Na een beetje ronddraaien aan het onthaal, komt er dan toch een dame opdagen die geen woord Engels spreekt. Ik moet zeggen dat mijn zeer beperkte kennis van het Koreaans toch al goed van pas gekomen is, deze reis. De dame maakt ons duidelijk dat we nog te vroeg zijn om in te checken. Het hotel ziet er nochtans uitgestorven uit, dus druk kan het er niet zijn en ik ben er zeker van dat er kamers leeg staan.

Enfin, we laten onze bagage in de wagen en gaan op zoek naar een lekker middagmaal. Vlakbij ons hotel bevindt zich een pleintje met een hoge concentratie aan restaurants. Lang hoeven we dus niet te zoeken. Het valt ons op dat het extreem rustig is en er bijna nergens volk zit. We zijn nog wat aan het rondkijken, wanneer een oud dametje (een ajumma, zoals dat zo mooi klinkt in het Koreaans) dat één van de restaurants uitbaat, ons in de mot krijgt. Ze sleurt ons ongeveer binnen in haar restaurant dat, op ons na, helemaal leeg is.

Nuja, we moeten toch ergens eten, nietwaar? Op basis van de menukaart met prentjes bestellen we een hotpot met paddenstoelen, blijkbaar één van de typische gerechten van deze streek. De ajumma is dolenthousiast dat we bij haar komen eten en komt niet veel later aandraven met een hoop banchan (bijgerechtjes) en een dampende bouillon met allerlei heerlijkheden in. Ze zet het vuurtje van de brander hoger en trekt zich vervolgens terug om naar één of andere soap op tv te kijken.

IMG_9617

De hotpot is heerlijk, maar onze ajumma is van mening dat we niet snel genoeg eten en komt ons ongevraagd te hulp door wat extra bouillon en toebehoren in onze kommetjes te schenken. Ze vindt duidelijk dat mijn vriend wat extra kilo’s kan gebruiken, want hij krijgt een extra grote portie. We vinden het allemaal behoorlijk vermakelijk én lekker!

Na alweer een copieuze maaltijd checken we in en rijden vervolgens naar de Hwaeomsa tempel. Een zeer indrukwekkende tempel met verschillende gebouwen en zelfs een klein museum met enkele zeer mooie objecten. Bijzonder: op het tempelterrein staan allerlei figuren opgesteld gemaakt uit een framewerk van ijzerdraad bedekt met papier. Het meest indrukwekkende gebouw op het terrein is de Gakhwangjeon Hall, volledig in hout opgetrokken en één van de grootste boeddhistische hallen in Zuid-Korea. We kuieren op ons gemak rond om al dat moois te bewonderen en genieten van de zon op ons gezicht. En jawel, het stikt hier van de national treasures. 😉

IMG_0087

IMG_0088

IMG_0089

IMG_0090

IMG_0091

IMG_0092

IMG_0096

IMG_0099

IMG_0100

IMG_0103

IMG_0104

IMG_0108

IMG_0111

IMG_0115

IMG_0116

IMG_0118

IMG_0125

IMG_0128

IMG_0148

 

IMG_0137

Na ons bezoek nemen we een steile en bochtige weg naar omhoog die ons dieper in Jirisan National Park brengt. We rijden tot we het hoogste punt bereiken en parkeren onze wagen bij de Seongsamjae Service area. Het uitzicht op de omliggende heuvels van het National Park is fenomenaal. Aan onze voeten ligt een mooie vallei doorsneden door een rivier te schitteren in het late zonlicht. We overwegen iets te eten in één van de eetgelegenheden waar hikers verzamelen om aan een tocht door het park te beginnen, maar het is er maar frisjes en het aanbod overtuigt ons niet echt. Dus keren we langs dezelfde kronkelende weg naar beneden om ons geluk in het kleine stadje Gurye te beproeven. Onderweg naar Gurye stoppen we om foto’s te nemen van de ondergaande zon. Boven het rijstveld op de voorgrond vliegen letterlijk honderden libellen. Prachtig!

IMG_0156

IMG_0163

IMG_0167

IMG_0172

IMG_0174

IMG_0187

IMG_0190

Een deftig avondmaal vinden, blijkt echter niet zo evident. Waar je elders in Korea bijna over de restaurants struikelt, valt er in Gurye niet veel culinairs te bekennen. Uiteindelijk belanden we in een filiaal van Paris baguette waar ik een kleine crabroll en mijn vriend een aantal vettige opgewarmde broodjes eet. Geen culinaire hoogvlieger.

IMG_9622

IMG_9623

Lausanne en Aubonne – 13 januari 2019

Deze zondag hebben we afgesproken met onze vrienden uit Aubonne om samen een sneeuwschoenwandeling te maken. Mijn vriend en ik sporen van Genève naar Nyon, waar onze vrienden ons komen oppikken om kwart voor tien. Helaas, helaas, de weergoden zijn ons slecht gezind. Het regent in Nyon en de webcams op de pistes van Saint-Cergue, waar we willen gaan wandelen, tonen een dikke, grijze mist. Niet bepaald het ideale weer voor een fijne wandeling.

We gooien onze plannen om en rijden naar Lausanne. In een stad valt altijd wel iets te beleven, ook bij slecht weer. De kinderen zijn dit weekend op kamp, dus we zijn alleen onder volwassenen. Het ideale moment voor een museumbezoek dus! Op aanraden van onze vriend gaan we naar het mudac (Musée de design et d’arts appliqués comtemporains). Een niet al te groot museum waar een erg mooie collectie glasobjecten te bewonderen valt. Over de tweede tentoonstelling die er loopt, zijn de meningen verdeeld. De tentoonstelling toont een aantal stop motion filmpjes met figuren uit klei en een aantal kleikunstwerken. Sommige stop motion filmpjes zijn schitterend, andere erg bevreemdend tot zelfs afstotelijk. Mijn fascineert vooral het stop motion filmpje over de Día de Muertos. Zeer knap in beeld gebracht.

IMG_1176

IMG_1179

IMG_1182

IMG_1184

IMG_1185

IMG_1187

IMG_1190

IMG_1191

IMG_1193

Omdat ons ticket ook toegang geeft tot het Musée de l’Elysée, besluiten we daar ook snel een kijkje te nemen. We hebben niet meer superveel tijd, want onze vriend moet de kinderen van het kamp gaan ophalen rond half drie in de namiddag. Jammer, want de tentoonstellingen van fotografen Matthias Bruggmann en Liu Bolin zijn beide indrukwekkend.

De titel van de tentoonstelling van Matthias Bruggmann ‘Un acte d’une violence indicible’ had niet beter gekozen kunnen zijn: de beelden komen binnen als een mokerslag. Zes jaar werkte Matthias Bruggmann aan deze tentoonstelling die met waanzinnig mooie, maar pijnlijke beelden de oorlog in Syrië in beeld brengt. Het is bizar om zoveel schoonheid in de gruwel te ontdekken. Een tentoonstelling die niemand onberoerd kan laten.

IMG_1209

IMG_1211

IMG_1220

De werken van Liu Bolin zijn van een heel andere aard. Niet voor niets draagt deze fotograaf de bijnaam: de menselijke kameleon. In zijn werken wordt de artiest letterlijk opgeslokt door de omgeving. Bij sommige foto’s duurt het ettelijke seconden voordat je ontdekt waar de artiest zich bevindt. De werken van Liu Bolin zijn een stille aanklacht tegen de onmenselijkheid van het huidige Chinese collectivisme en de uitwassen van het hedendaagse hyperconsumptie die vandaag de dag ook de Chinezen treft. Je ziet zijn werk en de daaraan gekoppelde betekenissen evolueren doorheen de jaren. Dik de moeite en ik vind het jammer dat we niet langer in het Musée de l’Elysée kunnen doorbrengen.

IMG_1196

IMG_1200

IMG_1203

IMG_1205

IMG_1214

IMG_1216

IMG_1217

IMG_1218

IMG_1219

IMG_1227

We keren terug naar het huis van onze vrienden in Aubonne en beginnen samen met onze vriendin aan de voorbereidingen voor de kaasfondue, terwijl onze vriend de kinderen gaat halen. Die blijken alle drie behoorlijk uitgeput te zijn van hun weekendje weg en helemaal geen zin te hebben in kaasfondue. Geen erg: meer kaas voor ons!

Ondanks het slechte weer, een mooie zondag.

Van de bavet naar de smidse

Gisteren had ik afgesproken met mijn oud-studiegenootje en tevens ex-squashpartner en zijn gezin. Zij kwamen met zijn viertjes naar Leuven om samen een leuke tijd door te brengen en om wat bij te praten. Voor de lunch reserveerde ik een tafel bij Bavet. Leek me een leuke en informele plek om iets te eten met twee jongens van één en drie jaar. Ik liet me verleiden tot het bestellen van één van de combo’s op de menukaart, The Holy Grail. Wellicht had de beschrijving (‘Our bavet special combined with Say Cheese! topped off with bacon, onion crush, parmesan and Sriracha’) een waarschuwing moeten zijn, want het was echt een beetje té veel van het goede: twee zware sauzen mét daar nog eens extra bacon bij. En naar mijn persoonlijke mening zat de verhouding saus versus pasta ook niet goed. Veel te veel saus en te weinig pasta. Vreemd, want meestal is het omgekeerd. Ik kreeg mijn bord zelfs niet leeg en moest dus noodgedwongen een hele hoop saus laten liggen. De eenjarige hield het bij een flesje melk en zijn driejarige grote broer at een paar sliertjes pasta met kaas. Beide jongelui gedroegen zich overigens voortreffelijk in het restaurant.

IMG_1354

IMG_1359

Na de lunch wandelden we samen door de druilerige Leuvense straten. Het bleef hardnekkig miezeren, ondanks mijn stille smeekbeden voor een streepje zon. Nuja, op zich al goed dat het niet stortregende. Ik gidste mijn vrienden langs een paar gekende en minder gekende Leuvense plekken. We liepen de Sint-Pieterskerk binnen, bewonderen de beelden op het stadhuis, slenterden langs het marktje met artisanale producten in de Brusselsestraat, liepen langs de Fiere Margriet (door de oudste jongen gebruikt als racebaan voor zijn autootje), zagen de restanten van de stadsomwalling (die er steeds bouwvalliger uitzien) en het modderkunstwerk van Ief Spincemaille, speelden op de speeltuigen in de Bruul, kwamen langs de Sint-Geertrui en het Klein Begijnhof om te pauzeren met een drankje in De Smidse. Gelukkig is het nooit echt druk in De Smidse, waardoor het altijd mogelijk is een tafeltje vast te krijgen. De mannen aten nog een dessertje, ik hield het bij een glaasje Chardonnay Meerdael, want de pasta was nog altijd niet verteerd.

IMG_1365

We maakten onze wandeling rond door langs de kanaalkom over de nieuwe ophaalbrug naar parking De Bond terug te keren. Jammer van het slechte weer, want anders hadden we ongetwijfeld nog meer van deze wandeling genoten.

Genève – 12 januari 2019

Niet veel plannen voor dit dagje Genève. Beetje uitgeslapen (in de mate dat het bed in de studio van mijn vriend dat toelaat), een lange wandeling gemaakt door de straten van Genève en geluncht bij het ons ondertussen vertrouwde Edward’s diner. Een toast voor mijn vriend en een wrap voor mij, terwijl we tripadvisor raadplegen om een leuk restaurant uit te kiezen om ‘s avonds samen te gaan eten.

IMG_1141

Op de terugweg passeren we langs het station en kan ik het niet laten wat Zwitserse chocolaatjes te kopen bij Läderach: champagnetruffels en een schattig kleine negerzoen die naar meer smaakt. Beide chocolaatjes zijn uitstekend: punten voor de Zwitserse chocolatiers.

IMG_1143

Vervolgens gaan we shoppen bij Planète Charmilles om sneeuwbestendige laarzen te kopen, want we hebben de dag nadien afgesproken met onze vrienden om een wandeling met sneeuwschoenen (raquettes) te maken. In tegenstelling tot wat we verwachtten, valt de prijs van de laarzen heel goed mee en zijn ze stylish genoeg om zonder het schaamrood op de wangen op een koude dag naar het werk te gaan.

‘s Avonds wandelen we naar Spaans restaurant El Faro voor het diner. En ja, het is waar dat we opvallend vaak voor buitenlandse keukens in Genève kiezen, voornamelijk omdat deze goedkoper uitvallen dan de traditionele Zwitserse gerechten, maar ook omdat het aanbod in Genève zo verscheiden is. Wat niet te verbazen valt, wetende dat 50 procent van de inwoners van Genève niet van Zwitserse afkomst is.

We starten de maaltijd met pulpo a la Gallega en pimientos. Beide gerechtjes blinken uit in eenvoud, maar zijn om duimen en vingers af te likken. De verwachtingen voor het hoofdgerecht zijn bijgevolg hooggespannen. En jawel, de paella “El Faro” is heerlijk en portie overvloedig. De ober komt aan tafel een grote pan tonen met onze paella en schept vervolgens ons bord vol.

IMG_1152

IMG_1155

IMG_1160

Plek voor een dessert hebben we niet meer, maar we komen zeker nog eens terug om de andere specialiteiten uit te proberen.

Salsa reboot!

Om mezelf te dwingen toch minstens één avond in de werkweek op een normaal uur huiswaarts te keren, schreef ik mij opnieuw in voor salsalessen van Salsa Sabrosita. Dat onverwacht salsafeestje heeft de goesting om te dansen weer aangewakkerd en als ik ‘s avonds een verplichting heb, dan moet ik wel mijn laptop dichtklappen! De lessen dienen ook een beetje om mijn vriend bij te benen, die ondertussen meerdere dagen per week salsalessen volgt in Genève. Straks is hij een volleerd danser en herinner ik mij nog alleen de basispasjes! Dus schreef ik me maar meteen in voor twee opeenvolgende cursussen: beginners plus en intermediate. Eén uurtje salsa dansen per week vind ik te weinig, twee is net genoeg om je helemaal te kunnen uitleven.

Dus fietste is vanavond naar het sportcentrum van Kessel-Lo om de benen los te gooien in de eerste cursus van dit semester. En ‘t is vreemd, al die figuren die ik al lang vergeten was, kwamen bijzonder snel naar boven drijven. Mijn voeten vonden als vanzelf het juiste ritme en na een uurtje dansen zat ik er weer helemaal in. Zelfs de complexe figuren van de intermediate cursus gingen vlotjes. Een goed begin! Al zou het natuurlijk wel toffer zijn, mocht ik deze cursussen samen met mijn vriend kunnen volgen…