Het Noodlot

Dat was de titel van een e-mail die ik vandaag ontving van een collega. Normaal ben ik niet de persoon van het dramatisch woordgebruik, maar eerlijk waar, ik weet niet hoe dit anders te omschrijven. Na het verschrikkelijke verlies dat zij en haar partner eerder dit jaar moesten incasseren, komt nu het bericht dat ze hoogstwaarschijnlijk borstkanker heeft. Ik heb haar bericht drie keer moeten lezen voordat het goed en wel tot me doordrong. Ik kon het gewoon niet geloven. Het lijkt wel één of andere wrange grap van het universum. Zo’n nieuws krijgen terwijl zij en haar partner nog volop bezig is met het verwerkingsproces van de misgelopen zwangerschap.

Echt, er zijn geen woorden voor.

Afscheidslunch nummer 7

Yep, yep, we blijven de Brusselse horeca steunen. Deze middag genoot ik samen met mijn rechtstreekse baas en de twee andere stafleden van een heerlijke bentolunch bij de Samourai. Tot mijn grote verbazing vertelde mijn collega-teamverantwoordelijke dat hij nog nooit in zijn leven sushi gegeten had. Nu weet ik dat West-Vlaanderen niet het meest vooruitstrevende gedeelte van het land is, maar je gaat mij toch niet wijsmaken dat ze in het supertoeristische Ieper geen sushizaken hebben? Waarschijnlijk gewoon een conservatieve eter. Al strekt het hem tot eer dat hij zijn bentobox volledig heeft leeggegeten.

IMG_4828[1]

Schouderklop voor mezelf

Optimaal van mijn vrije dag gebruik gemaakt! Stonden op het programma:

  • Naar de Gamma fietsen om een nieuw halogeenlampje te kopen, zodat ik niet langer in het donker naar het toilet moet gaan.
  • Pedicure om mijn voeten zomerklaar te maken (rijkelijk laat, ik weet het, maar het was er nog niet eerder van gekomen)
  • Afspraak met de makelaar om te bekijken hoe best ons appartement te verhuren.
  • Afspraak met de schilder zodat hij een offerte voor het herschilderen van ons appartement kan opmaken.
  • Goed gebruik gemaakt van de GIFT facebookgroep om wat in onbruik geraakte spullen kwijt te geraken.

Het doet deugd om alles stap voor stap op orde te krijgen.

IMG_4822[1]

Afscheidslunch nummer 6

Jawel, de Grote Afscheidstournee is nog steeds volop bezig. Maandagmiddag ging ik lunchen met acht van mijn collega’s. Nu de dagen op mijn werk nog op één hand te tellen zijn, worden de mogelijke lunchmomenten steeds schaarser. Dus is het noodzakelijk de groep wat te vergroten.

Oorspronkelijk was het idee om noedelsoep te gaan eten bij Umamido, maar daar was er niet genoeg plaats op het terras voor ons groepje van acht en op zo’n mooie middag had niemand van ons zin om binnen te zitten. Zo belandden we op goed geluk een beetje verder op het terras van I Latini, onder de bomen van het Sint-Katelijneplein.

Ik vond mijn gerecht (trofie al pesce spada affumicato e pesto di pistacchi) wat te zout. Al had ik dat natuurlijk kunnen verwachten van de combinatie gerookte zwaardvis met pesto. De gerechten van mijn tafelgenoten zagen er alleszins heerlijk uit en de pasta was perfect al dente. Het speet me een beetje dat ik niet de kans zou krijgen om in de toekomst de andere gerechten op de kaart van I Latini uit te proberen. Maar wie weet wat voor lekkers er in Genève op me wacht?

trofie al pesce spada affumicato e pesto di pistacchi

Een opgeruimde barbecue

Vorige zondag spoorde ik naar Limburg, omdat ik bericht had gekregen van het thuisfront dat er nog ergens wat dozen met spullen van mij stof stonden te vergaren op de zolder van mijn ouders. Ikzelf verkeerde in de overtuiging dat ik bij een vorige opruimactie alles had weggegooid wat er weg te gooien viel, maar blijkbaar waren er nog wat dozen aan mijn aandacht ontsnapt. En omdat mijn broertje en zijn vriendin, in afwachting van de afbraak van hun huidige woonst en vervolgens de totstandkoming van hun nieuwe woonst, tijdelijk bij mijn vader intrekken, is de beschikbare ruimte in mijn ouderlijke huis behoorlijk schaars geworden.

Aangezien ik mij er niet voor schaam om toe te geven dat opruimen mij gelukkig maakt (niets fijner dan oude cursussen bij het oud papier zetten), stroopte ik mijn figuurlijke mouwen op en dook ik in de jarenlang vergeten rommeldozen. En jawel, daar verschenen nog een hele hoop oude cursussen en tijdschriften. Het merendeel kon linea recta bij het oud papier, maar ik ontdekte nog enkele pareltjes waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. Uiteraard laat ik jullie graag meegenieten van deze bijna archeologische vondsten. Waar is de tijd dat ik als modelstudent ijverig stukjes pende voor het schooltijdschriftje? Er verschenen zelfs enkele (anonieme) karamellenversen van mij in datzelfde tijdschriftje. Bij het herlezen kwamen lang vervlogen herinneringen terug naar boven. Als ik mijn schrijfstijl van toen trouwens vergelijk met die van nu, zijn de gelijkenissen opvallend. Grappig zo’n teletijdmachine die je een blik laat werpen op je jongere zelf.

De allereerste keer dat ik kennismaakte met Schotland (en meteen verliefd was):

IMG_4941

IMG_4942

Verslag van een uitstapje naar Brussel, dat ik toen een fascinerende stad vond met veel tegenstellingen. Ik denk dat ik deze analyse nog steeds kan onderschrijven. Al is mijn woordenschat er duidelijk op achteruit gegaan, want een spinnenvicarium deed niet zo direct een belletje rinkelen:

IMG_4955

Wat dichterlijke onzin (ik was in het middelbaar tegen gedichten die rijmden):

IMG_4954

IMG_4947

IMG_4943

Na al dat harde opruimwerk, schoten er nog twee kleine stapeltjes over met herinneringen waarvan ik geen afscheid wilde nemen. Goed gewerkt! Dat verdiende een barbecue als beloning. Mijn broer stond in zijn marcelleke aan het vuur vlees te bakken, terwijl zijn vriendin en ik genoten van een glaasje champagne. Om de één of andere reden was de stemming heel uitgelaten (bij mij wellicht omdat mijn verhuis naar Genève steeds dichterbij komt en bij mijn broer en zijn vriendin wellicht omdat na veel moeilijkheden hun bouw eindelijk gerealiseerd zal worden). Het vlees en de groentjes waren simpel, maar smaakten me enorm. En na één fles champagne volgde er nog één en dan was het tijd om in de witte wijn te vliegen. Ondertussen was ook mijn vader aan de feestdis komen zitten en besloot ik de trein die ik oorspronkelijk wilde nemen, te laten passeren en nog twee uur langer in Limburg te blijven.

Ik kon toch moeilijk dat glas Bunnahabhain aan mij voorbij laten gaan? De treinrit terug naar Leuven is alleszins in een roes voorbij gegaan. 😉

Leven op klompen

Respect voor de boeren die de voorbije eeuwen op klompen naar hun veld togen. Wat een rottig schoeisel is me dat! Geef mij maar het comfort van zacht leer (of flipflops!).

Zaterdag trok ik samen met mijn petekindje en zijn gezin naar Laakdal. Mijn vrienden waren zo vriendelijk me te komen ophalen aan het station van Zichem en vandaar reden we verder naar het klompenmuseum. We leenden elk een paar klompen uit (die kleine klompjes van het tweejarige broertje van mijn petekindje waren gewoon überschattig) en trokken op verkenning in het bos. Het klompenbelevingspad had heel wat obstakels voor ons in petto, die ik, toegegeven, niet allemaal genomen heb. Met een zware fototoestelrugzek op mijn rug en een bengelend fototoestel rond mijn nek, zag ik me al met klompen en al tegen de grond gaan.

IMG_0370

Gelukkig bleef gans ons gezelschap overeind. Al kan ik niet ontkennen dat ik na deze, toch wel unieke beleving, blij was die dekselse klompen te kunnen uittrekken. Comfortabel is anders. Ik neem aan dat de boeren vroeger heel wat eelt op hun voeten hadden om dat schoeisel te kunnen verdragen.

Om onszelf te belonen aten we een ijsje op het mooie terras van Afspanning Den Eik. Mijn sorbet met vers fruit bleek zo’n grote portie te zijn dat elk opkomend hongertje wel voor een paar uur gestild was. Vriendelijke bediening ook. Echt een toffe plek om te relaxen.

sorbet met vers fruit

Na dit stevig vieruurtje reden we naar het huis van onze vrienden voor het avondmaal. We dronken een glaasje wijn en ik speelde nog wat met de jongens. Spijtig genoeg was mijn petekindje een beetje ziekjes, waardoor hij wat zielig lag te wezen in de zetel. Echt klagen over specifieke pijnen deed hij niet, waarschijnlijk was hij een beetje grieperig of zo. Al had hij zich, met de hulp van een pijnstiller, heel flink gehouden tijdens ons uitstapje op klompen.

Onze vrienden hadden echt hun best gedaan om een fijn zomers avondmaal te voorzien: een heerlijke pastasalade, ideaal om buiten op hun mooie terras te eten en als dessert een crumble met mascarpone en rood fruit. Mij hoorde je alleszins niet klagen!

pastasalade

crumble met vers fruit

Afscheidsdiner nummer 2

Vrijdagavond had ik afgesproken met een goede vriendin die ik helaas al veel te lang niet meer gezien had. Aangezien mijn vriend momenteel in Genève verblijft, liet haar vriend ook verstek gaan. En zo werd het een gezellig diner onder vriendinnen. Mijn vriendin koos Etna Trattoria uit voor onze kleine reünie. Het eten beviel me zeer, maar ik moet zeggen dat het een tikkeltje te warm was in het restaurant. Tja, je kan natuurlijk moeilijk airco voorzien voor die paar dagen mooi weer in België, nietwaar?

Mijn vriendin gaat momenteel door een moeilijke periode, wat maakte dat de meeste gesprekken nogal zwaar op de hand waren. Helaas is het leven niet altijd rozengeur en maneschijn. En sommige waarom-vragen hebben nu eenmaal geen antwoord. Ik hoop echt vanuit de grond van mijn hart dat de grootste wens van mijn vriendin bewaarheid zal worden, maar ik weet tegelijkertijd dat haar een moeilijk en zwaar parcours te wachten zal staan met een onzekere uitkomst. Soms zou je gewoon een toverstokje willen bovenhalen of een magische lamp. Helaas…

Na het dessert hadden we nog tijd om de stad in te trekken. We slenterden wat van het ene naar het andere Beleuvenissen podium, maar voelden ons nooit genoeg aangesproken om te blijven plakken. Uiteindelijk belandden we op het terras van dewerf. Eeuwen geleden voor mij, maar het concept is nog steeds hetzelfde. Alleen hun terras lijkt elk jaar groter te worden. De mooie zomeravond maakte dat we onze gesprekken tot na middernacht konden verder zetten zonder het koud te krijgen. I love summer.

zwaardvis

gelato al gin tonic e cetriolo

Lunch bij Bozar café VICTOR

Het moet niet altijd een afscheidslunch zijn, he! Soms hebben mijn collega’s en ik gewoon zin in een lekkere lunch op vrijdagmiddag. Ons oorspronkelijke idee om iets te eten bij de foodtrucks van Frunch Brussels moesten we noodgedwongen laten varen. We wilden onze lunch graag kort houden en de lange wachtrijen hadden een behoorlijk ontradend effect.

Naar het Bozar Café dan maar. Altijd een fijne en gezellige plek om iets te eten. Al moet me van het hart dat je niet echt vrolijk wordt van het vernielde Syrische huis dat vlak voor de deur staat. Het kunstwerk komt, naar mijn mening, op die plek ook niet tot zijn recht. Ik kan me voorstellen dat veel mensen denken dat het gewoon restanten zijn van de afbraak van de grote bouwwerf vlakbij. Het bordje met uitleg is ook helemaal niet goed zichtbaar. Spijtig wel, want het stemt tot nadenken.

salade met mosseltjes

veggie salade

focaccia

Afscheidslunch nummer 5

Jullie zijn de aaneenrijging van etentjes ondertussen ongetwijfeld beu, maar ik ga nog even gezellig verder.

Woensdagmiddag ging ik eten met één van mijn mini-teampjes. Een team dat bestaat uit drie personen die een behoorlijk belangrijke taak uitvoeren. Ik wilde hen graag apart bedanken voor de fijne samenwerking, al die jaren.

Op aanraden van een Brusselse collega kwamen we terecht bij Humphrey, een vrij nieuw food sharing restaurant. Ik moet zeggen dat ik er bij het binnenkomen niet zo’n goed oog op had. Rommelige ontvangst, inefficiënt georganiseerd,… Maar eens de gerechtjes op tafel verschenen was deze slechte start snel vergeten.

Wat een heerlijkheden! De spicy ahi poke, Filipino beef tartare, cauliflower chimichurri, grilled zucchini bellpepper en accras with yuzu, het was allemaal ontzettend smakelijk. En dat glaasje rosé dat wij erbij dronken, paste perfect bij de warme zomermiddag.

Hopelijk slagen ze erin zich wat beter te organiseren, want zou jammer zijn als dit pareltje over kop gaat.

Filipino beef tartare

spicy ahi poke

accras with yuzu

cauliflower chimichurri

grilled zucchini bellpepper

Alweer een afscheidsfeestje

Deze avond namen we alweer afscheid van een collega. Toegegeven het feestje was bij lange na niet zo druk bevolkt als mijn fenomenale afscheidsfeestje en iedereen was meer dan vroeg genoeg weg opdat er geen boze bewaker aan te pas moest komen om de laatste feestvierders buiten te zetten, maar het was desalniettemin gezellig. Er waren lekkere broodjes voorzien (wat misschien een beetje raar was, zo om drie uur in de namiddag) en veel te veel aperitiefhapjes. Het afscheidnemend feestvarken (die net als ik op 14 juli ons bedrijf verlaat) moest helaas zelf al om half vijf vertrekken omdat hij zijn zoontje bij de crèche moest ophalen (het was een verrassingsfeestje en zijn vrouw zat net nu een weekje in Rome). Dus kaapte ik het feestje een beetje om mijn eigen afscheidsfeestje nog eens dunnetjes over te doen en bleef ik nakeuvelen met een aantal collega’s in een poging het broodjesoverschot weg te werken.

Er moet wel degelijk iets misgelopen zijn bij de bestelling van die broodjes ofwel hebben er veel mensen last minute hun kat gestuurd, want er waren bijna twee volle manden met elk een stuk of dertig broodjes over. Doodzonde om die lekkere broodjes te moeten weggooien, dus trok ik met een collega de stad Brussel in om als wilde weldoeners broodjes uit te delen aan de clochards en daklozen. Dat bleek al bij al een moeilijkere opgave dan verwacht. Zelfs clochards nemen niet zomaar het eerste het beste broodje aan. We werden voornamelijk op erg wantrouwige blikken onthaald en sommigen weigerden zelfs ons vriendelijke aanbod. Uiteindelijk lieten we het overschot achter op een plek waar we hoopten dat er nog daklozen zouden passeren die er iets aan hadden.

Spijtig, want ik hou niet van voedselverspilling.