Voor herhaling vatbaar wat mij betreft! Als een mooie dampende pot mosselen in het bedrijfsrestaurant geen goeie reden is om niet thuis te werken. 😉
persoonlijk
Santuario de Arantzazu en Oñati – 7 augustus 2024
De dag begonnen met een stevig ontbijt. Al mis ik de zalm en guacamole van ons hotel in San Sebastián nog steeds…
Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!
We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.
Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.
Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!
Een zondagse lunch in Leuven
Geen plannen voor deze autovrije zondag, dus trokken mijn vriend en ik een beetje op goed geluk de stad in, op zoek naar een lunchplek. Tegenwoordig hou ik een overzichtje bij van restaurants in Leuven die ik graag zou willen bezoeken. Kwestie van niet altijd bij de usual suspects terecht te komen. En zo belandden we dus bij Brasserie Foyer op het Mathieu de Layensplein, een klassieke brasserie met gewoon lekker eten. Want zeg nu zelf, wie kan er niet genieten van een heerlijke dampende pot mosselen? En ook mijn vriend was zeer te spreken over zijn eend. Een plekje om te onthouden.
Op de terugweg genoten we van het slenteren door de Bondgenotenlaan, ter gelegenheid van Leuven Autovrij omgetoverd tot een heuse Sport Esplanade.
Culinair hoogstaande avond in de Ceder in Kruibeke
Gisteren genoten van een heerlijk diner in het uitstekende gezelschap van mijn vriendin uit Kruibeke en haar nieuwe partner. Onze vriendin was zo vriendelijk om ons te komen afhalen in het station van Kruibeke. Voordat we onze voeten onder tafel schoven bij restaurant de Ceder kregen we eerst een rondleiding in hun nieuwe stekje met de vele kamers en fabuleuze tuin. Hoop dat ze er beiden heel gelukkig worden.
Dit passeerde er op ons bord:
Aperitief met appetizers:
Rouget, tomaat, mosseltjes, zuring:
Kabeljauw, beurre blanc, knolselder, witloof:
Patrijs, zwarte pens, pompoen, druif:
Wilde eend, rode biet, eekhoorntjesbrood:
Kaasbordje ‘Stefaan Camerlinck':
En een theetje om af te sluiten:
Na een uitstekende maaltijd namen we afscheid. En een Uberrit later waren we opnieuw in Leuven. Kruibeke mag dan mooi en landelijk zijn, ‘s avonds laat terug keren met het openbaar vervoer is er alles behalve evident.
Vooropening BRUSK
Van Mechelen spoorde ik naar Brugge, waar mijn lieve collega uit Brugge mij stond op te wachten in het station. Samen wandelden we door de pittoreske Brugse straten naar de gloednieuwe kunsthal BRUSK. We gaven onze jassen af aan de receptie en werden vervolgens naar onze gereserveerde plaatsen geleid. Fancy! We waren aan de late kant, want de zaal zat al goed vol. Blij dus met onze voorbehouden plaatsen!
Naar goede gewoonte begonnen de speeches te laat en duurden ze te lang naar mijn goesting. Maar ik begrijp uiteraard dat iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan dit fantastische gebouw de gelegenheid moet krijgen om een woordje te zeggen. Na de speeches was het tijd voor de wereldpremière van ‘concerto voor Brugge’ door Patrick Hamilton. Een prachtig muziekstuk voor strijkers, piano en een in het groen uitgedoste sopraan. Terwijl de muziek de grote zaal vulde, zorgden drie acrobaten voor spektakel in de lucht. De zaal was versierd met een tape-art installatie van Numen/For Use die eruit zagen als reusachtige spinnenwebben. De acrobaat/dansers kropen via een ladder door een gat in de constructies en bewogen zich vervolgens op de muziek in de gigantische plastic webben. Het idee was wel cool, maar de dansers waren spijtig genoeg niet altijd even goed zichtbaar.
Het programma duurde in zijn geheel tot 20.35u, een dik half uur langer dan gepland. Tegen dan was ik zowat uitgehongerd, de lunch van ‘s middags al lang verteerd. Helaas, er was wel veel drank op de receptie, maar de hapjes waren bijzonder karig. De groenten met dipsausjes die op de tafels stonden, waren al weg voordat mijn collega’s en ik een tafeltje konden veroveren en de hapjes die rondgebracht werden door het personeel waren wel lekker, maar veel en veel te klein. Het was duidelijk dat de hoeveelheid hapjes ook zeer karig uitgemeten was, geen enkele keer zag ik hetzelfde hapje twee keer passeren. Gelukkig werd de wijn wel gul bijgeschonken. Al was dat wellicht niet zo slim, omdat ik vermoed dat de meeste mensen hier met een half lege maag stonden, omdat ze, net als ik, geen tijd gehad hadden om te eten voor de start van het evenement.
Enfin, alcohol bevat ook calorieën en mijn collega’s en ik hadden het best gezellig. Ik had veel babbels met bekenden, waaronder een oud-collega die in een ver verleden nog voor ons bedrijf had gewerkt. Kleine wereld toch!
Spijtig genoeg is de treinrit van Brugge naar Leuven bijzonder lang en kon ik dus niet superlang blijven. Samen met drie andere collega’s wandelde ik terug naar het station. We zetten er stevig de pas in, want ik wilde heel graag de rechtstreekse trein naar Leuven halen. Op het einde persten één collega en ik er zelfs nog een sprintje uit om de trein letterlijk voor onze neus te zien wegrijden. Tragisch. Dus zat er niets anders op dan een latere trein te nemen met een overstap in Brussel. De collega die mij vergezelde was in een bijzonder praatvaardige bui, dus toen we in Brussel-centraal aankwamen hadden we zowat elk proces in zijn team geoptimaliseerd. 😉 We besloten over te stappen in Brussel-centraal en de tijd daar te doden met een drankje in de BrewDog.
Helaas, het zat ons werkelijk niet mee op deze vrijdagavond. Toen we de BrewDog binnen stapten, kregen we te horen dat ze geen drank meer serveerden. Doodjammer, want ik had me stiekem verheugd op een glaasje cava. We dwaalden nog wat rond in de straten rond het station, maar vonden geen café om onze dorst te lessen. Nogmaals mijn trein missen zag ik niet echt zitten, dus nam ik afscheid van mijn collega die in Brussel woonde en nam ik de trein naar Leuven om op tijd in bed te kruipen na een bijzonder zware werkweek.
Waar ik deze avond had willen zijn
Op de preview van de tentoonstelling ‘Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea’. Maar omdat het al zo’n hectische dag geweest was, met het bezoek aan Kazerne Dossin in de voormiddag, twee moeilijke en emotionele vergaderingen in de namiddag, gevolgd door een vergadering tot 18.30u en de last minute afzegging van mijn collega die me zou vergezellen, voelde ik bij mezelf weinig enthousiasme om ‘s avonds nog naar Gent te sporen en vervolgens veel te laat in bed te liggen na terugkomst. Dus skipte ik dit uitstapje en hield ik het bij een avondje mailachterstand wegwerken.
Voor mijn eigen welbevinden en gemoedsrust wellicht de juiste keuze, maar toch gemaakt met een beetje pijn in het hart.
Een dag non-stop vergaderen
Digitale vergadering om 9u, waardoor ik noodgedwongen een half uur te laat was voor het directiecomité, dan rennen naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein naar Brussel-Centraal te springen, snel in het station een wrap gekocht, die wrap opgegeten tijdens de vergadering van 13u, ergens ter plekke een cockpit gevonden voor het aansluitende digitale afdelingsoverleg tot 16.3ou, gevolgd door een bilateraal overleg tot 17.30u en de dag afgesloten met een half uurtje overleg tot 18u.
En nu kan ik beginnen aan de opvolging van mijn overvolle mailbox…
Een pittige dag
Deze ochtend spoorde ik naar Antwerpen voor de voorstelling van de resultaten van de landschapstekening kunsten in de Arenberg. De presentatie was in handen van Rashif El Kaoui en ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog nooit iemand zo’n prachtig Nederlands heb horen spreken. Als tussentaalspreker kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.
Wel een beetje een vreemd moment toen we na amper een uur bijna manu militari uit de zaal gezet werden voor een pauze. Blijkbaar mocht niemand in de zaal blijven (ik had nochtans voorzien om in de comfortabele pluchen zetels tijdens de pauze wat mails te verwerken), want er moesten enveloppes worden klaargelegd op elke zetel. Bij nader inzien bleken die enveloppes een gekleurd bandje te bevatten die de aanwezigen naar de juiste plek voor de lunch zouden leiden. Dat hadden ze mijns inziens toch ook kunnen verdelen vóór de aanvang van de dag of zelfs gewoon bij aankomst. Dan moesten ze nu niet letterlijk mensen uit de zaal wegjagen.
Na de pauze kwam de minister aan het woord, gevolgd door een Q&A waarin gereflecteerd werd op de resultaten van de veldtekening. IKRAAAN had de eer om de voormiddag af te sluiten. Vervolgens was het tijd voor de lunch. De aanwezigen splitsen zich op basis van de hen toegewezen kleurcode op naar verschillende plekken in de Arenberg waar ze hun lunchpakket konden ophalen. Dat lunchpakket was eerder aan de bescheiden kant, maar wel een applaus voor de frisdrank waarvan de opbrengst naar Gaza gaat. (Al vond ik het drankje niet echt lekker, ik heb het toch opgedronken uit solidariteit.)
Het tweede deel van de dag moest ik helaas laten schieten, want ik had samen met twee collega’s om 13u een belangrijke afspraak op een andere plek in Antwerpen. Gelukkig waren daar broodjes, want de lunchbox had niet meteen mijn honger gestild. Het overleg verliep vrij constructief, ondanks de moeilijke boodschap die we brachten. Uiteraard wierp onze gesprekspartner een aantal bezwaren op, maar niets dat niet in de lijn van de verwachtingen lag. We eindigden alleszins op een positieve noot.
Na het overleg vond ik ergens een plekje waar ik kon werken tot ons volgende overleg om 17.30u. Dat overleg verliep iets stroever en moeizamer, moet ik toegeven. Na anderhalf uur was het overleg eigenlijk nog niet volledig afgerond, maar werden we weggeroepen voor het laatste overleg van de dag om 19u. Ook dit overleg duurde langer dan verwacht, maar gaf wel energie, want ik voelde het enthousiasme bij onze gesprekspartner.
Uiteindelijk was ik pas rond half negen aan Antwerpen-centraal en had ik zoveel honger dat ik mezelf besloot te trakteren op Thai streetfood in het piepkleine restaurant Chai’s Choise. Spring rolls en Tom yam kung, meer moest dat niet zijn om een pittig dag in schoonheid af te sluiten. Buiten een Nederlander die, tot mijn grote verbazing, Thais sprak, was ik de enige klant. Nadat de Nederlander vertrokken was, bleef ik als laatste klant over en na mijn bezoek werd de deur van het restaurant dan ook achter mij gesloten.
En treinrit later was ik terug in Leuven.
Open monumentendag in Leuven
Afgesproken om half tien in te Park Inn om samen met de ouders van mijn vriend te genieten van hun uitstekende ontbijt. Natuurlijk ging ik voor een full English breakfast!
Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.
We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.
Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.
A year without summer – Florentina Holzinger
Na een vlotte treinrit nam ik afscheid van mijn collega in Antwerpen-Zuid en fietste ik van daaruit met de velo naar De Singel. Ik arriveerde exact op hetzelfde moment als mijn collega en letterlijk drie minuten voor de aanvang van de speeches, die gelukkig kort en krachtig waren.
Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.
Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.
En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.
Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.
Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.
Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.
Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.
