Salsa reboot!

Lang, lang geleden, in een ander leven, volgden mijn vriend en ik salsalessen in Leuven. Toen kwam de gedeeltelijk mislukte verhuis naar Genève, gevolgd door een wereldwijde pandemie waarvan niemand de impact had kunnen inschatten. Maar kijk, de vaccinatiegraad in België zit in een stijgende lijn en op dit moment laten de maatregelen, ondanks de opkomende delta-variant, het weer toe om salsa te dansen. Zij het dat de leerkrachten mondmaskers dragen en iedereen met een vaste partner in een eigen bubbel moet dansen. Maar hey, daar hoor je mij niet over klagen, want sinds vorige week woensdag is mijn dubbel gevaccineerde vriend weer in het land. We haastten ons dus als de bliksem om ons in te schrijven voor de lessen die plaatsvinden tijdens de twee weken dat hij in België verblijft.

En amai, echt genoten van die twee uurtjes salsa. Ongelooflijk dat die bewegingen toch nog ergens opgeslagen blijken te zitten en eens de muziek begint je voeten als vanzelf de weg schijnen te weten. De les voor gevorderden was erg leuk, de daarop volgende les voor beginners plus was duidelijk onder ons niveau, maar geen erg, dan deden we tussendoor maar een paar extra bewegingen. Drillen is altijd goed!

Damiaanwandeling in Tremelo en Werchter

Vandaag had ik afgesproken met onze vrienden uit Heverlee om samen te gaan wandeling in de omgeving van Tremelo en Werchter. De Damiaanwandeling stond al een tijdje op mijn todo-lijstje, maar de afstand naar het beginpunt was net iets te ver om met de fiets te doen. Gelukkig waren onze vrienden zo vriendelijk om voor te stellen mij met de wagen te komen ophalen.

Stipt om 14u parkeerden we bij de Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand en konden we aan de wandeling beginnen. De ganse wandeling hingen er donkere wolken boven ons hoofd, maar we hielden het wonderwel droog. Wat me erg aansprak in deze wandeling was het feit dat lange stukken van de wandeling ons langs water brachten. Eerst wandelden we langs de Laak (waar we sporen van beveractiviteit spotten!) en het laatste stuk van de wandeling liepen we op de Schipstrekkersdijk langs de Dijle. Een zeer fijne en afwisselende wandeling die ons van Tremelo naar Werchter en terug bracht. Al duurde het ongeveer tot de helft van de wandeling eer ik door had dat de pijltjes op het kaartje met de routebeschrijving, niet overeenstemden met de wandelrichting die op de bordjes was aangegeven. Vandaar dat ik er maar niet in slaagde om uit te vissen waar we ons exact bevonden!

IMG_9310

IMG_9311

IMG_9312

IMG_9313

IMG_9314

IMG_9315

IMG_9318

IMG_9320

IMG_9322

IMG_9324

IMG_9325

IMG_9326

IMG_9327

IMG_9328

IMG_9331

IMG_9332

IMG_9333

IMG_9334

IMG_9335

IMG_9337

IMG_9338

IMG_9339

Dit standbeeld vat heel de lockdownsituatie perfect samen:

IMG_9342

PS: We spotten zelfs een heuse bever!

IMG_9341

Na de wandeling keerden we terug naar Heverlee om iets te eten in Brasserie 500. De schattige zoon van onze vrienden vervoegde ons op het terras. Helemaal uitgerust na zijn middagdutje. Al lag zijn focus voornamelijk op de glijbaan in de speeltuin. 😉

IMG_9343

Mijn slaatje van de chef:

IMG_9348

Spijtig genoeg begon ik het al heel snel koud te krijgen op het terras. Tijdens de wandeling was het zeer aangenaam, maar nu we stil zaten op ijzeren stoelen, kroop de kilte in mijn botten. We rondden dus snel af na het eten, met de belofte elkaar binnenkort weer te zien.

Wandeling in Thorpark

Veel te vroeg opgestaan voor een zondagochtend om tijdig op de trein richting Limburg te zitten. Mijn broer pikte me op aan het station en vervolgens brachten we samen een bezoek aan mijn moeder in het rusthuis. Enfin ja, ik mocht het rusthuis niet binnen omdat ik geen vaste bezoeker ben, maar ondertussen is het wel al toegestaan om samen met de bewoner buiten een wandeling te maken. Gelukkig zat het weer mee vandaag en konden we samen het terras van het rusthuis zitten. Na de lijdensweg van de voorbije maanden had ik me werkelijk aan het allerergste verwacht, maar al bij al viel de toestand van mijn moeder beter mee dan ik me in mijn hoofd had voorgesteld. Al is ook dat heel erg relatief, natuurlijk.

Na ons bezoek at ik samen met mijn broer en zijn vriendin een worstenbroodje in hun chique nieuwbouw villa, eindelijk voorzien van een badkamer! Wat een luxe! Met een worstenbroodje achter de kiezen, hadden we voldoende energie voor een mooie wandeling in Thorpark, een onderdeel van het ondertussen beruchte Nationaal Park Hoge Kempen. Laat ons hopen dat de uitdrukking “there’s no such thing as bad publicity” veel extra bezoekers naar die mooie park zal lokken!

We kozen een wandeling van een twaalftal kilometer en beklommen met enthousiasme één van de befaamde mijnterrils om van het uitzicht op de omgeving te genieten. Het laatste gedeelte van de wandeling leidde ons langs de straten van de cité van Waterschei-Noord, een interessant stukje onroerend erfgoed.

IMG_9103

IMG_9104

IMG_9106

IMG_9111

IMG_9112

IMG_9113

IMG_9114

IMG_9116

IMG_9117

IMG_9121

IMG_9123

IMG_9125

IMG_9126

IMG_9128

IMG_9130

IMG_9131

IMG_9132

IMG_9134

IMG_9140

IMG_9146

IMG_9147

IMG_9148

IMG_9149

IMG_9152

IMG_9153

IMG_9154

IMG_9155

IMG_9156

IMG_9157

IMG_9158

IMG_9159

IMG_9160

IMG_9162

Mijn broer, zijn vriendin en ik sloten onze wandeling af met een drankje op het outdoor zomerterras van Thor Terrazza. Heel gezellig! Bonuspunten voor de werkelijk uitstekende sangria! En de gyoza waren perfect om dat eerst hongertje te stillen.

IMG_9163

IMG_9164

IMG_9168

Na dit geslaagde aperitief gingen we verder op hetzelfde élan bij mijn broer en zijn vriendin. Dankzij Atelier Eik genoten we van een werkelijk uitstekend avondmaal. Serieus, vis, sint-jacobsvruchten, asperges, garnalen en broccoli, dit gerecht was gewoon gemaakt voor mij!

IMG_9185

En ja, daar hoort uiteraard een lekker flesje wijn bij. Super om kennis te maken met deze uitstekende Bulgaarse wijn!

IMG_9182

Mijn broer bracht me net op tijd naar het station om mijn afspraak met mijn kameraad in De Hoorn om 21u na te komen. Ik had net genoeg tijd om mijn rugzak met mijn laptop af te zetten op mijn appartement in Leuven om me daarna in sneltempo naar De Hoorn te begeven. Ik had nog net twee minuten speling. Just in time! Zo fijn om na meer dan een jaar tijd onze kameraad opnieuw te zien. Amai, hoeveel deugd kan een mens hebben van samen iets te drinken op een terrasje. Leve de vriendschap! Dankjewel corona om ons opnieuw duidelijk te maken wat echt belangrijk is in het leven.

IMG_9189

Let’s Move for Parkinson!

Eén van onze goed vrienden is een professor die onderzoek doet naar Parkinson. Hij heeft al een aantal mooie resultaten op zijn conto kunnen schrijven, gekoppeld aan publicaties in belangrijke internationale tijdschriften. Tijdens een vorige afspraak vermelde hij een actie om een steentje bij te dragen aan Parkinsononderzoek: Let’s move for Parkinson. Je kiest een afstand om te lopen of te wandelen en start op één van de dagelijkse startmomenten. Mijn vriend en ik twijfelden geen moment en schreven ons meteen in. Al was het even zoeken, hoe de app precies aan de praat te krijgen. Volgende keer hoop ik dat ze voor een iets gebruiksvriendelijkere applicatie gaan.

Zodoende vertrok ik vandaag na mijn werk met de wave van 19.00u en maakte ik van de gelegenheid gebruik om een mooie wandeling doorheen de avondlijke Leuvense straten te maken, terwijl in mijn oren muziek weerklonk, afgewisseld met verhalen van mensen geïmpacteerd door de ziekte. Onze vriend kwam zelf ook aan het woord. Knap!

IMG_9002

IMG_9003

Het Sint-Pietersziekenhuis is niet meer!

IMG_9006

IMG_9008

IMG_9010

IMG_9011

IMG_9014

IMG_9017

En een mooie zonsondergang om de avond af te sluiten.

IMG_9018

Wandelen in Callenelle – 14 mei 2021

Opgestaan rond negen uur en meteen de weersvoorspellingen gecheckt. Enkele kleine buitjes later in de namiddag, maar het lijkt droog genoeg om een stevige wandeling in te plannen. Maar eerst: ontbijten! We moeten vast geslapen hebben, want we hebben helemaal niet gemerkt dat onze gastvrouw het ontbijt is komen klaar zetten. Dat ontbijt is trouwens copieus. We doen ons best, maar met de beste wil van de wereld krijgen we al dat lekkers niet op. Geen erg, we pakken twee chocoladebroodjes in als proviand voor onze wandeling, want we verwachten onderweg niet veel eet- en drinkgelegenheden tegen te komen.

IMG_8590

IMG_8593

Na wat twijfelen, kiezen we voor een wandeling van bijna 20 km rond Callenelle, vlak bij de Franse grens, zo’n twintig minuten rijden van onze B&B. We passeren nog even langs de Intermarché in Templeuve om extra proviand in te slaan, maar het aanbod valt tegen: geen slaatjes of voorgesneden fruit of zo. Uiteindelijk kopen we enkel wat voorverpakte brownies en cashewnoten. Na een vlotte rit parkeren we onze wagen in het centrum van Callenelle en beginnen aan de wandeling. Eerst halte: het kerkhof van Callenelle, dat er onder de hoge stapelwolken bijzonder fotogeniek bij ligt.

IMG_8595

IMG_8597

IMG_8598

Deze wandeling heeft naar ons aanvoelen drie rode draden:

  1. Kapelletjes
  2. Keltische kruisen
  3. Kanalen (we steken zowel het Ancien Canal als het Canal Nimy-Blaton-Péronnes over)

Waar we tijdens onze wandeling gisteren zo nu en dan nog wandelaars tegen kwamen, zien we tijdens deze wandeling amper een levende ziel. We genieten volop van de rust en de kalmte van deze agrarische streek.

IMG_8599

IMG_8600

Het Ancien Canal:

IMG_8601

Het Canal Nimy-Blaton-Péronnes:

IMG_8602

IMG_8603

IMG_8605

De samenvloeiing van het Ancien Canal en het Canal Nimy-Blaton-Péronnes:

IMG_8606

IMG_8608

De kerk van Wiers:

IMG_8609

IMG_8611

IMG_8612

IMG_8618

IMG_8620

IMG_8621

IMG_8622

Twee keer wijken we van onze route af om de Franse grens over te steken. Ons eerste bezoek aan het buitenland dit jaar! Woohoo! Als we al gehoopt hadden om een bordje met Frankrijk erop te ontwaren, dan komen we van een kale reis terug. Wel gespot: de Franse COVID-19 maatregelen.

IMG_8626

IMG_8627

IMG_8637

IMG_8638

IMG_8640

Na iets van driekwart van de route afgelegd te hebben, lassen mijn vriend en ik een kleine drankpauze in. In het enige dorp dat we onderweg tegen kwamen waar een café is: Wiers. We lopen een café binnen waarvoor buiten op de stoep wat statafels staan. Op het eerste gezicht is het café echter verlaten. Na wat geroep daagt de uitbater op en nodigt hij ons uit om op de overdekte patio achter het café plaats te nemen. Ideaal! Van zodra we neerzitten, merken we dat het eigenlijk helemaal zo warm niet is. Door er een stevig wandeltempo op na te houden, zijn we goed opgewarmd. Maar stilzittend aan een tafeltje krijgen we het al snel koud. We houden het daarom bij één glaasje wijn en één Paix Dieu. Terwijl we op het terras zitten, vallen er een paar druppels regen. Gelukkig waaien de dreigende wolken snel over en kunnen we onze tocht droog verder zetten.

IMG_8628

IMG_8630

Wie spot de kievit?

IMG_8632

IMG_8636

IMG_8641

Canal Nimy-Blaton-Péronnes:

IMG_8643

IMG_8644

IMG_8645

IMG_8646

IMG_8647

IMG_8648

Helemaal op het einde van de wandeling (we moeten nog een klein stukje wandelen langs het Ancien Canal) is ons goedweergeluk opgebruikt en valt er uiteindelijk dan toch regen uit die dreigende regenwolken die ons al de ganse wandeling vergezellen. We besluiten het laatste stukje af te snijden en rechtstreeks naar de wagen terug te keren. Uiteindelijk hebben we door onze uitstapjes naar Frankrijk al meer dan twintig kilometer in de benen.

Net wanneer we rond half zes onze wagen bereiken, barst de regenbui in volle hevigheid los. Amai, wat een timing!

Terwijl mijn vriend terugrijdt richting Doornik bel ik naar restaurant Sakura om afhaalsushi te bestellen. Onze bestelling zal klaar zijn om 18.45u. Da’s later dan we gehoopt hadden, maar niets aan te doen. We zullen ons nog een tijdje moeten bezig houden in Doornik. Al nodigt het weer niet echt uit voor een avondwandeling…

We parkeren onze wagen vlakbij de Église Saint-Jacques, daterend uit 1167, waar we meteen al kunnen gaan schuilen voor de regen. Gelukkig blijkt de kerk, een tussenstop op de weg naar Compostella, de moeite van een bezoek waard te zijn. We bewonderen de mooie glasramen, het orgel en de typische trommelzuilen uit Doorniks gesteente met de kenmerkende kapitelen met opgerolde, generfde bladeren, die men “haken” noemt.

IMG_8649

IMG_8651

IMG_8652

Het druppelt nog een beetje, maar wij wagen het erop en wandelen richting de Grand Place, waar we op zoek gaan naar een geldautomaat, want restaurant Sakura liet tijdens het telefoongesprek weten dat hun betaalautomaat niet werkte en mijn vriend en ik hebben tegenwoordig amper nog cash geld op zak. Googlemaps biedt geen soelaas, dus spreken we een lokale caféuitbaatster aan, die ons vriendelijk verder helpt. Het is trouwens, ondanks het miserabele weer, gezellig druk op de terrassen van de Grand Place. Het is duidelijk dat ook de inwoners van Doornik snakken naar een gezellig terrasje en zich niet laten afschrikken door iet of wat minder weer.

Ik moet toegeven dat ik het een beetje te fris heb om een terrasje te doen. Dus blijven we in beweging tot de volgende regenbui zich aandient. Het is nog geen 18.45u, maar we besluiten toch al richting restaurant te gaan, kwestie van daar niet helemaal doorweekt aan te komen. Hopelijk kunnen we binnen ergens wachten tot ons eten klaar is. Dat blijkt gelukkig het geval te zijn. Uiteindelijk moeten we nog een kwartiertje wachten op de sushi. Net genoeg tijd om een paar spelletjes Duolingo te spelen. Al een geluk dat we onze wagen maar een straat verder van het restaurant geparkeerd hebben, want wanneer we buiten stappen met onze sushischotel giet het pijpenstelen. We trekken onze regenjassen aan, spoeden ons met de sushischotels naar de wagen en keren terug naar Aquavert. Tijdens de rit spoelen we bijna weg, zo hard regent het! Gelukkig is de ergste regen achter de rug op het moment dat wij bij Aquavert aankomen.

IMG_8656

IMG_8658

IMG_8659

IMG_8662

IMG_8664

IMG_8665

In onze B&B halen we een flesje schuimwijn boven om samen met de sushi soldaat te maken. Onze gastvrouw heeft de tafel al gedekt voor het avondmaal. Heel gezellig! We hebben ons een beetje mispakt aan de Doornikse sushi. De sushi rolls zijn groter dan we gewoon zijn. Die extra bestelling sashimi was dus eigenlijk niet nodig. Wel de allereerste keer in mijn leven dat ik sushi met foie gras en mango eet. Niet eens slecht!

IMG_8668

IMG_8676

Om 20.30u komt onze gastheer ons wat uitleg geven over de spafaciliteiten. En, verrassing: we krijgen nog een hele schotel met aperitiefhapjes, vers fruit én een half flesje cava aangeboden. Zeer sympathiek, ware het niet dat onze magen momenteel nog vol met sushi zitten. We besluiten de kaasblokjes en de olijven in de frigo te zetten om op te eten bij het ontbijt en beperken ons tot het vers fruit en de alcohol. Mijn vriend en ik genieten de volgende twee uur met volle teugen van de sauna, het zwembad en de jacuzzi. Amai, dat deed deugd na een lange, vermoeiende dag!

IMG_8677

IMG_8678

IMG_8679

IMG_8680

IMG_8684

IMG_8686

10.000 stappen: fail

Sinds 3 mei doet ons bedrijf mee aan No steps no glory, een actie om minstens tienduizend stappen per dag te halen. Omdat ik tijdens de werkweek merkelijk minder beweeg dan vroeger (al die verplaatsingen van de ene naar de andere vergaderzaal vallen weg), schreef ik me enthousiast in voor dit initiatief. Voordeel is dat ik tegelijkertijd mijn stappen ook kan laten meetellen voor De Roze Mars.

Vandaag had ik mijn één uur middagpauze nodig om een vergadering voor te bereiden waarvoor de stukken pas zondagnamiddag (!) waren doorgestuurd, dus kon ik geen middagwandeling maken. Om dat te compenseren trok ik vanavond welgemutst mijn wandelschoenen aan om een aantal meter verder te stranden op het Martelarenplein, alwaar ik twee collega’s op een terrasje aantrof. En tja, wie kan de lokroep van een terrasje met sympathieke collega’s weerstaan? En die arme horeca moeten we toch ook steunen, nietwaar?

In plaats van te wandelen, zat ik dus anderhalf uur op een terras. Zo gaan we nooit aan die 10.000 stappen per dag geraken, he!

Als uitsmijter de zonsondergang van vandaag:

IMG_8442

20 kilometer in de benen

Deze zondag hadden mijn vriend en ik ons voorgenomen om een stevige wandeling te maken. Ons oog viel op een wandeling van bijna veertien kilometer die ons van de Abdij van Vlierbeek naar het Linden- en Chartreuzenbos zou brengen. Een beetje een combinatie van een aantal eerdere wandelingen. Tja, het wordt moeilijker en moeilijker om in de omgeving van Leuven nog door ons onbewandelde bos- en veldwegels te vinden en we hadden geen van beiden zin in een fietstocht. We stapten daarom de afstand van ons appartement naar de Abdij van Vlierbeek en konden zo onderweg genieten van wat mooie street-art.

Voor een stevige wandeling heeft een mens natuurlijk energie nodig, die werd geleverd door de heerlijke zarzuela van de 3 Tonghen. De anijszaad in de soep zorgde voor een bijzondere toets. Heerlijk!

IMG_8129

IMG_8133

IMG_8134

IMG_8135

IMG_8136

IMG_8138

IMG_8139

Déjà vu:

IMG_8141

IMG_8142

IMG_8143

IMG_8144

De nog kale wijngaarden, die wij in de herfst in volle glorie konden bewonderen:

IMG_8145

IMG_8146

IMG_8147

IMG_8148

IMG_8149

IMG_8150

IMG_8152

IMG_8153

IMG_8154

IMG_8155

IMG_8156

IMG_8157

IMG_8160

Ondertussen de tel kwijt van het aantal keer dat we de Chartreuzenberg beklommen hebben:

IMG_8161

IMG_8162

IMG_8163

IMG_8164

IMG_8165

Volgens mijn app hadden we op het einde van de wandeling iets meer dan twintig kilometer in de benen. Niet slecht! Alvast reden genoeg om ons te trakteren op de laatste restjes van de 3 Tonghen. Nuja, wat heet restjes… Met die gehaktballetjes en lasagne hadden wij alvast stevig gegeten!

Albondigas met een glaasje rode wijn:

IMG_8170

Lasagne met witte en groene asperges:

IMG_8174

IMG_8176

Pech in Wéris

Na de uitspattingen van de vorige avond, bleven mijn vriend en ik zo lang mogelijk in bed liggen. We zaten nét aan tafel toen de bediening aanklopte om ons ontbijt te serveren. De jongedame die het ontbijt bracht, moest een paar keer op en af lopen om alles uit te stallen op onze tafel. Brandstof genoeg om de dag door te komen!

IMG_7872

Na het ontbijt pakten we onze spullen bijeen en verlieten we de kamer. We bedankten het personeel voor de fantastische ervaring en maakten een mooie wandeling doorheen de velden en langs de megalieten van Wéris. Overal stonden sleutelbloemen en paardenbloemen in bloei. Wat een prachtige lente! En de aanwezigheid van die mysterieuze dolmen en menhirs gaf de wandeling nog net dat tikkeltje extra.

IMG_7874

IMG_7875

IMG_7876

IMG_7879

IMG_7880

IMG_7881

Steen in beweging van Guy Janssen:

IMG_7882

IMG_7883

IMG_7884

IMG_7885

IMG_7886

IMG_7889

IMG_7890

De Dolmen van Wéris:

IMG_7891

IMG_7894

IMG_7896

IMG_7897

De dolmen van Oppagne:

IMG_7900

IMG_7901

IMG_7902

IMG_7904

IMG_7905

IMG_7907

IMG_7909

IMG_7912

IMG_7913

De menhirs van Oppagne:

IMG_7914

IMG_7917

IMG_7933

IMG_7934

IMG_7935

IMG_7938

IMG_7939

IMG_7941

IMG_7942

Pittoresk kappeletje:

IMG_7943

IMG_7945

IMG_7946

Wéris is duidelijk een fan van kapelletjes:

IMG_7947

IMG_7948

IMG_7951

IMG_7952

 

En nog een kappelletje!

IMG_7953

Na de wandeling keerden we terug naar de parking van Le Cor de Chasse, om van daaruit naar het koninkrijk van Marc Coucke te rijden. Helaas weigerde onze cambio om op te starten. Zelfs de boordcomputer gaf geen teken van leven meer. Dat kon maar één ding betekenen: een platte batterij. We overwogen eerst om bij Le Cor de Chasse te gaan vragen of ze geen startkabels hadden, maar dat idee lieten we al snel varen. In zo’n Cambio abonnement is immers ook pechbijstand inbegrepen. Dus gebeld naar Cambio, alles nog eens dubbel gecheckt: uiteraard kregen we de wagen nog steeds niet aan de praat.

We hielden een beetje ons hart vast: wie weet hoe lang we op een zondagnamiddag zouden moeten wachten op bijstand in dit boerengat. Maar hey, dat bleek ontzettend mee te vallen. De VAB zou er over een dik half uur zijn. Dus maakten we nog een klein wandelingetje in de buurt en keerde mijn vriend naar de wagen terug een vijftal minuten voor de verwachte aankomst van de reparateur. Ondertussen maakte ik nog een ommetje in Wéris zelf. Na een dik kwartier kreeg ik al bericht van mijn vriend dat onze cambio gemaakt was. Amai, dat was snel! Ik maakte meteen rechtsomkeer.

Tegen dat ik terug bij de wagen was, was de VAB alweer vertrokken. De reparateur had tegen mijn vriend gezegd dat iemand de kabel van de batterij had losgemaakt. Dus de batterij was helemaal niet plat, zoals we eerst dachten. Vreemd, want wij waren helemaal nergens aangekomen en wie prutst er nu zonder reden aan de batterij van andermans wagen? Bizar verhaal, maar het belangrijkste is dat we weer verder konden! Blij dat we zo snel geholpen waren!

Op naar Durbuy!

Wandelen in Wéris en omgeving

Het laatste weekend van april had ik een kamer voor mijn vriend en mezelf gereserveerd in Le Cor de Chasse, de plek waar we in 2014 al eens genoten van een culinair topweekend. De omstandigheden waren zeven jaar later natuurlijk helemaal anders: geen gezellige restaurantervaring, maar wel een intiem diner op de kamer. Dat vervelende virus is namelijk nog niet volledig onder controle. Mijn vriend en ik waren alvast benieuwd of het diner op de kamer in de buurt zou komen van de fantastische culinaire ervaring van de vorige keer.

We vertrokken in Leuven rond een uur of elf, kwestie van optimaal te kunnen genieten van het voorspelde mooie weer. Terwijl mijn vriend onze Cambio met vaste hand richting Wallonië stuurde, zocht ik een wandeling die ons zou bezig houden tot het avondmaal. De Cirkwi wandeling van 15km met als ronkende titel ‘Grootste Landschappen’, sprak ons het meeste aan. We parkeerden onze Cambio op de vrijwel lege parking van het hotel en begonnen vol enthousiasme aan de wandeling.

Wellicht was ik iets té optimistisch toen ik besliste mijn panty’s thuis te laten, want het was bijzonder frisjes de eerste twee kilometers. Het stralende zonnetje werd tegengewerkt door een stevige noorderwind en het kippenvel stond op mijn blote benen. Gelukkig volgde al snel een eerste klim naar Pierre Haina, een natuurlijke rots met een hoogte van ongeveer drie meter en een hellingshoek van 60 graden. Vroeger werd deze rots jaarlijks witgekalkt bij een equinox en de megalieten in de vallei zouden parallelle lijnen vormen ten opzichte van deze rots. Waar of niet waar. Het uitzicht op de vallei vanaf de rots mocht er zeker zijn.

IMG_7717

IMG_7718

IMG_7719

IMG_7720

IMG_7721

IMG_7722

Na de klim naar Pierre Haina daalden we af naar ‘Le lit du diable‘, een verrassend klein bed voor zo’n gigantische ego als dat van de duivel. 😉

IMG_7723

IMG_7724

Al wandelend verorberden we onze picknick: twee wraps snel snel gekocht in de Delhaize Shop & Go in Leuven. Mijn vriend en ik hielden een strak tempo aan, want de wandeling zou volgens de beschrijving iets van een vier en een half uur duren en we moesten ten laatste om 18u terug zijn om in te checken in Le Cor de Chasse. Geen erg, dat hoge tempo was ideaal om ons warm te houden.

Ik moet zeggen dat ik enorm genoot van de wandeling. De streek rond Wéris is prachtig en we kwamen tijdens onze wandeling tot onze verbazing amper een levende ziel tegen. Bijzonder coronaproof! Wat een goede keuze om hierheen te trekken!

IMG_7725

IMG_7728

IMG_7732

IMG_7733

IMG_7735

IMG_7736

IMG_7737

IMG_7739

IMG_7741

IMG_7743

IMG_7745

We genoten van de prachtige glooiende landschappen, de bloeiende bomen en de zon op ons gezicht. We staken twee maal de Aisne over en net toen we ons de bedenking maakten dat we stevig voor op schema zaten, kwamen we in Fanzel een établissement tegen dat cava en andere dranken op de kaart had staan voor ‘take-away’. Ik zet de take-away bewust tussen haakjes, want de West-Vlaamse eigenaars hadden statafels voorzien en onze cava kwam in een glas. Mijn vriend en ik waren de enige klanten, dus we voelden ons bijzonder veilig. En ja, toen de vriendelijke West-Vlaamse dame voorstelde om een portie kaas te serveren, konden we natuurlijk geen neen zeggen. En zo bezochten mijn vriend en ik in een klein gehucht in Wallonië ons eerste terras van 2021.

IMG_7752

IMG_7753

IMG_7755

IMG_7758

IMG_7759

IMG_7760

IMG_7764

Bij de start van de wandeling waren mijn vriend en ik wat tegen mekaar aan het grommelen dat, in tegenstelling tot wat de webpagina beweerde, de route helemaal niet goed was aangegeven. Tot we een paar kilometer later plotseling in de gaten kregen dat we wel heel veel confetti op onze weg tegen kwamen. Bleek dat heel de route gemarkeerd was met toefjes confetti alhier en aldaar. Bijzonder…

IMG_7754

Op het einde van de tocht ontdekten mijn vriend en ik de steengroeve waarvan de megalieten van Wéris afkomstig zijn. Een plek die geschiedenis uitademde. Zeer indrukwekkend.

IMG_7765

IMG_7767

IMG_7777

IMG_7778

IMG_7781

IMG_7785

IMG_7787

IMG_7789

IMG_7791

Zelfs inclusief de culinaire stop in Fanzel waren we nog ruimschoots op tijd voor de check-in bij Le Cor de Chasse. En jawel, het was te verwachten: ondanks de koude noorderwind had de zon ons flink te pakken gehad. Al een geluk dat we ons ingesmeerd hadden, want anders waren we waarschijnlijk zo rood als een kreeft.

Stabbelwandeling in Hulshout en Herselt

Zondag reden mijn vriend en ik met onze Cambio naar de kerk van Houtvenne-Hulshout, waar we hadden afgesproken met zijn zus en haar drie dochters om samen een stabbelwandeling te doen. De dames zullen wat te veel tijd nodig gehad hebben om zich klaar te maken, want onderweg kregen we het bericht dat ze twintig minuten later zouden zijn. Wat mij op zich niet slecht uit kwam, want dat gaf me de gelegenheid om een plek te zoeken om een sanitaire stop te doen. Nog steeds een uitdaging in deze coronatijden!

De drie nichtjes van mijn vriend waren hun enthousiaste zelve en moesten alle moeite van de wereld doen om ons niet om de hals te vliegen. We maakten kennis met de nieuwste aanvulling van hun gezin: Zuko, een klein zwartwit gevlekt hondje van vijf maanden oud. De zon scheen, ieders humeur was uitstekend en alsof het zo moest zijn, kwamen we na nog geen kwartier wandelen een ijskar tegen. De chauffeur zag ons gezelschap en vertraagde spontaan. Dus ja, dan moesten we wel een ijsje kopen, nietwaar? 😉

IMG_7588

IMG_7591

Omdat het hondje in kwestie nog niet lang kon stappen, mocht hij een deel van de wandeling in een speciale hondenrugzak doorbrengen. Hij leek het allemaal prima te vinden en gaf geen kick.

Ik moet toegeven dat ik de stabbelwandeling wat vond tegen vallen in vergelijking met de vorige. Een groot gedeelte van de tocht bracht ons door saaie verkavelingswijken met de typisch Belgische kakafonie aan bouwstijlen. Het enige interessante gedeelte van de wandeling was de gigantische boomkwekerij waar we allerlei bijzondere snoeivormen en rijen en rijen kaarsrecht aangeplante bomen konden bewonderen. Maar geef mij toch maar een wandeling door het bos! Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

IMG_7596

IMG_7598

IMG_7607

IMG_7612

IMG_7614

IMG_7623

We sloten ons gezellig samenzijn of met een copieuze afhaalmaaltijd van taverne Den Hertog, met dank aan de schoonbroer van mijn vriend om voor het eten te zorgen!

IMG_7638