Fondation Baur – 9 december 2018

Na een regenloze dag in Montreux is ons goedweergeluk opgebruikt. Regen op de dag van het Fête de l’Escalade in Genève… Dus doen we het rustig aan deze zondagochtend: uitslapen, uitgebreid ontbijten, douchen en dan seksen op een door de schoonmaakploeg vers opgemaakt bed. De sfeer dit weekend zit helemaal anders dan de vorige keer. Waar er de vorige keer weinig ruimte was voor een echt gesprek, lijkt dat nu beter te lukken. Ik zal niet zeggen dat we er al helemaal uit zijn, maar er is alvast bereidheid aan beide kanten om onze relatie opnieuw een kans te geven. We zullen alleen op zoek moeten naar een manier om de verschillen waarop we gestoten zijn een plek te geven.

Tegen de middag vertrekken we naar het oude stadsgedeelte van Genève om wat mee te pikken van het Fête de l’Escalade. Vorig jaar was het de zondag van dit feestweekend ook al zo’n rotweer, maar nu leek het wel of alle inwoners van Genève collectief beslist hadden om thuis te blijven. Er was ook veel minder te doen in de oude stad dan vorig jaar. Misschien vindt het hoogtepunt van de feestelijkheden plaats op zaterdag? Enfin ja, we dronken een soepje, aten een hartige pannenkoek en een glühwein later besloten we het voor bekeken te houden en op zoek te gaan naar een alternatieve manier om ons bezig te houden.

IMG_0836

IMG_0837

IMG_0838

IMG_0839

Dat alternatief vonden we in de Fondation Baur, Musée des arts d’Extrême-Orient. Een museum dat een prachtige collectie Chinese en Japanse kunstvoorwerpen tentoonstelt, voornamelijk keramiek. De voorwerpen die de heer Baur tijdens zijn leven verzamelde, vormen de basis van de collectie. Ik kan een bezoek aan dit museum echt van harte aanbevelen. Prachtige voorwerpen op een aantrekkelijke manier gepresenteerd. Tijdens ons bezoek hadden we het museum bijna voor ons alleen, wat ons bezoek net dat tikkeltje extra gaf. Zeker aan te raden als je, net als ik, een voorliefde heb voor alles wat Oosters is.

IMG_0841

IMG_0843

IMG_0845

IMG_0846

IMG_0847

IMG_0851

IMG_0852

IMG_0853

IMG_0854

IMG_0858

IMG_0859

IMG_0860

IMG_0865

IMG_0868

IMG_0870

IMG_0874

IMG_0875

IMG_0877

IMG_0889

IMG_0892

Ondanks de regen brachten we na het bezoek aan de Fondation Baur nog een blitzbezoek aan de kerstmarkt in het Parc des Bastions. Het was echter te slecht weer om er lang te blijven hangen. We deelden een glühwein om ons warm te houden en besloten een warme plek te zoeken om te aperitieven voor het avondmaal. Het Riverside café bleek een fijne en rustige plek om een glaasje wijn te drinken. Jammer dat het café al sloot om 18u op zondag.

IMG_0895

IMG_0898

Voor het avondmaal belandden we net zoals de vorige keer in restaurant Zhong Tong, kwestie van het Oosterse thema van de dag trouw te blijven. 😉

IMG_0915

IMG_0917

Montreux Noël – 8 december 2018

De vorige keer dat ik in Zwitserland was, zagen mijn vriend en ik tijdens ons blitzbezoek aan Montreux de kerstmarkt in opbouw. Die opbouw deed vermoeden dat de kerstmarkt van Montreux absoluut de moeite zou, met mooie houten kraampjes langs het meer. Ik nam me toen voor om terug te komen voor die kerstmarkt. Het was aan mijn vriend om uit te maken of hij me zou willen vergezellen voor deze uitstap of niet.

Toen ik de dag voordien landde, stond hij me op te wachten op de luchthaven van Genève en het weerzien was een pak hartelijker dan de vorige keer. Ik had hetzelfde hotel geboekt als het vorige weekend, voor het geval we slaande ruzie zouden krijgen. Dat gebeurde gelukkig niet en hij bleef de nacht van vrijdag op zaterdag overnachten bij mij in het hotel.

Zaterdag sliepen we uit en ontbeten we op het gemak. Montreux is niet zover van Genève en een ganse dag kerstmarkt is een beetje van het goede te veel. We mikten dus op een aankomst iets na het middaguur. De trein bracht ons zonder problemen tot in hartje Montreux, alwaar de organisatie van de kerstmarkt een aantal klaar-overs had ingeschakeld om iedereen veilig te laten oversteken. Duidelijk een goed georganiseerd evenement!

We zetten ons bezoek meteen in met een lekker pannenkoekje vergezeld van, hoe kan het ook anders, een glühwein. En jawel de kerstmarkt was even charmant als ik me had voorgesteld toen ik de kraampjes in opbouw zag. Zeer mooie stalletjes met als achtergrond het meer en de bergen. Jammer dat het weer wat grauw was, maar gelukkig bleef het droog. Dat is het voornaamste bij zo’n bezoek aan de kerstmarkt. We slenterden langs de kraampjes die de normale kerstprullaria uitstalden, met hier en daar een iets origineler aanbod (ik kocht me bijna een prachtig 3D-model van een trein in hout). We spotten zelfs een kraam met authentieke Brusselse wafels. De kraam noemde heel toepasselijk ‘Manneke Kris‘ en zag eruit als drie Brugse rijhuizen. Slimme marketing en aan het volk te zien, konden de Zwitsers deze Belgisch specialiteit wel smaken.

IMG_0745

IMG_0746

IMG_0748

IMG_0749

IMG_0751

IMG_0760

IMG_0767

IMG_0770

Eregast was het land Bosnië-Herzegovina, dat jammer genoeg een plaatsje toebedeeld kreeg helemaal op het einde van de kerstboulevard. Als je echt een land in de kijker wil zetten, lijkt me een meer centrale plaats aangeraden. Jammer dat we op dat moment nog vol pannenkoek zaten, want de specialiteiten uit Bosnië-Herzegovina zagen er heerlijk uit.

Voor het vieruurtje lasten we een stop in bij een soort iglo waar binnen een nephaardvuur brandde. We dronken allebei een (helaas voorgemengde) cocktail, die eigenlijk best wel te pruimen viel. Omdat we onze zinnen gezet hadden op kaasfondue ‘s avonds, probeerden we een reservatie te versieren in één van de mooie blokhutten die speciaal voor de gelegenheid gebouwd waren. Helaas, alles zat stampvol. Dan maar via tripadvisor gereserveerd in restaurant Le Museum, dat iets verder van de kerstmarkt lag. Gelukkig hadden ze daar wel plaats!

IMG_0772

IMG_0773

IMG_0777

IMG_0783

IMG_0786

IMG_0789

Bij valavond stak er een stevige wind op die voor hoge golven op het meer zorgde. Dat hield ons echter niet tegen om in het reuzenrad te gaan. We hadden het perfecte tijdstip uitgekozen, want net toen wij in het reuzenrad zaten, zagen we de kerstman in zijn slee voorbij vliegen! Die Zwitsers sparen kosten nog moeite om de bezoekers in de kerstsfeer te brengen.

IMG_0808

Voordat we naar het restaurant gingen, verorberde ik nog snel een negerzoen van één van de kraampjes in de overdekte markt. Klein voorgerechtje. 😉

IMG_0818

En dan was het tijd voor kaasfondue met truffel! De beste kaasfondue die ik tot nu toe gegeten heb! Heerlijk.

IMG_0821

IMG_0823

IMG_0830

Om ons bezoek af te ronden, pikten we nog het Spectacle Lumineux mee. Echt onder de indruk waren we niet, maar het duurde niet lang en het was een fijne afsluiter van een geslaagde kennismaking met mijn eerste Zwitserse kerstmarkt.

Kerstfeest in Herentals

Dit jaar vond het traditionele kerstfeest bij de schoonouders plaats op tweede kerstdag. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen en toegeven dat ik er niet zoveel zin in had. Het feest is de laatste jaren steeds meer als een verplicht nummer beginnen aanvoelen en na de moeilijke periode die mijn vriend en ik doormaakten, keek ik er niet bepaald naar uit om ook nog eens met zijn ooms en tantes geconfronteerd te worden. Niet dat ik mij zorgen moest maken over lastige vragen of zo, de familie van mijn vriend is er erg goed in conflicten dood te zwijgen (iets wat ook opgaat voor mijn vriend zelf). En zo krijg je ongemakkelijke situaties aan de feestdis, waarbij iedereen keihard zijn best doet om te doen alsof er niks aan de hand is.

Enfin ja, voor mijn vriend was het natuurlijk belangrijk om samen met zijn ouders te vieren, dus ik ging vooral mee om hem een plezier te doen. En om zijn grootvader nog eens te zien, die na een verblijf van een maand in het ziekenhuis gelukkig weer thuis is. We brachten de grootvader een bezoekje alvorens we naar het feest gingen, want meevieren in al die drukte doet hij al jaren niet meer. Ik schrok ervan hoe erg de grootvader van mijn vriend achteruit gegaan is tijdens de maanden dat ik hem niet meer gezien heb. In de zetel zat een oude man die letterlijk aan het aftellen is naar zijn levenseinde. 95 jaar, ze mogen het houden van mij…

Het stramien van het kerstfeestje was identiek aan dat van het jaar voordien: aperitief met te veel hapjes (waaronder kaasblokjes!?!), uitdelen van de secret santa cadeautjes (aangezien ik pas vrij laat beslist had mee te gaan naar het feest, speelden we een beetje vals: mijn vriend gaf mij een schenking voor Wikipedia cadeau en ik gaf het cadeau van mijn vriend aan zijn petekindje), overbodige en niet eens zo lekkere soep (een voorgerecht dat niet past bij een kaasschotel, naar mijn mening) en gigantisch veel, heel erg lekkere kaas (en charcuterie voor de kaashaters). Net als vorig jaar sloeg ik de kerststronk over en beperkte ik mij voor het dessert tot een paar heerlijke pralines van Bittersweet.

IMG_1078

IMG_1079

IMG_1080

IMG_1083

Gelukkig konden we met de nonkel van mijn vriend mee terug naar Leuven rijden en spaarden we zo een lange treinrit met overstap in Lier uit.

Hotel Deluxe

Zondag had mijn vriend bij zijn zus in Geel afgesproken om de (ietwat laattijdige) Sinterklaascadeautjes voor zijn petekind langs te brengen. Voor mij was het een ietwat ongemakkelijk bezoek, want ik had door onze relatieperikelen zijn zus en schoonbroer al meer dan een half jaar niet meer gezien. Gelukkig waren er de drie meisjes om het ijs te breken. Nog altijd even enthousiast om mij te zien als vroeger.

Mijn vriend had twee gezelschapsspellen gekocht, waarvan de nieuwe versie van Hotel, Hotel Deluxe, uiteraard meteen uitgeprobeerd moest worden. Groot was mijn ontzetting toen bleek dat er van de vertrouwde hotels geen spoor was! Vervangen door hippere versies. Snik! Boomerang, Waikiki, Président, L’Etoile, Royal, Safari, Taj Mahal en Fujiyama, jullie werden gemist. ;-( Ik was er zowaar helemaal van mijn melk van, want ik werd glansrijk ingemaakt door de jongste van de bende (toegegeven met een beetje hulp van mijn vriend).

IMG_1041

Tussen al dat spelletjesgeweld door aten we pannenkoeken. Lekker, maar een beetje te weinig. Noodgedwongen proefde ik daarom een pannenkoek alleen maar eiwit (de schoonbroer van mijn vriend volgt één of ander dieet) en ik kan jullie verzekeren dat dit géén succes was. Lang leve eigeel!

Culinair genieten in Leuven

Gelukkig deed de ibuprofen zaterdagnamiddag snel zijn werk. Het gezwel op mijn verhemelte zat nog wel stevig in de weg, maar ik moest al niet meer onder tafel kruipen van de pijn. Omdat het de eerste officiële dag van de kerstvakantie was voor mij (mijn vriend was al een week eerder in België, omdat hij nog verlofdagen moest opnemen), besloten we er toch het beste van te maken. We slenterden door de nieuwe wijk aan de Vaartkom die zo snel verandert dat er elke maand wel iets nieuws te bewonderen valt.

Voor mijn vriend was het de eerste kennismaking met De Smidse, een fijne nieuwe plek in Leuven, waar verrassend weinig volk was voor een zaterdagnamiddag vlak voor kerstmis. Ik hoop van harte dat dit concept kan blijven bestaan, maar vrees er eerlijk gezegd voor als het aantal bezoekers niet toeneemt. Of is het er in de week misschien drukker? Nu, toegegeven, wij dronken er ook alleen maar een chocomelk en een koffie. Omdat we nog geen plannen hadden voor de zaterdagavond, reserveerden we spontaan bij Chef’s Table van Atelier Rossi. Pasta is zacht, dus dat moet makkelijk te eten zijn met een abces!

IMG_1018

We liepen verder het oude stadscentrum in langs het Klein Begijnhof en keerden terug langs de vernieuwde Leuvense kerstmarkt. Spijtig genoeg kan de Leuvense kerstmarkt niet tippen aan de kerstmarkt van Montreux. Die houten kraampjes zijn nu eenmaal veel charmanter dan tenten en er valt ook iets te zeggen voor een meer en bergen op de achtergrond.

IMG_1019

Om 19u stipt waren we opnieuw in De Smidse. Beetje vreemd dat de ganse ruimte nu verlaten was, op de koks van Chef’s Table na. Jammer dat niet alle stoelen bezet waren, maar daardoor konden wij natuurlijk last minute nog een tafeltje boeken. Zijn een twaalftal couverts op een avond voldoende om de lonen van vier personeelsleden te betalen? Ik betwijfel het, eerlijk gezegd. In de grote hal van de Smidse was het een beetje te fris voor mij (gelukkig was ik verstandig geweest en had ik mijn fleece meegenomen), maar dat kleine ongemak was al snel vergeten toen het eten op tafel verscheen. Elke gang was een ware smaakexplosie in mijn (lichtelijke gehavende) mond. Heerlijk!

Hapje:
IMG_1029

Spaghetto – rode poon – romanesco – ansjovis – brood:
IMG_1031

Raviolo – dorada royal – zucca – castagne – puntarelle:
IMG_1033

Papperdella – wilde ragu – radicchio trevigiano – chinese kruiden:
IMG_1035

Risotto – langoustines – bloemkool – zalm:
IMG_1037

Ravioli – zwarte truffel -boschampignons – ricotta – parmigiano
IMG_1038

Dus bij deze een oproep om zeker eens te gaan winkelen en/of eten in De Smidse!

Pensioneringsfeestje!

Goed, ik denk dat ik 2018 nu wel definitief mag uitroepen tot het jaar met de meeste afscheidsfeestjes ooit. Al mag het zo stilletjes aan wel eens beginnen stoppen. Al die personeelswissels zijn niet goed voor een organisatie die nog steeds in transitie is.

Maar goed, donderdag vond dus het laatste pensioneringsfeestje van 2018 plaats. We namen afscheid van een collega die er een carrière van maar liefst 42 jaar heeft opzitten. De opkomst voor het feest was groot en hoewel onze collega eerst gezegd had geen afscheidsfeestje te willen, zag ik haar stil genieten van het feit dat zoveel volk de moeite had genomen om te komen. En dat tijdens de drukste periode van het jaar. Ook voor mij kwam de timing van het feest alles behalve goed uit, maar hey, sommige zaken zijn nu eenmaal belangrijker dan werk. En iemand bedanken voor haar jarenlange inzet en collegialiteit is daar één van. Dat werk haal ik wel op een ander moment in.

De speeches waren dan ook vol lovende woorden voor de verdiensten van deze collega, die ik zelf enorm apprecieerde voor haar eerlijkheid en directheid. Er zouden meer mensen moeten zijn op de werkvloer die het gewoon zeggen zoals het is. Zonder al te veel blabla, recht door zee. Helemaal mijn stijl.

En oja, er waren zoetigheden!

IMG_1013[1]

The Butcher’s Son

Op culinair vlak kom ik de laatste tijd niets te kort. Al was een lunch én een uitgebreid diner op één dag wellicht van het goede te veel, de afspraak om samen met mijn collega naar The Butcher’s Son (één Michelinster) te gaan lag al lang vast en eerlijk, ik had er erg naar uitgekeken.

Gelukkig werd ik niet teleurgesteld. Wat een mooie zaak is The Butcher’s son! Geweldig ook dat we vanaf ons tafeltje uitzicht hadden op de winkel waar de karkassen van de geslachte dieren hingen. Natuurlijk kon ik op een plek die gekend staat om het lekkere vlees niet anders dan wild bestellen, ‘t is wildseizoen voor iets, he. Mijn collega was ook razend enthousiast over de vidée met kalfszwezerik, dus misschien moeten we daar nog eens voor terug gaan.

We startten met een glaasje bubbels, om te klinken op de laatste (best wel zware) loodjes van 2018. Uiteindelijk vind ik dat mijn collega-teamverantwoordelijken en ikzelf trots mogen zijn op wat we dit jaar gepresteerd hebben. In niet altijd even makkelijke omstandigheden hebben we ervoor gezorgd dat de boel is blijven draaien. En dat mag gevierd worden, ook!

De hertensteak was alleszins fenomenaal lekker. Wat een ongelooflijk mals vlees. Dat het allemaal net iets te lang duurde, vergaven we de bediening zonder problemen. Blijkbaar was één van de obers ziek, kan gebeuren en we hadden geen van beiden haast. Het heerlijke chocoladedessert was de kers op een fijne avond.

Genoten!

IMG_0994

IMG_0997

Secreto nr 07:
IMG_0998

Hert / worst van hert / poivrade Goudenband:
IMG_1002

Chocolade / appelsien / rode wijn:
IMG_1005

Pralines van Jitsk:
IMG_1006

IMG_1007

 

Lunch bij l’Intermezzo

De laatste keer dat ik bij l’Intermezzo lunchte was anderhalf jaar geleden, toen ik bezig was aan mijn Grote Afscheidstournee. Toen had ik er nog geen flauw idee van dat ik een half jaar later alweer naar België zou terugkeren en lag de toekomst nog sprankelend en onbekend voor mij. De ironie van dit etentje ter afsluiting van mijn eerste werkjaar in de nieuwe job, ontgaat me dus niet. Aan de andere kant was het wel een mooie manier om de cirkel rond te maken. Anderhalf jaar geleden zat ik met mijn collega te puffen op het snikhete terras en nu zat ik met mijn afdelingshoofd en mijn twee collega-teamverantwoordelijken lekker warm binnen. Een tegenstelling die ik op de één of andere manier wel wist te appreciëren. Net zoals de spaghetti ai frutti di mare die miljard keer beter was dan de spaghetti vongole die ik vorige week at bij Rugantino.

IMG_0993

Eindejaarsdrink

Het is eens iets anders dan een nieuwjaarsdrink! En daarnaast was ik ook wel nieuwsgierig naar de winnaars van de fotowedstrijd Wiki Loves Heritage. Ik was een uur te laat op het feestje, maar ik had me niet gerealiseerd dat er nog een hele reeks speeches op het programma stonden, meestal is zo’n drink een nogal informele gelegenheid. Verkeerde inschatting van mijn kant. Gelukkig was het donker in de zaal van Cinema Nova en kon ik vrij onopgemerkt binnen sluipen. Ik kon nog twee interessante sprekers meepikken en daarna was er gelukkig een korte pauze om wat Libanese mezze binnen te steken, want tegen die tijd (20u) was ik al flink uitgehongerd.

Na dit kort intermezzo ging Wikimedia Belgium over tot de prijsuitreiking van de fotowedstrijd Wiki Loves Heritage. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bepaald onder de indruk was van de winnaars. Ik vond de gekozen beelden nogal cliché, maar goed, het belangrijkste is dat deze foto’s onder een creative commons licentie vrij gedeeld kunnen worden.

IMG_0991

En daarna was het tijd voor gezellige babbels en heerlijke hummus!

Met de collega’s naar de Kerstmarkt

Ok, de timing was niet optimaal. Mijn ganse team was tegen de sterren op aan het werken om alle dossiers tijdig af te ronden vóór het eind van het jaar, maar hey, een klein verzetje zou ons ongetwijfeld deugd doen. Oorspronkelijk waren we van plan om rond 16u te vertrekken, maar dat bleek al snel niet haalbaar, dus werd het 17u. Een beetje jammer wel, ook omdat we dit uitstapje gepland hadden als afscheidsmoment voor onze collega.

We startten met een glaasje prosecco op het Sint-Katelijneplein en overhandigden daar onze afscheidscadeautjes: een paar mooie oorbellen en een boek (enfin, ja, de print van de cover, want het boek zat nog in de post). Ze was er heel blij mee. Wel jammer dat  ze niet zo lang kon blijven, wegens nog een andere afspraak diezelfde avond. Een beetje een afscheid in mineur vond ik, maar ze scheen het zelf niet zo erg te vinden.

Verder naar de Vismarkt, waar ik kennismaakte met een Portugees eenpansgerecht dat ik nog niet kende: Arroz de Bacalhau. Verrassend lekker en ongetwijfeld gezonder dan de normale brol die je op een kerstmarkt vindt. Uiteraard dronken we ook een glaasje gluhwein, dat kerstmarkt cliché kan ik moeilijk aan mij laten voorbij gaan. Er is iets aan warme wijn met kanaal en een scheutje rum dat mij warm maakt vanbinnen. 😉

Alvorens de trein naar onze respectieve woonplaatsen te nemen, sloten we ons bezoekje af met een jenevertje. Morgen wachtte ons immers een nieuwe pittige werkdag. Schol!