Afscheid van een collega

Toegegeven deze ochtend voelde ik me alles behalve fris. Maar, zoals het spreekwoord gaat: een kermis is een geseling waard. De combinatie van te veel drank met één van de heetste dagen van het jaar, maakt dat het einde van de avond tot een brei verworden is in mijn geheugen. Gelukkig heeft mijn lieve collega mij geëscorteerd op weg naar het station en deed dat dutje op de trein deugd.

Om maar te zeggen: het was een memorabel afscheid. Helaas niet zoveel mensen, maar dat was te verwachten in volle zomervakantie. En de mensen die er wel waren raakten al snel oververhit. Maar we mogen alleszins zeggen dat we mijn collega in stijl hebben uitgewuifd. Ik denk dat hij ervan genoten heeft.

En oja, we zijn ook nog ergens pizza gaan eten. 😉

pizza

De Zomerfabriek revisited

Ondanks mijn grootse plannen om alle zomerbars in Antwerpen af te schuimen, moet ik deemoedig bekennen dat het aantal bezochte zomerbars op één zal blijven steken. Maar die ene bar zal ik dan wel twee keer bezocht hebben!

Woensdag had ik afgesproken met met mijn lieve collega die sinds een paar weken weer aan het werk is. Haar haar is hipster kort, haar taille is zo mogelijk nog smaller geworden en ze straalt. Met alle behandelingen achter de rug kan ze nu de blik op de toekomst werpen. Met een nieuwe job is ze alvast goed begonnen.

Ik wilde graag horen hoe haar nieuwe job haar beviel en tegelijkertijd is zij zowat mijn gids om toffe plekjes in Antwerpen te ontdekken. Ditmaal belandden we samen op het terras van de Wattman, een simpele brasserie op het gezellige Tramplein. Ik genoot er van een heerlijke falafelburger met hummus en zij van een lekkere wrap. Simpel eten dat ons allebei deugd deed.

IMG_8689

Na afgerekend te hebben, zetten we de avond verder aan een tafeltje bij de Zomerfabriek, waar ik al eerder was met mijn huisgenote/verhuurder. De industriële binnenplek was sinds mijn laatste bezoek verder aangekleed met een heus zandstrand voorzien van parasols en zitzakken. Wij slaagden erin één van de laatste vrije tafeltjes te bemachtigen en zetten ons gesprek verder. Ik vond het een beetje jammer dat we over het geleuter van de open mic avond moesten spreken, want een subtiel achtergrondmuziekje had beter bij onze serieuze gesprekken gepast.

IMG_8693

Wat ik meeneem van deze avond, is dat een mens altijd sterker is dan je zelf denkt. Maar ook, dat het bijzonder belangrijk is om je goed te laten omringen en vooral: om hulp te vragen als het even niet meer gaat. We willen ons allemaal graag sterk en stoer voordoen, maar misschien moeten we dat masker wat vaker laten zakken. En dan moet ik meteen maar de hand in eigen boezem steken, want ik denk dat weinigen weten hoe lastig mijn periode in Genève werkelijk is geweest.

Een onverwachte barbecue

Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik niet echt iets gepland, vorige zondag. Na het railbike uitstapje leek ons een beetje quality time wel gepast. Maar tijdens het railbiken kregen we een berichtje van onze vrienden uit Wijgmaal met de vraag of we geen zin hadden nog eens af te spreken voor een drankje en wat hapjes. Na even onze agenda’s bij mekaar gelegd te hebben, bleek de enige écht goeie optie gewoon de volgende dag te zijn. We stuurden een berichtje terug en jawel, dat paste voor hen. Aangezien mijn vriend zondagavond alweer naar Genève terug vloog, spraken we rond een uur of drie af. Een ideaal moment om te beginnen aperitieven. 😉

Mijn vriend en ik namen de trein naar Leuven, lieten zijn valies daar achter in een locker en ontleenden twee blue bikes om langs de Vaart naar Wijgmaal te fietsen. Zoals we dat gewoon zijn, werden we onthaald op een heerlijk glaasje witte wijn (voor mij) en een speciaal biertje (voor mijn vriend). We begonnen de namiddag in de lounge achteraan de tuin, maar daar werd het al snel te warm, zodat we noodgedwongen de koelte in de schaduw van het huis moesten opzoeken. Ja, de zomer van 2018 is goed op weg even legendarisch te worden als die van 1976.

Die enkele hapjes bleken een heuse barbecue te zijn, inclusief slaatjes. Gelukkig vertrok de vlucht van mijn vriend pas om 20.40u en kon hij nog het meeste van de barbecuehapjes meepikken. Ik bleef wat langer plakken om na te praten en te helpen de tent voor de twee jongens op te zetten (ze wilden per sé de nacht in de tuin doorbrengen en geef toe, het was er het weer voor).

IMG_8660

Fijn moment van de avond: ik die in de tent aan de twee jongens een verhaaltje voorlas en de twee jongens die aan mijn lippen hingen. Waarop ik prompt beloond werd met een schitterende dubbele regenboog, alvorens terug te fietsen naar Leuven. Mooi op tijd om de voorlaatste trein naar Berchem te nemen.

IMG_8679
Spontane afspraken zijn vaak nog de beste!

Railbiken in Tessenderlo

Deze zondag spoorden mijn vriend en ik richting Herentals voor een uitstapje met zijn ouders, zijn broer en diens gezin. De vader van mijn vriend was zo vriendelijk ons aan het station te komen ophalen (het nadeel van geen auto hebben: je bent vaak afhankelijk van de goodwill van anderen). Na samen geluncht te hebben, vertrokken we met ons groepje van zes volwassenen en twee kinderen richting Tessenderlo voor namiddagje railbiken.

Het viel uiteraard te verwachten: net op het moment dat we onze railbikes beklommen, gingen de hemelsluizen open. Tegenwoordig durft een mens niet meer te klagen als het regent, maar dit was nu toch wel heel erg slechte timing. Gelukkig was de bui voorbij in een zucht en was er een paar seconden later al niets mee van de bui te merken. Alleszins viel er in de verste verte niet voldoende regen uit de lucht om al die dorstige planten rondom ons van water te voorzien.

Het ritje naar het eind van het spoor duurde ongeveer een half uur en ik moet eerlijk toegeven dat het in onbruik geraakte spoor ons niet meteen langs de meest inspirerende omgeving bracht maar het trappen was wel leuk op zich.

IMG_8634

Waar het spoor doodliep, stapten we uit en maakten we een kleine wandeling naar het Albertkanaal. Maakten wat groepsfoto’s en keerden vervolgens terug voor het tweede deel van onze railbiketocht. Ditmaal haakten we de twee railbikes aan mekaar vast zodat we samen de finish bereikten. Onderweg deden we ons best om de antwoorden te vinden op de zoektochtvragen die we meegekregen hadden, maar zonder wat extra hulp van de verhuurder waren we er nooit in geslaagd alle antwoorden te vinden. Kan ook moeilijk anders, wanneer sommige vragen niet meer actueel zijn…

IMG_8638

Op aanraden van de verhuurder van de railbikes reden we naar Ter Scoete. Een gezellige brasserie met een groot terras waar de kindjes een gratis ijsje kregen in ruil voor hun ingevulde antwoordformulier en de volwassenen een biertje of ander alcoholisch drankje konden nuttigen. Uiteindelijk aten de kinderen maar een paar happen van hun ijsje en konden de volwassenen de rest opeten. Tja, dat zal niet de eerste, noch de laatste keer zijn.

Na dit aperitief reden we terug naar Herentals alwaar ons een feestelijke mosselmaaltijd wachtte. Veel bleef er na de maaltijd niet over van die twaalf kilo mosselen. Railbiken is duidelijk goed voor de eetlust!

Team Lunch!

Nadat mijn oorspronkelijk plan om met het team te gaan lunchen in de Jour de Fête, in het water gevallen was wegens jaarlijkse vakantie, moesten we noodgedwongen op zoek naar een alternatief. Mijn collega die in Brussel woont, gaf een aantal suggesties en we lieten de medewerkers een poll invullen op yammer om de knoop door te hakken.

En zo kwamen we terecht in het Chicago Café alweer ik de beste Buddha Bowl ever at. Falafel, hummus, guacamole, quinoa en rauwe groentjes, alsof iemand al mijn favoriete etenswaren in één gerecht gecombineerd had.

Oja, het gezelschap was ook leuk, natuurlijk!

IMG_8682[1]

Sushi bij Ichi!

Het was een beetje spijtig dat het zomers slaatje van ‘s middags nog op mijn maag lag, want anders had ik zeker meer uit mijn bezoek aan restaurant Ichi gehaald. Omdat het veel te lang geleden was dat mijn vriend en ik nog eens Japans gegeten hadden, boekte ik een beetje op goed geluk een tafel bij Ichi. Ik was een beetje sceptisch, want een all you can eat concept staat meestal niet garant voor de beste kwaliteit, maar hey, Ichi bleek zowaar de uitzondering op de regel te zijn.

Voor slechts dertig euro konden we genieten van high quality sushi en zeer verzorgde teppanyaki gerechten. Mijn vriend en ik bestelden telkens een verschillend gerecht zodat we zoveel mogelijk gerechten konden proeven. En elk gerecht was bijzonder lekker. Dikke aanrader voor liefhebbers van de Japanse keuken.

En ik had als afsluiter nog net genoeg plek voor een rodebonenijsje. 😉

IMG_8620

IMG_8622

IMG_8623

IMG_8624

IMG_8625

IMG_8626

IMG_8627

IMG_8629

PS: Helaas totaal niets gezien van de bloedmaan. Het wolkendek was gewoon té dik.

Black Smoke Rooftop bar

Yep, yep, ik zet onverdroten mijn verkenning van de Antwerpse horeca verder. Zeker nu mijn dagen alhier geteld zijn, moet ik het onderste uit de kan halen, nietwaar?

Ik had al een tijdje geleden beloofd om een avondje op stap te gaan met mijn collega-teamverantwoordelijke. Ter compensatie voor het feit dat ik één van haar beste medewerkers gekaapt heb. Nuja, gekaapt, de medewerker in kwestie reageerde op een vacature in mijn team, dus de overstap is geheel vrijwillig, maar tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat deze overstap een groot gat slaat in het team van mijn collega-teamverantwoordelijke. Dus een kleine traktatie was hier wel op zijn plaats.

Mijn collega stelde voor om restaurant Black Smoke te proberen. Ik ben normaal niet zo’n grote fan van restaurants waar vlees de hoofdrol krijgt toebedeeld, maar toen ik zag dat ze ook een rooftop bar hadden, was ik snel overtuigd. Serieus, rooftop bars zijn geweldig en veel te dun gezaaid in België.

Ons bezoekje startte een beetje met een valse noot: de lift bleek buiten gebruik, dus wij puften en hijgden zes verdiepingen trappen naar boven. En dat in een hittegolf! Het dakterras bleek al goed vol te zitten. Wij vroegen of er nog een tafeltje voor twee beschikbaar was, maar de ober zei dat we best op een barkruk aan de zijkant plaatsnamen. Ik heb niets tegen barkrukken, maar doordat de rand van het dakterras met een soort bank was afgewerkt, zaten we niet bepaald comfortabel: door de plaatsing van de bank moesten we onze knieën veel te hoog optrekken. Ik voelde mijn humeur een beetje zakken toen ik zag dat twee jonge en bijzonder slanke deernes wél een tafeltje toegewezen kregen (sidenote: je kan niet reserveren op het dakterras, dus het was niet dat ze een reservatie hadden). Ongelijke behandeling kan ik moeilijk verdragen.

We namen dus een beetje het heft in handen en eigenden ons een tafel toe die eigenlijk wat te groot was voor twee personen. En kregen zo bijna ruzie met de ober. Niet dat ik deze tafel niet wilde inruilen voor een kleiner exemplaar, volgaarne zelfs, maar de ober deed echt geen moeite. Gelukkig kwam de eigenaar tussen en gebaarde die dat we de tafel mochten houden. Oef!

Deze horde genomen, werd het alsnog een bijzonder gezellig avond aan onze grote en comfortabele tafel. We genoten van heerlijk finger food (die kippenbilletjes, amai, om duimen en vingers bij af te likken) in combinatie met fantastische cocktails. Ik genoot zo van de frozen margarita dat ik het niet kon laten deze opnieuw te bestellen als afsluiter van de avond. Alleen over de bediening waren we minder enthousiast. Het duurde gemiddeld écht te lang voor ze onze bestelling kwamen opnemen. Maar goed, we lieten het niet aan ons hart komen. Het uitzicht maakte dat we dit graag door de vingers zagen!

IMG_8598

IMG_8601

IMG_8602

IMG_8603

IMG_8607

Zomerse avond in Brussel

Dinsdagavond zakten we met wat collega’s af naar het Warandepark. Doel: gezellig samen iets drinken op het terras van pop-up bar Woodpecker Royal. Ondertussen zijn er heel wat collega’s met vakantie en deze week heb ik voor het eerst sinds januari gemerkt dat de werkdruk wat lager lag. Een welgekomen adempauze die maakte dat er zowaar tijd was om rond vijf uur de deur van het kantoor achter ons dicht te trekken en iets te gaan drinken met het team.

We waren in totaal met tien personen van mijn team. Een mooie opkomst! Het was heerlijk om samen te genieten van een drankje onder de schaduw van de bomen van het Warandepark en gewoon wat te kletsen. Over het werk, maar ook over de dingen die ons daarbuiten bezig houden. Het was nog steeds warm, maar de avondlijke hitte was draaglijk.

Ons groepje we druppelsgewijs kleiner terwijl de ene na de andere collega afscheid nam om de trein naar het thuisfront te nemen. Met een groepje van vier die hards zakten we vervolgens af naar Thais restaurant Manola III . We waren hier min of meer op goed geluk terecht gekomen, omdat het vlakbij het Warandepark was, maar het restaurant stelde niet teleur. Echt heel lekkere Thaise gerechten!

IMG_8594

Een fijne avond, die ik afsloot op de trein in het gezelschap van mijn nieuwste medewerker, een collega die ik al lang ken (ik heb haar zelfs nog geworven) en die in september de overstap naar mijn team zal maken.

<3 mijn collega’s!

Zomeren in Limburg

Dit weekend brachten mijn vriend en ik door in mijn ouderlijk huis. Mijn broer en zijn vriendin hadden ons zaterdag uitgenodigd voor een authentieke Limburgse barbecue, een plaatselijke specialiteit. 😉 Uiteraard voorafgegaan door een rondleiding in hun steeds verder vorderende villa. Ze hebben er lang op moeten wachten, maar hun droomhuis begint nu echt vorm te krijgen. Mijn broer, de perfectionist, heeft elk detail tot in de puntjes uitgewerkt. Erg benieuwd om over een paar maanden het eindresultaat van al dat zwoegen en zweten te zien te krijgen.

De voorspelde regen bleef gelukkig uit, waardoor we buiten konden zitten tot het te donker werd om de Expoding Kittens kaarten te zien.  Om het spel te kunnen verder zetten, moesten we noodgedwongen naar binnen verhuizen, alwaar we een glaasje whisky (of twee) en een Vana Tallinn dronken om de avond af te sluiten.

IMG_8577

IMG_8578

Zondag maakten we van de gelegenheid gebruik om lekker lang uit te slapen en op het gemak samen te brunchen en de overschotjes van de barbecue weg te werken. Mijn voorstel om te gaan wandelen werd op weinig enthousiasme onthaald (te warm en mijn broer en zijn vriendin waren ook te moe van het werken in hun huis), dus gingen we een ijsje eten bij ‘t Kremmeke in Stevoort en daarna nog iets drinken in de Piano in Herk-de-Stad.

IMG_8582

En toen was het al tijd om afscheid te nemen, want mijn vriend moest op tijd op de luchthaven zijn om zijn vliegtuig te halen. We namen samen de trein. Alleen stapt hij af in Zaventem en ik een aantal haltes later in Berchem.

Niet echt het meest actieve weekend ooit, maar een beetje relaxen af en toe kan geen kwaad, zeker?

Op stap in Antwerpen

Vrijdag was mijn vriend in het land, dé ideale gelegenheid om iets te gaan eten met zijn zus en schoonbroer. En ja, ik weet dat het aanbod aan restaurants Antwerpen, schier eindeloos is, maar toch kon ik het niet laten om in te gaan op het behoorlijk smakelijke aanbod van de Troubadour: 7 gerechtjes voor slechts 39 euro! Daar kan een mens niet voor sukkelen, he. ‘t Is dat mijn vorig bezoek zo’n succes was.

Om 18.25u stonden we voor (gesloten) deur van de Troubadour. Blijkt dat dit restaurant bijzonder stipt is, ook als het op openingstijden aankomt, want vijf minuten later mochten we wel binnen. Ik had vroeg gereserveerd omdat de politieagent-schoonbroer van mijn vriend om 22u aan zijn Tomorrowland shift moest beginnen. We informeerden even bij de uitbater of we toch zeker om 21.30u de maaltijd konden afronden en hij verzekerde ons dat dat geen probleem was.

Wij genoten van:

Ceviche van zeebaars , fris en zomers:
IMG_8560

Burrata met gebrande avocado en groene gazpacho:
IMG_8561

Beste garnaalkroket in de wereld:
IMG_8559

Lamsschouder, traaggegaard, handgerolde couscous met aubergine:
IMG_8562

Keizersbaars , calamari en saffraanrijst:
IMG_8564

Rundstartaar , gepickelde groentjes:
IMG_8565

Basilicum, rabarber en aardbeien ijs van yoghurt:
IMG_8566

Buiten de rundstartaar (die me vreemd genoeg wat tegenviel, normaal ben ik nochtans een fan) was alles bijzonder lekker. Genoten ook van de ongestoorde gesprekken. Meestal zijn hun drie dochters erbij en dan is het moeilijk om drie zinnen na mekaar te zeggen zonder onderbroken te worden door een kwetterend kinderstemmetje.

Rond half tien betaalden we de rekening, zetten we onze politieagent af aan Antwerpen-Centraal en zochten we hogere oorden op voor een cocktail (of twee). Gelukkig was de Sky Bar ditmaal wél open. Een beetje jammer dat er een verjaardagsfeestje aan de gang was waardoor de muziek nogal luid stond, maar het uitzicht was prachtig en de cocktails werkelijk voortreffelijk. Prijs voor de beste cocktail van de avond gaat naar de Ciroc en Provence (met wodka, limoen en siroop). Heerlijk!

IMG_8569

IMG_8572

IMG_8575

En dat we na deze fijne avond mooi voor de deur van mijn studio werden afgezet, was natuurlijk ook niet te versmaden.