De Foodbag oogst van de week!

Om de traditie in ere te houden!

Zalm met linzen, venkel, selder, landkers en mosterdsaus (heerlijk! lang geleden dat ik nog eens venkel had gegeten!):

IMG_5959

Geroosterde bloemkool in tomatensaus met Berloumi (de Belgische versie van halloumi, kon een scheut sriracha gebruiken, maar verder een zeer smakelijke combinatie):

IMG_5965

IMG_5967

Steak met pastinaak, champignonsaus en spinazie (de winnaar van de week, een goed stuk vlees zo nu en dan valt toch niet te versmaden):

IMG_5973

Zeer tevreden met onze Foodbag keuze van de week. Elk van deze gerechten wil ik zeker nog eens op het menu zetten.

Dinner by Octobar

De oesters hadden we de dag voordien al samen met onze vrienden opgesmikkeld, het diner volgde zaterdagavond. Aangezien ik een grote fan ben van vis en zeevruchten, was het menu van Octobar helemaal mijn ding. Mijn vriend daarentegen vond de langoustines als hoofdgerecht iets te veel gepruts. Waarschijnlijk nog niet helemaal bekomen van de zeevruchtenschotel van De Walvis. 😉

Ik laat jullie graag meegenieten:

Mousse van gerookte makreel of wafeltjes van rode biet:

IMG_5928

IMG_5929

Ravioli en bouillon van krab:

IMG_5931

IMG_5932

Langoustines met mousseline en konfijt van tomaat en chili:

IMG_5935

Cappuccino met crumble van gezouten caramel

IMG_5940

Van die ravioli en bouillon van krab had ik trouwens gerust drie porties kunnen eten! Zo fantastisch lekker!

Oesters en vuurkorven

Gisteren was onze goede vriend uit Wijgmaal jarig. En hoewel deze feestelijke gebeurtenis dit jaar onmogelijk met veel feestgedruis gepaard kon gaan, spraken mijn vriend en ik toch af om samen met hem en zijn vrouw rond de vuurkorf te klinken op alweer een jaar ouder en wijzer.

Geleerd uit vorige ervaringen legden we een stevige bodem met een heerlijke sushiboot van bij Kintsugi.

IMG_5921

Mijn vriend en ik hielden de ganse dag angstvallig de weersvoorspellingen in het oog en lange tijd zag het ernaar uit dat de regen ons openluchtfeestje zou vergallen. Naarmate de dag vorderde, leek er zich echter vanaf 19.30u een drogere periode aan te dienen. We lieten ons niet op voorhand ontmoedigden en hoopten dat de weersvoorspellingen het bij het rechte eind hadden.

Omdat we nogal zwaar geladen waren met speciale biertjes, koffiecapsules en oesters van Octobar en het weer op zijn zachtst gezegd nogal twijfelachtig was, namen we in plaats van de fiets de taxi naar Wijgmaal. Tijdens de rit polsten we bij de taxichauffeur of hij vaak mensen ná de avondklok moest vervoeren (taxichauffeurs mogen immers gans de nacht blijven rijden). En jawel, dat bleek zich vrij regelmatig voor te doen. Sommige collega-taxichauffeurs waren zelfs al eens tegengehouden door de politie, waarop alle inzittenden (uitgezonderd de chauffeur zelf) een boete moesten betalen. Daarover maakten we ons alvast geen zorgen, want we waren van plan ons stipt aan de avondklok te houden.

En jawel, de weergoden waren ons goedgezind. Uiteindelijk brachten we de ganse avond door in de tuin van onze vrienden zonder door een regenbui overvallen te worden. Die paar druppels rond een uur of tien tel ik niet mee, rond het warme vuur merkten we daar amper iets van.

De oesters (met een druppeltje vodka, dat spreekt voor zich) smaakten en de avond vloog voorbij. Of hoe de coronacrisis ons de waarde van menselijk contact en vriendschap elke dag weer duidelijk maakt.

HUBM0887

IMG_5925

En dankzij Taxi Jenny stapten we klokslag middernacht ons appartementje binnen. Met kleren die zo doordrongen waren van de rook van het houtvuur dat we de sfeer van het vuur dagen later nog moeiteloos zouden kunnen oproepen.

De Hello Fresh oogst van de week

Aangezien we deze week te laat waren om nog een Foodbag maaltijdbox te bestellen, werd het Hello Fresh. En ik moet zeggen, dit was de eerste keer dat de Hello Fresh maaltijden teleur stelden. Geen enkel gerecht kon overtuigen en de sriracha werd meermaals boven gehaald om de gerechten in kwestie wat interessanter te maken.

Aziatische noedels met gekruid gehakt, wokgroenten en gezouten pinda’s (een variatie op een gerecht dat we ondertussen al té vaak hebben gegeten):

IMG_5897

Krieltjessalade met mediterrane kipfilet, cherrytomaten, komkommer en maïs (we verdubbelden het aantal kerstomaten en voegden olijven en zongedroogde tomaten toe om het geheel wat op te leuken):

IMG_5910

Courgettepasta met garnalen, mini-romatomatenen, walnoten en basilicum (ook hier voegden we extra tomaten toe, maar ik was vooral ontgoocheld door de amper vindbare courgetteslierten):

IMG_5916

Zeevruchtenschotel met kreeft van De Walvis

Zaterdag hadden mijn vriend en ik ons knuffelcontact over de vloer. Een moment om te koesteren, want de tijden dat bezoek over de vloer krijgen de gewoonste zaak van de wereld was, liggen ondertussen al bijna een jaar achter ons en voorlopig is er nog geen beterschap in zicht.

Reden te meer om ervoor te zorgen dat er iets feestelijks op het menu stond. Met een zeevruchtenschotel van De Walvis kan een mens niet veel verkeerd doen: kreeft en oesters, what’s not to like? Alleen het afhalen bleek een grotere uitdaging dan gedacht. Zo’n zeevruchtenschotel voor drie personen, dat weegt wel wat, en mijn vriend en ik waren te voet. Dus wisselden mijn vriend en ik het dragen af. Op een gegeven moment hield ik de schotel echter niet recht genoeg waardoor ik opeens zeevruchtenschotelvocht over mijn armen in mijn schoenen voelde sijpelen. Nu, het was grotendeels water, maar toch…

Dat mocht echter de pret niet drukken. We smikkelden en smulden met ons drieën van al dit lekkers. Wel jammer dat onze vriend niet helemaal in topvorm was. Hij had de laatste tijd weer veel last van hoofdpijn, een gevolg van een aanval op zijn persoon vele jaren geleden, en moest de dag nadien nog een honderdtal examens numerieke wiskunde verbeteren. We hielden de whisky-uitspattingen later op de avond bijgevolg bescheiden. In de plaats daarvan genoten we van een heerlijk flesje wijn van Magnus Wijnen. We merkten zelfs amper dat het later op de avond stevig begon te sneeuwen. 😉

IMG_5843

IMG_5848

IMG_5849

IMG_5852

 

IMG_5853

Dinner by Het Land aan de Overkant

Yep, we zetten onze wekelijkse traditie onverstoord verder met alweer een heerlijke menu van Het Land aan de Overkant. Ditmaal kozen we, tegen onze gewoonte in, voor het lamsvlees. Wat een dikke voltreffer bleek te zijn. Het loont om buiten je comfortzone te treden.

Velouté van aardpeer, gerookt spek en kruidenolie:
IMG_5824

Tajine van lam met taboulé, bloemkool en pompoen, gekarameliseerd witloof, flatbread en pesto van boerenkool:
IMG_5829

IMG_5836

Paris Brest (soes met praliné van hazelnoot):
IMG_5838

Het enige nadeel van het heerlijke hoofdgerecht: we vonden écht geen plekje maar voor de heerlijke kazen van Elsen. Maar geen nood, die smaakten deze middag ook nog uitstekend!

Florence Bio, St Nectaire AOC Fermier, Camembert AOP, Le Magoth Fermier, Blue Duroux:
IMG_5839

De Foodbag oogst van de week

Vis in zachte currysaus met rijst (niet echt waw, had een extra scheut sriracha nodig):

IMG_5795

Scampi met witloof in haverroomsaus met gebakken pastinaak- en raapblokjes (bijzondere combinatie van smaken, die toch niet helemaal ons ding was en we vonden vier scampi per persoon wel héél zuinigjes gerekend):

IMG_5805

Smeuïge polentapuree met gebakken champignons (de topper van de week! zeer, zeer lekker, maken we zeker nog eens):

IMG_5807

Back to Brussels

Voor een halve dag dan toch. Was ondertussen alweer van vóór de kerstvakantie geleden dat ik nog eens naar ons kantoor in Brussel spoorde. Hoog tijd om te controleren hoeveel ongeopende post en aanmaningen voor onbetaalde facturen er daar op mij lagen te wachten Gelukkig was de NMBS mij ditmaal beter gezind en geraakte ik vlotjes in Brussel. Ik maakte zelfs een kleine omweg langs de akelig lege Grote Markt alvorens mij naar ons al even akelig leeg kantoor te begeven. Alsof ik per ongeluk op een feestdag was gaan werken, zo leeg was het.

IMG_5798

IMG_5801

Gelukkig viel de hoeveelheid post mee en om te vieren dat ik alles vlotjes weggewerkt kreeg, trakteerde ik mezelf op de terugweg naar het station op een doos met heerlijke chocolade hartjes van Marcolini. Kwestie van die zielige chocolatiers in de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen, die voornamelijk leven van de verkoop aan toeristen, een hart onder de riem te steken.