Na een dagje thuiswerk met (gelukkig) niet al te veel vergaderingen (hoera voor een onofficiële brugdag waarop veel collega’s verlof nemen!), spoorde ik naar Limburg om samen met mijn broer naar het gemeentehuis te gaan om de nieuwe identiteitskaart van mijn moeder te regelen. Tot mijn grote verbazing liep dat vlotter dan verwacht en stonden we op een zucht weer buiten.

Daarna reden we naar het Wendelenhof voor een diner met z’n tweetjes. We hebben niet vaak de kans om alleen met ons twee iets te doen, dus ondanks mijn langzaam genezende wonden erg genoten van deze avond. We startten de avond met een glaasje BelBul van het Domaine du Chant d’Eole. Bij het aperitief deelden we een bordje gerijpte hertenham en uiteraard kon ik het niet laten om drie Oosterse oesters te bestellen. Als hoofdgerecht kozen we allebei voor de fazant met druivensaus, want wild smaakt altijd deze tijd van het jaar. De chianti classico paste hier perfect bij. De bediening was supervriendelijk en het deed ons allebei plezier dat er duidelijk zorgvuldig nagedacht was over het wijnaanbod. Het restaurant was trouwens al helemaal in kerststemming. Klaar voor de komende feestdagen, al is dat voor mij op dit moment gevoelsmatig nog net een tikkeltje te vroeg.

We hadden allebei nog plaats voor een dessert. Ik ging voor de gepocheerde peer en mijn broer voor de dame blanche. Een calvados van 12 jaar oud was de perfecte afsluiter en maakte dat ik die gekloven lip opeens helemaal niet meer voelde. 😉

Een avond om te koesteren.