Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.
Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.
Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!
Gisteren had ik de eer en het genoegen de opening van de nieuwe tentoonstelling in het KMSKA te mogen bijwonen. De tentoonstelling focust op de betekenisvolle positie die de Antwerpse kunstenares Marthe Donas en haar partner, de Oekraïense beeldhouwer Alexander Archipenko samen met het kunstenaarscollectief La Section d’Or, innamen op het circuit van de internationale avant-garde. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik tot voor deze tentoonstelling nog nooit van beide kunstenaars, noch van La Section d’Or gehoord had, maar hey, altijd fijn om iets bij te leren.
Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. 😉 Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)
Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!
Niet al te vroeg uit de veren vandaag om op het gemak te genieten van een ontbijt dat net iets minder goed is dan het ontbijt bij Hotel Kipling. We starten de ochtend op het gemak, want een oud-collega van mijn vriend komt ons vervoegen voor het Fête des Vendanges. Spijtig genoeg dient de dag zich iet of wat bewolkt aan, maar we hebben goeie hoop dat de wolken snel zullen plaats maken voor de zon.
Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.
We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.
Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.
Goed geslapen in Hotel Kipling! Iets na negen uur zitten we aan het ontbijt. Het ontbijtbuffet is royaal, al mankeren voor mij wel de exotische toetsen die je zou verwachten in een hotel met zo’n naam. Wel blij met de Bircher muesli, uiteraard! We nemen de tijd om uitgebreid van het buffet te genieten, want we worden pas tegen de middag verwacht bij onze vrienden in Aubonne.
We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.
Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.
De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.
Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.
We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!
Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.
Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!
Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!
Deze avond rond 19u zakte ik na het werk af naar The Chairman om snel twee garnaalkroketten te eten en nog een beetje te werken (lang leve mijn laptop!). Ik was eerder matig enthousiast over de garnaalkroketten, die ik niet echt smeuïg vond. Voor die prijs had ik toch net iets beter verwacht.
Van The Chairman wandelde ik naar de KVS, want ik had een vrijkaart voor de dansvoorstelling Spell van Igor Shyshko, met Elke Van Campenhout & Albina Vakhitova. Grappig: aan de ingang van de KVS box trof ik een collega met zijn vriend die naar dezelfde voorstelling gingen. Had ik meteen gezelschap.
Ik vond de voorstelling zelf bijzonder fascinerend, al heb ik er moeite mee om deze te omschrijven. De bezwerende bewegingen van de dansers in combinatie met de tekst die Elke Van Campenhout debiteerde, brachten me bijna in een trance. Voor wie er meer over wil weten, een copy paste van de website van Kunst/Werk:
Spell is een rituele performance, ontstaan uit een langetermijnsonderzoek naar somatische vormen van verzet, een zoektocht naar alternatieve vormen van angst en rouw.
In een onbenoemd niemandsland geven twee lichamen zich over aan een repetitieve choreografie van cliche en transformatie. Ze schudden hun culturele erfenis, de opgelegde gendernormen en politieke verdrukking uit hun lijf, en proberen telkens opnieuw om zichzelf heruit te vinden, in een alternatief kader van begrip en verbinding.
Igor Shyshko en Albina Vakhitova gaan in dialoog met de bezwerende tekst, gebracht door Elke Van Campenhout, de ‘spreuk’ die een ruimte creëert waarin lege beelden, verdriet en plezier, ambiguïteit en strijd naast mekaar mogen bestaan.
Spell produceert geen kant en klare politieke boodschappen, maar opent een meerlagig existentieel gebied van onzekerheid, rond hoe het is om vandaag te leven, te werken en relaties aan te gaan. Als immigranten, als cultuurwerkers, als magische wezens.
Alleszins erg blij dat ik tijd gemaakt heb om naar deze voorstelling te gaan.
Na een voormiddag vergaderen in de Singel in Antwerpen en vervolgens drie Teams-vergaderingen vanuit Leuven, pak ik in zeven haasten mijn carry-on koffertje voor een lang weekend in Zwitserland. Tegenwoordig reis ik nog maar heel sporadisch naar Zwitserland. Aangezien het merendeel van ons sociaal leven zich in België afspeelt, vliegt mijn vriend meestal in de weekends naar België.
Ik zit nog niet eens op de trein naar de luchthaven wanneer ik het bericht krijg dat mijn vlucht een half uur vertraging heeft. Tegenwoordig eerder standaard, dan uitzondering. Geen erg, dat eeft mij de gelegenheid om op het gemak iets te eten bij de Exki in de luchthaven. De security check gaat vlotjes en ik koop in de tax free shop een grote doos pralines van Neuhaus om onze vrienden die in Zwitserland wonen te trakteren.
Het is gezellig druk op de luchthaven, maar ik vind gelukkig een vrij plekje aan een tafel met een stopcontact, zodat ik nog wat kan werken. Omdat het momenteel zo druk is, heb ik mijn werklaptop meegenomen voor deze trip. Kwestie van de wachttijden op de luchthaven zo productief mogelijk door te brengen.
Uiteraard tikt de vertraging van het vliegtuig nog verder aan. Uiteindelijk vertrekken we om 20.45u ipv op het voorziene vertrekuur van 19.20u. Al een geluk dat mijn vriend en ik deze avond niet met vrienden afgesproken hebben.
De vlucht zelf verloopt vlotjes. Mijn vriend wacht me op in de luchthaven op de vertrouwde plek en we nemen de trein naar Cornavin om eerst zijn nieuwe studio te inspecteren. Na vele jaren gewoond te hebben in onze ‘tijdelijke’ studio, is hij eindelijk verhuisd naar een beter stekje in een gerenoveerd gebouwd. De nieuwe studio is echt een serieuze verbetering: dicht bij het station en met een moderne badkamer en kitchenette. Spijtig genoeg is de slaapkamer niet groot genoeg voor een deftig tweepersoonsbed en ligt de tijd dat ik comfortabel met twee personen in een twijfelaar kon slapen, al lang achter mij. Aangezien mijn vriend een goeie nachtrust ook weet te waarderen, heeft hij een kamer geboekt in een hotel vlakbij.
Iets voor elf uur checken we in bij Hotel Kipling, dat duidelijk voor een inrichting gekozen heeft deze naam waardig. De vriendelijke dame aan het onthaal heet mij welkom (mijn vriend is al eerder gaan inchecken) en na wat fotootjes van de hotelkamer genomen te hebben, kruipen we in bed. Een beetje bijslapen na deze vermoeiende week es meer dan welkom!
Na nog snel een webinar van een uurtje meegepikt te hebben, haastte ik mij om 13u naar de lunch van het netwerkmoment dat mijn collega’s georganiseerd hadden. Ik verwachtte daar nog amper eten aan te treffen, want de lunch was al om 12u begonnen en ik was dus meer dan een uur te laat. Groot was mijn verbazing toen echter bleek dat er nog heel veel over was. Heel lekkere en gevarieerde slaatjes en een ganse berg dessert. Ik deed echt mijn best om zoveel mogelijk slaatjes weg te werken, want ik hou niet van voedseloverschotten, maar het was echt onbegonnen werk. Blijkbaar was de uitval van de deelnemers groter dan voorzien. Veel mensen hadden last minute afgezegd en daarnaast waren er nog een hoop no shows. Niet tof. Gelukkig vonden we voor het dessertoverschot een elegante oplossing. Ik schakelde een collega in, die met een karretje al de overschot kwam opladen om uit te delen aan de collega’s op de werkvloer. Laat ons hopen dat het gesmaakt heeft!
Na ons laatste ontbijt in het hotel pakken we onze koffers en laten we Vitoria-Gasteiz achter ons. Iets voor half elf beginnen we aan de lange rit naar Chauvigny.
We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.
Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.
De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.
Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.
Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.
Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.
Na het ontbijt rijden we met de wagen naar Aperregui voor een wandeling in de natuur. We vinden zonder problemen een parkeerplaats in dit rustige dorpje en kijken uit naar een stevige wandeling!
Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.
We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.
Na vandaag alweer een crisis bezworen te hebben, zakte ik deze avond met de trein af naar Antwerpen-Centraal voor de feestelijke opening van de nieuwe zaalvloer van de Roma. Na een pittige werkdag besloot ik mezelf te trakteren op een lekkere dampende kom ramen bij Takumi Ramsen. Vergezeld van een glaasje Calpis, uiteraard, want dat staat in België zelden op de menukaart.
Na een korte speech werd de splinternieuwe parketvloer overgedragen aan de breakdancers van Battle Droids Crew, die hun beste battle skills boven haalden om de vloer in te dansen. Dikke ambiance! Oprecht onder de indruk van de letterlijke flexibiliteit van deze jonge sportievelingen.
Aangezien noch de schuimwijn, noch de witte wijn mij konden bekoren en ik verder geen enkel bekend gezicht zag in het aanwezige publiek, wandelde ik vlak na het einde van de dance battle terug naar Antwerpen-centraal om de trein naar Leuven te nemen. Mezelf voor het hoofd slaand dat ik deze avond geen hotel geboekt had in Antwerpen. Morgenochtend moet ik namelijk alweer naar Antwerpen sporen voor een vergadering in de Singel. Het was mij gewoon helemaal ontgaan dat ik twee dagen vlak na mekaar in Antwerpen moest zijn. Tegenwoordig leef ik letterlijk van dag tot dag en ik mag al blij zijn als ik 24 uur op voorhand mijn agenda geconsulteerd heb.
