Kunst op kantoor

Deze namiddag had ik de eer en het genoegen om namens onze grote baas de kunstenaars te bedanken die ons prachtige kantoorgebouw met unieke kunstwerken aangekleed hebben. Na de speeches en de dankwoorden was het tijd voor een glaasje en wat hapjes, terwijl we wachtten tot onze groep vertrok voor de rondleiding langs de werken verspreid in het gebouw.

Graag deel ik een paar foto’s van mijn favoriete werken:

Het prachtige tapijt van Sammy Baloji:

Private Architecture (R.M.) van Valérie Mannaerts brengt een hommage aan de verdwijnende Brusselse tailleurszaken:

Versunkene Gärten van Tatjana Gerhard:

PUH-POH-WEE van Ana Torfs, vijftien unieke bronzen afgietsels van zelfgekweekte oesterzwammen, verstopt in alle hoeken en kanten van het gebouw:

Na de rondleiding keerde ik terug naar de receptieruimte voor bubbels en fijne babbels met mijn collega’s en oude bekenden die ik al enkele jaren niet meer gezien had. Uiteraard sloten mijn collega’s en ik de boel af. It’s a hard job, but somebody has to do it…

The new Hot Spot in town

Qua populariteit kan niemand tippen aan de meest populaire supermarkt van heel Leuven: de Albert Heijn!

Angles-sur-l’Anglin, Abbaye de Saint-Savin-sur-Gartempe en Chauvigny – 10 augustus 2024

Op tijd opgestaan, want vandaag willen we met de wagen een bezoek brengen aan Angles-sur-l’Anglin en de Abbaye de Saint-Savin-sur-Gartempe. Het ontbijt blijkt een tegenvaller te zijn: brood en croissants die we mogen beleggen met appelmoes, confituur en boter. En oja, een potje natuur yoghurt. Ik mis hartstochtelijk een sneetje kaas, want ik ben echt geen fan van zoete ontbijten. Maar goed, het hotel was erg goedkoop, dus klagen kunnen we niet.

We vertrekken met onze wagen naar Angles-sur-l’Anglin. We zijn nog geen tien minuten onderweg wanneer we in Chauvigny zelf een mooi park spotten met zicht op de kasteelruïnes. We kunnen niet anders dan stoppen en een kleine wandeling in het park maken om foto’s te nemen van de weerspiegeling van de romantische ruïnes in het water.

Na deze onverwachte tussenstop rijden we verder naar Angles-sur-l’Anglin. We parkeren onze wagen op een parkeerplaats vlakbij la Forteresse d’Angles sur l’Anglin, dat in de voormiddag gesloten blijkt te zijn. We nemen alvast wat foto’s van de indrukwekkende ruïne en wandelen verder naar le Roc-au-Sorciers (heksenrots). De plek dankt haar naam aan een lokale legende dat heksen en tovenaars zich hier vroeger verzamelden. In realiteit is de Roc-aux-Sorciers een prehistorische rotsschuilplaats uit het Laat-Paleolithicum, waar je in de muren uitgehouwde afbeeldingen kan bewonderen. Sommige van de afbeeldingen vertonen zelfs nog sporen van kleur. We spotten afbeeldingen van bizons, paarden, steenbokken, katachtigen en vrouwelijke lichamen zonder hoofd of voeten, die venussen genoemd worden omdat de vrouwelijke geslachtsorganen nogal prominent zijn afgebeeld.

Een multimedia projectie geeft inzicht in hoe onze vroege voorouders op deze plek geleefd moeten hebben. Heel boeiend allemaal. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht op deze plek in het midden van Frankrijk zulke mooie prehistorische vondsten te kunnen bewonderen.

Voor ons middagmaal belanden we aan de overkant van la Forteresse bij Le Donjon de Bacchus. Geheel uitzonderlijk besluit ik mij een burger des Saxons te bestellen met zoete aardappelfrietjes en amai, dat smaakt! Perfect in combinatie met een glaasje heerlijke prosecco! De prosecco viel zo in de smaak dat we het niet konden laten een tweede glas te bestellen.

Na het middagmaal steken we de straat over voor een bezoek aan de Forteresse d’Angles sur l’Anglin. De temperatuur is ondertussen vlotjes boven de dertig graden gestegen en wij zijn ongeveer de enigen die zich in deze hitte wagen aan een bezoek aan de Forteresse, waar er bijna geen schaduwplek te bekennen valt. We hebben de site bijna voor ons alleen en genieten van de rust en het mooie uitzicht op de omgeving.

Continue reading →

And So, Change Comes in Waves

Gisteren hadden we hoog bezoek over de vloer: de zus, schoonbroer en drie nichtjes van mijn vriend zakken immers niet zo vaak af naar Leuven. We profiteerden van deze mooie, zachte herfstdag om een deel van de Kunst- en Wetenschapsroute ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven af te wandelen. We startten onze wandeling in het Groot Begijnhof, waar we de putdeksels van Clara Spilliaert bewonderden, die refereerden aan het feit dat de standaard voor de menselijke geneeskunde nog steeds het mannenlichaam is en er bijgevolg veel te weinig onderzoek gebeurt naar hoe kwalen zich in het vrouwelijke lichaam manifesteren.

Na een mooie wandeling doorheen het Groot Begijnhof besloten we snel een kijkje te nemen in het STUK en bleven we zo plakken voor een drankje in het studentikoze STUKcafé.

Het volgende kunstwerk op ons lijstje was Arcangelo IV, 2024-2025 van Berlinde De Bruyckere, wiens werk ik nog niet zo lang geleden kon bewonderen in Bozar. Op het binnenplein van het Van Dalecollege kwam dit ingetogen werk uitstekend tot zijn recht.

Natuurlijk moesten we de jongedames even de Leuvense Oude Markt laten zien, waar ze tijdens hun studententijd ongetwijfeld nog menig uurtje zullen doorbrengen. De traditionele foto met de Leuvense kotmadam mocht natuurlijk niet ontbreken in hun foto-album.

Verder naar de prachtige Leuvense Kruidtuin waar we de sculptuur Flesh in Stone – Components #6 aantroffen van Yu Ji. Minder ons ding, moet ik eerlijk toegeven. De uitbundig bloeiende Kruidtuin en de exotische serres konden op meer goedkeuring van ons gezelschap rekenen.

We zetten onze weg verder langs de in ontwikkeling zijnde Hertogensite en belandden zo op de zaterdagmarkt in de Brusselsestraat. Tijd voor een loempia om een klein hongertje te onderdrukken. Altijd lekker!

In het Pauscollege bewonderden we het poëtische werk https://www.kuleuven.be/600years/schedule/reinout-verbeke“>Everything Comes Down to Earth van Reinout Verbeke. Prachtig en prangend, want het gedicht verwijst naar de klimaatverandering en de vergankelijkheid van ons eigen bestaan.

Vervolgens bewonderden we vanuit de verte het werk the majestic van Ugo Rondinone in College De Valk. Niet gemakkelijk te spotten, dit werk.

Op het Erasmushuis lazen we het gedicht The Experiment van Annelies Van Dyck en we eindigen onze wandeling in het stadspark met een persoonlijke favoriet van mij: Carriers van Alicja KWade, die mij ook al wist te overdonderen met haar tentoonstelling in M.

Door de vele omwegen tijdens onze wandeling slaagden we er helaas niet in om alle werken die op onze planning stonden te bezoeken, maar hey, wel enorm genoten van deze namiddag in de gezonde buitenlucht.

Aangezien die loempia ondertussen al lang verteerd was, keerden we terug naar ons appartement voor een gezellige avond samen. We startten met de overhandiging van de souvenirs die we voor de meisjes kochten in Japan: juweeltjes, waaiers en verzorgingsproducten. Het petekindje van mijn vriend (de oudste dochter van zijn zus) kreeg ook nog een laat verjaardagscadeau van hem: een collectie SkullPanda’s.

Vervolgens serveerden we een heerlijk avondmaal met dank aan onze favoriete traiteur Laura Massa, uiteraard dronken we daar een heerlijke fles Gioco dell’Oca van Poderi Rossi Giovanni bij, gevolgd door taarten van Les Tartes de Françoise als desesrt.

Een heerlijke dag!

Een goed gesprek

Deze avond spoorde ik naar het thuisfront voor een serieus gesprek in een poging de aan spanning onderhevige banden met mijn vader weer wat nauwer aan te halen. Ik zag er op voorhand serieus tegenop, maar kijk, we hadden een open en eerlijk gesprek. En ik hoop oprecht dat hij dat zelf ook zo ervaren heeft.

Na het gesprek met mijn vader sprong ik even binnen bij mijn broer en zijn vriendin, die meteen een glaasje rosé voor me uitschonken. Lang kon ik niet blijven, want ik had een druk weekend voor de boeg, maar een glaasje zacapa rum als afsluiter, daar kon ik natuurlijk geen neen tegen zeggen.

Alden Biesen in dialoog met Raveel

Vanavond was het dubbel feest in Alden Biesen: we openden de tentoonstelling Hooitijd. In dialoog met Raveel. en onthulden tegelijkertijd de (voorlopig) laatste FAAM-tegel. Omdat alle écht belangrijke mensen hadden afgezegd voor de opening en de projectleider van het FAAM project vastzat in Edinburgh omdat zijn vlucht geannuleerd was, kwam het aan mijn collega en mezelf toe om de speeches over te nemen. Mijn collega gaf een woordje uitleg bij de tentoonstelling en ik nam de FAAM-speech voor mijn rekening. Inclusief een half mislukte act met kokosnoten die moest refereren aan de bekende scène uit Monty Python and the Holy Grail. Mijn nabootsing van het hoefgetrappel van een paard klonk redelijk gehandicapt. Ter mijner verdediging: ik had amper de tijd om deze act goed in te studeren. Maar het leverde me wel gegrinnik uit het publiek op.

Na het officiële gedeelte was het tijd om aan te schuiven bij het dessertbuffet. Zo’n ongelooflijk lekkere desserts! Toch wel een categorie hoger dan de desserts op het werk van een paar dagen geleden. Vooral de crêpes Suzette met vanille-ijs waren fenomenaal. Ik moest gewoon terug gaan voor een tweede portie.

Na ons volgepropt te hebben met veel te veel dessert was het tijd voor een rondleiding in de tentoonstelling van Raveel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de werken van Raveel niet meteen in de context van het kasteel van Alden Biesen vindt passen. Maar de ploeg heeft zijn best gedaan om visuele linken te leggen tussen het werk van de Raveel en het kasteel. Spring dus zeker eens binnen om de tentoonstelling te bewonderen als je in de buurt bent.

Na de rondleiding bleken er zowaar nog keiveel desserts over te zijn. En alhoewel jullie weten dat ik een grondige afkeer heb van voedseloverschotten, kon ik echt geen gaatje meer vinden voor een citroentaartje of dertig. We bleven helemaal tot het einde van de avond en keerden dan terug naar Leuven.

Met dank aan de collega die mij een lift van Leuven naar Alden Biesen en terug aanbood!

Dessertoverschotje

Dat noem ik nu eens collegialiteit zie: met de laadkar rondkomen op de werkvloer om een dessertoverschot van een evenement te delen met de collega’s. Na een lange dag vol vergaderingen was deze zoete opkikker meer dan welkom.

Bijzondere tijden in Antwerpen

Lovely home made food with friends

Deze zondag zakten we af naar Nieuwrode voor een fijne namiddag/avond met vrienden. Onze vrienden hebben, net als mijn vriend en ik, een LAT-relatie (hij woont in Tildonk, zij in Haasrode). Dus onze kameraad was zo vriendelijk om ons mijn zijn wagen te komen afhalen voor onze deur, zodat we samen naar Nieuwrode konden rijden.

Het was net iets te koud om te genieten van een glaasje op het terras, maar binnen smaakte de champagne even goed. Zeker wanneer die uit zo’n mooi en elegant glas gedronken kan worden. Onze vrienden trakteerden ons op allerlei Aziatische hapjes en we praatten honderuit. Over de spin-off plannen van onze vriendin, de zonen van onze kameraad die het wat moeilijk hebben en de IT-jobmarkt. Onze kameraad is spijtig genoeg nog altijd op zoek naar werk. Informaticaprofessionals hebben het momenteel lastig op de jobmarkt door de AI-revolutie. Duimen dat hij snel een nieuwe topjob vindt.

We genoten van een lekker flesje Johannitter, Belgische witte wijn van het wijndomein Chartreuzenberg.

Voor het hoofdgerecht had onze vriendin laksa gemaakt, één van mijn favoriete maaltijdsoepen. Amai, dat smaakte!

De avond vloog voorbij en veel te snel kwam het moment om afscheid te nemen. Mijn vriend bestelde een Uber, die ons zonder problemen terug naar Leuven bracht.

Indian food and whisky

Na een tumultueuze werkweek met veel hoogtes en laagtes van de gelegenheid gebruik gemaakt om lang uit te slapen deze zaterdag. Kwestie van wat bij te komen van al die heftige emoties.

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

Yet Another Blog

Life on my side