De heropening van het Permekemuseum

Gisterenavond zat ik opnieuw met dezelfde twee collega’s als vorige week op de achterbank van een auto. Ditmaal helaas niet op de achterbank van een fancy Tesla, maar wel op de achterbank van het charmante autootje van een onlangs gepensioneerde collega. Het was iets krapper dan vorige week, maar het gezelschap maakte dat helemaal goed! We hadden immers veel om over bij te praten onderweg naar het Permekemuseum.

Voor mij was het geleden van 2019, nog vóór de renovatie, dat ik nog eens in het museum was. En toegegeven de make-over is niet spectaculair, omdat er vooral op toegankelijkheid en het moderniseren van de technieken is gewerkt, maar de opfrissing had het museum duidelijk deugd gedaan. Er was alleszins massaal veel volk om de nieuwe tentoonstelling ‘Constant Permeke in tegenlicht‘ te bewonderen. Ook veel bekenden tegen het lijf gelopen, die allemaal even nieuwsgierig waren als ik, ongetwijfeld.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door een aantal werken van Permeke die ik nog niet eerder gezien had. De werken van Permeke die ik kende, vond ik vaak nogal donker en iets deprimerends uitstralen, maar deze tentoonstelling liet mij kennismaken met een andere kant van de man.

IMG_6369

IMG_6371

IMG_6372

IMG_6373

IMG_6374

IMG_6375 Continue reading

Snelle lunch bij Ket Café

Jammer genoeg had ik deze middag niet veel tijd voor een uitgebreide lunch, omdat ik om half twee alweer terug op de werkvloer verwacht werd voor een redelijk pittige vergadering, maar ik wilde deze afspraak niet verzetten, omdat het alweer veel te lang geleden was en mijn collega en ik veel hadden om over bij te praten. De lange wachtrij deed me even terugdeinzen, maar we werden al bij al redelijk snel bediend en het slaatje van Ket Café smaakte voortreffelijk. Leuke plek op wandelafstand van onze nieuwe werkplaats. Alleen jammer dat wij blijkbaar niet de enigen zijn die deze plek ontdekt hebben…

IMG_6368

Afscheid van mijn kies

Bijna een half uur moeten wachten in de wachtkamer van de tandarts om vervolgens op minder dan een kwartier buiten te staan, een kies armer en een groot gat in mijn kaakbeen rijker. Ik weet nu al dat ik de kies in kwestie zal laten vervangen door een implantaat, want ik haat het gevoel van een tand te missen. Dat betekent dus dat ik de komende maanden spijtig genoeg nog vaak in de tandartsstoel zal mogen plaatsnemen. Blah.

Op pensioen met een lekker ontbijt

Vandaag wuifden wij een zeer gewaardeerde collega uit, die vanaf morgen met pensioen gaat. Voor de gelegenheid hadden we een lekker ontbijtje voorzien, al was de vergaderzaal misschien net iets te formeel om het écht gezellig te maken.

Alweer een hoop kennis en ervaring die ons bedrijf verlaat, maar het is hem uiteraard gegund. Ik weet dat de laatste reorganisatie voor hem er wat teveel aan was, maar hij heeft, ondanks zijn persoonlijke bedenkingen, echt tot zijn allerlaatste dag zijn steentje bijgedragen. Een lichtend voorbeeld van collegialiteit, betrouwbaarheid en inzet en iemand met wie ik op persoonlijk vlak enorm goed kon opschieten. We gaan hem missen!

IMG_6356

IMG_6358

Op bezoek bij de dinosauriërs

Vandaag spoorden mijn vriend en ik samen met mijn petekindje en zijn gezin naar Brussel voor een bezoekje aan het Instituut voor Natuurwetenschappen en haar befaamde grootste Dinosaurusgalerij van Europa. Dé topattractie blijven toch de Iguanodons van Bernissart, waarvan nu geweten is dat deze op vier poten liepen en niet op twee, zoals ze gemonteerd zijn in de galerij. Heel interessant ook om meer te leren over het verhaal van de ontdekking door de mijnwerkers en de manier waarop de skeletten uit de steenkoolmijn gehaald werden.

De galerij met de prachtige skeletten is zeker indrukwekkend, de collectie van fossielen is fenomenaal en ook de tijdelijke tentoonstelling GIANTS was de moeite, maar wat mij het meeste zal bijblijven, is de warrige wayfinding, waardoor het voor ons een hele uitdaging was om onze weg doorheen het museum te vinden. Ruimte voor verbetering dus.

IMG_6241

IMG_6242

IMG_6251

IMG_6272

IMG_6245

IMG_6248

IMG_6249

IMG_6255

IMG_6259

IMG_6270 Continue reading

Wijn proeven bij Licata Vini

Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar Schulen om vervolgens samen met mijn broer en zijn vriendin te carpoolen naar Diepenbeek. Een tijdje geleden had mijn broertje ons erop attent gemaakt dat er een wijnproeverij was bij Italiaanse wijnzaak Licata Vini. Licata Vini verdeelt onder andere één van onze favoriete Piëmontese schuimwijnen, de Millesimato Contratto. Aangezien de voorraad witte wijn van mijn vriend en mezelf stevig geslonken was, leek dit ons een prima gelegenheid om deze aan te vullen.

Het aanbod aan Italiaanse wijnen bij Licata vini was zo uitgebreid dat we er onmogelijk in slaagden om van alles te proeven. Mijn vriend en ik concentreerden ons voornamelijk op de witte wijnen. En we sloten de namiddag af met een paar uitzonderlijke lekkere (en bijzonder dure Barolo’s). We vonden een aantal witte wijntjes naar onze smaak en keerden met een tevreden gevoel terug naar het huis van mijn broertje.

IMG_6214

De befaamde Tomomorrowland schuimwijn (mijn verdict: ok, maar niet echt bijzonder):

IMG_6216

IMG_6218

IMG_6219

Voor het avondmaal waren mijn broertje en zijn vriendin Thais gaan afhalen. En amai, dat smaakte! En ja, natuurlijk kraakten we nog een flesje wijn daarbij en sloten we de avond af met een glaasje Zacapa rum. Noblesse, oblige, he. 😉

IMG_6223

IMG_6224

IMG_6225

Roger Raveel. De essentie

Jawel, na de opening van de Jef Verheyen tentoonstelling donderdagavond, reed ik samen met mijn baas en nog twee andere collega’s vrijdagavond in de chique Tesla van mijn baas naar Zulte voor de opening van de nieuwe tentoonstelling ter ere van 25 jaar Roger Raveel Museum. De openingen volgen elkaar tegenwoordig in een hoog tempo op en dan te bedenken dat ik de komende maand nog enkele events in het vooruitzicht heb.

Voor de rit naar Zulte deed mijn baas beroep op een jobstudent om de Tesla te besturen, zodat hij onderweg zijn speech kon voorbereiden en hij op de receptie ook een glaasje wijn kon drinken, zonder zich zorgen te hoeven maken of hij al dan niet ander de alcohollimiet zou blijven. Wel handig, dat systeem om een jobstudent als chauffeur te kunnen inhuren. Al vond ik het een beetje zielig dat de jobstudent in de wagen op ons moest blijven wachten, terwijl wij naar de feestelijke opening mochten. De jobstudent stelde me echter gerust: hij moest nog aan een paper werken en kon de wachttijd dus nuttig gebruiken. Al kan het natuurlijk ook zijn dat hij gewoon Netflix heeft gekeken in de Tesla. 😉

De opening was bedoeld voor een select publiek, waardoor ik de gelegenheid had de werken van Raveel op mijn gemak in mij op te nemen. Tot mijn grote verbazing werd ik samen met mijn baas uitgenodigd om het lintje van de tentoonstelling door te knippen. De eerste keer in mijn leven dat ik ergens een lintje mag doorknippen! Wat een eer! En dan nog wel hetzelfde lint als waarmee het museum 25 jaar geleden geopend werd. Als aandenken aan dit bijzondere moment nam ik een stukje van de lint mee naar huis.

De tentoonstelling zelf is zeker de moeite. Als je niet goed bekend bent met het werk van Raveel, biedt deze tentoonstelling een heel mooi overzicht. Ideaal om te combineren met een weekendje weg in de mooie Leiestreek. En jawel, wie goed kijkt naar de foto’s hieronder, spot een levende duif in één van de kunstwerken. Geen nood, het duifje is afkomstig van een lokale duivenmelker en mocht na een paar uren in dit kooitje elke dag weer naar huis vliegen. Geen duiven werden geschaad door deze tentoonstelling!

IMG_6163

IMG_6178

IMG_6179

IMG_6180

IMG_6181

IMG_6183

IMG_6185

IMG_6186

IMG_6187

IMG_6192

IMG_6193

IMG_6195

IMG_6196

IMG_6198

IMG_6200

IMG_6201

De catering was ook on point. Heerlijk brood en fantastisch lekkere dipsausjes en dat hapje met zalm was fenomenaal lekker. Een fijne avond in goed gezelschap!

IMG_6203

IMG_6204

IMG_6206

Nadat de jobstudent mijn baas voor zijn deur in Brussel afgezet had, was mijn baas zo vriendelijk om hem te vragen mijn collega en mezelf naar Leuven te brengen. Wat een luxe om na een goedgevulde werkweek op een vrijdagavond gewoon voor je deur afgezet te worden!

Jef Verheyen. Venster op het oneindige in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen om de opening van de tentoonstelling van het werk van Jef Verheyen in het KMSKA te mogen bijwonen. Ik had zelfs mijn vriend kunnen overtuigen om een pak aan te trekken voor deze bijzondere gelegenheid. De tentoonstelling ‘Jef Verheyen. Venster op het oneindige’ is een samenwerking tussen de twee grootste Antwerpse musea: KMSKA en M HKA en verdient echt alle lof. Ik moet bekennen dat ik tot voor deze tentoonstelling niet erg bekend was met het werk van Jef Verheyen, maar nu mag je mij absoluut een fan noemen. Die subtiele kleurovergangen en prachtige kleurcombinaties, ik kon er gewoon naar blijven kijken. Ware het niet dat de heerlijke hapjes van de Madonna om mijn aandacht streden. 😉

Ik zou zeggen: ga vooral deze tentoonstelling zelf ontdekken en neem voldoende de tijd om te genieten van de schoonheid van het werk van Verheyen. Dikke aanrader.

IMG_6102

IMG_6113

IMG_6114

IMG_6118

IMG_6119

IMG_6122

IMG_6123

IMG_6125

IMG_6126

IMG_6132

IMG_6133

IMG_6135

IMG_6137

Na al die hapjes en uitstekende wijnen, was ik blij dat ik een hotelkamer voor mijn vriend en mij geboekt had in B&B Hotel Antwerpen Zuid, zodat we ons niet in duizend bochten moesten wringen om op tijd de laatste trein naar Leuven te halen. Dat hotelontbijtje was trouwens de ideale voorbereiding voor mijn vergadering om 10u in deSingel, waar ik dankzij het Antwerpse velosysteem mooi op tijd was. Toch handig die deelfietsen.

IMG_6147

IMG_6150