Vernissage expo’s 600 jaar KU Leuven

Na een dag vol moeilijke vergaderingen (inclusief traantjes) zakte ik samen met een collega af naar de universiteitsbibliotheek van Leuven. In tegenstelling tot gisteren had ik deze avond wel zin in een feestje. Het feit dat de vernissage van de twee expo’s ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven op wandelafstand van mijn appartement plaatsvond, hielp natuurlijk ook. Altijd makkelijker als je geen rekening moet houden met de uren van de trein om thuis te geraken.

We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!

Opening Film Fest Gent

Tussen al de chaos en zottigheid op het werk door, besloot ik deze avond effe te deconnecteren en de trein naar Gent-Sint-Pieters te nemen om de openingsfilm van het Film Fest Gent mee te pikken. Met de blue-bike was ik er in een zucht. Ik nestelde mij in de comfortabele zetels van Kinepolis Gent om te genieten van Julian, het filmregiedebuut van jong talent Cato Kusters. De film was (gelukkig) minder verpletterend dan andere openingsfilms van de voorbije jaren, maar de film wist me toch te ontroeren. Een mooi liefdesverhaal over twee vrouwen die een sprookjesromance beleven tot kanker roet in het eten komt zaaien. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Fleur Pierets die haar partner veel te vroeg moest afgeven. Zeer onder de indruk ook van de naturel van hoofdrolspelers Nina Meurisse en Laurence Roothooft. Het applaus na de film voor heel de crew was wat mij betreft meer dan verdiend.

Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

Once in a lifetime

Allez, dat mag ik toch hopen. De rit na de persconferentie in de Tesla van mijn baas naar Antwerpen was surreëel. Alsof ik in een film zat. Vooral de stop in een tankstation langs de weg om rap een slecht broodje te kopen, voelde onwerkelijk. Ik wil echt nooit meer voor een ploeg mensen staan die hun toekomst in de pers hebben moeten vernemen. Ik voelde de verslagenheid letterlijk uit al hun poriën stromen. Verslagenheid gevolgd door opstandigheid. Eén ding is zeker: deze dag zal nog lang nazinderen. En het einde van het rimpeleffect kan niemand op dit moment voorspellen.

Van Neuchâtel naar Genève – 29 september 2029

Opgestaan met een stevige kater die zelfs niet met een stevig ontbijt onder controle te krijgen was.

De treinrit van Neuchâtel naar Genève was ook geen pretje: doordat we op een kantelbaktrein zaten (tilting train) begon ik me op een gegeven moment echt misselijk te voelen. Ergens in de helft van de rit zijn we dan ook even uitgestapt bij Yverdon-les-Bains om een frisse neus te halen. Vanaf het moment dat ik uit de trein was, voelde ik me meteen veel beter. Ik kocht wat muntjes in een lokale Coop en we maakten een kleine wandeling in een mooi parkje vlakbij het station.

Uiteindelijk geraakten we toch in Genève en om te vieren dat ik de treinrit zonder accidenten overleefd had, trakteerde ik mezelf op een lekker ijsje van Manu gelato.

Veel tijd in Genève bleef er niet meer over, want mijn vlucht naar Brussel vertrok al om 17.05u. We maakten nog een wandeling langs het meer, genoten van het zicht op de Jet d’Eau en de Mont Blanc en dan was het tijd om de trein naar de luchthaven te nemen. Vóór de security nam ik afscheid van mijn vriend en na probleemloos de security gepasseerd te zijn, ging ik op zoek naar een plek om nog wat te werken, want er liepen paniekerige whatsapp-berichten binnen van de grote baas. En ja, natuurlijk had mijn vlucht ondertussen alweer vertraging… Niets nieuws onder de zon. Al was het wel de eerste keer dat ik mijn handbagage verplicht moest inchecken bij het boarden.

Uiteindelijk was ik pas rond kwart voor acht terug in Leuven, omdat ik op de luchthaven nog twintig minuten op de trein moest wachten. Home sweet home!

Een fijne avond bij Tilia in Lubbeek

Zaterdagavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met twee bevriende koppels uit Leuven. Eerst gingen we het renovatieprojectje van onze vrienden in Lubbeek bewonderen. Gelukkig waren onze vrienden die op de Vismarkt wonen zo vriendelijk om mijn vriend en mezelf te komen ophalen met de wagen, want ik had weinig zin om die steile helling naar het huis van onze vrienden met de fiets op te rijden. Ik moet zeggen dat ik danig onder de indruk was van hun huis in wording. Wat een prachtige tuin en zoveel ruimte binnenin! En alles wat al klaar was, was tot in de puntjes afgewerkt. Doelstelling van onze vrienden is om in december te verhuizen. We duimen dat dat effectief zal lukken, want met zo’n perfectionist als bouwheer duurt alles natuurlijk net nog een tikkeltje langer.

Vervolgens trokken we naar Eetcafé Tilia voor een gezellig diner samen. We startten de avond met ceviche van roodbaars en gefrituurde shiitake. Maar het vlees gebakken op de houtgril was natuurlijk de ster van de avond. Heerlijk boterzacht en perfect gebakken! Al waren de porties groenten wat mij betreft wel wat aan de kleine kant. Alleszins een fijne nieuwe culinaire ontdekking. Alleen jammer genoeg niet echt bij de deur.

Een onvoorziene uitstap naar Mechelen

Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.

Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

Opening Donas, Archipenko & La Section d’Or in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen de opening van de nieuwe tentoonstelling in het KMSKA te mogen bijwonen. De tentoonstelling focust op de betekenisvolle positie die de Antwerpse kunstenares Marthe Donas en haar partner, de Oekraïense beeldhouwer Alexander Archipenko samen met het kunstenaarscollectief La Section d’Or, innamen op het circuit van de internationale avant-garde. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik tot voor deze tentoonstelling nog nooit van beide kunstenaars, noch van La Section d’Or gehoord had, maar hey, altijd fijn om iets bij te leren.

Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. 😉 Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)

Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!

Fête des Vendanges in Neuchâtel – 28 september 2025

Niet al te vroeg uit de veren vandaag om op het gemak te genieten van een ontbijt dat net iets minder goed is dan het ontbijt bij Hotel Kipling. We starten de ochtend op het gemak, want een oud-collega van mijn vriend komt ons vervoegen voor het Fête des Vendanges. Spijtig genoeg dient de dag zich iet of wat bewolkt aan, maar we hebben goeie hoop dat de wolken snel zullen plaats maken voor de zon.

Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.

We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.

Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.

Continue reading →

Genève, Aubonne en Neuchâtel – 27 september 2025

Goed geslapen in Hotel Kipling! Iets na negen uur zitten we aan het ontbijt. Het ontbijtbuffet is royaal, al mankeren voor mij wel de exotische toetsen die je zou verwachten in een hotel met zo’n naam. Wel blij met de Bircher muesli, uiteraard! We nemen de tijd om uitgebreid van het buffet te genieten, want we worden pas tegen de middag verwacht bij onze vrienden in Aubonne.

We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.

Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.

De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.

Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.

We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!

Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.

Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!

Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!

Spell – Igor Shyshko, met Elke Van Campenhout & Albina Vakhitova

Deze avond rond 19u zakte ik na het werk af naar The Chairman om snel twee garnaalkroketten te eten en nog een beetje te werken (lang leve mijn laptop!). Ik was eerder matig enthousiast over de garnaalkroketten, die ik niet echt smeuïg vond. Voor die prijs had ik toch net iets beter verwacht.

Van The Chairman wandelde ik naar de KVS, want ik had een vrijkaart voor de dansvoorstelling Spell van Igor Shyshko, met Elke Van Campenhout & Albina Vakhitova. Grappig: aan de ingang van de KVS box trof ik een collega met zijn vriend die naar dezelfde voorstelling gingen. Had ik meteen gezelschap.

Ik vond de voorstelling zelf bijzonder fascinerend, al heb ik er moeite mee om deze te omschrijven. De bezwerende bewegingen van de dansers in combinatie met de tekst die Elke Van Campenhout debiteerde, brachten me bijna in een trance. Voor wie er meer over wil weten, een copy paste van de website van Kunst/Werk:

Spell is een rituele performance, ontstaan uit een langetermijnsonderzoek naar somatische vormen van verzet, een zoektocht naar alternatieve vormen van angst en rouw.

In een onbenoemd niemandsland geven twee lichamen zich over aan een repetitieve choreografie van cliche en transformatie. Ze schudden hun culturele erfenis, de opgelegde gendernormen en politieke verdrukking uit hun lijf, en proberen telkens opnieuw om zichzelf heruit te vinden, in een alternatief kader van begrip en verbinding.

Igor Shyshko en Albina Vakhitova gaan in dialoog met de bezwerende tekst, gebracht door Elke Van Campenhout, de ‘spreuk’ die een ruimte creëert waarin lege beelden, verdriet en plezier, ambiguïteit en strijd naast mekaar mogen bestaan.

Spell produceert geen kant en klare politieke boodschappen, maar opent een meerlagig existentieel gebied van onzekerheid, rond hoe het is om vandaag te leven, te werken en relaties aan te gaan. Als immigranten, als cultuurwerkers, als magische wezens.

Alleszins erg blij dat ik tijd gemaakt heb om naar deze voorstelling te gaan.

Yet Another Blog

Life on my side