Author: yab

Verstoorde nachtrust

Als het niet de bouwende buren zijn, dan is het wel het alarm van het kantoorgebouw vlak tegenover ons. Eén keer kan ik dat alarm nog wel negeren, maar víer keer op een zondagochtend, da’s toch net iets van het goeie teveel. Grommel, grommel.

‘k Heb een mail gestuurd met de vraag hun alarm eens te laten nakijken. Volgens mij staat dat veel te licht afgesteld. Nu maar hopen dat ze er effectief iets aan gaan doen.

Verkeersdoden

Man, man, ik ben al de hele dag niet goed van dat ongeval dat in Heverlee gebeurd is. Een moeder, haar dochter en twee vriendinnetjes zomaar uit het leven weggerukt door een gruwelijk ongeval. Bam en gedaan. Op slag dood. Volgens de experts van de politie reed de bestuurder van de wagen die de auto ramde waarin de vier slachtoffers zaten, tachtig à negentig kilometer per uur in een zone dertig en negeerde hij een stopbord. Ik hoop dat de klootzak die dit op zijn geweten heeft de rest van zijn leven niet meer slaapt. Al die verwoeste levens. Wat een drama.

Dan mag je nog zo voorzichtig rijden, je kan je nooit honderd procent beschermen tegen het onverantwoorde rijgedrag van je medeweggebruikers. Elke verkeersdode is er eentje te veel.

Internationale Vrouwendag vandaag!

“Internationale Vrouwendag waarom is dat nodig? Is er dan ook misschien een mannendag?” Om eens en voor altijd komaf te maken met deze vragen: ja, vrouwendag is nodig. Toegeven, in onze westerse maatschappij hebben wij als vrouwen niet veel meer te klagen (toch zijn het glazen plafond en de loonkloof geen urban legends). Elders ter wereld hebben vrouwen echter nog steeds te kampen met onderdrukking en onrecht. Gedwongen huwelijken, eremoorden, seksuele uitbuiting, vrouwenbesnijdenis, verkrachting, geweld binnen het huwelijk, het ontbreken van onderwijs: de lijst is ongetwijfeld onvolledig. Daarom wordt op 8 maart door vrouwengroepen, antidiscriminatieorganisaties, politieke partijen en andere organisaties het onrecht dat vrouwen aangedaan wordt, onder de aandacht gebracht. Amnesty International bijvoorbeeld zet deze dag in het teken van vrouwenrechten in Iran.

In Rusland is Internationale Vrouwendag trouwens een officiële feestdag waar alle vrouwen mogen rekenen op een kleine attentie: een bloemetje of een chocolaatje. Jaja, nu weet ik weer waarom ik Russisch studeer. 😉

Ergernissen

Ik erger mij aan:

  • De nieuwe roltrappen in Brussel Centraal die nog steeds niet werken, waardoor ik mij elke avond door een massa mensen moet worstelen om mijn trein te halen.
  • Mensen die te traag wandelen en tegelijkertijd de ganse stoep innemen.
  • Hondenpoep op de stoep. Als je een hond in huis haalt, weet je dat je stront moet ruimen.
  • Tergend traag vorderende wachtrijen. Ik ben gehaast mensen! Bewaar dat babbeltje voor een ander moment.
  • Mensen die zomaar ongevraagd hun levensverhaal tegen je beginnen te vertellen op de trein. De trein is het enige moment op de dag dat ik rustig in mijn boek kan lezen, laat mij met rust.
  • De wekker die ‘s morgens steevast te vroeg afloopt (of misschien ben ik het die te laat gaat slapen).
  • Mensen die niet reageren op een persoonlijke uitnodiging. Het kost echt niet veel moeite om een mailtje te sturen met: “sorry, ik kan niet komen”. Onbeleefderiken.
  • Mensen die nooit ofte nooit terugtrakteren. Gierigheid, ik krijg er de kriebels van.
  • Mensen die in de bouw werken in het algemeen en onze bouwheer in het bijzonder.
  • Collega’s die zeggen:”goh, ik zou het aantal vergaderingen dat ik bijwoon toch wel willen beperken”, terwijl iedereen weet dat ze ganse dagen zitten te niksen.
  • Mensen wiens ganse universum bestaat uit hun bleitend boeleke. Ik wil gerust luisteren naar jouw spannende verhalen over de eerste luier die ververst werd, maar in ruil mag ik toch stiekem blij zijn dat die kelk aan mij voorbij gaat.
  • Mensen die zeggen: “ik verveel mij”.
  • Mensen die zich ergens voor engageren en dan vervolgens andere mensen het werk laten opknappen.
  • De kudde rokers die je tegenwoordig overal vindt, samengetroept voor de ingang van stations en andere gebouwen. Ik heb er een hekel aan mijn adem te moeten inhouden om hun stinkende rookwalmen te trotseren.
  • Mijn vriendje omdat hij geen gedachten kan lezen.
  • Mezelf, omdat ik vervelende klusjes maar al te vaak uitstel.

Nostalgie

Gisteren en vandaag naar de pilootaflevering van Twin Peaks gekeken. Ongelooflijk dat die aflevering dateert van 1990. Het lijkt nochtans niet zo lang geleden: een hoop jaren die in een zucht vervlogen zijn. Ach, mooie tijden waren dat. Tijden waarin ik nog het grootste goed van allemaal bezat: tijd. En geloof in mezelf. Dat ook. De oneindigheid was mijn deel. Ik kon alles. De wereld lag voor mij open. Ik was de ster aan mijn eigen firmament. Broze dromen die kapotvielen. Volwassenheid, het is een gruwelijke teleurstelling.