Instorting op de Keizersberg, Bar Florida en L’Etoile d’Or

Een grijze en winderige zondag, gisteren, dus hadden mijn vriend en ik niet veel goesting om buiten te komen. En toegegeven, we hebben allebei last van een zekere wandelmoeheid. Maar hey, wandelen is gezond, dus gaven we onszelf een schop onder ons gat en trokken we richting de Keizersberg om wat uit te waaien.

Na het beklimmen van de trap zagen we dat één van de muren rondom de tuin was omgewaaid. Een serieuze instorting tot op het wandelpad onder de muur, wellicht het resultaat van de felle windstoten in de namiddag. De resterende stukken van de muur zagen er niet meer al te stabiel uit, een potentieel gevaarlijke situatie op een plek waar toch veel gezinnen met kinderen komen wandelen. Dus deden we onze burgerplicht en belden we de lokale politie om de instorting te melden, zodat ze het pad konden afsluiten en de brandweer de resterende stukken muur eventueel kon stutten. Mijn vriend en ik zijn namelijk ervaringsdeskundigen wat omgewaaide muren betreft.

IMG_1111

IMG_1113

IMG_1115

IMG_1116

IMG_1117

Na dit kleine obstakel op onze weg zetten we onze wandeling op de Keizersberg verder en staken vervolgens de straat over naar de nieuwe vistrap, één van de bijzondere plekjes in Leuven die niet veel mensen kennen.

IMG_1118

IMG_1120

Genoeg gewandeld, tijd voor een aperitiefje! De ideale gelegenheid om Bar Florida, een recent geopend eetcafé, uit te proberen. Normaal zou Bar Florida open gaan het weekend van 14 maart, maar we weten allemaal welk virus daar een stokje voor stak… De Vaartkom kan nog wel wat extra horecazaken gebruiken en het zou zonde zijn, mocht deze pas geopende bar door de omstandigheden failliet gaan, want het is echt een zeer stijlvolle eet- en drinkgelegenheid. Gelukkig was het er redelijk druk. De buurtbewoners van de Vaartkom hebben duidelijk de weg al gevonden. Mijn vriend en ik wisten nog een tafeltje te bemachtigen en bestelden ons allebei een cocktail. Helaas! Ze konden mijn cocktail niet maken, want de rum was op. Het voorraadbeheer staat duidelijk nog niet op punt. Aangezien de andere cocktails op de kaart voornamelijk met gin bereid werden, week ik uit naar een alcoholvrij alternatief: vers geperst fruitsap. En daar knabbelden we wat edamame boontjes bij.

IMG_1121

IMG_1128

IMG_1130

Mijn vriend en ik zijn alleszins van plan om nog eens terug te komen rond etenstijd!

Voor het avondeten trokken we naar L’Etoile d’Or voor één van mijn favoriete gerechten: tomaat garnaal! Heerlijk!

IMG_1134

IMG_1136

Heverlee War Cemetery en L’Etoile d’Or

Na onze culturele horizonten verruimd te hebben in M, haalden mijn vriend en ik de wandelschoenen boven. Figuurlijk, dan wel, want ik liep op flipflops. We wandelden naar één van de laatste Leuvense bestemmingen die nog op ons lijstje stond: het Heverlee War Cemetery. Toch een dik uur wandelen van ons appartement.

IMG_0498

IMG_0501

IMG_0503

IMG_0504

IMG_0505

IMG_0507

Bij aankomst realiseerden we ons dat dit oorlogskerkhof met voornamelijk geallieerde slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog vlakbij het Arboretum van Heverlee lag en dat we dit eigenlijk al eerder hadden kunnen bezoeken. Nuja, geen erg, wat lichaamsbeweging kan nooit kwaad. Oorlogskerkhoven maken altijd een diepe indruk op mij en dat was nu niet anders. Zoveel jonge mensen de dood ingejaagd door enkele machtswellustelingen. Blij dat ik geboren ben in een land waar vrede heerst.

IMG_0508

IMG_0509

IMG_0511

IMG_0513

IMG_0514

IMG_0515

IMG_0516

IMG_0517

IMG_0518

IMG_0520

IMG_0521

IMG_0522

Na ons bezoek aan het kerkhof dronken we iets op het terras van Grand Café 500 en zochten we via wandelknooppunten een alternatieve route naar huis die ons (alweer) langs verrassend mooie paadjes bracht.

IMG_0524

IMG_0525

IMG_0526

IMG_0527

IMG_0530

We waren net op tijd thuis om een snelle douche te nemen om het stof af te spoelen alvorens ons naar L’Etoile d’Or te begeven voor het diner. Het deed deugd te zien dat de uitbater als vanouds druk aan het werk was om zijn klanten te bedienen en dat het restaurant goed vol zat. Als voorgerechtje aten we scampi diabolique en natuurlijk bestelde ik mij een portie hangcultuurmosselen als hoofdgerecht! Tip voor mosselliefhebbers: bij L’Etoile d’Or eet je de beste mosselen van Leuven.

IMG_0542

IMG_0546

De uitbater gaf aan blij te zijn met de heropstart, maar het werken met een mondmasker, daaraan moest hij toch nog gewoon geraken. Hij vertelde ook over andere horecazaken in de buurt die het vooral van klanten tijdens de lunchuren moeten hebben. Veel werknemers werken immers nog altijd van thuis uit, dus de traditionele businesslunches laten op zich wachten. Moet heel moeilijk zijn voor die zaken: open zijn en amper klanten over de vloer krijgen.

Afscheid van Kintsugi sushi

Ok, het is wellicht decadent om twee keer op één dag op restaurant te gaan, but desperate times call for desperate measures… En het zou wellicht de laatste keer in een lange tijd zijn dat mijn vriend (vrijdagochtend in alle vroegte geland op Zaventem) en ik nog de gelegenheid hadden om samen op restaurant te gaan. Tegelijkertijd wilden we ons favoriete sushirestaurant een hart onder de riem steken, goed beseffend dat hen de komende weken barre tijden te wachten staan.

We zetten ons “laatste avondmaaltijd” meteen goed in met een glaasje warme saké: combineert geweldig met een heerlijke sushiboot en is ook niet te versmaden bij een portie edamame. We informeerden bij de bediening naar de plannen voor de komende periode, maar helaas, Kintsugi sluit de komende weken de deuren volledig. Dat betekent geen afhaalsushi meer… Barre tijden, ik zei het al.

IMG_8064

Na afgerekend te hebben bij Kintsugi, trokken we naar L’Etoile d’Or, waar we nog nét voor 21u konden binnen glippen. Onze laatste avond op restaurant mocht een lekkere cocktail niet ontbreken en de uitbater van L’Etoile d’Or weet hoe een goeie cocktail te shaken. De uitbater was trouwens erg blij met ons bezoek vlak voor de sluiting. Het deed hem duidelijk deugd even zijn hart te luchten over de lockdown parties op de Oude Markt. Bijzonder ongepast, want daardoor vergroot je het risico van besmetting alleen maar. Jammer dat de uitbaters van deze horecazaken op dat vlak hun verantwoordelijkheid niet nemen.

Wij hielden het braaf (nuja) bij een glaasje cava en twee cocktails. Kwestie van iets te hebben om aan terug te denken tijdens de komende weken.

Een luie zondag

De titel van deze blogpost is iet of wat misleidend, want de laatste vijf uur van deze zondag bracht ik door achter mijn werklaptop. Maar de dag begon alleszins op ‘t gemak. We sliepen lekker lang uit (ik was heel moe van de drukke werkweek, dus kon het wel gebruiken) en bleven bijna tot de middag in bed liggen. De voordelen van een kinderloos bestaan.

Voor de lunch bleven we in de buurt van ons appartement. We lieten ons verleiden door de wildmenu van L’Etoile D’or. En eerlijk, achteraf had ik daar een beetje spijt van. Ik ben niet meer gewoon zulke grote hoeveelheden vlees te verorberen. En de combinatie van paté als voorgerecht en hertensteak als hoofdgerecht was toch net iets van het goede te veel.

IMG_5448

IMG_5449

IMG_5451

Om al dat eten te verteren, profiteerden we van het mooie nazomerweer om een wandeling in Kessel-Lo te maken. We bewonderden de na X aantal jaren geopende fietsspiraal en kwamen door straten die mij volledig onbekend waren. We ontdekten zelfs een voor ons totaal onbekend stukje Leuvens groen: het Michottepark.

IMG_5454

IMG_5455

Geocaching

Om voldoende energie te hebben voor zaterdagnamiddag wandelen en schattenzoeken, begonnen mijn vriendje en ik de dag met een ontbijt in de Improvisio. Er gaat niets boven een ontbijt met bubbels om de dag welgemutst te starten. (Danku, genereuze schenker van deze Bongobon.) Helaas zette een fameuze stortbui al meteen een demper op de vreugde. Regen en geocaching, het is geen ideale combinatie.

Gewapend met paraplu’s en absoluut niet meer waterdichte regenjassen, stonden we om één uur op de trappen van de Sint-Pieterskerk te hopen op beter weer. Even overwogen we met ons gezelschap van zeven een café in te duiken om te wachten tot de bui overgewaaid zou zijn. We besloten ons echter niet te laten doen door een beetje regen en begaven ons naar het middelpunt van Leuven om vandaar de zoektocht naar de eerste cache aan te vatten.

Na wat gepruts met de gehuurde gps slaagden we erin min of meer de locatie van de cache te identificeren, met name het binnenplein waaraan de Wentelsteen ligt. Een paar slecht geparkeerde auto’s en heel veel natte klimop stonden tussen ons en de schat en zijn daar blijven staan, want na wat gezoek dropen we af naar de Wentensteen om onze handen te warmen aan een kop warme choco. Een paar stukjes taart en wat pannenkoeken later, gingen we weer op pad en zowaar: de zon was vanachter de regenwolken tevoorschijn gekomen.

Op naar cache nummer twee, hopelijk hadden we ditmaal meer succes. Deze cache vonden we zonder problemen. We maakten een fijne wandeling door de stad, kwamen nog eens bij de Improvosio terecht, want dat was één van de tussenstoppen op weg naar de schat en vonden het filmrolletje met daarin een doorweekt vodje papier zonder al te veel moeite. Hoera!

Daarna trokken we richting Kessel-lo. Er zou een microcache verborgen zijn op een speelterreintje. Veel gezocht, maar niets gevonden. De teleurstelling was voelbaar. Elk speeltuig werd aan een grondige observatie onderworpen, we klauterden overal op en onder (al een geluk dat door het slechte weer niet veel kindjes in de speeltuin aanwezig waren), wrikten stenen los, maar vonden niks. Toen er alweer druppels uit de hemel begonnen te vallen, gaven we er de brui aan.

Op naar l’Etoile d’Or voor een aperitiefje (cava, natuurlijk). We praatten wat na en maakten een behoorlijk vage afspraak om eens in Antwerpen te gaan geocachen. Van al dat zoeken en aperitieven wordt een mens hongerig. Ik waagde mij aan de zilveren zeevruchtenschotel (een specialiteit van de l’Etoile d’Or) en dat heb ik mij beslist niet beklaagd. Heel lekker! En meer dan voldoende om mijn honger te stillen.

Na het eten namen we afscheid van enkele geocachers met andere verplichtingen en trokken we met een groepje van vier richting Het Depot voor anderhalf uur taiko. Een mooie afsluiter van een, ondanks het tegenvallende weer, fijne dag.

Gevonden

Oude stadsmuur

Toeval

Soms gebeurt er nog eens iets in mijn leven dat ongepland is. Ik geef toe, de momenten worden schaarser en schaarser (natuurlijk door mijn eigen toedoen), maar ze bestaan nog. Vanavond gingen mijn vriendje en ik snel snel iets eten op het Martelarenplein. Althans dat was de bedoeling. Want wie zat daar op een terrasje vlakbij het station? Een kennis die we al een paar jaar niet meer hadden gesproken. Ik wist dat hij tegenwoordig ergens in onze buurt moest werken, want ik was hem ‘s ochtends al enkele keren tegengekomen op weg naar het station. Maar omdat ik meestal maar een minuut of twee op overschot heb om mijn trein te halen, had ik nog niet meer dan een goeiemorgen met hem kunnen wisselen.

En nu zat hij daar, samen met een collega op een terrasje. Dus schoven we bij aan hun tafeltje voor een aperitiefje. ‘t Was zo gezellig dat de collega van D zijn trein naar Oostende gemist heeft en hij een vol uur moest wachten op de volgende. 😉 Heel leuk te horen hoe het D nu verging. Net begonnen aan een nieuwe job na wat interimmekes. Nog helemaal enthousiast en zo. 😉 En omdat een paar jaar nu eenmaal niet bij te praten valt op een uurtje, zijn we daarna verhuisd naar l’Etoile d’Or voor ons avondmaal. Allez, mijn vriend en ik hebben gegeten en de twee jongens hebben iets gedronken.

Bij het afscheidnemen hebben we hem onze visitekaartjes gegeven en beloofd dat ons volgende weerzien geen drie jaar meer op zich zal laten wachten. Benieuwd hoe lang het zal duren eer hij ons een mailtje stuurt.

L’Etoile d’Or

Vanavond zijn mijn vriend en ik iets gaan eten in een nieuw restaurantje op de Tiensevest tussen het Martelarenplein en de Diestsestraat, vlakbij het busstation. L ‘Etoile d’Or is een mooi ingericht restaurantje en zo nieuw dat het nog naar verf ruikt. We aten er voor een schappelijke prijs konijn met pruimen (mijn vriend vond wel dat er meer pruimen bij mochten) en tomaat garnaal. Twee klassiekers die altijd goed smaken.

Grappig: we vroegen brood bij onze maaltijd en de piepjonge dienstertjes kwamen telkens één broodje brengen die ze met een broodtang uit een grote mand visten. Dat staat chic, maar voor mij hadden ze evengoed een mandje met brood op tafel mogen zetten, ‘t is nogal vervelend om telkens een extra broodje te moeten bijvragen. De tweede keer dat ze langskwamen hebben we dan maar meteen twee broodjes gevraagd. Volgende keer toch maar frieten nemen, da’s makkelijker. 😉 Als dessert nam ik een beker ambachtelijk bereid ijs met verse aardbeien en een cava om alles door te spoelen.

Voor herhaling vatbaar.