Na een dag met maar liefst vijf aartsmoeilijke vergaderingen (dat lijkt mij een persoonlijk record te zijn) was ik blij om de donderdagavond te kunnen doorbrengen bij Goofball en haar gezin. Altijd fijn om gastvrij onthaald te worden op lekkere afhaalsushi en goede wijn. Fijn ook om na een lastige dag even de knop te kunnen omdraaien en aan iets anders te kunnen denken.
Nadat ik vrolijk afscheid had genomen van Goofball en haar gezin, sjeesde ik de berg naar beneden, uitkijkend naar mijn bed na een mentaal uitputtende week. Helaas, een stomme stuurfout, wellicht veroorzaakt door de combinatie van de vermoeidheid, stress en een glaasje wijn, maakte dat ik met mijn voorband de borduur raakte en de controle over mijn fiets verloor. Enkele milliseconden later voelde ik de rechterkant van mijn gezicht keihard tegen diezelfde borduur smakken. Ik moet toegeven dat ik even niet wist wat me overkwam. Gelukkig was er een behulpzame heer die stopte om zijn hulp aan te bieden en mij recht te helpen. Ik voelde meteen dat ik wellicht stevige schaafwonden en zwellingen zou overhouden aan deze val, maar het leek me niet serieus genoeg om langs spoed te moeten gaan. Ik stond ook meteen weer recht, was niet duizelig en had geen hoofdpijn. Mijn fiets had de ganse val wonder boven wonder zonder een schrammetje overleefd.
Ik dankte de vriendelijke heer voor zijn hulp (ik moet er echt vreselijk uit gezien hebben, met bloed dat langs mijn kaak naar beneden druppelde en een lip die met de seconde dikker werd) en fietste verder naar huis. Eens thuis mat ik de schade op in de spiegel: een stevige schaafwonde onder mijn rechteroog en onder mijn neus, een gespleten en dik opgezwollen lip en een gigantische schaafwonde op mijn rechterknie. Als je goed keek, zag je de afdruk van de borduur in mijn gezicht. Licht ontstemd belde ik mijn vriend op om mijn valpartij met hem te delen. Net dit weekend hadden we afgesproken dat hij in Genève zou blijven, dus ik zou mijn wonden zelf moeten verzorgen. Gelukkig had ik nog ergens ontsmettingsmiddel in de kast staan.
Gelukkig deed mijn vriend de suggestie om mij te laten vervangen als voorzitter van de enige fysieke vergadering die ik deze vrijdag in mijn agenda had staan. Zodat ik vandaag de ganse dag zou kunnen thuis werken om mijn lichaam wat te laten bekomen van de schok. Dat zou me alvast een vervelende rit met starende mensen op het openbaar vervoer besparen.
Na mijn wonden goed uitgewassen en verzorgd te hebben, kroop ik in bed. Hopend tegen beter weten in dat de zwellingen vandaag al wat minder zouden zijn. Wat uiteraard niet het geval is.
