Met de mond vol tanden

Vandaag werkte ik thuis, omdat er veel digitale overlegmomenten in mijn agenda stonden. Dat gaf mij ook de gelegenheid om over de middag snel wat boodschappen te doen. Ik stapte net de inkomhal van ons appartementsgebouw binnen toen een oude dame die in één van de andere appartementen woont, uit de lift stapte. Met rollator, een grote zak op de rollator, haar rechterbeen en voet in een brace en een rugzak op de rug.

Lichtelijk verbouwereerd vroeg ik of ik haar kon helpen en ik nam de rollator met zak over om die de paar trapjes naar de buitendeur naar beneden te dragen. Terwijl ik de deur open hield, hoorde ik iets vallen. Bleek dat de dame in haar rugzak een grote groene plastieken gieter had steken, die los in de rugzak zat. Ze vroeg mij de gieter terug in de rugzak te duwen, die helemaal open stond, en dat deed ik dan maar. Ondertussen vroeg ik haar of ze haar spullen in de garage ging zetten. Maar neen, ze zei dat ze aan het verhuizen was en al een paar dagen op en neer aan het gaan was met haar spullen naar haar nieuwe woonst.

Ik was eerlijk gezegd volkomen van mijn melk. Ik schatte de dame achteraan de zeventig. Eigenlijk totaal onverantwoord dat die te voet verhuisde, met rollator en brace. Ik pruttelde nog tegen dat die gieter zeker opnieuw uit de rugzak zou vallen, maar ze luisterde niet. En was al de deur uit voordat ik nog verder iets kon doen. Normaal zou ik met haar mee gelopen zijn om minstens wat van de spullen over te nemen, maar over een kwartier startte mijn volgende vergadering al.

Ik ben er eigenlijk nog altijd niet goed van. Zo’n dame op leeftijd die haar inboedel te voet moet verhuizen. Heeft zij niemand die haar kan helpen? Waarom schakelt ze geen verhuisfirma in? Ik hoop echt haar de komende dagen opnieuw tegen het lijf te lopen om toch minstens te informeren of er geen andere oplossing mogelijk is. Het stomme is dat ik niet weet op welke verdieping ze woont, dus ik kan ook niet aanbellen bij haar…

Toch triestig.

Avonturen in de sneeuw

Gisteren trokken mijn vriend en ik met onze vrienden richting Korbeek-lo voor een wandeling doorheen de velden rondom het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Kamillus. Onze vrienden waren zo vriendelijk om ons voor onze deur te komen ophalen, zodat we rechtstreeks naar het vertrekpunt van de wandeling konden gaan.

Ondanks de dreigende grijze lucht, genoten we van de wandeling die ons langs holle wegen en het mooie Heilige Geesthof bracht. De weersvoorspellingen gaven sneeuw en effectief na drie kwart van de afstand afgelegd te hebben, kwamen we terecht in een stevige sneeuwbui. Gelukkig waren we erop voorzien en gaf de sneeuwbui een extra romantisch tintje aan de wandeling.

Na deze fikse wandeling hadden we wel een drankje verdiend. Het buurthuis van Korbeek-lo was de ideale plek om op te warmen en onze natte spullen wat te laten opdrogen. Een gezellig, druk café dat duidelijk het hart van de buurt is. Ik bestelde eerst een theetje om wat op te warmen en liet me vervolgens verleiden tot het consumeren van een glaasje witte wijn. Heel grappig: onze vrienden kwamen zowaar bekenden tegen op deze toch wel wat afgelegen plek. Het blijft me verwonderen hoe klein de wereld is…

Tijdens het verorberen van onze consumpties in het buurthuis bestelden we de sushi om te laten leveren bij onze vrienden in Wijgmaal. Want van zo’n wandeling door de sneeuw krijgt een mens honger en de oudste zoon had al lang gevraagd om nog eens samen suhi te eten.

Alvorens de wagen sneeuwvrij te maken voor de terugrit naar Wijgmaal, hielden we een klein sneeuwballengevecht met de verse sneeuw. Helaas was het snel gedaan met de vrolijkheid toen onze vrienden in de wagen telefoon kregen van hun oudste zoon om te zeggen dat zijn broer (de jongse zoon van onze vrienden) ergens zijn smartphone in de sneeuw was kwijt geraakt. De jongste zoon was helemaal overstuur, ocharme.

Bij aankomst in het huis van onze vrienden, stelden we meteen een zoekploeg samen: onze kameraad met zijn oudste zoon en mijn vriend trokken naar het besneeuwde voetbalveld waar de jongste zoon zijn smartphone verloren had, in een poging om de smartphone terug te vinden. Ondertussen probeerde ik samen met mijn vriendin de jongste zoon te kalmeren, terwijl we op de sushi wachtten.

Uiteraard keerden de heren na een zoektocht in extreem moeilijke omstandigheden van een kale reis terug. Toen tijdens de gesprekken na de zoektocht naar boven kwam dat de smartphone in kwestie een iphone was, suggereerde mijn vriend meteen om via icloud de ‘find my iphone’ functie te proberen. En kijk eens aan, bleek dat die iphone helemaal niet op een besneeuwd voetbalveld lag, maar twee straten verder lekker warm bij een kameraadje van de jongste zoon. De jongste zoon was dus helemaal vergeten dat hij zijn iphone in de zak van zijn kameraad had gestoken… Eind goed, al goed, dus!

De euforie van de terug gevonden iphone maakte dat de sushi dubbel zo goed smaakte. Om van de wijn nog maar te zwijgen. 😉 Gelukkig bracht de taxi ons veilig terug naar ons appartement in Leuven na een bijzonder avontuurlijke namiddag/avond!

Valentijn vieren in Zoutleeuw

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de Cambio richting het mooie, maar helaas met het openbaar vervoer slecht bereikbare Zoutleeuw voor een bezoek aan onze vrienden. Het was lang geleden dat we nog eens in Zoutleeuw geweest waren en de kinderen van onze vrienden in levende lijven gezien hadden. De oudste dochter zit ondertussen aan de unief en de tweeling in de laatste jaren van het middelbaar. Ze doen het allemaal uitstekend. Echt heel beleefde en verstandige jongeren. Fijn om te zien.

We babbelden op het gemak bij met een smaakvol alcoholvrij aperitief. Het is niet altijd makkelijk om een lekker alcoholvrij aperitief te vinden, dus deze moet ik onthouden. Mijn favoriet was de ginger mule. Wel jammer dat de kerk gesloten was: ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Om de eetlust op te wekken (we hadden ‘s avonds gereserveerd in een fancy restaurant) maakten we samen een wandeling in Zoutleeuw. Echt wel een prachtige plek om te wonen. Een rijke geschiedenis en gelegen midden in het groen. Wel spijtig dat de kerk gesloten was, want ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Na de wandeling keerden we terug naar het huis van onze vrienden en reden we samen naar Gastrobar 3Sense voor een heerlijk Valentijnsdiner. Want Valentijn mag dan wel het feest van de liefde zijn, vriendschappen die al meer dan een kwarteeuw meegaan, mogen wat mij betreft zeker ook gevierd worden!

Valentijnsaperitief:

Coquilles / schorseneer / buikspek / boterazijn:

Winterkabeljauw / prei / beurre blanc:

Zwartpootkip / kalfszwezerik / wortel / champignon / pommes pont neuf:

Kaasselectie “Freddy Fromage” – Saint-Siméon:

Opening Artefact

Vanavond begaf ik mij naar het STUK voor de feestelijke opening van Artefact.

De avond startte meteen met een kippenvelmoment: vanuit verschillende ramen weerklonken de doordringende klanken van de youyou of zaghareed. De stemmen daalden langzaam af, tot al de vrouwen samen kwamen op het binnenplein van het STUK. Prachtig.

Na de traditionele speeches kregen we een rondleiding. Altijd fijn om extra duiding te krijgen bij de kunstwerken. De centrale vraag van deze editie is: hoe kan een tentoonstelling functioneren als een massage? Een massage is wat mij betreft erg welkom in deze duistere tijden.

Een greep uit mijn favoriete werken:

The breeze blows gently, making more and more noise on the foliage. This heavy noise becomes unbearable. Put the hands to the ears and run away – Latifa Echakhch:

You Belong Here – Tavares Strachan

Slaying the Hydra – Nicola Turner (gemaakt van paardenhaar en schapenwol):

Slowed Landscapes – Moni Wespi:

Maar ga deze tentoonstelling vooral zelf ontdekken.

Een smakelijk diner bij Victor Bozar Café

Deze avond had ik na het werk afgesproken met een oud-studiegenoot in Victor Bozar Café. Ja, ik besef dat ik vaak daar terecht kom, maar het eten is daar lekker en de ligging vlak bij Brussel-centraal is echt ideaal.

We genoten van een lekker hoofdgerecht (een zalmbereiding in mijn geval) die nog net genoeg plaats overliet voor een dessert. Ideaal.

Na een fijne avond wandelden we samen naar Brussel-Centraal, waar mijn kameraad de trein naar Mechelen zou nemen en ik die naar Leuven. In het station worden we aangesproken door een studente die duidelijk stevig boven haar theewater was. Al hikkend en zwaaiend op haar benen vroeg ze ons welke de trein naar Leuven was. Uiteraard wees ik haar naar het juiste perron.

Terwijl ik nog afscheid stond te nemen van mijn kameraad, wandelde ze al via de trap naar het perron. Ik betrouwde het toch niet helemaal, vooral omdat ze echt niet stabiel op haar benen stond. Dus ik besloot haar achterna te lopen. Op het perron had ze echter al een andere dame met een plooifiets aangesproken, die duidelijk dezelfde reflex had als ik.

De dame met de plooifiets ontfermde zich over haar en ik ging vlakbij zitten in dezelfde wagon zodat ik mee een oogje in het zeil kon houden. In Leuven aangenomen nam de studente uitgebreid afscheid van de dame met de plooifiets, maar ze was duidelijk nog altijd gedesoriënteerd. Aangezien de dame met de plooifiets richting Kessel-Lo moest, stapte ik op de studente af en vroeg ik waar haar kot was. Dat bleek vlakbij in de Bondgenotenlaan te zijn.

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar het begin van de Bondgenotenlaan. Op zich had ik nog een fijn gesprek met haar. Ze heette Camille en studeerde rechten aan de KU Leuven. Ze kwam terug van een feestje in Brussel, waar ze duidelijk iet of wat te diep in het glas had gekeken. Ze vertelde me dat ze later notaris graag wilde worden en dankte me uitgebreid voor de hulp.

Aan het begin van de Bondgenotenlaan nam ik afscheid van Camille, nadat ze mij uitdrukkelijk verzekerd had dat ze nu wel op haar kot zou geraken. Ze leek me al iets nuchterder dan een klein half uur geleden, dus ik was er gerust in.

Beste Camille, ik wens je veel succes met je verdere studies en hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens tegen het lijf zullen lopen.

Lente in de Kruidtuin

Het is weer het moment van het jaar om af te zakken naar de Kruidtuin, waar de krokussen volop in bloei staan!

Het beste nieuws van het jaar!

In augustus word ik meter van mijn derde petekindje! Mijn broer en zijn vriendin hebben tegen alle verwachtingen in dan toch besloten hun bloedlijn niet te laten uitsterven en te zorgen voor het allereerste kleinkind langs beide kanten. Superblij met dit nieuws en ik kan haas niet wachten om binnen een paar maanden mijn petekindje in mijn armen te houden.

Dat mijn petekindje een goede smaak heeft, mag alvast blijken uit de fles Barolo die mijn broer en zijn vriendin mee hadden om mij te overtuigen om het meterschap op te nemen. Al hadden ze daar niet echt veel overredingskracht voor nodig. 😉

Uiteraard klonken we op dat goede nieuws met een glaasje champagne (uiteraard uitgezonderd de zwangere dame)! Gelukkig had ik voldoende alcoholvrije alternatieven voorzien. En zo werd het mijn vriend en mezelf ook duidelijk waarom de vriendin van mijn broer op kerstavond geen glaasje wijn had meegedronken en sommige van haar gerechten er lichtelijk anders uit zagen. De stiekemerds!

Gelukkig kon mijn zwangere schoonzus wel uitgebreid genieten van een heerlijke Chinese afhaalmaaltijd van ons favoriete Chinese restaurant Chen’s in Kessel-Lo.

Chocolaatjes van Bittersweet zijn altijd de perfecte afsluiter. En uiteraard dronken we daar een glaasje whisky bij. Een avond met een strik errond.

Het aftellen kan beginnen!

Shopontmoetingen

Het is echt wel de maand van de toevallige ontmoetingen. Vandaag kwam ik tijdens het boodschappen doen voor het bezoek van mijn broer en zijn vriendin later op de dag maar liefst twee collega’s tegen in de Leuvense winkelstraten. De tweede collega had spijtig genoeg niet veel tijd voor een praatje, want haar zoon had even een moeilijk moment bij de ijs- en wafelkraam Pinocchio toen hij zich realiseerde dat hij toch liever een ijsje had gehad in de plaats van de net door zijn mama gekochte wafel. De drama’s in een kinderleven! 😉

Preview Design Museum Gent

Het gebeurt niet zo vaak dat ik twee keer in één week in Gent moet zijn, maar deze middag spoorde ik opnieuw naar Gent voor een preview van het vernieuwde Design Museum. De bluebike bracht mij verrassende snel naar de ingang van het museum, waar tot mijn verbazing geen enkele beweging te bespeuren viel. Hmm, bizar. Er daagden nog een tweetal andere mensen op die zich net als ik begonnen af te vragen of ze zich van beginuur vergist hadden. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, we stonden gewoon voor de verkeerde deur. Gelukkig passeerde er iemand die ook naar de preview ging en ons naar de juiste ingang wist te begeleiden.

Momenteel wordt er nog hard gewerkt op de werf van het museum, maar de heropening komt met rasse schreden dichterbij. Daarom had het museum een aantal mensen uitgenodigd voor een preview. Omdat ikzelf letterlijk een circulair steentje (of twee) heb bijgedragen aan het museum, was ik erg benieuwd naar de vorderingen. En ja, sommige ruimtes zagen er al erg knap uit. Veel bewondering voor het ontwerp van de architecten. Wat ik tot nu toe gezien heb, ziet er werkelijk prachtig uit. En die kleurrijk betegelde wc’s worden ongetwijfeld echte aantrekkingspolen voor influencers.

Ook leuk: tijdens dit bezoek kwam ik een oud-collega tegen. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten. Hij schijnt zijn draai goed gevonden te hebben in zijn nieuwe job. En oja, extra bonuspunten voor de heerlijke brownies die het museum voorzien had om de aanwezigen te trakteren. Een welgekomen snack op een wisselvallige namiddag.

Receptietje meegepikt

Na continu vergaderen van half tien tot half vijf, vond ik dat ik wel een receptietje verdiend had. Fijn dat de collega’s mij uitnodigen als er een feestelijk moment in de agenda’s gepland staat. Met deze receptie wilden we de vrijwilligers waarop wij beroep doen bedanken voor hun jarenlange inzet. Omdat mijn laatste vergadering van de dag wat was uitgelopen, kwam ik pas aan toen de receptie op zijn einde liep, maar ik kon toch nog een glaasje bubbels en een paar hapjes meepikken. Fijn om onze vrijwilligers persoonlijk te kunnen bedanken.

Yet Another Blog

Life on my side