Vandaag werkte ik thuis, omdat er veel digitale overlegmomenten in mijn agenda stonden. Dat gaf mij ook de gelegenheid om over de middag snel wat boodschappen te doen. Ik stapte net de inkomhal van ons appartementsgebouw binnen toen een oude dame die in één van de andere appartementen woont, uit de lift stapte. Met rollator, een grote zak op de rollator, haar rechterbeen en voet in een brace en een rugzak op de rug.
Lichtelijk verbouwereerd vroeg ik of ik haar kon helpen en ik nam de rollator met zak over om die de paar trapjes naar de buitendeur naar beneden te dragen. Terwijl ik de deur open hield, hoorde ik iets vallen. Bleek dat de dame in haar rugzak een grote groene plastieken gieter had steken, die los in de rugzak zat. Ze vroeg mij de gieter terug in de rugzak te duwen, die helemaal open stond, en dat deed ik dan maar. Ondertussen vroeg ik haar of ze haar spullen in de garage ging zetten. Maar neen, ze zei dat ze aan het verhuizen was en al een paar dagen op en neer aan het gaan was met haar spullen naar haar nieuwe woonst.
Ik was eerlijk gezegd volkomen van mijn melk. Ik schatte de dame achteraan de zeventig. Eigenlijk totaal onverantwoord dat die te voet verhuisde, met rollator en brace. Ik pruttelde nog tegen dat die gieter zeker opnieuw uit de rugzak zou vallen, maar ze luisterde niet. En was al de deur uit voordat ik nog verder iets kon doen. Normaal zou ik met haar mee gelopen zijn om minstens wat van de spullen over te nemen, maar over een kwartier startte mijn volgende vergadering al.
Ik ben er eigenlijk nog altijd niet goed van. Zo’n dame op leeftijd die haar inboedel te voet moet verhuizen. Heeft zij niemand die haar kan helpen? Waarom schakelt ze geen verhuisfirma in? Ik hoop echt haar de komende dagen opnieuw tegen het lijf te lopen om toch minstens te informeren of er geen andere oplossing mogelijk is. Het stomme is dat ik niet weet op welke verdieping ze woont, dus ik kan ook niet aanbellen bij haar…
Toch triestig.