Deze avond had ik na het werk afgesproken met een oud-studiegenoot in Victor Bozar Café. Ja, ik besef dat ik vaak daar terecht kom, maar het eten is daar lekker en de ligging vlak bij Brussel-centraal is echt ideaal.

We genoten van een lekker hoofdgerecht (een zalmbereiding in mijn geval) die nog net genoeg plaats overliet voor een dessert. Ideaal.

Na een fijne avond wandelden we samen naar Brussel-Centraal, waar mijn kameraad de trein naar Mechelen zou nemen en ik die naar Leuven. In het station worden we aangesproken door een studente die duidelijk stevig boven haar theewater was. Al hikkend en zwaaiend op haar benen vroeg ze ons welke de trein naar Leuven was. Uiteraard wees ik haar naar het juiste perron.

Terwijl ik nog afscheid stond te nemen van mijn kameraad, wandelde ze al via de trap naar het perron. Ik betrouwde het toch niet helemaal, vooral omdat ze echt niet stabiel op haar benen stond. Dus ik besloot haar achterna te lopen. Op het perron had ze echter al een andere dame met een plooifiets aangesproken, die duidelijk dezelfde reflex had als ik.

De dame met de plooifiets ontfermde zich over haar en ik ging vlakbij zitten in dezelfde wagon zodat ik mee een oogje in het zeil kon houden. In Leuven aangenomen nam de studente uitgebreid afscheid van de dame met de plooifiets, maar ze was duidelijk nog altijd gedesoriënteerd. Aangezien de dame met de plooifiets richting Kessel-Lo moest, stapte ik op de studente af en vroeg ik waar haar kot was. Dat bleek vlakbij in de Bondgenotenlaan te zijn.

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar het begin van de Bondgenotenlaan. Op zich had ik nog een fijn gesprek met haar. Ze heette Camille en studeerde rechten aan de KU Leuven. Ze kwam terug van een feestje in Brussel, waar ze duidelijk iet of wat te diep in het glas had gekeken. Ze vertelde me dat ze later notaris graag wilde worden en dankte me uitgebreid voor de hulp.

Aan het begin van de Bondgenotenlaan nam ik afscheid van Camille, nadat ze mij uitdrukkelijk verzekerd had dat ze nu wel op haar kot zou geraken. Ze leek me al iets nuchterder dan een klein half uur geleden, dus ik was er gerust in.

Beste Camille, ik wens je veel succes met je verdere studies en hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens tegen het lijf zullen lopen.