Vanavond begaf ik mij naar het STUK voor de feestelijke opening van Artefact.

De avond startte meteen met een kippenvelmoment: vanuit verschillende ramen weerklonken de doordringende klanken van de youyou of zaghareed. De stemmen daalden langzaam af, tot al de vrouwen samen kwamen op het binnenplein van het STUK. Prachtig.

Na de traditionele speeches kregen we een rondleiding. Altijd fijn om extra duiding te krijgen bij de kunstwerken. De centrale vraag van deze editie is: hoe kan een tentoonstelling functioneren als een massage? Een massage is wat mij betreft erg welkom in deze duistere tijden.

Een greep uit mijn favoriete werken:

The breeze blows gently, making more and more noise on the foliage. This heavy noise becomes unbearable. Put the hands to the ears and run away – Latifa Echakhch:

You Belong Here – Tavares Strachan

Slaying the Hydra – Nicola Turner (gemaakt van paardenhaar en schapenwol):

Slowed Landscapes – Moni Wespi:

Maar ga deze tentoonstelling vooral zelf ontdekken.