Een Lego feestje!

Gisteren verjaarde mijn petekindje. Zes jaar al, yikes, de tijd vliegt. Binnenkort gaat hij al naar het eerste studiejaar en zal hij leren lezen en schrijven!

Hij weet op zijn leeftijd alleszins al heel goed wat hij wil: lego! Zijn ouders hadden een handige google spreadsheet aangemaakt om dubbels te vermijden en hij kreeg zoveel dozen dat hij bijna zijn eigen winkel kan beginnen. We hebben hem de rest van de namiddag/avond niet meer veel gezien, zo druk was hij bezig met bouwen. Fijn dat een cadeau in de smaak valt. 😉

Ik genoot erg van het feestmaal dat ons werd voorgeschoteld: huisgemaakte tomatensoep met balletjes, gevolgd door coq au vin met zelfgemaakte kroketjes en als afsluiter een ieniemienie stukje metseltaart, wegens al veel te veel gegeten.

IMG_1884

IMG_0122

Met dank aan de oma van mijn petekindje die mij kwam ophalen in het station van Aarschot en vervolgens daar ook weer netje afleverde.

Sushi en baby’s!

Krokusvakantie, dus geen salsa op vrijdagavond. Een ideaal moment voor (alweer!) een babybezoek. En omdat de kersverse mama een grote liefhebber is van sushi, bracht ik meteen iets lekkers mee voor het avondmaal: een Friendship Boat van Kintsugi sushi!

De baby gedroeg zich voortreffelijk en de ouders waren duidelijk in de wolken met hun derde zoon. Begrijpelijk, want de zwangerschap werd vooraf gegaan door een hele resem miskramen. De voorbije zwangerschap werd dan ook als een risicozwangerschap gezien. Om de twee weken op controle, ik zou er zelf zot van worden. Maar kijk, alles ging fantastisch en de baby is een flink uit de kluiten gewassen jongen die duidelijk goed in het vlees zit. 😉

IMG_1879

IMG_0107

Never a dull moment

Dat antwoordde mijn vriend mij vandaag whatsapp-gewijs na alweer een lange werkgerelateerde litanie. En hij heeft gelijk. 2019 is nog maar een dikke twee maanden oud en op vlak van uitdagingen van mijn leidinggevende skills heb ik precies al meer meegemaakt dan alle voorgaande jaren samen. Grensoverschrijdend gedrag, besparingen, incompetentie, persoonlijke crisissen,…

Qua uitdaging kan het alleszins tellen…

In de reeks: waar was yab vandaag?

In De Brakke Grond in Amsterdam. Met dank aan de Thalys voor de vlotte heen- en terugrit én de onverwachte ontmoeting met een vriendin die in dezelfde wagon richting Amsterdam als ik bleek te zitten. It’s a small world after all.

IMG_1861

IMG_1862

IMG_1864

IMG_1866

IMG_1869

 

Lunch van de dag: een boterham met huisgemaakte makreelsalade. Heerlijk! En als afscheidscadeautje kreeg ik een potje honing mee naar huis van de bijen op ‘t dak van De Brakke Grond.

IMG_1870

IMG_1872

IMG_1878

Het woonvraagstuk

De knoop is doorgehakt. Mijn vriend zal ingaan op de hem aangeboden contractverlenging en bijgevolg nog minstens tot eind dit jaar in Genève blijven wonen. Dat maakt dat ik zo stilletjesaan zelf moet beginnen nadenken waar ik vanaf oktober zal gaan wonen. Mijn huurcontract voor de studio in Borgerhout loopt eind september af, terwijl het huurcontract met de huurders van ons appartement in Leuven half september afloopt.

De meest voor de hand liggende optie is dat ik terug naar ons appartement in Leuven verhuis. De studio in Borgerhout heeft immers wel wat nadelen en hoewel ik heel goed opschiet met mijn gastgezin, blijft het een feit dat ik altijd rekening met hen moet houden. Vrienden uitnodigen of feestjes geven zit er niet in, de was doen wanneer ik daar zin in heb ook niet.

Maar ik ben niet honderd procent zeker dat ik naar Leuven wil terugkeren. Hoewel ik me altijd heel goed in Leuven gevoeld heb, merkte ik dat ik wat uitgekeken ben geraakt op dit provinciestadje. Doordat ik nu in Antwerpen woon, heb ik de gelegenheid om een gans nieuwe stad te verkennen en dat bevalt me wel. Dus misschien is dit een opportuniteit om de terugkeer naar Leuven nog wat uit te stellen en mij in een nieuwe Belgische stad te vestigen?

Enfin ja, ik heb gelukkig nog wat tijd om eruit te geraken.

Mijn ochtendroutine

Hoe ziet je ochtendroutine er uit?

Even een binnenkoppertje om het mezelf niet te moeilijk te maken. Mijn ochtendroutine laat zich makkelijk samenvatten als volgt:
De wekker gaat af. Ik druk op de snooze-knop. De wekker gaat opnieuw af. Ik kreun en sta op. Ik douche, kleed me aan, kam mijn haren, eet snel iets, poets mijn tanden en vertrek naar het station.

Een routine die ongeveer een half uur in beslag neemt. Simple as that.

Hoe ga ik om met stress

Hoe ga je om met stress? Heeft stress een grote impact op je leven of kan je er goed mee om?

Ik denk van mezelf dat ik niet zo stressgevoelig ben. In tegendeel, voor mij is wat stress vaak een motivator om een tandje bij te steken en een versnelling hoger te schakelen. Dit maakt wel dat ik nogal deadline driven ben. Ik moet bij wijze van spreke de hete adem van de deadline in mijn nek voelen om écht goed in gang te schieten. En vaak is het zo dat hoe meer ballen ik tegelijkertijd in de lucht moet houden, hoe meer ik het gevoel heb dat ik leef. Ik slaag er meestal ook goed in de knop om te draaien en stress veroorzakende factoren ‘s avonds van me af te zetten, zodat ik alsnog een goede nachtrust tegemoet ga.

Ik ben bijgevolg allergisch voor verveling en kan onmogelijk stilzitten en niets doen (het idee alleen al!). Ik ben dan ook erg blij met de uitvinding van de smartphone zodat ik altijd iets heb om mij mee bezig te houden als ik ergens moet wachten.