Mensen naar wie ik opkijk

Naar welke mensen kijk je op en waarom?

Persoonlijk vind ik dat in onze maatschappij de prioriteiten wat verkeerd liggen. Ik snap niet waarom bepaalde sporters (kuch, voetballers, kuch) zo dik betaald worden voor hun hobby en waarom iemand die toevallig goed tegen een balletje kan trappen/tegen een bal kan meppen/hard kan fietsen als ‘held’ beschouwd moet worden.

Niet dat ik de fysieke inspanning en het doorzettingsvermogen dat een sporter moet hebben om op het hoogste niveau door te breken niet kan appreciëren. Ik vind het gewoon niet serieus dat de échte helden in onze samenleving, mensen die een zorgend beroep uitoefenen of in het onderwijs staan, totaal niet gewaardeerd worden en voor een laag loon elke dag het beste van zichzelf geven.

De verpleegsters die elke morgen op palliatieve zorgen de mensen gaan wassen, dat zijn voor mij mensen naar wie ik ontzettend opkijk. Het zou fijn zijn mocht onze samenleving hun inspanningen wat meer waarderen.

Een onbekende die een indruk naliet

Aan welke compleet onbekende die je ooit in je leven bent tegengekomen denk je nog af en toe een keer?

Natuurlijk ben ik in mijn leven al talloze onbekenden tegen het lijf gelopen en meestal vervagen de herinneringen aan deze mensen vrij snel. Er zijn echter twee dames aan wie ik nog graag eens terugdenk en waarvan ik me afvraag hoe het momenteel met hen gaat. Die dames zijn de lieve Avalon die mijn vriend en mij een lift aanbood en de lifster met de schilderdoeken die we ooit oppikten in de buurt van de grens met Schotland.

Blogdoelstellingen

Wat zijn je blogdoelstellingen voor dit jaar?

Wel, ik heb mezelf eigenlijk één grote blogdoelstelling opgelegd en dat is een gloednieuwe reisblog opstarten. Of dit zal lukken valt nog te bezien, want ik merk dat ik eigenlijk zelfs te weinig tijd heb voor deze blog. Mijn reisverslagen hinken steeds verder achterop en het lukt zelden om op voorhand berichten in te plannen, waardoor ik het gevoel heb steeds achter te feiten aan te hollen.

Maar met de verhuis naar Zwitserland komt er wellicht op korte termijn wat tijd vrij. Dus dat schept mogelijkheden.

Mijn stedenlijstje

Maak een lijstje met landen en steden die je ooit een keer wil bezoeken.

Omdat de lijst anders ongetwijfeld te lang zou worden, beperk ik me hier tot Europese steden in Europa die ik graag zou willen bezoeken. Omdat je het niet altijd ver hoeft te zoeken om onvergetelijke ervaringen mee te maken.

Bosnië en Herzegovina:

  1. Mostar

Bulgarije:

  1. Plovdiv

Duitsland:

  1. Hamburg
  2. Heidelberg
  3. Freiburg
  4. Leipzig
  5. Meersburg
  6. München
  7. Rothenberg
  8. Wiesbaden

Estland:

  1. Tartu

Frankrijk:

  1. Carcassonne
  2. Collioure
  3. Colmar
  4. Straatsburg

Ierland:

  1. Dublin

Italië:

  1. Firenze
  2. Venetië

Kroatië:

  1. Dubrovnik
  2. Pucisca

Malta:

  1. Valetta

Oostenrijk:

  1. Salzburg

Polen:

  1. Torun

Portugal:

  1. Guimarães
  2. Porto

Rusland:

  1. Barentsburg
  2. Moskou
  3. Sint-Petersburg

Slovenië:

  1. Bled
  2. Ljubjana

Spanje:

  1. Bilbao
  2. Cádiz
  3. Córdoba
  4. Ronda
  5. Segovia
  6. Toledo
  7. Valencia

Tsjechië:

  1. Cesky Krumlov

UK:

  1. Bath
  2. Cambridge
  3. Glasgow
  4. Oxford

Zweden:

  1. Göteborg

Zwitserland:

  1. Lugano
  2. Zürich

Sinds kort van het lijstje gevallen: Istanboel, wegens volstrekt geen sympathie voor het huidige regime van Erdogan.

Hmm, tijd voor een nieuwe Europareis, me dunkt!

Het meest vreemde voedsel dat ik ooit at

Een variante op onderstaande vraag:

Eet iets dat je nooit eerder at en schrijf op je blog wat je er van vond (sushi, quinoa, walvis,…)

Trouwe lezers van dit blog weten ongetwijfeld dat ik op culinair vlak het avontuur niet uit de weg gaat. Ik denk dat er weinig culinaire uitdagingen zijn die ik niet zou durven aangaan. Zo at ik al meermaals insecten (best wel lekker, dus ik snap de weerstand van de meeste mensen hiertegen niet echt). Waagde ik mij aan rijstpap met durian (een vrucht die zo hart stinkt dat het op verschillende plaatsen verboden is met deze vrucht rond te lopen). Proefde ik van de fameuze Japanse nattō (gefermenteerde sojabonen). En ben ik vast van plan ooit in mijn leven Surströmming te eten.

Het meest bijzondere voedsel dat ik tot nu toe at, moet echter toch wel hákarl (gefermenteerde Groenlandse haai) zijn. Verse Groenlandse haai is voor de mens giftig omdat het blubberachtige vlees zeer hoge concentraties van afvalstoffen bevat. Om eetbaar te zijn moet het vlees eerst op een speciale manier behandeld worden, en wel door het onder de grond te laten besterven. Daardoor worden de opgeslagen afvalstoffen afgebroken, en voor een groot gedeelte in ammonia omgezet. Vandaar ook de doordringende ammoniageur die deze delicatesse verspreid. Hákarl wordt traditioneel klaargemaakt door een Groenlandse haai te onthoofden en van de ingewanden te ontdoen. In de grond, dat uit redelijk grof materiaal zoals kiezels en zand moet bestaan, wordt een niet te diep gat gegraven. Het schoongemaakte lichaam wordt op een klein heuveltje in het gat gelegd, en vervolgens wordt de haai weer met het grind en zand bedekt. Vervolgens worden er een aantal zware stenen op gelegd, en de druk zorgt ervoor dat lichaamssappen uit de haai worden geperst. De haai moet zo enige tijd onder de grond liggen, en afhankelijk van de buitentemperatuur wordt de haai na 6 weken tot 3 maanden weer opgegraven. Na deze periode van rijping wordt het vlees in brokken gesneden en vervolgens in droogschuren gedurende enkele maanden in de wind te drogen gehangen. Tijdens deze droogperiode ontstaat er een bruine korst die voor het definitief opsnijden van het spek eerst moet worden verwijderd. De haai is nu geschikt om gegeten te worden. (met dank aan wikipedia voor deze schitterende uitleg)

Wat is het meest bijzondere voedsel dat jullie ooit aten?  

Mijn ter ziele gegane hobby’s

Wat is een hobby die je vroeger deed maar die je nu niet meer doet? Zou je deze hobby graag terug oppikken? Wat houdt je tegen?

Een paar jaar geleden heb ik mij eens bezig gehouden met het opstellen van een lijstje met al dan niet ter ziele gegane vrijetijdsactiviteiten. Ondertussen mogen aan dit lijstje nog een aantal activiteiten aan toegevoegd worden en ben ik nog steeds naarstig op zoek naar mijn échte passie. Al moet ik toegeven dat ik de hoop die ooit te vinden zo langzamerhand heb opgegeven.

Min of meer nieuwe activiteiten:

De hobby die ik het liefste weer zou opnemen is muziek spelen. Mijn dwarsfluit die hier al jaren in een hoekje van de kast stof ligt te vergaren, opnieuw ter hand te nemen en een harmonie of een kamerorkest met niet al te grote ambitie zoeken. Of misschien wel een gans nieuw instrument proberen onder de knie te krijgen. Dat lijkt me nóg leuker. Maar zoals mijn vrijetijdsbesteding er momenteel uitziet, lijkt me dit niet echt realistisch. Al ben ik ervan overtugid dat als je iets écht graag wil doen, je tijd maakt. Dus misschien ben ik gewoon te lui om me er opnieuw aan te zetten.

Wat ik wou worden toen ik klein was

Wel, om heel eerlijk te zijn, wilde ik gewoon lekker klein blijven. Ik was vast van plan mij niet in de ellende van een volwassen leven te storten en mij gezellig voor de rest van mijn leven door mijn ouders in de watten te laten leggen en met mijn vriendjes op de speelplaats te blijven spelen. Helaas, ondanks mijn brandende ambitie om dit te realiseren, slaagde ik er niet mijn eigen Neverland te creëren en zorgde het onvermijdelijk voortschrijden der tijd ervoor dat ik uiteindelijk, ondanks al mijn tegenspartelen, toch volwassen werd.

Ja, ik was een heel wijs kind.

Mijn favoriete decoratie

Wat is je favoriete decoratiestuk in je huis en waarom?

Moeilijke vraag, want ik ben over het algemeen niet zo gehecht aan materiële dingen en de decoratie op ons appartementje is de laatste jaren niet echt veel meer veranderd.

In eerste instantie wou ik mijn planten nomineren: ik heb ondertussen een fijne collectie orchideeën bij mekaar, die mij toch een paar keer per jaar verblijden met hun bloemen en ook de andere planten (inclusief cactussen) in ons appartement doen het uitstekend. Met een bijzondere vermelding voor de twee planten (een spathiphyllum en een hybiscus) die mijn vriend en ik cadeau kregen op ons “tien jaar samen” feest. Beide planten werden al een keer of drie verpot en zorgen met z’n tweetjes voor een beetje een jungle-gevoel in ons appartement. Maar toen bedacht ik me dat het misschien een beetje oneerbiedig is om levende organismen als ‘decoratiestuk’ te omschrijven.

Dus misschien moet ik de twee kunstwerken die onze woonst sieren, afvaardigen. Die grappige Tobouter. Of die gouden engel van Ottmar Hörl die ik kocht in de tijd dat de stad Leuven het door mij zo geliefde Leuven in Scène nog niet afgeschaft had.

Ottmar Hörl

Of hou ik het toch maar bij mijn eigen foto’s afgedrukt op canvas op een formaat van twee bij drie meter. Herinneringen aan prachtige vakanties in verre landen.

Geen gemakkelijke vraag, voorwaar.

Waarom bloggen?

Tijd om nog eens inspiratie te halen bij het lijstje van Kathleen.

Waarom ben je ooit beginnen bloggen en waarom blog je nu nog altijd?

Het is interessant om even terug te lezen wat ik hier vroeger al over schreef. Ik denk dat de verwachtingen die ik vroeger van het bloggen had niet helemaal ingelost werden. Maar goed, een mens wordt ouder en wijzer, zeker? En leert zich neer te leggen bij de eigen beperkingen (of doet althans moedige pogingen om dit te doen). De hoop dat het aantal commentaren op deze blog ooit nog zal toenemen, heb ik netjes opgeborgen. Uiteindelijk denk ik dat deze blog een te onduidelijke focus heeft om een specifiek doelpubliek aan te trekken en ik denk dat wat ik schrijf ook niet altijd even herkenbaar is. Ik speel al een hele tijd met het idee een aparte reisblog op te starten, maar door gebrek aan tijd zal dit wellicht bij wilde plannen blijven. Ik zie er ook tegenop om mijn bestaande reisverslagen te herwerken in een format dat meer aansluit bij een reisblog.

Dus hou ik het maar bij dit stekje hier, waarvan de grootste verdienste is dat het later kan fungeren als een dagboek om terug te kijken op de mooie en minder mooie momenten in mijn leven.