Alicja Kwade en Kennis in Zicht in M

Gisteren hadden mijn vriend en ik de eer en het genoegen om zijn zus en haar drie dochters te gast te hebben. Een beetje een verderzetting van onze vorige date in oktober, want mijn oorspronkelijke plan was na de wandeling nog een bezoek te brengen aan M, wat uiteraard veel te ambitieus was. Maar hey, uitstel is geen afstel! Hadden we meteen een goeie aanleiding om een nieuwe date vast te leggen.

We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Lancering van FAAM in Dendermonde

Deze ochtend spoorde ik naar Dendermonde. Ik moest het even opzoeken, maar het was dus wel degelijk van augustus 2015 geleden dat ik nog eens in Dendermonde was en de herinneringen aan dat bezoek waren duidelijk vervaagd.

Ik genoot alvast van de wandeling van het station naar het stadhuis van Dendermonde, waar de lancering van het allereerste Vlaamse Virtuele museum zou plaatsvinden en tegelijkertijd de nieuwe naam zou onthuld worden. Alhoewel mijn collega’s de naam al kenden, had ik er bewust voor gekozen om te wachten tot het moment van de grote onthulling. Dus ik was erg nieuwsgierig.

De lancering verliep vlekkeloos en het nieuwe museum kreeg de klinkende naam: FAAM. De talrijk aanwezige pers deed hun best om het nieuws zo snel mogelijk wereldkundig te maken, terwijl wij samen met de VIP’s een kijkje gingen nemen in het Vleeshuismuseum dat onderdak biedt aan het skelet van een wolharige mammoet. De ontdekker van de schedel van de mammoet was eveneens aanwezig op de voorstelling van het museum en je zag hem bij elk interview meer en meer stralen. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat ik tot voor kort zelfs niet op de hoogte was van het feit dat Dendermonde zo’n fantastische archeologische vondst bezit. Dus: gaat dat zeker zien!

Nadat het officiële gedeelte achter de rug was, vulden we onze magen met heerlijke broodjes in het stadhuis. Spijtig genoeg was er iets mis gegaan met de uitnodigingen voor de lancering en hadden een aantal belangrijke stakeholders geen uitnodiging gekregen voor dit belangrijk evenement. Spijtig, maar dat maken we op een later moment goed. Meer broodjes voor ons. 😉

Dieric Bouts in het stadhuis en M

Gisteren zakten de ouders van mijn vriend met de trein af naar Leuven om zich onder te dompelen in het universum van Dieric Bouts. Aangezien ze rond de middag in het station aankwamen, hadden we een broodmaaltijd voorzien. Absoluut genoten van de onovertroffen gerookte zalm van De Walvis. It really doesn’t get any better than that!

Na onze inwendige mens verwend te hebben, wandelden we samen naar het stadhuis van Leuven om de laatste dag van de tentoonstelling Bouts and beyond mee te pikken. Uiteraard liepen we ook even binnen in de prachtig gerestaureerde salons, al hoorde deze strikt genomen niet bij de route van de tentoonstelling.

We leerden over de bijzondere band die Dieric Bouts had met het Leuvense stadhuis en bewonderden de authentieke archiefstukken die het verhaal van Bouts vertelden. Hét hoogtepunt van het bezoek was de kopie van de gerechtigheidstaferelen. De twee originele panelen zijn te bewonderen in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België. In 1468 kreeg Dieric Bouts de opdracht om gerechtigheidstaferelen te schilderen voor het pas voltooide stadhuis. Als onderwerp koos hij, op aangeven van theoloog Jan van Haeght, voor de legendarische Gerechtigheid van Keizer Otto III. Het kunstwerk zou oorspronkelijk uit vier panelen bestaan, maar door zijn vroegtijdige dood kon Bouts enkel het eerste paneel afmaken, het tweede paneel werd door zijn atelier voltooid na zijn dood. De beschilderde panelen werden door middel van een lichtprojectie en bijhorende uitleg tot leven gewerkt. Echt bijzonder indrukwekkend.

Wisten jullie trouwens dat in het stadhuis een portret van Dieric Bouts hangt? Allez, althans een schilderij dat vele honderden jaren na zijn dood geschilderd heeft en een afbeelding toont van iemand waarvan men vermoedt dat dit Bouts zou kunnen zijn. En natuurlijk kreeg hij ook een beeld in één van de nissen van het stadhuis, gebaseerd op datzelfde portret.

Omdat we toch vlakbij waren, liepen we even binnen in de Sint-Pieterskerk. Ook zonder ‘Het Laatste avondmaal’ en ‘Het martelaarschap van de heilige Erasmus’ van Bouts de moeite van een bezoek waard.

Continue reading →

Albast op zondag

Omdat ik dit weekend zoveel werkgerelateerde activiteiten op het programma had staan, bleef mijn vriend in Genève. Per slot van rekening had het weinig zin naar België te vliegen als hij mij toch maar beperkt zou zien en al dat over een weer gevlieg is niet echt bevorderlijk voor onze CO2 uitstoot. Bovendien had hij dan ook de gelegenheid af te spreken met zijn vrienden ginder.

Met een rustige zondag in het vooruitzicht had ik me ingeschreven voor een rondleiding van curator Marjan Debaene door de prachtige tentoonstelling Albast. Het is altijd interessant om de curator zelf aan het woord te horen. En amai, het enthousiasme van deze dame werkte aanstekelijk. Het was duidelijk dat Marjan nog uren had kunnen vertellen over de mysteries en de schoonheid van albast. Ik ontdekte nog veel meer details tijdens deze rondleiding dan bij mijn vorige bezoek. En ik ben er zeker van dat ik nog een keer zal terug keren voor een derde bezoek.

Continue reading →

Albast in M

Deze avond woonde ik samen met mijn kameraad uit Hasselt de opening bij van de nieuwe tentoonstelling Albast in het M museum.

We startten de avond met een glaasje, luisterden naar de speeches en trokken vervolgens de museumzalen van M in om al dat schoons met eigen ogen te aanschouwen.

Persoonlijk was ik erg onder de indruk van deze tentoonstelling, een samenwerking tussen M Leuven en het Louvre. De tentoonstelling brengt een indrukwekkende hoeveelheid topstukken bij mekaar en zet de schijnwerpers op een materiaal dat iet of wat in onbruik is geraakt. Het zachte, soms zelfs lichtdoorlatende albast laat zeer fijne bewerkingen toe met ongelooflijk gedetailleerd beeldhouwwerk als resultaat.

M brengt de schitterende historische werken samen met hedendaagse werken van de Belgische kunstenares Sofie Muller. Sofie Muller contrasteert de ruwheid van de net ontgonnen albastknol tegenover de fluwelen zachtheid en schoonheid van het gepolijst eindproduct. Fascinerend en tegelijkertijd fragiel werk.

Tot mijn grote verbazing was mijn kameraad minder onder de indruk van de tentoonstelling dan ikzelf. Veel van de tentoongestelde werken waren religieuze kunst. Religieuze kunst kenmerkt zich inderdaad soms door een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de toeschouwer. Per slot van rekening wordt hier het goddelijke afgebeeld. Mijn kameraad waardeert kunst meer om de gevoelens die het losmaakt en de werken in albast slaagden er niet in hem te raken. Toegegeven, deze tentoonstelling is er vooral eentje van virtuositeit, toch zijn er meer dan genoeg werken die naar mijn mening een gevoelige snaar bij de toeschouwer zullen raken.

Maar oordeel vooral zelf.

Continue reading →

KMSKA preview

Vanavond had ik de eer en het genoegen om samen met wat collega’s vlak voor het feestelijke openingsweekend het prachtig gerenoveerde KMSKA in preview te mogen bewonderen. Het museum kreeg niet alleen een zeer grondige make-over waarbij de historische zalen in hun oude grandeur hersteld werden, maar het werd ook uitgebreid met maar liefst tien splinternieuwe zalen. In totaal zal het KMSKA na de heropening over 40% meer tentoonstellingsruimte beschikken. En ja, we hebben bijzonder lang moeten wachten op de heropening en dit project heeft ongetwijfeld voor menig extra grijs haar gezorgd, maar waw, het resultaat is effectief spectaculair. Zowel van binnen als van buiten. Oordeel vooral zelf, zou ik zeggen!

Het nieuwe gedeelte met de nogal controversiële blinkende witte gietbetonvloer. Zelf kon ik deze keuze wel smaken.

Continue reading →

Achter de schermen bij DIVA

Een gunstige wind deed een uitnodiging voor een avondje achter de schermen van DIVA in mijn inbox belanden. Aangezien ik zo genoten had van mijn vorige bezoek, zei ik onmiddellijk toe, ondanks de verslechterende coronacijfers. Serieus zeg, wat is dat? In onze omgeving lijkt iedereen één voor één ten prooi te vallen aan het virus. Zelfs onze dubbel gevaccineerde vrienden zijn meestal stevig ziek: extreme vermoeidheid, grieperigheid, spierpijn, reuk- en smaakverlies. Tot nu toe zijn mijn vriend en ik erin geslaagd te ontsnappen aan het virus, laat ons hopen dat dat zo blijft. Wij wonen gelukkig niet samen met niet-gevaccineerde min-twaalfjarigen, wat in ons voordeel lijkt te zijn. Het is duidelijk dat het vooral de lagereschoolkinderen zijn die het virus binnen brengen in hun gezin.

Maar goed, dinsdagavond spoorde ik dus naar Antwerpen-Centraal en vanaf daar fietste ik met de blue-bike naar DIVA. ‘s Nachts fietsen doorheen de Antwerpse straten, niet meteen één van mijn favoriete bezigheden, met al die tramsporen en wegenwerken. Maar ik had voldoende marge ingecalculeerd zodat ik rustig kon fietsen en was stipt op tijd op de afspraak, alwaar mijn collega met wie ik afgesproken had al op mij stond te wachten. Fun fact: de collega in kwestie was exact een week eerder ook al naar Antwerpen gereden voor dit DIVA-bezoek. Ik kreeg toen ‘s avonds om 18u telefoon van haar en dacht even dat ik me vergist had van datum, maar het was zij die een week te vroeg was. Tweede keer, goeie keer dus, in haar geval.

Mijn collega en ik werden onthaald met een glaasje bubbels en wat hapjes. Pluim voor de organisatie die alles zeer coronaveilig had georganiseerd: iedereen moest aan aparte tafeltjes plaatsnemen en moest daaraan blijven zitten, terwijl het catering personeel de hapjes en drankjes rondbracht. Na een paar korte toespraken werden we in kleine groepjes opgedeeld voor het bezoek achter de schermen. Uiteraard allemaal voorzien van een masker. Heel fijn om te kunnen delen in het enthousiasme van de DIVA-medewerkers. Het was duidelijk dat ze uren over hun vakgebied konden praten. Super!

De gloednieuwe bibliotheek:

Een bezoekje aan het archief met enkele bijzondere catalogi en promomateriaal.

En ja, ik kijk graag naar blinkende dingetjes!

We rondden de avond af met nog wat extra hapjes, drankjes en een heel fijn gesprek met één van de DIVA-medewerkers.

Diamonds are a girl’s best friend

Onze laatste dag van ons verlengd weekendje startten mijn vriend en ik, uiteraard, met een ontbijt met bubbels. Aan de tafels rondom ons zaten de leden van Rejoice, het gospelkoor dat ik helaas nog altijd niet had horen zingen.

Na het ontbijt checkten we uit en lieten onze valiezen achter bij de receptie, want ik had om 11u twee tickets geboekt voor The Antwerp Story in het pas heropende Steen. Het viel te verwachten dat deze gloednieuwe attractie kinderziekten zou vertonen en jawel, toen we ons mooi op tijd aanmeldden voor ons bezoek, deelde een zeer vriendelijke meneer ons mee dat The Antwerp Story helaas wegens technische problemen niet te bezoeken viel. Hij putte zich uit in excuses en een bijzonder uitgebreide uitleg over hoeveel weken het zou duren voordat we ons geld voor de tickets zouden terug krijgen. Beste meneer, dankuwel voor uw vriendelijkheid, maar administratieve terugbetaaltermijnen zijn geen onbekende voor mij.

Een beetje teleurgesteld besloten we dan maar van het uitzicht te genieten op het panoramisch dakterras van de nieuwe aanbouw, dat helemaal gratis te betreden valt voor iedereen. Een aanrader alvast! En kijk, we kregen zelfs een mooi zonnetje te zien!

Als alternatief brachten we een bezoek aan DIVA, het museum voor diamant, juwelen en zilver. Want ja, ik ben nu eenmaal een fan van blinkende dingen. Het museum bood een zeer interessante inkijk in de wereld van de diamant. Fan van de originele wijze waarop de collectie tentoon gesteld werd: de wonderkamer, het atelier, de internationale handelskamer, de kluis en het boudoir belichtten allemaal andere facetten van het boeiende verhaal van de diamant in een verrassende scenografie. De eetkamer met zilverwaren was een beetje een vreemde eend in de bijt, maar eentje die ik als grote fan van pottekes allerhande wel degelijk wist te smaken. Het museum slaagde erin een esthetische ervaring te bieden en mij een beetje slimmer buiten te laten komen. Continue reading →

The Constant Glitch in M

In M loopt een nieuwe tentoonstelling met werken van jonge kunstenaars, een ideale gelegenheid om samen met mijn vriend naar mijn favoriete Leuvense museum af te zakken. De werken van de jonge kunstenaars zelf vond ik eerlijk gezegd van wisselende kwaliteit, maar ik heb voor de tweede keer erg genoten van de tentoonstelling van Thomas Demand (nog te bezoeken tot 18 april, dus haast jullie!). Ontdekking van de dag: de prachtige prentencollectie van M. Alleen jammer dat de pandemie het onmogelijk maakte om het vrijwilligersteam van M dat zorg draagt voor deze collectie, aan het werk te zien

Ericka Beckman en Thomas Demand in M

Ik moet eerlijk toegeven dat ik helemaal vergeten was dat ik mij had ingeschreven voor deze rondleiding in kleine groep voor M-bassadeurs. Gelukkig herinnerde mijn iphone mij er bijtijds aan dat deze afspraak in mijn agenda stond. Het blijft ontzettend vervelend dat mijn werk niet meer toelaat mijn professionele en privé-agenda te synchroniseren. En ja, eigenlijk had ik nog bergen werk te verzetten, maar hey, een mens kan niet elke avond tot bijna middernacht werken en bovendien snakten mijn hersenen naar een streepje cultuur!

En ik heb het mij niet beklaagd. De videokunst van Ericka Beckman was verrassend actueel. Serieus, deze dame had het in haar films van de vroege jaren tachtig al over de optimalisering van processen en gamification als manier om participatie te stimuleren. Over een vooruitziende blik gesproken. Aangezien videokunst zich niet goed leent tot het maken van stilstaande beelden kan ik jullie geen impressie geven van haar werk. Jullie zullen dit dus helemaal zelf moeten ontdekken in M.

Hét hoogtepunt van de avond was echter de tentoonstelling ‘HOUSE OF CARD’ van de Duitse kunstenaar Thomas Demand. Een waar visueel feest. Zeer onder de indruk van de foto’s van zijn levensgrote maquettes die zo realistisch zijn, dat je op het eerste gezicht denkt dat je naar een foto van de originele constructie kijkt. Ook erg onder de indruk van zijn foto’s van het betoverende werk van modeontwerper Azzedine Alaïa. Alleen jammer dat het levensechte model van de Japanse karaokebar “Black Label’ door de coronacrisis niet effectief in gebruik genomen kon worden. In normale omstandigheden zou ik graag de remmen losgegooid hebben op een ABBA-lied!

Zeer fijn trouwens om te mogen meesurfen op het enthousiasme van de gids die ons rondleidde. Ze zei zelf dat het veel te lang geleden was. Laat ons duimen dat dat vaccin er snel komt, want iedereen snakt naar een streepje normaliteit.