Girls with slingshots

Belofte maakt schuld. Dus hieronder volgt een lofzang op een redelijk nieuwe webcomic.

Girls with slingshots is een webcomic over de kleine dingen des levens, zoals daar zijn de liefde (of het gebrek daaraan), jobperikelen, vriendschap, babysitten, vibrators en pratende cactussen. Danielle Corsetto heeft een prachtig vloeiende tekenstijl, waar ik eerlijk gezegd een beetje jaloers op ben. De humor in de strips is fijnzinnig en de verschillende personages zijn goed uitgewerkt. Het enige minpunt is dat de strip maar twee keer per week geupdatet wordt. Dat is gewoon veel te weinig!

Gisteren

Hebben we een geweldig feestje gebouwd in bar Esperança op de Oude Markt in Leuven. En dit ter gelegenheid van de verjaardag van mijn vriendje. Fantastisch gezelschap. Weer een aantal interessant nieuwtjes te weten gekomen. En na twaalven de beentjes losgegooid. Meer moet dat niet zijn.

Ik heb er echt van genoten. En binnenkort ga ik nog meer genieten van de sauna- en welnessbonnen die mijn vriendje gekregen heeft. Want in een goeie relatie moet je alles delen, he. 😉

Ciao.

Almost weekend!

And boy (or girl), do I need it!

En welke waardevolle les hebben wij deze week geleerd? Als je op voorhand zegt dat je na een gourmetavond dadelijk naar huis gaat, doe dat dan ook! Het is een slecht (ik herhaal: slécht) idee om daarna nog op café te gaan. Écht wel. Eer dat je lichtelijk aangeschoten in bed ligt naast je ook lichtelijk aangeschoten vriendje, is het al weer bijna tijd om op te staan. (En om het verhaal nog sappiger te maken: lichtelijk aangeschoten vriendje is erin geslaagd om de wekker een uur te vroeg te zetten. Reutel!)

Anyway, donderdag heb ik alle moeite van de wereld gedaan om wakker te blijven tijdens de workshop. Ik vermoed dat het interessant was, spijtig dat mijn hersenen in slaap gevallen waren. Gelukkig was het eetbuffet ‘s middags dik in orde. En wat is er beter tegen een kater dan een glaasje wijn bij een eetfestijn?

En nu: WEEKEND!

Asociaal

Ok, ik beken. Ik ben eigenlijk verschrikkelijk asociaal. Jaja, jullie dachten ongetwijfeld: die yab met haar duizend en één hobby’s, haar functie als pr-verantwoordelijke bij een studentenvereniging, haar voorliefde voor het organiseren van feestjes allerhande, die moet toch echt wel een sociaal voelend wezen zijn…

Niet dus.

Vanaf het moment dat ik op een trein stap ben ik Miss Anti-sociality. Het gaat zelfs zover dat, als ik een bekende op het perron zie, ik mij snel uit de voeten maak om zover mogelijk van hem of haar vandaan te staan. Ik heb géén behoefte aan smalltalk op de trein. De 50 minuten die ik per dag in de trein doorbreng, zijn voor mij en voor mij alleen. Ik en mijn krantje of favoriete leesboek van het moment hebben écht geen extra gezelschap nodig. Dus als je mij tegenkomt in een station en me ziet wegduiken achter één of andere paal, vergeef het mij dan. Ik heb ook nood aan een beetje quality time met mezelf.

Tot zover deze ontboezeming.

Druk

De vijf man en een paardekop die deze blog lezen hebben misschien al gemerkt dat de frequentie van mijn blogberichtjes wat is afgenomen. Dat komt doordat ik het de laatste tijd echt druk druk druk heb. Op het werk zijn we druk bezig met het testen van een splinternieuwe software-installatie en tijdens mijn schaarse vrije uurtjes hol ik van het ene etentje naar het andere trouwfeest met een tussenstop hier en daar in een gezellig cafétje. Ondertussen verzet ik nog wat werk voor mijn studentenvereniging en mijn lessen Italiaans en deze opsomming is alles behalve volledig.

Nu hoor ik jullie (zwaai naar mijn vijf trouwe lezers) al zeggen: “Dat doe je jezelf toch aan?” En natuurlijk hebben jullie overschot van gelijk. Er is niemand die mij ertoe dwingt mijn agenda zo overvol te plannen. Ik heb het nu eenmaal altijd al heel erg moeilijk gehad om “neen” te zeggen. En eerlijk is eerlijk, ik kick een beetje op volle agenda’s. Soms heb ik wel wat schrik dat mijn chronisch slaaptekort zich vroeg of laat zal wreken. En dat ik dan de rekening gepresenteerd zal krijgen. Maar die gedachten waaien meestal snel weer over en dan ga ik weer vrolijk verder.

Op naar het volgende feestje!

Moe

Kom net terug van een trouwfeest van een studiekameraad ergens in het verre West-Vlaanderen. Ik heb mij enorm goed geamuseerd. Het eten was om duimen en vingers bij af te likken en d’r waren veel interessante mensen om mee te babbelen. De DJ had wel even problemen om het juiste genre te vinden, maar rond een uur of één begon het lekker te swingen. Omdat we veel te veel gegeten hadden, moesten we natuurlijk goed uit de bol gaan op de dansvloer om al die calorieën weg te werken.

Het enige minpuntje was dat het volk al erg vroeg naar huis begon te gaan. Om half één startte de grote leegloop. Mijn vriend en ik zijn ongeveer tot het laatste gebleven (een uur of drie) om vervolgens bloednuchter (ze stopten al met wijn schenken om elf uur) naar ons hotel te rijden. Alwaar we er al om negen uur uit moesten om te ontbijten…

Ik voel mij nu wel een beetje moe. (understatement)

‘t Is nog altijd even heet in de Hel

Mijn vorig berichtje was waarlijk profetisch. Onze hooggeëerde gasten zijn dus gewoon vergeten dat ze vanavond bij ons verwacht werden. Zoiets zou mij nu NOOIT overkomen, he! Djezus. Na twintig minuten met rammelende magen naar ons voorgerecht te zitten staren hebben, heeft mijn vriend dan maar gebeld. En ze vielen dus totaal uit de lucht. “Hoe? Etentje? Bij jullie? Vandaag?”

Ik ben super pissed!! Super, super, super, super pissed.

En ‘t is natuurlijk veel te laat om nu nog andere gasten te vinden. Iedereen heeft al gegeten om negen uur.

Enfin, we hebben nu dus genoeg eten om er drie dagen van te eten. En die fles champagne die we koud hadden liggen, die drinken we dan maar met z’n tweetjes op. Neh!

Hell has frozen over

We krijgen binnen een tiental minuutjes mensen te eten en ongelooflijk maar waar: alles is klaar! Geen last minute stress, geen groenten die nog gesneden moeten worden als de gasten al hier zijn. Al de kaarsjes branden. De tafel is gedekt. Het voorgerecht is klaar. Dit is te mooi om waar te zijn. Seffens ontploft de oven nog eens of zo…