Ladies night out in restaurant de l’Ogenblik

Donderdagavond had ik een date met een goede vriendin om bij te praten onder het genot van een lekkere maaltijd en een goed glas wijn. Ditmaal had zij het restaurant gekozen. En ik moet eerlijk zijn, zelf zou ik niet direct bij dit etablissement uitgekomen zijn. Maar kijk, restaurant de l’Ogenblik bleek een verrassend gezellig, ietwat ouderwets aandoend restaurant te zijn dat degelijke Belgische kost serveert. De carpaccio van Sint-Jacobsvruchten kon alvast mijn goedkeuring wegdragen en ook de gestoomde skrei met spinazie was erg lekker. Alleen jammer dat we vlakbij de keuken zaten, waardoor het een aan- en aflopen was van obers.

Eigenlijk had ik genoeg gegeten met voor- en hoofdgerecht, maar als er een kolonel op de dessertkaart staat, is het moeilijk om die aan mij voorbij te laten gaan. Citroensorbet is goed voor de spijsvertering, nietwaar?

Ik was blij om te horen dat het ondertussen wat beter met mijn vriendin gaat. De scheiding zal binnenkort gefinaliseerd worden en de kinderen zien een verhuis naar haar nieuwe huurappartement in Tervuren helemaal zitten. Haar nieuwe job is geknipt voor haar, alleen jammer dat het met de collega’s minder goed klikt. Hopelijk kan ze genoeg voldoening uit het werk zelf halen om er even te blijven, want een beetje stabiliteit in haar leven is op dit moment welkom, denk ik. Ze vertelde me ook over haar nieuwe hobby: masseren! En voordat ik het wist, had ik mezelf een gratis massage geboekt. Altijd bereid om proefkonijn te spelen. 😉

We sloten de avond af met een lekker glaasje wijn in The Dominican. Een stijlvol einde van een fijne avond.

In de reeks: waar was yab vandaag?

In het Kaaitheater! Voor een interessante blik achter de schermen.

VIAA is dood, lang leve meemoo!

Ok, 11 februari is misschien wat laat om nog een nieuwjaarsreceptie te houden, maar er was alleszins een goeie reden om een feestje te bouwen: het Vlaams Instituut voor Archivering, dat jarenlang gebukt ging onder het moeilijk uitspreekbare acroniem VIAA, vervelde zich die tot het veel makkelijker uitspreekbare meemoo, Vlaams Instituut voor het Archief. Het oranje werd bedankt voor bewezen diensten, meemoo koos voor een fris groenblauw kleurtje als nieuwe look.

En daar werd uitgebreid op geklonken in het STAM in Gent. Heel leuk om zoveel oude bekenden tegen het lijf te lopen en herinneringen op te halen aan de tijd dat ikzelf nog volop met digitalisering bezig was. Ondertussen ruilde ik de bits en de bytes in voor bakstenen, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een dikke boon heb voor mijn oude liefde. 😉

Ladies lunch in Voltaire

Zondag trotseerde ik met de fiets storm Ciara en overwon ik de Leuvense heuvels om iets voor de middag in Heverlee te landen. Al een geluk dat Ciara het bij blazen hield en het regenkraantje voorlopig dicht bleef.

Ik werd vriendelijk welkom geheten door mijn vrienden en hun zoontje met een glaasje bubbels om te klinken op het nieuwe jaar. Een beetje laat, toegegeven, maar onze eerste afspraak in het begin van januari viel in het water door een hardnekkig virus dat hun gezinnetje geveld had.

Het was al een tijdje geleden dat we elkaar nog gezien hadden en in die paar maanden tijd was hun baby uitgegroeid tot een heuse peuter die al bijna alleen stapt! Zoals het er nu uit ziet, zal hij zijn eerste onafhankelijke stapjes zetten vóór zijn eerste verjaardag. Wat een schat van een ventje!

Na het aperitief lieten mijn vriendin en ik de mannen achter en trokken we naar de Voltaire voor een gezamenlijke lunch. Heel fijn om even op het gemak onder ons tweetjes te kunnen bijpraten over het leven, de liefde en ons werk. Nog altijd zo blij voor haar dat ze na een lang en lastig parcours gezegend is met een gezond en vrolijk ventje. <3

En die lekkere crème brûlée was de perfecte afsluiter van de namiddag.

Ik was zo verstandig om vlak vóór een dikke regenbui naar huis te fietsen. Ciara heeft alvast geen streep door mijn plannen kunnen trekken!

Groot Feest in De Hoorn

Na een intens bouwproject verdubbelde De Hoorn in oppervlakte en dat ging met het nodige feestgedruis gepaard. Helaas was ik te laat om me tickets aan te schaffen voor de party, maar ik pikte wel een rondleiding mee op zaterdagnamiddag. Altijd fijn om te zien hoe Leuvense ondernemers deze stad aan het bruisen krijgen.

Een kleine impressie:

En na de rondleiding trakteerde ik mezelf op een lekker vegetarisch avondmaal bij Noordoever. Dol op het nieuwe stukje Leuven dat groeit rondom de Vaartkom.

Ingel Vaikla in de Beursschouwburg

Geen plannen op vrijdagavond en een uitnodiging voor het openingsweekend van de Beursschouwburg in mijn mailbox. Ik was vooral geïnteresseerd in het videokunstwerk “Shapes and Distances” van de van oorsprong Estse kunstenares Ingel Vaikla. Ingel Vaikla combineert in dit werk archiefbeelden van de stad Slavutych, de laatste stad gebouwd door de Sovjet-Unie met beelden van diezelfde nog jonge stad in het huidige Oekraïne. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de afdruk die de Sovjet-Unie heeft achtergelaten op deze wereld en het feit dat Slavutych speciaal gebouwd werd voor de geëvacueerde inwoners van het stadje Prypjat (u allen welbekend van de kernramp in Tsjernobyl) prikkelde mijn interesse.

Dus trakteerde ik mezelf op een noedelsoepje bij Yaki in Brussel en genoot ik tegelijkertijd van de zonnige winteravond.

De opstelling in de Beursschouwburg was zo gemaakt dat je de beelden uit de twee verschillende tijdperken tegelijkertijd kon zien. Ik moet toegeven dat het vooral de beelden uit het ter ziele gegane Sovjettijdperk waren die mij het meest fascineerden. Beelden van een ogenschijnlijk perfect georganiseerde stad waar iedereen glimlacht en er gelukkig uit ziet. Terugkijkend op deze periode weten we nu dat dit allerminst het geval was. Hoe schijn bedriegt. Het gratis aangeboden glaasje Astelpajunaps was een mooie afsluiter van mijn blitzbezoek aan de Beursschouwburg.

Allemaal steentjes

Nooit gedacht dat ik in mijn leven nog eens een mozaïekatelier zou bezoeken, maar hey, life moves in mysterious ways. Alleen jammer dat het in gezelschap van advocaten was…

En als bonus: een foto van één van de meest bizarre stations van België: Mortsel-Oude-God:

Big Bang

Dinsdagavond fietste ik naar M om deel te nemen aan de eerste brainstorm voor een nieuw Leuvens kunstwerk. Toen ik de oproep zag passeren, twijfelde ik, want die lange werkdagen zijn een beetje nefast voor mijn goesting om er nog veel extracurriculaire activiteiten bij te nemen. Aan de andere kant, hoe vaak krijgt een mens de kans om mee een kunstwerk te creëren en te mogen beslissen over de locatie waar dit terecht zal komen? En ik kon het nog altijd bij deze ene avond houden, mocht het tegen vallen. Wat zijn uiteindelijk twee uren in een mensenleven?

Achteraf bezien, ben ik blij dat ik mezelf vanachter mijn computer uit gesleept heb. De brainstorm was leuk en het gaf me de gelegenheid om kennis te maken met de kunstenaar die de Ballon van de Vriendschap maakte. Benieuwd wat uiteindelijk het het resultaat van dit traject zal zijn.

Ontmoetingsmoment in Alden Biesen

Gisteren organiseerden mijn collega’s en ik een ontmoetingsmoment in Alden Biesen. En ik moet zeggen, mijn collega’s hadden alles tot in de puntjes voorbereid. Het onthaal met brunch werd door iedereen erg geapprecieerd (sommige collega’s moesten helemaal uit West-Vlaanderen naar Alden Biesen komen, dus wilden we hen een beetje in de watten leggen) en de rest van de dag verliep perfect volgens schema. De pauze met een glaasje om te klinken op het nieuwe jaar en wat dessertjes om de gaatjes te vullen, was de perfecte gelegenheid om wat ervaringen uit te wisselen tijdens een informele babbel. Hopelijk hebben de aanwezigen er een even goed gevoel aan overhouden als ikzelf.

Belgische kost bij Le Bugatti

Na mijn Bourgondische uitspattingen in Mechelen, spoorde ik terug naar Brussel. Doordat de workshop wat langer had geduurd, was ik maar net op tijd voor de dinner date met mijn vriend en zijn collega’s in wat ongetwijfeld hun favoriete Brusselse restaurant is: Le Bugatti. Het was het derde jaar op rij dat we bij Le Bugatti aten en ik ben er zeker van dat we hier volgend jaar opnieuw zullen belanden, indien mijn vriend en zijn collega’s in 2021 naar FOSDEM komen. Het restaurant en de bediening voelt alleszins zeer vertrouwd aan ondertussen.

Ik moet toegeven dat ik helemaal geen honger had, na al die kaas en wijn in de namiddag. Ik herinnerde mij van het vorige bezoek aan Le Bugatti dat de wijn niet zo fameus was. Om het contrast met de heerlijke wijnen die ik in The Cellar geproefd had, niet te groot te maken, bestelde ik me een coupe champagne. Altijd lekker. Natuurlijk was onze Fransman weer rijkelijk te laat, dus bestelde ik frietjes voor mijn gezelschap dat met knorrende magen zat te wachten. Uiteindelijk kwam de Fransman toch opdagen met vrouw en kind en kon iedereen bestellen.

Omdat mijn appetijt zeer klein was, ging ik voor de voorgerecht versie van de tomaat-garnaal (één tomaat i.p.v twee). Daarvoor had ik nog net een plekje vrij. Mijn vriend bestelde een typisch Brussels streekproduct: bloempanch. Bloempanch is de Brusselse versie van een bloedpens, maar veel dikker en met spek erin verwerkt. Ik proefde een stukje en moet zeggen dat de bloempanch heel lekker was. Zeker de moeite waard om te bestellen bij een volgend bezoek, al was de portie wel zéér riant.

Na de maaltijd keerden we terug naar ons hotel en dronken daar nog een glaasje in de Loui Bar. Om in de sfeer van de dag te blijven, hield ik het bij een glaasje wijn, terwijl mijn vriend en zijn twee collega’s de dag afsloten met iets sterkers.

Yet Another Blog

Life on my side