Kano varen op de Dijle

Mijn vriend en ik startten deze zondag met een heerlijke, aan huis geleverde brunch van Le Pain Quotidien (met dank aan Deliveroo). Kwestie van voldoende energie te hebben voor een namiddagje kano varen en zo’n toast met avocado, roerei en zalm gaat er altijd wel in.

IMG_0908

Mijn vriend en ik hadden om 12.30u afgesproken met onze vrienden en hun twee flexibele dochters aan de parking van het Departement Werktuigkunde. Het fietstochtje van ons appartement naar Heverlee voelt voor mijn vriend en mezelf ondertussen bijna als routine aan, zo vaak hebben we die route gefietst tijdens de lockdown. Omdat ons jaarlijkse weekend in Libin niet kon doorgaan, had ik als alternatief drie kano’s geboekt bij Leuven Leisure voor een tochtje op de Dijle. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van de instructies die ik na mijn boeking ontving. Het is echt niet de eerste keer dat ik met één of andere voertuig een rivier afdobber, maar zeker wel de eerste keer dat ik er instructievideo’s bij krijg. Ook de coronamaatregelen waren ronduit indrukwekkend te noemen. Better safe, than sorry, uiteraard! Onze mondmaskers kregen alvast een plekje in onze rugzak.

We wandelden met ons zessen langs het mooie Dijlepad, ondertussen ook een oude bekende, naar het startpunt van de kanotocht in Korbeek-Dijle. De zon twijfelde eerst een beetje, maar naarmate onze wandeling vorderde, overwon ze haar verlegenheid en kwam ze steeds meer vanachter de wolken piepen. De wandeling gaf ons de gelegenheid om bij te praten en ik genoot van het enthousiaste gekwetter van de beide jonge dames, al werd er ook een beetje gezeurd over de lengte van de wandeling. We deden in totaal een uur en een kwartier over de wandeling naar Korbeek-Dijle, een beetje langer dan de 50 minuten die Googlemaps aangaf. Gelukkig had ik wat marge ingecalculeerd en waren we mooi op tijd voor onze afspraak om 14u. Ik ging stiekem nog snel naar het toilet bij concurrent Dijle floats, deed, na mijn handen grondig gewassen te hebben, mijn mondmasker aan en was helemaal klaar voor de boottocht.

IMG_0909

IMG_0919

IMG_0921

Gelukkig moesten we het mondmasker enkel dragen bij het in- en uitstappen van de kano, want echt comfortabel zijn die dingen niet. In het begin moesten de meisjes een beetje zoeken naar de juiste techniek en belandden ze met hun vader/moeder regelmatig in de groen begroeide oevers van de Dijle. Mijn vriend en ik zijn ondertussen het bootje varen al wel gewoon en we moesten ons tempo een beetje aanpassen aan ons gezelschap. Geen erg, zo had ik tijd zat om fotootjes te nemen (eerlijk, ik heb niet echt veel geroeid, vooral genoten van de mooie omgeving).

IMG_0925

IMG_0949

IMG_0957

IMG_0965

IMG_0970

De tocht was verrassend snel voorbij. Ik had gerust nog een uurtje langer in mijn kano kunnen blijven zitten. Om te klinken op een geslaagde tocht, begaven we ons naar de Abdijmolen, waar we na een paar minuten wachten een tafeltje op het terras buiten konden bemachtigen. Van al dat roeien krijgt een mens honger, dus bestelden we wat wafels en pannenkoeken als vieruurtje. Een zoet einde van een fijne namiddag.

IMG_0979

PS: De croque-monsieur is van mijn vriend, geen liefhebber van zoete dingen.

PS2: De oudste jongedame slaagde erin naast haar wafel, nog een pannenkoek en een halve croque soldaat te maken. Ongelooflijk voor zo’n klein, fijn dingetje.

Aziatische noedels met gekruid gehakt

Na alweer een veel te lange werkdag, kroop mijn vriend achter het fornuis en toverde hij een heerlijk Hello Fresh wokgerecht op tafel. Aziatische gerechten hebben bij mij sowieso altijd een streepje voor. Voeg daar nog pindanoten aan toe en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Helaas. Het recept was nogal flets van smaak. Een flauw afkooksel van de heerlijke Aziatische keuken en eigenlijk het eerste Hello Fresh recept dat ons wat tegenviel.

IMG_9997

Na onze maaltijd was het tijd voor onze, jullie raden het nooit, traditionele avondwandeling, waarop we onze favoriete reiger spotten, die genoot van de laatste zonnestralen. Geef hem eens ongelijk!

IMG_0004

IMG_0006

IMG_0008

IMG_0010

Puzzelvooruitgang:

IMG_9996

Noordoever en Vlierbeekwandeling

Deze ochtend legden we de laatste hand aan onze puzzel.

IMG_9626

IMG_9633

Heel bizar: we hadden een stukje te veel. Vermoedelijk is er dus ergens iemand op de wereld die een stukje te weinig heeft. If that’s you, please let us know!

IMG_9671

‘s Middags trakteerden we onszelf op een gezonde take-away lunch van Noordoever. Ik geniet nog steeds volop van het aspergeseizoen, dus mijn keuze was snel gemaakt: een aspergesalade voor mij, alstublieft! Aangezien mijn vriend een aversie heeft van de typische geur die je urine krijgt na het eten van asperges, hield hij het bij een pastasalade. (Pech dat hij met mij samen is, dus.)

IMG_9630

In de namiddag deden we de volledige Vlierbeekwandeling, waarvan ik vorige week een stukje verkende. Echt fijn dat we in Leuven en omgeving zoveel mooie, groene plekje om te wandelen hebben.

IMG_9637

IMG_9641

IMG_9642

IMG_9644

IMG_9645

IMG_9646

IMG_9648

IMG_9650

Enkele grappige straatnamen die we tijdens onze wandeling op de Kesselberg tegen kwamen:

IMG_9652

IMG_9653

IMG_9654

IMG_9657

IMG_9658

IMG_9659

IMG_9660

We waren nét op tijd terug om onze afhaalmaaltijd bij EED op te halen. Waarover meer in een volgende blogpost!

Heerlijke asperges van Het Moorinneken

De dagen in lockdown beginnen steeds meer op elkaar te lijken, maar dat neemt niet weg dat ik graag deze blog gebruik om een beetje reclame voor de Leuvense horeca te maken. Die mensen kunnen momenteel echt een duwtje in de rug gebruiken. Vanavond haalden mijn vriend en ik ons avondmaal af bij Het Moorinneken. En ik denk dat deze foto’s voor zichzelf spreken: de asperges waren heerlijk én supergemakkelijk om klaar te maken (au bain-marie!). Dit aspergeseizoen geniet ik echt volop van het ‘witte goud’! En mijn vriend was ook erg te spreken van zijn koude schotel met buffelmozzarella en Coppa. Die koekjes als dessert waren een fijne geste.

IMG_9584

IMG_9582

IMG_9586

IMG_9588

Puzzelvooruitgang:

IMG_9578

En de obligate zonsondergang:

IMG_9592

Openingsreceptie Convento Food en Bar Jérôme

Een tijdje geleden zag ik de uitnodiging voor deze openingsreceptie passeren op Facebook. Ik had geen plannen voor vrijdagavond en aangezien mijn vriend en ik vroeger vaste klant waren bij Convento Food, leek het mij leuk om de nieuwe stek van Laura en Ruben te gaan bewonderen.

Ik realiseerde me iets te laat dat ik helemaal geen cadeautje bij had, dus sprong ik nog snel bij de express gb binnen om een kaartje en wat chocolaatjes te kopen. Kwestie van niet met lege handen naar een feestje te moeten gaan.

Toen ik aankwam, stootte ik meteen al op een oude bekende: een ex-kotgenootje, die ik toevallig vrij recent opnieuw had ontmoet op het trouwfeest van gemeenschappelijke vrienden. Ik moet eerlijk zeggen dat wij vroeger niet echt goed met elkaar opschoten. Enfin, niet dat we elkaar niet konden luchten of zo, maar er was gewoon geen klik.

Ik gaf mijn cadeautje af en feliciteerde Laura en Ruben met hun prachtige nieuwe zaak. Laura en Ruben baten nog steeds hun vertrouwde traiteurszaak Convento Food uit, maar nu hun zaak verhuisd is naar een grote pand, kan je ook ter plekke iets eten bij Bar Jérôme. Daar ga ik zeker gebruik van maken!

IMG_5577

IMG_5582

Aangezien ik geen andere bekende gezichten opmerkte, voegde ik me bij mijn ex-kotgenootje. Ze was daar samen met een collega die instond voor de IT-ondersteuning binnen haar bedrijf. Die collega in kwestie was een stevige vent die zichzelf erg graag hoorde praten. Gemakkelijk om de stiltes in het gesprek op te vullen.

Terwijl we genoten van de uitstekende hapjes van Convento Food, vernam ik wat meer over het bedrijf waarvoor mijn ex-kotgenootje een half jaar geleden was beginnen werken. Ze had een volledige carrièreswitch gemaakt en was duidelijk tevreden over die beslissing. Ik vernam ook dat haar relatie met de vader van haar kinderen op de klippen gelopen was. Ik vermoedde al zoiets toen ik haar op het trouwfeest zag zonder partner, al kunnen daar natuurlijk talloze andere redenen voor zijn. Het lijkt wel alsof veel leeftijdsgenoten momenteel relationeel moeilijke tijden doormaken. Na mijn eigen relatiecrisis sympathiseer ik dubbel zo hard.

Uiteindelijk liep ik toch nog een bekende tegen het lijf op de openingsreceptie, iemand die mij via andere vrienden kende, maar eerlijk, haar gezicht kwam me helemaal niet bekend voor. Dus deed ik een kort babbeltje en nam ik vervolgens afscheid van mijn gezelschap van de avond. Tijd om naar huis en naar mijn vers in Zaventem aangekomen vriend te gaan.

Al bij al was het een fijne avond, zelfs al moest ik me soms wat inspannen om in te pikken op de gespreksonderwerpen. Een goeie oefening in netwerken!

Sushi with friends!

Het wordt zo langzamerhand een fijne traditie: na een dagje werken sushi eten bij Goofball en haar gezin. Die jongens worden zo snel groot! Niet te geloven dat Kabouter al naar het eerste leerjaar gaat. Opletten met die Kabouter trouwens, want die wordt binnenkort een heuse Capoeira kampioen! 😉 En Beertje zag er gezellig vuil uit na een dagje speelpleinwerking. Ah, to be young and innocent again!

Na de sushi was er (uiteraard!) nog plaats voor een ijsje. Het hoogtepunt van elke maaltijd, daar moeten we eerlijk in zijn. 😉

IMG_4068[1]

IMG_4067[1]

En toen was het al tijd om de jongens in bed te steken, maar niet zonder eerst een verhaaltje voor te lezen. Nadat het jong geweld in slaap was gevallen, konden Goofball en ik op het gemak bijkletsen. Ik was heel benieuwd naar haar Canadese reisverhalen, want de reis die zijn en haar gezin vorige maand gemaakt hebben, kwam in grote lijnen overeen met de reis die mijn vriend en ik in 2015 maakten, zonder de beren dan wel. Leuk om dezelfde plekken door de ogen van iemand anders te zien.

Toen ik op het punt stond te vertrekken, dacht ik er opeens aan dat ik cadeautjes bij had voor de jongens. Stom, stom, want ik had graag hun reacties gezien. Ach ja, hadden ze een cadeautje om ‘s ochtends bij het ontbijt te openen.

Een mislukte uitstap naar Hasselt

Zondag had ik afgesproken met een kameraad die ik al lang niet meer had gezien (verhuizen naar een ander land is niet bevorderlijk voor je sociaal leven). De bedoeling was dat we elkaar zouden treffen in het station van Hasselt, samen zouden lunchen en dat ik daarna een rondleiding zou krijgen in zijn nieuwe woonst. Helaas besloot de NMBS stokken in de wielen te steken: door een personenongeval (triestig eufemisme) lag het treinverkeer tussen Brussel en Leuven volledig plat. Druppelsgewijs reden er treinen Leuven station binnen en toen er eindelijk een trein opdaagde met twee en een half uur vertraging die richting Hasselt reed, deelde de conducteur doodleuk mee dat de trein maar tot Tienen zou rijden. Geen zin om ergens in Tienen te stranden, dus liet ik deze trein vertrekken zonder mij.

IMG_0581

IMG_0583

IMG_0584

Na anderhalf uur tevergeefs wachten in Leuven station gooide ik de handdoek in de ring en liet ik aan mijn kameraad weten dat het niet zou lukken om in Hasselt te geraken. Waarop hij zo vriendelijk was om aan te bieden met de wagen naar Leuven te rijden zodat onze afspraak toch nog kon doorgaan. Dat vond ik knap van hem, in de wetenschap dat hij de dag nadien onder het mes zou moeten voor een operatie om zijn gebroken middenrif te herstellen en zijn maag omhoog te duwen. Maar goed, wellicht is een uitstapje naar Leuven beter dan de ganse dag aan zo’n operatie te moeten denken. Ik duim alleszins dat alles vlot gaat en hij na de operatie terug na 18u kan eten zonder last van reflux te hebben.

We lunchten samen in een nieuwe zaak in de Parijsstraat: Life Bar. Gezond, betaalbaar én lekker. Een goeie combinatie! Al was de nogal harde en plakkerige chocolate caramel slice gezien mijn aanhoudende tandpijn wellicht niet het meest ideale dessert. Mijn kameraad is erg bezig met zijn gezondheid (begrijpelijk natuurlijk, want hij is al een ganse tijd op de sukkel) en eet sinds kort volledig vegetarisch. Een keuze waarvoor ik hem alleen maar kan bewonderen. Intellectueel zie ik de voordelen van deze levenswijze zeker in, maar ik vrees dat ik toch mijn stukje vlees en vis zou missen (een zwak excuus, ik weet het, maar ik probeer elke week enkele vegetarische dagen in te lassen ter compensatie).

IMG_0589

IMG_0591

IMG_0592

Na de lunch wandelden we samen door Leuven. De herfstzon was ons goed gezind en we hadden veel om over bij te praten. Ik geniet altijd erg van de gesprekken met deze kameraad omdat hij intellectueel op een zeer hoog niveau functioneert en hij een erg bijzondere kijk op het leven heeft. Het geeft me zuurstof om zelf op een iets objectievere manier naar mijn eigen situatie te kijken. Onze omzwervingen door de Leuvense straten brachten ons bij De Smidse (voor de tweede keer al dit weekend) alwaar we een heerlijke warme chocomelk dronken (mét een scheut rum voor mij). We sprongen ook nog even binnen bij de Belgian Woodworker, want mijn kameraad volgde in het verleden een cursus als meubelmaker met als resultaat een prachtige tafel.

IMG_0593

We sloten de namiddag af met een vroeg diner (noodzakelijk voor de spijsverteringsproblemen van mijn kameraad) bij brasserie Van De Weyer. Van De Weyer kwam in de plaats van het vroegere Café Charly’s en kreeg een total make-over die ietwat kitscherig aandeed, maar die ik desondanks best wist te smaken. En de garnaalkroketten mochten er ook zijn!

IMG_0595

IMG_0598

Een dag die anders liep dan verwacht, maar die ik met een goed gevoel afsloot.

Een wandeling door Leuven

Geen verplichtingen op een zaterdag, buiten wat boodschappen, dat gebeurt niet zo vaak. Een ideale gelegenheid om door de Leuvense straten te dwalen en te ontdekken wat er zoal veranderd is tijdens mijn jaar afwezigheid. Mijn wandeling bracht me naar de Vaartkom waar de stadsvernieuwing nog steeds hoge toppen scheert. Ik ontdekte er een atelier voor traditionele houtbewerking en wandelde vervolgens verder naar De Smidse, de Leuvense overdekte markthal die net dit weekend haar eenjarig bestaan vierde. Ik pikte wat gratis hapjes mee en zette mijn wandeling langs de Vaartstraat voort richting centrum Leuven. Ik belandde op de Grote Markt net op het moment dat de werklieden van de stad de kerstverlichting aan de torens van het oude stadhuis aan het bevestigen waren.

Een symbolisch moment, misschien?

IMG_0574

IMG_0575

IMG_0578

Terug naar af

Zo voelde het vandaag toen ik de sleutel in de deur van ons vertrouwde appartement in Leuven stak. Niet het gevoel thuis te komen overheerste, maar wel de herinnering aan mijn persoonlijk falen dat nog steeds niet verteerd is.

Het is ook vreemd om terug te keren in een leeg appartement nadat ik ongeveer een jaar geleden de deur achter me dicht trok vol enthousiasme over een nieuw avontuur. Zo lang ik nog in Antwerpen woonde, kon ik me concentreren op het ontdekken van een nieuwe stad. Ik woonde er niet lang genoeg om in routine te vervallen. In Leuven is dat een ander verhaal.

Maar goed, hét grootste voordeel van deze verhuis is dat ik per dag heel wat tijd zal uitsparen doordat mijn pendeltijd drastisch verminderd is. En dat is tijd die ik ongetwijfeld kan gebruiken voor nuttigere zaken.

IMG_9866[1]