Vandaag bracht ik samen met mijn collega’s van het management en middenkader door in het literair salon van Muntpunt voor een brainstorm over de toekomstplannen van het komende jaar en het verder op poten zetten van ons stakeholdermanagement. En omdat hersenen nu eenmaal brandstof nodig hebben, was dit meteen de ideale gelegenheid om ‘s middags met alle collega’s samen te tafelen bij de L’Ogenblik, een klassiek Brussels restaurant waar het personeel werkelijk geen woord Nederlands kan, gelukkig is het eten er lekker. Spijtig genoeg was er ergens een miscommunicatie ontstaan (lost in translation?), want onze veggie collega’s kregen net als de rest van het gezelschap als voorgerecht ravioli met wild voorgeschoteld. Gelukkig werd dit euvel snel rechtgezet en kregen onze collega’s, iets later dan gehoopt, toch een veggie voorgerecht geserveerd. Klinken deden we (nog) niet: omdat er in de namiddag hard gewerkt moest worden, hielden we het alcoholvrij. Al was het dessert op zich al voldoende om voor een stevige namiddagdip te zorgen. Veel te zwaar!

Na rond een uur of vijf de laatste conclusies geformuleerd te hebben, gingen we met ons gezelschap van zo’n twintig personen op zoek naar een plek om op het nieuwe jaar te kunnen klinken. Helaas had niemand van de staf eraan gedacht dat je met zo’n grote groep best reserveert, waardoor onze groep wat besluiteloos stond te talmen in de Brusselse straten. Uiteindelijk nam ik dan maar het initiatief en stelde ik voor naar de Brewdog te gaan, een gigantisch grote bar vlakbij Brussel-centraal. Bleek dat wij niet de enige groep waren die op het nieuwe jaar wilden klinken, want het café zat al stampvol. Er was wel nog een gedeelte leeg, maar dat was gereserveerd voor een heel grote groep die nog moest komen. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg aan de organisator van de bijeenkomst of we misschien voor één drankje gebruik konden maken van de gereserveerde plek. De organisator zei dat dat geen enkel probleem was. Alleen deed het personeel van de Brewdog zelf daar om één of andere reden wat moeilijk over. Uiteindelijk mochten we tot mijn grote opluchting toch plaatsnemen op de stoelen en banken en konden we alsnog een drankje bestellen om te klinken op het nieuwe jaar. Al bleek de whisky sour niet echt een succes te zijn…